บทที่ 295 อะไรคือพี่น้อง พี่น้องก็มีไว้หักหลังนั่นแหละ

เฉินหยูเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วพูดว่า "ทุกคนอย่าเพิ่งเยาะเย้ยอดีตลูกพี่ใหญ่คนนี้เลยครับ"

"ให้เขาบอกความต้องการของตัวเองออกมาก่อน"

พี่หลงหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า "เมื่อก่อนฉันเคยทำเรื่องผิดกฎหมายมาเยอะก็จริง แต่ตอนนี้ฉันไม่มีคดีติดตัวแล้ว"

"หมอเฉิน ฉันเดาว่าในห้องสตรีมของคุณ ต้องมีคนโทรไปแจ้งความจับฉันไม่น้อยแน่ๆ"

"ไม่เป็นไร ไม่ได้ทำเรื่องผิดบาป กูก็ไม่กลัวผีมาเคาะประตูหรอก ปล่อยให้พวกเขาตรวจดูตามสบายเลย"

"ถ้าหาคดีในตัวกูเจอ กูก็ยอมคุกเข่าเรียกพวกมันว่าปู่เลย"

ถึงจะติดคุกมาสิบปี แต่พี่หลงก็ไม่ได้ทิ้งความเย่อหยิ่งจองหองที่บ่มเพาะมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเลงเลยแม้แต่น้อย

"ที่คุณพูดมาก็ไม่ผิด ในสถานีตำรวจไม่มีประวัติอาชญากรรมของคุณจริงๆ"

เฉินหยูพยักหน้า "บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงกล้าเชื่อมต่อไมค์กับผม"

"พูดเรื่องไร้สาระมามากพอแล้ว"

"หมอเฉิน คุณเป็นคนเก่ง ฉันหวังว่าคุณจะชี้ช่องทางให้ฉันสักทาง"

"ให้ฉันได้ใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายอย่างสุขสบาย"

"ปีนี้ฉันอายุหกสิบแล้ว ติดคุกมาสิบปี ร่างกายก็มีโรคภัยไข้เจ็บอยู่บ้าง"

"ทำงานหนักไม่ได้ ยิ่งออกแรงมากๆ ก็ไม่ไหว"

"พูดง่ายๆ ก็คือ ฉันอยากทำธุรกิจ"

"พวกลูกน้องตอนนี้แต่ละคนได้ดิบได้ดีกันหมด พวกมันรวยได้เพราะทำธุรกิจ ฉันเองก็ทำได้เหมือนกัน"

หลังจากออกจากคุก พี่หลงก็ไปหาลูกน้องเก่าเป็นอันดับแรก

ลูกน้องพวกนี้แต่ละคนล้วนได้ดีมีหน้ามีตา

เบ๊ตัวเล็กๆ ที่เคยถือกระเป๋า วิ่งเต้น เปิดประตูรถ ซื้อของให้เขาเมื่อก่อน ตอนนี้กลายเป็นคนที่ประสบความสำเร็จกันหมดแล้ว

คนที่มีน้อยก็มีเงินในมือหลายล้าน คนที่มีมากก็มีเป็นสิบล้าน

นึกว่าบั้นปลายชีวิตจะมีที่พึ่ง นึกไม่ถึงว่าลูกน้องพวกนี้จะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่ยอมรับคน

อยากจะเจอพวกมัน ยากยิ่งกว่าเจอเง็กเซียนฮ่องเต้บนสวรรค์เสียอีก

อุตส่าห์ดักรอลูกน้องเก่าได้คนหนึ่ง อีกฝ่ายก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนเงินให้สองสามร้อยหยวนแล้วเดินเชิดหน้าจากไปทันที

พี่หลงแทบจะเส้นเลือดในสมองแตกจนต้องเข้าโรงพยาบาล

สังคมมันเปลี่ยนไปแล้ว มีเงินถึงจะเป็นพระเจ้า

พี่หลงทำได้เพียงเปลี่ยนท่าที ไปหาเบ๊เก่าพวกนี้อย่างสุภาพอ่อนน้อม

หวังว่าพวกมันจะเห็นแก่ความผูกพันในอดีต ให้เงินเขาสักหน่อย หรือแนะนำธุรกิจให้ทำบ้าง

