บทที่ 57 ภาพสรุปชัยชนะ

ตั้งแต่หัวหน้าแผนก 2 กับแผนก 3 เดินเข้าไปในห้องประชุมด้วยกัน ก็ต้องเผชิญหน้ากับการตรวจสอบอย่างเข้มงวดจากผู้บริหารระดับสูงของบริษัท

หลังจากประตูห้องประชุมปิดลง เวลาก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งเต็ม ๆ

แม้ว่าพนักงานของทั้งสองแผนกจะดูเหมือนกำลังตั้งใจทำงานกันอยู่ แต่จากพฤติกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็บ่งบอกชัดว่าพวกเขาสนใจทุกความเคลื่อนไหวในห้องประชุมอยู่ตลอด

เวลานี้ ประตูห้องประชุมเปิดขึ้นอีกครั้ง

หลายคนอดไม่ได้ที่จะกรูกันไปที่หน้าประตู มองไปยังหัวหน้าของตัวเอง หวังจะดูแววตาหรือสีหน้าแล้วเดาว่าใครชนะใครแพ้

แต่พวกเขากลับเห็นว่าคนหนึ่งมีสีหน้าหม่นหมอง เหมือนมะเขือเปราะที่ถูกน้ำค้างทำให้เหี่ยว ส่วนอีกคนก็เอาแต่ก้มหน้า ส่ายศีรษะไปมา พร้อมกับถอนหายใจอยู่ตลอด

ภาพนี้ทำเอาคนรอบข้างต่างมึนงงไปตาม ๆ กัน

“นี่มันอะไรกัน? หรือว่าเจ้านายสามยักษ์ใหญ่อย่าง ‘เหลย-หลิน-ว่าน’ จัดการยากขนาดนั้น? ทั้งสองโปรเจกต์โดนคัดออกหมดเลยหรือ?”

คนของแผนก 3 เห็นสีหน้าที่ดูท้อแท้ของเฉินโม่ ก็นึกในใจว่า “หรือว่าหัวหน้าเราแพ้?”

สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ถ้าไม่ใช่เพราะการเปลี่ยนสายงานด้านเทคนิคของเรา ทำให้ทีมล่าช้า บางทีผลลัพธ์อาจจะแตกต่างออกไป

ซุนจื่อเหวยไม่เคยเห็นเฉินโม่ทำสีหน้าเหมือนลูกสะใภ้อย่างนี้มาก่อน ดูเก้ ๆ กัง ๆ พิกล เลยรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

ทันใดนั้น เขาลดตัวสไลด์เข้าไปใกล้ ๆ เฉินโม่ด้วยท่าทางพริ้วไหว สายตาเล็งขึ้นไปมองด้านบน ก็เห็นมุมปากของเจ้านายกำลังยกยิ้มอยู่แบบที่คุ้นเคย

“เฮ้ย ไอ้หมอนี่มันแกล้งทำ ท่าทางว่าเราชนะ! จัดการมันเลย!”

ซุนจื่อเหวยโผเข้าไปกอดเฉินโม่เป็นคนแรก และก็เป็นคนแรกที่ลงมือ “ลักไก่” ตีเบา ๆ

“จริงเหรอ?”

“หัวหน้าเจ๋งโคตร! ผมงงนะเนี่ย ไอ้โปรเจกต์เทพแบบนั้นจะไปแพ้ได้ไง!”

“เย้~ เราชนะแล้ว!”

มีคนเริ่มนำ คนของแผนก 3 เลยกรูเข้าไปเป็นกลุ่มใหญ่ ต่างส่งเสียงแสดงความยินดี หัวเราะหยอกล้อ ตบอก ตบไหล่ ตบหลังเฉินโม่ เพื่อระบายความดีใจ

เฉินโม่ที่กลายเป็นจุดศูนย์กลางให้ทุกคนรุมแสดงความดีใจ แม้จะเจ็บเสียวฟันจนหน้าเหยเก แต่ในใจก็มีความรู้สึกปลื้มปิติ พอจะรู้เลยว่าตอนนี้คะแนนความนับถือที่คนเหล่านี้มีให้เขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

