บทที่ 294 ชีวิตหลังออกจากคุกของอดีตลูกพี่ใหญ่

หลังจากฟังคำอธิบายของหลี่ชางจวินจบ ลูกทีมก็หันไปมองหน้าจออีกครั้ง

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

ภาชนะใส่อาหารที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นล้วนอยู่ในสภาพทรงยาว ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าตะเกียบข้างในยังไม่ได้ถูกหยิบออกมา

กลับกันมีช้อนพลาสติกจำนวนไม่น้อยถูกทิ้งระเกะระกะอยู่ทั่วทุกที่

เฉินหยูประสานมือเข้าด้วยกัน มองหน้าจอด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

ชายแก่ก็มองเฉินหยูเช่นกัน ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมา

สองนาทีเศษผ่านไป เฉินหยูก็เป็นฝ่ายเอ่ยปาก "คุณยอมจ่ายเงินหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อซื้อบัญชีนี้ ก็เพื่อจะได้มีโอกาสวิดีโอคอลกับผมสินะ"

"ตอนนี้เราก็วิดีโอคอลกันแล้ว แต่คุณกลับไม่ยอมพูดอะไรเลย กำลังกังวลว่าจะถูกผมแฉเบื้องหลัง หรือว่ายังคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรกับผมกันแน่?"

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค ทำให้ชาวเน็ตจำนวนไม่น้อยตกใจเป็นอย่างมาก

มิน่าล่ะชื่อบัญชีของชายแก่คนนี้ถึงได้แปลกนัก ที่แท้ก็เป็นบัญชีที่เขาใช้เงินซื้อมานี่เอง

เฉินหยูวิดีโอคอลกับชาวเน็ตมาก็เยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้วิธีจ่ายเงินเพื่อซื้อสิทธิ์ในการวิดีโอคอลไป

ชายแก่คนนี้จะต้องมีเรื่องราวอะไรบางอย่างแน่ๆ

หรือไม่ก็คงมีเรื่องด่วนอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ยอมจ่ายเงินตั้งหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อแลกกับโอกาสวิดีโอคอลหรอก

"หมอเฉินสมกับเป็นหมอเฉินจริงๆ ไม่มีเรื่องอะไรปิดบังคุณได้เลย"

ชายแก่หัวเราะฮ่าๆ พลางพูดว่า "การวิดีโอคอลครั้งก่อนหน้ามันยอดเยี่ยมมากจริงๆ ยอดเยี่ยมซะจนขนาดผมตกอยู่ในสภาพสิ้นเนื้อประดาตัว ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยอมจ่ายเงินหนึ่งหมื่นหยวนเพื่อซื้อสิทธิ์วิดีโอคอลกับคุณ"

"ชีวิตของคุณก็สิ้นเนื้อประดาตัวจริงๆ นั่นแหละ"

น้ำเสียงของเฉินหยูแฝงไปด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อย

"หลังจากออกมาจากข้างในนั้น รู้สึกไหมว่าโลกมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง?"

"ลูกพี่ไม่ใช่ลูกพี่อีกต่อไป ลูกน้องก็ไม่ใช่ลูกน้องอีกต่อไป โลกใบนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่ให้คุณยืนอีกแล้ว"

ชายแก่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าซับซ้อนออกมา

"พูดได้ถูกต้องที่สุด โลกใบนี้แม่งเปลี่ยนไปเร็วจริงๆ!"

"ฉันเข้าไปอยู่แค่สิบปี พอออกมาเกือบจะกลายเป็นคนยุคหินไปแล้ว"

"ก็เหมือนกับไอ้เด็กเวรนั่นแหละ รู้สึกว่าตัวเองตัดขาดจากสังคม"

ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเฉินหยู ทำให้ชาวเน็ตพากันตกตะลึง

"ดูจากโหงวเฮ้งของเขา ฉันก็รู้สึกแล้วว่าเขาต้องเป็นพวกนักเลง ที่แท้ก็เป็นนักเลงจริงๆ ด้วย"

"มิน่าล่ะที่บ้านถึงได้ตั้งศาลกวนอู แถมท่าทางยังดูดุดันขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นลูกพี่ใหญ่นี่เอง"

"เข้าไปนอนในนั้นตั้งสิบปี นี่มันข้อหาหนักเลยนะเนี่ย"

"ถ้าไม่ซ้อมคนจนพิการ ก็คงซ้อมจนตายไปข้าง"

ระหว่างที่มองดูคอมเมนต์ของชาวเน็ต เฉินหยูก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง

"พอเห็นจัสต์โซ่วจ๋วยใช้ชีวิตสิบสองปีอย่างอยู่ไม่สู้ตาย ความรู้สึกอัดอั้นตันใจของคุณก็คงบรรเทาลงไปได้บ้างแล้วใช่ไหม?"