แต่ไม่ว่าพี่หลงจะอ้อนวอนยังไง คนพวกนั้นก็ไม่สนใจเขาเลย

หนำซ้ำ ลูกน้องคนหนึ่งยังเอาเขามาล้อเล่นเป็นเรื่องตลกอีกต่างหาก

ตอนเช้าตื่นมา พี่หลงสาบานต่อหน้ารูปปั้นเทพเจ้ากวนอู

ว่าจะต้องได้ดีมีหน้ามีตาให้จงได้

จะให้ลูกน้องพวกนั้นได้เห็นว่า ลูกพี่ก็ยังเป็นลูกพี่อยู่วันยังค่ำ

ถึงตอนนี้จะตกอับ แต่ก็สามารถผงาดขึ้นมาใหม่ได้ในเวลาอันสั้น

"ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว หมอเฉินคงไม่อยากให้สังคมมีปัจจัยความไม่มั่นคงเกิดขึ้นหรอกใช่ไหม"

พี่หลงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ถึงฉันจะทำงานหนักไม่ได้ แต่ก็ยังจับมีดไหว"

"ถ้าเกิดว่าดอกไม้ดอกน้อยๆ ในอนาคตต้องมาเจอเรื่องไม่คาดฝันเข้า มันคงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ"

ให้ตายเถอะ เหล่าผู้ชมต่างพากันร้องอุทานว่าให้ตายเถอะ

เจอพวกคนจริงที่กล้าข่มขู่เฉินหยูอีกคนแล้ว

ความหมายของพี่หลงนั้นชัดเจนมาก ตอนนี้เขาคือคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย

คนที่ไม่เหลืออะไรเลยอย่างเขา มีแค่ชีวิตไร้ค่าเพียงชีวิตเดียว

ถ้าเฉินหยูไม่ชี้ช่องทางรวยให้ พี่หลงก็มีโอกาสสูงที่จะแก้แค้นสังคม

ทำร้ายผู้อ่อนแอที่ไม่มีทางสู้

ดูจากสภาพของพี่หลง แล้วลองนึกถึงคำพูดที่เขาเพิ่งพูดออกมา ถ้าคนคนนี้บ้าขึ้นมา ก็อาจจะกล้าทำทุกอย่างจริงๆ

เมื่อเห็นเฉินหยูไม่พูดอะไร พี่หลงก็นึกว่าเขาไม่อยากช่วย จึงเน้นเสียงหนักขึ้น "หมอเฉิน คนที่ดูสตรีมสดในห้องนี้มีเกือบสิบล้านคน ถ้าเกิดวันหนึ่งมีคดีฆาตกรรมนองเลือดเกิดขึ้นในพื้นที่จริงๆ"

"ฆาตกรจะตายก็ตายไป แต่คุณก็คงจะพลอยติดร่างแหไปด้วย"

"ไม่ชี้ช่องทางรวยให้ฉัน ก็ฆ่าฉันให้ตายซะ"

"ถ้าคุณทำทั้งสองอย่างนี้ไม่ได้ ก็อย่าหาว่าฉันทำตัวสิ้นคิด ก่อนตายฉันจะลากคนสักสองสามคนไปลงนรกเป็นเพื่อนด้วย"

เฉินหยูพูดอย่างเนิบนาบ "ได้ ผมจะทำตามคำขอของคุณ"

พี่หลงได้ยินดังนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก

"ฉันรู้แล้วว่าหมอเฉินจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง เพราะคุณเป็นคนฉลาด"

"ไม่อย่างนั้น คงไม่โด่งดังขึ้นมาในเวลาอันสั้นแบบนี้หรอก"

พี่หลงหัวเราะฮ่าๆ

"ติดคุกทรมานมาสิบปี ฉันทนมาพอแล้ว จะไม่เข้าไปอีกเด็ดขาด"

"วิธีที่คุณบอกฉัน จะต้องไม่ผิดกฎหมายเด็ดขาด"

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน "วางใจเถอะ รับรองว่าไม่ผิดกฎหมาย ไม่เพียงแต่จะทำให้คุณทำธุรกิจสำเร็จ แต่ยังทำให้คุณนอนรอรับเงินได้เลย"

พี่หลงพูดด้วยความตื่นเต้น "ดีมาก คุณพูดมาเลย"

เฉินหยูยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ในพื้นที่มีคดีฆาตกรรมโหดเหี้ยมเกิดขึ้นคดีหนึ่ง ผู้ตายเป็นภรรยาของเศรษฐีคนหนึ่ง"

"สามีของเธอกำลังตั้งค่าหัว เพื่อจับกุมตัวฆาตกรที่ก่อเหตุ"

"คุณเรียกคนของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมา แล้วผมจะบอกคุณว่าฆาตกรคือใคร"

"คุณคิดว่าวิธีนี้ใช้ได้ไหมล่ะ"

พี่หลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "คุณแน่ใจนะว่าคนคนนั้นจะให้เงินจริงๆ?"