+99

+99

จากเดิมแค่ “ให้ความเคารพ” ตอนนี้กลายเป็น “เลื่อมใส” ขึ้นมาแล้ว แต่กว่าพวกเขาจะ “ศรัทธา” ได้อย่างจริงจัง ยังต้องทำงานร่วมกันอีกสักระยะ

เฉินโม่รู้สึกเหมือนสัญลักษณ์ MVP บนหัวเขา สว่างไสวขึ้นเรื่อย ๆ

ฝ่ายแผนก 3 กำลังฉลองกันครึกครื้น ในขณะที่แผนก 2 มีบรรยากาศดูจืดชืดคล้ายจะไร้ชีวิตชีวา

พนักงานทุกคนในแผนก 2 ดูมีสีหน้าเหมือนพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ทว่าความสับสนอาจจะมากกว่าความท้อแท้ พวกเขาไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าอุตส่าห์ขยันทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อเตรียมนำเสนอ ตัว Demo ก็พัฒนาจนใช้งานได้แล้วแสดงความจริงใจอย่างเต็มที่ แต่กลับแพ้ทีมที่พวกเขาคิดว่าเป็นเหมือน “คณะลิเก” เสียได้?

เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าผู้บริหารสายตาไม่ดี หรือมีสถานการณ์พิเศษที่พวกเขาคาดไม่ถึง?

จนตอนนี้ก็ยังทำใจเชื่อไม่ได้ว่าพวกเขาแพ้ ทุกคนเลยมองไปที่หวงเจียงจี๋

เจ้าตัวประคองสายตาอันคาดหวังของทีม ก้มหน้าสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเม้มปากแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“แผนก 2 ทั้งหมด ไปประชุมที่ห้องประชุมเบอร์ 2!”

“ครับ!”

เสียงตอบรับไม่ดังนัก แต่ก็พร้อมเพรียงหนักแน่น สีหน้าของทุกคนแสดงชัดว่าไม่มีท่าทีจะยอมแพ้ กลับดูฮึกเหิมปนความขัดใจมากกว่า

ระหว่างทางไปห้องประชุมเบอร์ 2 หวงเจียงจี๋เผลอหันไปเห็นฟ่านเตี่ยนกับหลิวซินอวี่ที่อยู่ท้ายแถว ตั้งท่าจะเรียก แต่แล้วก็หยุดตัวเองเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

“คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง” เขาคิดอยู่ในใจ

ความเคลื่อนไหวของแผนก 2 ปลุกให้เฉินโม่ซึ่งกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะตื่นจากภวังค์ เขาปรบมือดัง ๆ แล้วพูดขึ้นว่า

“เอาล่ะ การคว้าชัยตั้งแต่เริ่มมันก็น่ายินดีอยู่หรอก แต่ศึกใหญ่ยังรออยู่ การรบครั้งสุดท้ายต่างหากคือเป้าหมายที่แท้จริง เราแผนก 3 เองก็ต้องประชุมเหมือนกัน เจอกันที่เดิม ห้องประชุมเบอร์ 3!”

“รับทราบ!”

หลังจากนั้นคนของแผนก 3 ที่มีท่าทีของผู้ชนะก็ปล่อยให้พี่น้องแผนก 2 ที่พ่ายแพ้เดินออกไปก่อน แล้วจึงค่อยเชิดหน้าเข้าห้องประชุมของตัวเองบ้าง

ไม่ไกลจากตรงนั้น เหล่าสามผู้ยิ่งใหญ่ของ Xiaomi ก็มองเห็นฉากนี้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นสภาพจิตใจของทั้งสองทีม หลินปินอดแปลกใจไม่ได้ “คาดไม่ถึงเลยนะ แผนการเลี้ยงกู่ของคุณได้ผลไม่เลว”

เหลยจุนไม่ออกความเห็นตรง ๆ “ยังเร็วไปที่จะตัดสิน แค่ต้นแบบเองนะ สิ่งที่พูดกับสิ่งที่จะลงมือทำนั้นยังไม่เหมือนกัน ต่อให้สร้างเสร็จจริง ๆ ก็ต้องรอผู้ใช้เป็นผู้ตัดสินอีกที ตอนนี้ยังชี้ขาดไม่ได้ ทั้งสองแผนกล้วนมีสิทธิ์เป็นม้ามืด รอดูผลงานของ MIUI และ MIOS ในตลาดว่าใครจะถึงหลัก 100,000 ผู้ใช้ได้ก่อนกัน”

