เป็นคนซื่อสัตย์มั่นคง ไม่ก่อเรื่องเดือดร้อน และยังมีไหวพริบหาเงินได้อีกด้วย
จากการที่ได้ดูชีวิตคู่ของสองคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาดูแลและทะนุถนอมภรรยาของเขาเป็นอย่างดี ช่างเป็นผู้ชายที่พึ่งพาได้จริง ๆ
ซูเหวยจงมองดูสวี่ซื่อเยี่ยน ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ รู้สึกว่าดีไปเสียทุกอย่าง
ยิ่งมีความสุขก็ยิ่งดื่มเหล้ามากขึ้น จนสุดท้ายก็คว้ามือของสวี่ซื่อเยี่ยนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
“ซื่อเยี่ยน ลูกเป็นเด็กดีจริง ๆ พ่อไม่เสียใจเลยที่ยกอิงจื่อให้ลูก
พ่อไม่ต้องการอะไร ขอแค่ลูกดีกับอิงจื่อ พ่อก็พอใจแล้ว” ซูเหวยจงพูดไป น้ำตาก็คลอไป
“อิงจื่อน่ะไม่ง่ายเลย ตอนสองขวบกว่า ๆ ก็เสียแม่ไปแล้ว พ่อเป็นผู้ชายดูแลเธอไม่ดีพอ
แต่เธอเป็นเด็กฉลาดและขยัน ตั้งแต่เด็ก ๆ ก็สามารถใส่เสื้อผ้า หวีผม ล้างหน้าได้เอง ไม่ต้องให้พ่อเป็นห่วง
พอโตขึ้นก็ยิ่งเก่ง งานบ้านงานเรือนทำได้หมด เก่งกว่าผู้ชายบางคนด้วยซ้ำ” ซูเหวยจงยิ่งพูดยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ
ซูเหวยจงเคยเป็นทหาร ผ่านสมรภูมิรบข้ามแม่น้ำยาลู่ พอปลดประจำการกลับบ้าน ก็แต่งงานกับซุนซื่อ แม่ของซูอันอิง
หลังจากให้กำเนิดซูอันอิงได้ไม่นาน ซุนซื่อก็ล้มป่วยเป็นวัณโรค สองปีต่อมาก็จากไป ทิ้งสามีและลูกสาวให้อยู่กันตามลำพัง
ซูเหวยจงเป็นผู้ชาย จะเลี้ยงลูกสาวตัวเล็ก ๆ ได้อย่างไร? ดังนั้น พอมีคนมาเป็นแม่สื่อให้ ก็แต่งงานกับหานไฉเอ๋อร์ ซึ่งเป็นหญิงหม้ายที่อพยพมาพร้อมลูกสาวของเธอ
เมื่อหานซื่อแต่งเข้ามา ก็ให้กำเนิดลูกสาวอีกสี่คน
บ้านที่มีลูกสาวหกคน ต่อให้ซูเหวยจงขยันทำงานแค่ไหน ก็ต้องทำงานอย่างหนักถึงจะเลี้ยงครอบครัวไหว แทบไม่มีเวลาอยู่บ้าน
โชคดีที่หานซื่อเป็นคนมีเหตุผล และปฏิบัติกับซูอันอิงได้ดีพอสมควร ไม่เคยตีด่าหรือทารุณ แบ่งอาหารและเสื้อผ้าให้เท่า ๆ กันกับลูกของตัวเอง
แน่นอนว่าต่อให้จะไม่รังแก แต่แม่เลี้ยงก็คือแม่เลี้ยง จะบอกว่าไม่ลำเอียงเลยก็คงเป็นไปไม่ได้
ไม่อย่างนั้น ในบรรดาลูกสาวทั้งหมดของบ้านนี้ ทำไมมีแค่ซูอันอิงที่ไม่ได้เรียนหนังสือแม้แต่วันเดียว?
ซูอันอิงขยันมาตั้งแต่เด็ก ตอนอายุห้าหกขวบก็ช่วยอุ้มและเลี้ยงน้องสาวให้แล้ว โตขึ้นอีกหน่อยก็ซักผ้าหุงข้าวได้หมด
พออายุสิบห้าสิบหก พอถึงช่วงฤดูเพาะปลูกก็ลงนาไปทำงานเพื่อหาแต้มแรงงาน พอถึงช่วงฤดูว่างก็เข้าป่าไปหาฟืน ทั้งงานบ้านงานนอกทำเองหมด
จะพูดได้ว่าซูอันอิงช่วยแบกรับภาระครึ่งหนึ่งของครอบครัวนี้เลยก็ว่าได้
บางครั้งซูเหวยจงก็รู้สึกผิดกับลูกสาว ไม่ว่าอย่างไรก็ควรให้ซูอันอิงได้เรียนหนังสือบ้าง อย่างน้อยให้จบประถมก็ยังดี
ลูกสาวของหานซื่ออย่างฉินเหม่ยหลิง ได้เรียนจบประถม และภายหลังก็ได้เป็นครูสอนพิเศษ พอปีที่แล้วก็แต่งงานไปที่ฮุนเจียง สามีทำงานที่ห้างสรรพสินค้า
หลังแต่งงานไปแล้ว เธอก็ได้ย้ายไปเป็นครูที่โรงเรียนก่อสร้าง แถมยังได้บรรจุเป็นข้าราชการอย่างเป็นทางการอีกด้วย
แต่ซูอันอิงไม่ได้เรียนหนังสือเลยสักวันเดียว ทำได้แค่ไปทำงานหาแต้มแรงงานในท้องนา ตอนหาคู่ครองก็ทำได้แค่เลือกจากคนในกลุ่มเกษตรกรรม
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ซูเหวยจงจะรู้สึกสบายใจได้อย่างไร?
