บทที่ 248 วางแผนฆ่าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ยังมีมโนธรรมอยู่บ้างไหม?

"เรื่องนี้ก็ต้องถามตัวเขาเองแล้วล่ะ"

เฉินหยูดึงตัวเฉียวไป่ซุ่นขึ้นมาจากพื้น แล้วเอาไม้เท้าใส่มือเขา

"คุณเฉียวเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนี้แล้ว ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอครับ?"

"อย่างเช่น รำลึกความหลังกันสักหน่อย?"

"ฉัน...ฉันไม่รู้จักเธอ ไม่มีอะไรให้ต้องรำลึกทั้งนั้น!"

เฉียวไป่ซุ่นที่กำลังลนลานเอาแต่เช็ดเหงื่อบนหน้าผากไม่หยุด

"คุณเฉิน ได้โปรดรีบกำจัดผีตนนี้ไปเดี๋ยวนี้เลย"

"หลังจากจัดการเสร็จ นอกจากเงินห้าสิบล้านที่ตกลงกันไว้ ฉันจะให้อีกห้าสิบล้าน รวมเป็นหนึ่งร้อยล้านเป็นค่าตอบแทน"

ตอนนี้เฉียวไป่ซุ่นอยากทำสองอย่าง

ให้เฉินหยูตีผีจนวิญญาณแตกซ่าน แล้วค่อยไล่เฉินหยูกลับไป

เฉินหยูถอนหายใจแล้วพูดว่า "คำกล่าวที่ว่าผู้ชายใจดำอำมหิตนี่ไม่ผิดเลยจริงๆ"

"คนโบราณว่าไว้ เป็นสามีภรรยากันวันเดียว ผูกพันกันไปร้อยวัน เป็นสามีภรรยากันร้อยวัน ความผูกพันลึกซึ้งดั่งห้วงสมุทร"

"เจ้าของใบหน้านี้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคุณมาตลอดยี่สิบปี คุณบอกจะกำจัดก็กำจัด ไม่นึกถึงเยื่อใยเลยสักนิด ไม่กลัวเวรกรรมบ้างเหรอครับ?"

โจวเข่อซินได้สติกลับมาในทันที

ผีผู้หญิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ หรือว่าจะเป็นภรรยาคนแรกของเฉียวไป่ซุ่น?

เฉินหยูตบไหล่เฉียวไป่ซุ่นเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม "คุณเฉียว คุณอยากให้เธอวิญญาณแตกซ่านจริงๆ เหรอครับ?"

เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายลงมาจากหน้าผากของเฉียวไป่ซุ่น

สีหน้าของเขาดูลำบากใจเป็นอย่างมาก ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องที่ยากลำบาก

ใบหน้าเดี๋ยวก็มืดครึ้ม เดี๋ยวก็ลุกลี้ลุกลน

ไม่กี่วินาทีต่อมา เฉียวไป่ซุ่นก็พูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น "เธอคือภรรยาคนแรกของฉันจริงๆ"

โจวเข่อซินรีบถาม "ในเมื่อเป็นภรรยาของคุณ แล้วทำไมคุณถึงกลัวขนาดนี้ล่ะคะ?"

"ทำไมถึงต้องตีเธอให้วิญญาณแตกซ่านด้วย?"

"หรือว่าคุณเคยทำเรื่องเลวร้ายกับภรรยา เธอเลยกลายเป็นผีกลับมาแก้แค้นคุณ?"

"ไม่มีทาง!"

เฉียวไป่ซุ่นตอบกลับโดยไม่ต้องคิด

"ฉันไม่เคยทำเรื่องผิดต่อภรรยา"

"การแต่งงานของเราสองคน เป็นไปตามคำสั่งของพ่อแม่และแม่สื่อ"

"เธอเกิดในตระกูลเศรษฐีเหมือนกับฉัน"

"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอ เธอนั่นแหละ ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เป็นคนใจแคบ ปากคอเราะร้าย"

"บางทีอาจเป็นเพราะนิสัยตอนมีชีวิตอยู่เลวร้ายเกินไป ตายไปถึงได้กลายเป็นผีร้าย"

"ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ทำไมถึงได้ทำร้ายแม้กระทั่งลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองล่ะ"

"ที่ฉันขอให้คุณเฉินกำจัดเธอ ก็เพราะไม่อยากให้เธอทำร้ายคนอื่นอีก"