ชายแก่ยิ้มแสยะพลางพูดว่า "จะแค่บรรเทาได้ยังไง มันโคตรจะสะใจเลยต่างหาก!"

"ตอนนั้นฉันมีชื่อเสียงโด่งดัง แค่ถลึงตาก็ทำเอาคนอื่นขวัญหนีดีฝ่อแล้ว"

"ไม่ว่าจะไปไหนก็มีแต่คนห้อมล้อม ผู้หญิงที่ยอมพลีกายให้ฉันต่อแถวได้ตั้งแต่หัวถนนยันท้ายถนน"

"เวลาฉันออกไปกินข้าวกับคนอื่น ตั้งแต่ผู้จัดการร้านไปจนถึงลูกค้าที่มากินอาหาร ต้องต่อแถวรินเหล้าจุดบุหรี่ให้ฉัน"

"พูดจาสารพัดเพื่อประจบประแจงฉัน"

"มีแค่เขา... ไม่สิ มีแค่ไอ้เด็กเวรพวกนั้นที่กล้ามากระตุกหนวดเสือ"

พอคิดถึงหน้าตาที่ต้องเสียไปในตอนนั้น ตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกโมโหอยู่เต็มอก

"หรือว่าเขาคือ... ลูกพี่นักเลงคนนั้น!"

"เชี่ยเอ๊ย ที่แท้ก็เป็นซีรีส์ภาคต่อนี่เอง"

"คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง?"

"เพิ่งจะไว้อาลัยให้ลูกพี่นักเลงไปสามนาที ทำไมถึงมาวิดีโอคอลกับหมอเฉินได้ล่ะ?"

"เขาก็ตอบไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าใช้เงินซื้อสิทธิ์มา"

"นี่มันพล็อตเรื่องนรกแตกอะไรกันเนี่ย? จัสต์โซ่วจ๋วยคนที่ตีเขาไม่ได้เข้าคุก แต่พี่ชายคนนี้กลับต้องเข้าไปนอนในคุกตั้งสิบปี"

"คนแบบเขาเข้าไปน่ะเรื่องปกติ ไม่เข้าไปสิถึงจะแปลก"

คนที่สามารถกลายเป็นลูกพี่นักเลงได้ ย่อมต้องทำเรื่องเลวร้ายมาสารพัด

ถ้าไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมาย จะแสดงความกร่างของพวกเขาออกมาได้ยังไง?

ทรัพย์สินเงินทองรวมถึงอำนาจบารมีที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ล้วนได้มาจากการกดขี่ข่มเหงชาวบ้านตาดำๆ ทั้งนั้น

คนพรรค์นี้อย่าว่าแต่เข้าไปนอนในนั้นสิบปีเลย ต่อให้เข้าไปนอนร้อยปี ก็ถือว่าทำตัวเองทั้งนั้น

"พอเห็นว่าทุกคนมีทัศนคติที่ถูกต้องแบบนี้ ผมก็โล่งใจแล้ว"

เฉินหยูมีรอยยิ้มพึงพอใจประดับบนใบหน้า

เมื่อพูดถึงลูกพี่นักเลงคนนี้ ว่าทำไมถึงต้องเข้าไปนอนในคุกตั้งสิบปี

ลูกพี่นักเลงคนนี้มีฉายาว่าพี่หลง เคยเป็นลูกพี่ที่โหดเหี้ยมที่สุดในท้องถิ่น

ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมโด่งดังจนถึงขั้นทำให้เด็กๆ ไม่กล้าร้องไห้ในตอนกลางคืน

แต่ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว ความกร่างของเขาอยู่ได้ไม่นานนัก

สองปีหลังจากที่จัสต์โซ่วจ๋วยหลบหนีไป พี่หลงก็ต้องเผชิญกับพายุกวาดล้างมาเฟียครั้งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน

ทั้งตัวเขาและสมาชิกระดับแกนนำในแก๊ง ล้วนถูกจับเข้าคุกกันหมด

ได้รับโทษจำคุกแตกต่างกันไปตั้งแต่ไม่กี่ปีไปจนถึงสิบกว่าปี

"พี่หลง ผมพูดไม่ผิดใช่ไหม?"