แต่เขาจะทำอะไรได้? เขาแต่งงานอยู่กินกับหานซื่อมาหลายปี และมีลูกสาวด้วยกันถึงสี่คน ความสัมพันธ์ย่อมลึกซึ้งกว่าตอนอยู่กับซุนซื่อ
หานซื่อก็ลำบากเพื่อบ้านหลังนี้ไม่น้อย แล้วเขาจะไปโทษหานซื่อได้หรือ?
เพื่อให้ครอบครัวอยู่รอด ซูเหวยจงทำได้เพียงแค่แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป
สวี่ซื่อเยี่ยนที่มีสองชีวิต ไหนเลยจะฟังไม่ออกว่าพ่อตาของเขากำลังพูดอะไร?
จึงได้แต่แอบถอนหายใจ
ภรรยาตัวน้อยของเขาน่าสงสารจริง ๆ
"พ่อตา ท่านวางใจเถอะ ข้าจะดูแลอิงจื่อให้ดี เธอเป็นภรรยาของข้า หากไม่มีใครรักเธอ ข้าก็จะรักเธอเอง"
สวี่ซื่อเยี่ยนกล่าวรับปากพ่อตาด้วยสีหน้าจริงจังและน้ำเสียงหนักแน่น
"เฮ้อ ดี ๆ พ่อดูออกว่าเจ้าเป็นคนดี อิงจื่อฝากให้เจ้าดูแล ข้าก็วางใจแล้ว"
ซูเหวยจงยกมือเช็ดหางตา ก่อนจะเผยรอยยิ้มและพยักหน้าหลายครั้ง
"ดูพ่อตากับลูกเขยสองคนนี้สิ! ไม่ดื่มเหล้า มัวแต่คุยอะไรกัน? มา ๆ รีบดื่มกันเถอะ!"
ทางด้านซูเหวยเฉิงเองก็ดื่มไปไม่น้อย ลิ้นเริ่มจะพันกันแล้ว แต่ก็ยังคะยั้นคะยอให้คนอื่นดื่มต่อ
มื้อนี้เริ่มตั้งแต่สิบเอ็ดโมงครึ่ง ยาวไปจนเกือบบ่ายโมง ดื่มกันจนพวกผู้ชายเมากันหมด
สุดท้ายก็ไม่มีใครต้องไปทำงานแล้ว ทุกคนต่างล้มตัวลงนอนกันถ้วนหน้า
โชคดีที่ช่วงเช้าซูเหวยจงจัดการมอบหมายงานไว้หมดแล้ว ตอนบ่ายเลยไม่ต้องไปทำอะไร
ในบรรดาทุกคน สวี่ซื่อเยี่ยนถือว่าควบคุมตัวเองได้ดีที่สุด ไหนเลยที่ลูกเขยใหม่จะปล่อยให้ตัวเองเมาจนเสียหน้าในวันแรกที่มาเยี่ยมบ้านพ่อตาได้?