"เธอตายไปแล้ว แต่ชีวิตลูกสาวฉันเพิ่งจะเริ่มต้น"

"ถ้าไม่กำจัดเธอ อาการของลูกสาวฉันก็คงไม่มีวันดีขึ้น"

พูดถึงตรงนี้ เฉียวไป่ซุ่นก็จับมือของเฉินหยูไว้แน่น สีหน้าจริงใจ "หมอเฉิน ฉันลองคิดดูดีๆ แล้ว การกำจัดเธอทิ้งโดยตรงมันออกจะเกินไปหน่อยจริงๆ"

"ยังไงซะก็เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี"

"คุณช่วยส่งเธอกลับไปปรโลก ให้เธอไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ได้ไหม?"

เฉินหยูถามอย่างนึกสนุก "แน่ใจนะว่าจะให้ผมส่งเธอไป ไม่คุยกับเธอหน่อยเหรอครับ?"

"แน่ใจ!"

เฉียวไป่ซุ่นพยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าว

"ภรรยาฉันตายไปเป็นสิบปีแล้ว ความจริงควรไปเกิดตั้งนานแล้ว"

"ตอนนี้มาสิงร่างลูกสาวฉัน ต้องกลายเป็นผีร้ายที่ไร้เหตุผลตามตำนานแน่ๆ"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็จะสนองความต้องการของคุณ ส่งเธอไปจากที่นี่"

เฉินหยูหันไปมองโจวเข่อซิน

"หมอเฉิน คุณมองฉันทำไมคะ?"

โจวเข่อซินถาม

"ใช้ปืนฉีดน้ำที่ผมให้คุณ ส่งเธอไปสิ"

"อ้อ"

โจวเข่อซินเล็งไปที่ผีผู้หญิงกลางอากาศ

"คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!!!"

ตอนนั้นเอง เรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

จู่ๆ เฉียวอันนาก็ลุกขึ้นจากรถเข็น แล้วพุ่งเข้าไปหาโจวเข่อซินอย่างรวดเร็ว

เธอคว้าปืนฉีดน้ำไว้ พยายามจะแย่งไป

โจวเข่อซินพูดด้วยความประหลาดใจ "คุณหนูเฉียว คุณไม่เป็นไรแล้วเหรอคะ?"

"เอาปืนฉีดน้ำมาให้ฉัน!"

เฉียวอันนาออกแรงมากขึ้น แล้วแย่งปืนฉีดน้ำมาจากมือของโจวเข่อซินได้สำเร็จ

"ลูก ตอนนี้เธอเป็นผี ไม่ใช่แม่ของลูกอีกต่อไปแล้ว!"

"คนกับผีอยู่ร่วมทางกันไม่ได้ ต้องรีบจัดการมันเดี๋ยวนี้!"

เฉียวไป่ซุ่นตวาดเสียงดุ

"ไม่ว่าเธอจะเป็นคนหรือผี เธอก็คือแม่ที่ฉันรักที่สุดเสมอ นี่คือความจริงที่ไม่มีใครเปลี่ยนได้!"

เฉียวอันนาร้องไห้สะอึกสะอื้น

"พ่อคะ พ่ออย่าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลย"

"ทำไมแม่ถึงยังไม่ไปเกิด ทำไมถึงมาสิงร่างหนู ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพ่อหรอก"

ใจของโจวเข่อซินกระตุกวูบ

เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเฉียวไป่ซุ่นที่สีหน้าตื่นตระหนก

จิตวิญญาณแห่งความอยากรู้อยากเห็นบอกเธอว่า ต่อจากนี้ต้องมีเรื่องฉาวชิ้นใหญ่โผล่มาแน่

เฉียวไป่ซุ่นเดินไปตรงหน้าเฉียวอันนาด้วยความเร็วที่ไม่สมกับอายุ

"เพียะ!"

เงื้อมือขึ้นตบหน้าฉาดใหญ่

แก้มซ้ายของเฉียวอันนาบวมแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด "วางแผนฆ่าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก พ่อยังมีมโนธรรมอยู่บ้างไหม?"

"หุบปาก!"