หลีว่านเฉียงมีสีหน้าวิตก “คราวนี้เฉินโม่ชนะขาดลอย นี่อาจเป็นการทำลายขวัญกำลังใจของแผนก 2 อย่างมาก ผมกลัวว่าต่อไปคนแผนก 2 จะสภาพจิตใจเสียหมด”

หลินปินเสริม “KK มีทั้งความสามารถและสภาพจิตใจที่เข้มแข็ง แพ้บ้างก็ถือเป็นบทเรียนที่ดี”

เหลยจุนมีท่าทีมั่นใจเหมือนวางหมากเอาไว้ “ต้องให้สองฝ่ายสมดุลกันจริง ๆ ถึงจะแข่งและพัฒนาจนก้าวข้ามกันได้ ถ้าอีกฝ่ายแค่ถูกขยี้ราบจนตั้งตัวไม่ได้ ก็คงไร้ความหมาย เดี๋ยวเราค่อยลงไปเล่นตอนหลัง ถ้าถึงตอนนั้นยังเป็นการล้มคู่แข่งราบคาบอยู่จริง ๆ ฝ่ายแพ้ก็คงไม่มีคุณค่าให้คงอยู่แล้วล่ะนะ”

หลีว่านเฉียงรีบถาม “เหลยจุน คุณหมายความว่าจริง ๆ แล้วตั้งใจจะรวมสองแผนกเป็นหนึ่ง แล้วมอบงานพัฒนาซอฟต์แวร์ทั้งหมดให้ผู้ชนะไปเลยเหรอ?”

เหลยจุนเหลือบมองหลีว่านเฉียง “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ตอนนี้พวกเราสามคนกำลังต้องโฟกัสเรื่องฮาร์ดแวร์และซัพพลายเออร์ งานซอฟต์แวร์จะเป็นของ KK หรือเฉินโม่ มันจะช่วยแบ่งเบาภาระคุณอีกเยอะเลย ไม่ดีหรือไง?”

“ก-ก็ดีครับ ดีมากเลย...” หลีว่านเฉียงอึ้งไปนิดหน่อย ฝืนยิ้มนิด ๆ

ขณะที่มองเฉินโม่ที่กำลังเดินเข้าห้องประชุม หลินปินก็เผยสายตาชื่นชม “ว่าไปแล้ว ต้องยอมรับว่าเฉินโม่ทำให้ MIOS ที่เดิมทีก็ 90 คะแนน กลายเป็นโชว์ผลงานออกมาได้ 120 คะแนน ทั้งทักษะการพูดและการปลุกระดมคนโดดเด่นมาก ๆ ผมเองก็ทำไม่ได้ จุดนี้ KK ก็ยังเทียบไม่ติดจริง ๆ แพ้แบบไม่ค้านสายตาเลย”

เหลยจุนพอนึกถึงตอนที่เฉินโม่พูดจาอย่างฉะฉาน แสดงท่าทีเฉียบขาด ก็เห็นด้วย “แต่ทั้งหมดต้องมีพื้นฐานจากของที่เจ๋งจริงก่อน ถ้าทำของห่วยแต่ออกมาพูดสวยหรู มันก็แค่ภาพลวงตาอยู่ดี… อ้อ แต่ที่ผมเคยปวดหัวว่าจะให้ใครเป็นคนพูดนำเสนอในงานเปิดตัว คราวนี้ได้ตัวเลือกแล้วนะ คุณเองก็ไม่อยากออกหน้า ผมเองภาษาจีนกลางไม่ค่อยเป๊ะ ปากไม่ค่อยเก่ง ถ้าเฉินโม่ทำ MIOS เสร็จจริง ๆ จะให้เขาเป็นผู้รับผิดชอบก็เข้าท่า”

“คุยล่วงหน้าไปไกลแล้วนะ รอให้ทำเสร็จก่อนเถอะ!”