"แน่นอนครับ"

เฉินหยูตอบโดยไม่ต้องคิด

"ค่าหัวที่เขาตั้งไว้ก่อนหน้านี้คือห้าแสน หลังจากจับฆาตกรได้แล้ว เขาจะเพิ่มให้อีกห้าแสน รวมเป็นหนึ่งล้านถ้วน"

พี่หลงพยักหน้ารัวๆ

ไม่เลวเลย เงินหนึ่งล้านมากพอให้เขาเอาไปทำธุรกิจแล้ว

"เอาตามที่คุณพูดเลย ตอนนี้ฉันจะโทรหาหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง"

พี่หลงที่หลังจากออกจากคุกมาก็ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายเลย สภาพจิตใจมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก

เขาตัดการเชื่อมต่อไมค์กับเฉินหยูชั่วคราว แล้วโทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจ

ผ่านไปสองสามนาที พี่หลงก็ขอเชื่อมต่อไมค์อีกครั้ง

เฉินหยูกดตกลงอย่างไม่ลังเล

"ฉันโทรแจ้งตำรวจเสร็จแล้ว พวกเขาบอกว่าจะรีบมาเดี๋ยวนี้"

พี่หลงพูดอย่างร้อนรน "ตอนนี้คุณควรจะบอกฉันได้แล้วมั้ง ว่าฆาตกรคือใคร"

"ฆาตกรคือคนที่คุณรู้จัก ถ้าบอกคุณตอนนี้ สภาพจิตใจของคุณคงจะแตกสลาย"

"ถ้าเป็นแบบนั้น คุณก็จะไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่คุณต้องการ"

"ตอนนี้ฉันมันตัวคนเดียว อะไรคือพี่น้อง พี่น้องก็มีไว้หักหลังนั่นแหละ"

"ไม่ว่าใครจะเป็นคนก่อคดี สภาพจิตใจของฉันก็ไม่มีทางแตกสลายหรอก"

"ไม่เพียงแต่จะไม่แตกสลาย ฉันยังจะไปขอบใจมันถึงในคุกด้วยซ้ำ"

"ถ้ามันไม่ก่อคดี ฉันก็คงไม่ได้เงิน"

"ฉันต้องขอบใจที่มันยอมเสียสละตัวเองเพื่อช่วยฉัน"

สีหน้าของพี่หลงดูภาคภูมิใจสุดๆ

พี่น้องนับเป็นตัวอะไร ก็แค่เครื่องมือที่หลอกใช้ซึ่งกันและกันเท่านั้น

มีแต่เงินเท่านั้นที่เป็นของจริง

การสละพี่น้องเพื่อแลกกับเงินรางวัล ก็ถือซะว่าพวกมันได้ตอบแทนเขาแล้ว

เฉินหยูหัวเราะ "ช่างมันเถอะครับ"

"ทำไมคุณถึงได้อิดออดแบบนี้! ให้พูดก็พูดมาเถอะน่า"

พี่หลงจ้องมองเฉินหยูด้วยความหงุดหงิด

คนในยุทธภพที่ไหนจะมีพี่นงพี่น้องอะไรกัน

ทุกคนก็แค่หลอกใช้ซึ่งกันและกันเท่านั้น

วันนี้แกหลอกฉัน พรุ่งนี้ฉันหลอกแก

ตอนที่ใช้ประโยชน์ได้ก็เป็นพี่น้อง ตอนที่หมดประโยชน์ก็เป็นแค่เศษขยะกองหนึ่ง

พี่หลงแสดงให้เห็นว่าเขาจะไม่มีทางปรานีเด็ดขาด เขาเล่าถึงด้านมืดของคนในยุทธภพออกมาอย่างฉะฉานราวกับนับสมบัติของตัวเอง

โจรก็มีสัจจะของโจร ล้วนเป็นคำโกหกหลอกเด็กทั้งนั้น

ตอนที่พี่หลงเก็บค่าคุ้มครอง ไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่นอายุสิบยี่สิบปี หรือแม้แต่คนแก่ที่อายุมากแล้ว

ใครกล้าไม่จ่ายค่าคุ้มครอง สถานเบาก็โดนซ้อมอย่างหนัก สถานหนักก็คือจุดไฟเผาร้านของพวกมันทิ้งไปเลย

ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ ก็ผลักพวกลูกน้องโง่ๆ ที่มีแต่ความรักใคร่กลมเกลียวแบบคนในยุทธภพเต็มหัวออกไปเป็นแพะรับบาป

ตัวเองแค่บีบน้ำตาสองสามหยดต่อหน้าผู้คน ก็สามารถทำให้คนพวกนี้ยอมรับผิดแทนตัวเองด้วยความเต็มใจได้แล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ขณะที่พี่หลงกำลังพูดพล่ามถึงเรื่องราวเก่าๆ ของคนในยุทธภพอย่างไม่ขาดสาย ประตูห้องก็ถูกคนเคาะอย่างแรง