เฉียวไป่ซุ่นตบหน้าเฉียวอันนาอีกฉาด

เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเฉียวอันนา

"พวกคุณอย่าไปฟังเธอพูดจาเหลวไหล รีบส่งผีผู้หญิงกลับปรโลกไปซะ อย่าให้เธอกลับมาอีกตลอดกาล"

เฉียวไป่ซุ่นพูดอย่างร้อนรน

ได้ยินดังนั้น เฉียวอันนาก็ผลักเฉียวไป่ซุ่นออกอย่างแรง หยิบของขลังของหมอผีคนหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้น แล้วปาใส่ตู้ปลาขนาดยักษ์ที่อยู่ไม่ไกลอย่างสุดแรง

ตู้ปลาแตกกระจายเสียงดังเพล้ง

ปลาและเศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้น

เฉียวอันนาหยิบเศษกระจกชิ้นหนึ่งขึ้นมาจ่อที่คอตัวเอง

"ใครกล้าทำร้ายแม่ฉัน ฉันจะตายให้พวกคุณดู!"

"แก!"

เฉียวไป่ซุ่นโกรธจนหนวดกระดิกตาถลน

เขาสั่งให้พ่อบ้านไปแย่งกระจกในมือเฉียวอันนา

พ่อบ้านยืนทำตัวไม่ถูกอยู่กับที่ พูดอย่างลำบากใจว่า "นายท่าน อารมณ์ของคุณหนูท่านก็รู้อยู่ ถ้าผมเข้าไป เธอ...เธอคงจะสู้ตายกับผมแน่ๆ"

"ไอ้สวะ! สวะกันให้หมดเลย!!!"

"รปภ.!"

เมื่อพึ่งพ่อบ้านไม่ได้ เฉียวไป่ซุ่นก็ตะโกนไปทางประตูใหญ่

ตะโกนติดกันหลายครั้ง ก็ไม่มีใครเข้ามา

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า รปภ. หนีตามพวกหมอผีไปหมดแล้ว

"หมอเฉิน ตอนนี้จะทำยังไงดีคะ?"

ระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังเผชิญหน้ากัน โจวเข่อซินก็เดินไปข้างๆ เฉินหยู กระซิบถามวิธีรับมือ

เฉินหยูยิ้มบางๆ "คุณยังไม่ต้องสนว่าจะทำยังไง ปลุกผู้หญิงคนนั้นให้ตื่นก่อน"

ผู้หญิงที่เฉินหยูพูดถึง ก็คือเหยาหลิน ภรรยาคนที่สองของเฉียวไป่ซุ่นนั่นเอง

โจวเข่อซินนั่งยองๆ ลงข้างเหยาหลิน แล้วใช้นิ้วหยิกที่ร่องจมูก

"ใครหยิกฉัน!"

วินาทีต่อมา เหยาหลินก็ลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นผีผู้หญิงกำลังดิ้นรนกรีดร้องอยู่กลางอากาศ เหยาหลินก็แทบจะตกใจจนสลบไปอีกรอบ

"เพื่อเมียน้อยคนนี้ พ่อไม่เพียงแต่ทุบตีแม่หลายครั้ง แต่สุดท้ายยังลงมือฆ่าแม่ด้วยตัวเอง!"

"แม่กลายเป็นผีไปแล้ว พ่อยังไม่คิดจะปล่อยเธอไปอีก ตกลงพ่อยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

เฉียวอันนาตะโกนถาม

"เหลวไหลทั้งเพ! เธอเป็นทั้งแม่ของลูก แล้วก็เป็นภรรยาคนแรกของพ่อ พ่อจะฆ่าเธอได้ยังไง"

"การตายของแม่ลูก เป็นแค่อุบัติเหตุ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพ่อเลย"

เมื่อได้ยินพ่อแก้ตัว เฉียวอันนาก็หัวเราะอย่างน่าเวทนา

"เหนือศีรษะสามเชียะมีเทพยดา ฟ้ากระจ่างไม่อาจหลอกลวง นี่คือคำพูดที่พ่อมักจะพูดกับหนูตอนเด็กๆ"

"ตอนนี้คำพูดประโยคนี้ หนูขอคืนให้พ่อ!"

เฉียวอันนาพูดเสียงกร้าว "แม่ตายอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม ผ่านไปหลายปีถึงมาสิงร่างหนู ไม่ใช่เพื่อทำร้ายหนู แต่เพื่อจะบอกความจริงกับหนู"

"ให้หนูได้รู้ว่าแม่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูหนูมา ตอนนั้นตายอย่างน่าเวทนาและน่าสงสารแค่ไหน!!!"

"ช่วงเวลาที่แม่สิงอยู่ในร่างของหนู ได้เล่าเรื่องราวในตอนนั้นให้หนูฟังจนหมดเปลือก"