ทั้งสามคุยกันอีกสักพัก แล้วก็แยกย้ายไปทำงานของตัวเอง

ทันทีที่เฉินโม่เดินเข้าห้องประชุม ก็เห็นทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตารอ แน่ล่ะว่าคงรอฟังเรื่องในห้องประชุมว่าคุยอะไรกันบ้าง

เขาเลยยิ้มเจื่อน ๆ แล้วว่า “ดูกันสิ ใจร้อนกันชะมัด... แต่เอาเถอะ รอก่อนนิดนึงนะ ผมจะไปทำธุระห้องข้าง ๆ แป๊บเดียวเดี๋ยวกลับมา”

“หัวหน้า จะไปไหนน่ะ?”

เฉินโม่ที่เดินไปถึงประตูหันกลับมายิ้มนิด ๆ “ฉันจะไป...สุ่มกาชา!”

พูดจบก็เดินออกไปจากห้องประชุม

เมื่อครู่นี้หลังจบการนำเสนอ เขาได้ยื่นข้อเสนอว่าอยากเลือกคนจากแผนก 2 สองคนมาร่วมทีมแผนก 3

จริง ๆ ตอนก่อนหน้านี้ เฉินโม่ก็คิดไว้นานแล้ว ว่าคนสองคนนี้เป็น SSR ชนิดระดับตำนาน

ก๊อกๆๆ เขาเคาะประตูห้องประชุมเบอร์ 2

ภายในห้อง หวงเจียงจี๋เพิ่งจะเริ่มพูดปลุกขวัญทีมได้ไม่เท่าไหร่ ก็ถูกขัดจังหวะ ซ้ำเป็นเฉินโม่อีกเลยทำให้อารมณ์สะดุด รู้สึกหงุดหงิดทีเดียว

ยิ่งเห็นว่าเป็นเฉินโม่ ยิ่งขมวดคิ้ว “ทำไมเป็นนายอีกแล้ว?”

“เอ่อ คือ ผมมาขอเลือกคน”

“เลือกเร็วดีนะ แล้วใครล่ะ?”

เฉินโม่กวาดสายตาเหมือนสปอตไลต์ไปทั่วแถวของแผนก 2 จนเจอสองคนที่คุ้นตา

“ฟ่านเตี่ยน แล้วก็หลิวซินอวี่ สองคนนั้น!”

คนบ้าอะไร ช่างกล้าเลือกจริง ๆ เพราะทั้งสองคนคือเสาหลักของแผนก 2 ไม่ว่าจะด้านเทคนิคหรือความสามารถ ก็ถือเป็นคนที่รับผิดชอบงานได้อย่างสมบูรณ์

แต่ว่าเมื่อตกลงกันแล้ว แผนกที่แพ้ก็ต้องยอมเสียคนสำคัญให้กับผู้ชนะ ทางบอร์ดบริหารเองก็อนุมัติแล้ว หวงเจียงจี๋ถึงจะเจ็บใจก็ต้องกล้ำกลืน

“ผมยังไม่ทันได้อธิบายให้พวกคุณฟัง เมื่อแพ้แล้ว เราต้องส่งสองคนไปให้แผนก 3 ฟ่านเตี่ยน หลิวซินอวี่ พวกคุณไปร่วมงานกับเฉินโม่ได้เลย”

ฟ่านเตี่ยนกับหลิวซินอวี่ต่างตกตะลึงเล็กน้อย สภาพจิตใจสับสนปนกันไปหมด ทั้งภูมิใจที่ตัวเองถูกเลือก แสดงว่ามีความสามารถโดดเด่น และก็รู้สึกผิดเหมือนหักหลังเพื่อนร่วมทีม

สุดท้ายทั้งสองคนก็ต้องจำใจเดินตามเฉินโม่ออกไป

ระหว่างนั้น หวงเจียงจี๋ก็เอาแต่ก้มหน้า มองโต๊ะอยู่เงียบ ๆ ราวกับรูปปั้น “นักคิด” ไม่กล้ามองสบตาทั้งสองคนเลย

พอทั้งสามออกไปแล้ว ประตูปิด

ภายในห้องกลับเงียบกริบ อุณหภูมิความเคร่งเครียดตกถึงจุดเยือกแข็ง

ครู่หนึ่ง เสียงของหวงเจียงจี๋ก็ดังขึ้นอย่างช้า ๆ

“พวกเราถูกเลือกเหมือนสินค้าในตลาด แถมหลายคนก็ไม่ได้ถูกเลือก พวกคุณรู้สึกยังไง? อึดอัดไหม?”