"ชีวิตสิบปีในคุก ทำให้คุณกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว และยังทำให้คุณได้รู้จักสังคมนี้ใหม่อีกครั้ง"

"ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อก่อนแล้ว ไม่ใช่ยุคที่พวกคุณจะสามารถใช้อำนาจบาตรใหญ่ปิดแผ่นฟ้าด้วยมือข้างเดียวได้อีกต่อไป"

เมื่อถูกเฉินหยูเปิดเผยตัวตน พี่หลงก็ไม่ได้ดูตกใจแต่อย่างใด

เขาดูการวิดีโอคอลระหว่างเฉินหยูกับจัสต์โซ่วจ๋วยมาตั้งแต่ต้นจนจบ พี่หลงจึงรู้ดีว่าเฉินหยูจะต้องมีความสามารถหยั่งรู้ล่วงหน้า หรือไม่ก็ทำนายอดีตได้อย่างแน่นอน

การที่อีกฝ่ายจะรู้ฉายาในวงการนักเลงของเขา จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"คุณพูดถูก ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

"ตอนนี้ไม่ใช่ยุคของการเข่นฆ่ากันอีกต่อไป"

"หลังจากผมออกจากคุกมาได้ไม่นาน มีอยู่วันหนึ่งผมไปกินข้าวเช้าแล้วลืมเอาเงินไป เจ้าของร้านถึงกับดึงตัวผมไว้ไม่ยอมปล่อย"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่ผมถลึงตาใส่ ก็คงทำให้เขาตกใจกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว แต่ตอนนี้มันใช้ไม่ได้ผลเลย"

"ถึงผมจะบอกชื่อเสียงเรียงนามในอดีตออกไป เขาก็ไม่กลัวเลยสักนิด แถมยังจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับผมอีก"

หลังออกจากคุกมา พี่หลงก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า สังคมในปัจจุบันไม่มีพื้นที่ให้เขาได้ยืนหยัดอีกต่อไปแล้ว

ทันทีที่เขาจะหาเรื่อง ก็จะมีคนเดินถนนนับสิบคนโผล่มาพร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือถ่ายคลิปเขาเอาไว้

ตอนหลังถึงได้รู้ว่า สิ่งนี้เรียกว่าสื่อโซเชียลมีเดีย

เรื่องขี้ปะติ๋วพอถูกถ่ายคลิปแล้วเอาไปลงเน็ต ก็จะมีคนนับไม่ถ้วนเข้ามาให้ความสนใจทันที

"เรื่องในอดีตก็อย่าพูดถึงมันอีกเลย ผมไปนอนกินข้าวแดงในคุกมาสิบปี ถือว่าได้ชดใช้กรรมไปแล้ว"

การที่ยอมจ่ายเงินซื้อโอกาสวิดีโอคอลกับเฉินหยูในครั้งนี้ ก็เพราะพี่หลงอยากจะขอให้เฉินหยูช่วยอะไรเขาบางอย่าง

"พี่น้องทั้งหลาย สรุปว่าที่นี่คือห้องไลฟ์สดจิตวิทยา หรือว่าร้านรับจ้างสารพัดนึกของหมอเฉินกันแน่?"

"ไม่ว่าคนหรือผีก็มาหาหมอเฉินกันทั้งนั้น"

"ตาแก่นี่อยากให้หมอเฉินช่วย คงไม่ได้จะมาถามหรอกนะว่าทำยังไงถึงจะกลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้งน่ะ?"

"ยิ่งใหญ่บ้าบออะไรล่ะ! เศษสวะแบบนี้สมควรถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าไปตลอดชีวิต ใครเห็นก็ต้องกระทืบซ้ำทั้งนั้นแหละ"

"ทุกคนไม่ต้องห่วง คนเลวที่ถูกหมอเฉินส่งเข้าซังเตไป มีน้อยซะที่ไหนล่ะ?"

"มีเหตุผล ตาแก่นี่ก็คงไม่เว้นเหมือนกัน"

สีหน้าของพี่หลงมืดมนลงอย่างถึงที่สุด ฝ่ามือขวากำหมัดแน่น

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อสิบปีก่อน ใครหน้าไหนกล้ามาพูดจาเยาะเย้ยถากถางเขา แค่เขาสั่งคำเดียว ก็จะมีลูกน้องนับไม่ถ้วนตามไปฟันมันจนขาดเป็นท่อนๆ

วินาทีนี้ ในหัวของพี่หลงก็มีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมา

มังกรว่ายน้ำตื้นโดนกุ้งหยอกล้อ พยัคฆ์ตกที่ราบถูกสุนัขรังแก

เมื่อสิบกว่าปีก่อน คนที่กล้าท้าทายเขา ถ้าไม่ตายคาที่ ก็ต้องบ้านแตกสาแหรกขาด

ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ไม่มีใครเห็นเขาอยู่ในสายตาอีกต่อไป

ไม่เพียงแต่ชาวเน็ตไร้น้ำยาพวกนี้จะมาพูดจาเยาะเย้ยถากถางเขา

แม้แต่อดีตลูกน้อง ก็ยังไม่เห็นหัวเขาเลยด้วยซ้ำ