เขาเองก็ดื่มเก่งพอสมควร อีกทั้งตั้งใจควบคุมปริมาณที่ดื่มไว้ ทำให้ขณะที่ซูเหวยจงและคนอื่น ๆ เมาจนหลับกันหมด เขากลับยังพอมีสติ เพียงแค่อิงตัวลงพักที่ขอบเตียงเท่านั้น
"คุณเป็นยังไงบ้าง? ถ้ารู้สึกไม่ดี ก็นอนพักหน่อยเถอะ อย่าฝืนเลย"
หลังจากเก็บโต๊ะแล้ว ซูอันอิงก็นั่งลงข้างสามี ใช้มือแตะหน้าผากเขาด้วยสีหน้าห่วงใยและถามด้วยเสียงแผ่วเบา
"ผมยังไหว ไม่เป็นอะไรหรอก แค่นั่งพักสักหน่อย เดี๋ยวพอฤทธิ์เหล้าจางลงก็หายแล้ว ไม่ต้องห่วง"
สวี่ซื่อเยี่ยนจับมือภรรยาและยิ้มให้
ซูอันอิงยังไม่วางใจนัก จึงรินน้ำให้เขาดื่ม แล้วนั่งอยู่เป็นเพื่อนเขาอีกสักพัก
จนกระทั่งเห็นว่าเขาเริ่มสร่างเมา ดวงตาแจ่มใสขึ้น เธอจึงค่อยวางใจ
ตามธรรมเนียมการกลับไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่ของเจ้าสาวหลังแต่งงาน จะต้องกลับก่อนพระอาทิตย์ตก
ตอนบ่ายสี่โมงกว่า มีรถไฟขบวนหนึ่งจากทงฮั่วไปไป๋เหอ ซึ่งจะแวะจอดที่เซียนเหรินเฉียว พอดีกับที่สวี่ซื่อเยี่ยนและซูอันอิงจะได้นั่งกลับไป
พอเวลาผ่านไปสักพัก หานซื่อก็ปลุกซูเหวยจงขึ้นมา แล้วทั้งสองก็ตกลงกันว่าจะไปเอาข้าวสารและเสบียงต่าง ๆ จากยุ้งฉางเพื่อให้ลูกสาวและลูกเขยนำกลับไปด้วย
"พวกเธอกลับมาทั้งที บ้านเราก็ไม่มีของดีๆจะให้ นี่เป็นข้าวสารนิดหน่อย เอากลับไปช่วยประทังไปก่อน รอให้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้วค่อยว่ากัน"
บ้านซูมีลูกสาวเยอะ แม้จะมีคนกินมาก แต่ก็ยังพอมีเสบียงเหลืออยู่บ้าง
หากครอบครัวยังไม่ได้แยกกันอยู่ ซูเหวยจงก็คงไม่พูดถึงเรื่องนี้ เพราะเสบียงในบ้านนั้นไม่พอแจกจ่ายให้คนอื่นแน่ ๆ
แต่ตอนนี้สวี่ซื่อเยี่ยนและซูอันอิงได้แยกไปตั้งครอบครัวแล้ว จำนวนคนกินน้อยลง ถุงข้าวสารนี้จึงเพียงพอสำหรับพวกเขาสองคนกินไปได้อีกสักพัก ซูเหวยจงจึงให้ได้โดยไม่ลังเล
"เอ่อ..พ่อ ไม่ต้องก็ได้ เก็บไว้ให้ที่บ้านกินเถอะ"
"ตอนแยกบ้าน พวกเราได้แบ่งข้าวสารมาแล้ว ยังพอกินถึงฤดูเก็บเกี่ยว"
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่อาจรับข้าวสารจากพ่อตาได้ จึงรีบปฏิเสธ
"ดูแกสิ! ยังจะมาทำเหมือนเป็นคนนอกกับพ่ออีกหรือ?"
"อิงจื่อช่วยทำงานที่บ้านมาตลอดหลายปี ข้าวสารพวกนี้ก็เป็นผลจากแรงงานของเธอเหมือนกัน"
ซูเหวยจงทำหน้าขึงขัง ไม่พอใจนัก
"เธอแต่งออกไปแล้ว ที่บ้านก็ไม่ได้ให้สินสอดอะไรเป็นพิเศษ นี่แค่ข้าวสารนิดหน่อย ยังจะมาเถียงพ่ออีกหรือ?"
"รับไปเถอะ ไม่อย่างนั้น ต่อไปก็อย่ากลับมาอีก!"
พ่อตาพูดหนักขนาดนี้แล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนจะว่าอะไรได้อีก?
"ก็ได้ ถ้างั้นผมจะรับไว้"
ในเมื่อมีโอกาสให้ ก็ต้องมีโอกาสตอบแทน ในภายหน้าหากมีโอกาส สวี่ซื่อเยี่ยนก็จะหาสิ่งของมาตอบแทนคืน คนในครอบครัวกันก็ต้องมีการไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ
ทางด้านหานซื่อเองก็เอาเสื้อผ้าเก่าของซูอันอิงออกมาห่อเป็นห่อผ้าให้เธอแบกกลับไปด้วย
"เวลาทำงานบ้าน เสื้อผ้าเก่า ๆ จะได้ใส่ทำงาน ไม่ต้องกลัวเลอะ ถ้าขาดแล้ว ก็เอาไปทำเป็นผ้ารองพื้นหรือพื้นรองเท้าได้"
"กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อย ๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ที่นี่ก็ยังเป็นบ้านของเธอเสมอ"
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นลูกแท้ ๆ แต่เลี้ยงดูมากับมือ หานซื่อเองก็ยังมีความรักและห่วงใยอยู่ไม่น้อย
ก่อนจากกัน เธอจึงเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
"ลูกเขยของบ้านเรานับว่าใช้ได้ พวกเธอสองคนอยู่กันดี ๆ ล่ะ รีบ ๆ มีลูกเร็ว ๆ หน่อย ชั้นกับพ่อเธอจะได้สบายใจ"