ไม่มีใครตอบ

“รู้สึกเสียเกียรติไหม?”

ก็เงียบเหมือนเดิม

คราวนี้หวงเจียงจี๋ขึ้นเสียง “จะบอกว่าไม่เหลือไฟในใจกันแล้วใช่ไหม? เมื่อก่อนตอนจะนำเสนอดูไฟแรงจะตาย ทำไมตอนนี้เงียบเป็นเป่าสาก? ผมถามอีกครั้ง พวกคุณอึดอัดไหม?”

“อึดอัด!”

“เสียเกียรติไหม?”

“เสียเกียรติ!”

“ดี! จงจำความรู้สึกตอนนี้เอาไว้ เปลี่ยนความแค้นให้เป็นพลัง ฮึดสู้ต่อไป นี่มันไม่ใช่แค่งานธรรมดา แต่มันคือสงครามเป็นตาย!

ตอนนี้พวกเราก็เหมือนแข่งวิ่ง 100 เมตร ที่โดนคนอื่นออกตัวนำไปก่อน แต่ยังไม่ถึงเส้นชัย ไม่มีใครรู้ผลได้แน่ชัด!

ทุกคนเก็บความแค้นนี้ไว้เป็นแรงผลักดัน! ต่อไปเราต้องวางแผนจัดการกันใหม่!”

พูดจบ หวงเจียงจี๋ก็หันไปที่กระดานไวท์บอร์ด วาดภาพโครงร่างออกมา

บนหน้าจอมีหน้า UI เรียบง่าย ไอคอนเป็นกล่องสี่เหลี่ยมมน ๆ เรียงราย ดูเป็นระเบียบ

มีไอคอนหลัก ๆ อย่างโทรศัพท์ ข้อความ แกลเลอรี การตั้งค่า ฯลฯ มีเส้นแสดงการสลับหน้า การโต้ตอบ ฟีเจอร์ลัดต่าง ๆ

ถ้าเฉินโม่มาเห็น ก็คงจำได้ทันทีว่านี่คือโครงร่างต้นแบบของ MIOS ที่เขาเพิ่งเสนอไปเมื่อครู่

ถึงจะไม่มีการเรนเดอร์ UI แบบละเอียด แต่โครงหลักก็ไม่หนีจาก MIOS สักเท่าไหร่ แสดงว่าหวงเจียงจี๋จดจำระบบของเฉินโม่ได้แม่นยำมาก

หลังจากนั้น หวงเจียงจี๋ก็ตัดสินใจประกาศว่าจะทิ้ง SenseUI ไปทั้งหมด แล้วลงมือพัฒนาใหม่บนโครง Android ซึ่งเป็นการพัฒนาใหม่แบบ “ยกเครื่อง”

เขาวางแผนจะผสมจุดเด่นของ MIOS กับของตัวเอง ปรับเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง เพื่อสร้าง MIUI โฉมใหม่

ทันทีที่พูดจบ ทั้งห้องประชุมของแผนก 2 ก็ตื่นตกใจกันเป็นแถว เพราะทุกคนรู้ว่านี่แทบไม่ต่างจากการ “ล้างไพ่” หรือ “ตัดแขนตัวเอง” เพื่อกลับไปเริ่มฝึกวิชาใหม่ตั้งแต่ศูนย์

แต่หวงเจียงจี๋เองก็ยังไม่ลังเล เขาตบโต๊ะฉาดใหญ่ “ถ้าอยากจะเกิดใหม่ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด บุกน้ำลุยไฟ ชนิดที่หันหลังกลับไม่ได้แล้ว นี่เป็นทางเดียวของเรา เพราะนี่แหละ...”

ว่าแล้วเขาก็เขียนตัวใหญ่ ๆ ด้านบนกระดาน

“MIUI ปฏิวัติ!”

“สิ่งที่เราเสียไป เราจะเอาคืนให้หมด”