"ห้าพันเหรียญ? แต่นั่นไม่พอแน่ ๆ" หยางเหวินตงพูดอย่างนิ่งเฉย
ในฮ่องกงปัจจุบัน ค่าแรงเฉลี่ยอยู่ที่เดือนละ 80 เหรียญ ตกปีละประมาณ 1,000 เหรียญเท่านั้น
เงิน 5,000 เหรียญ เทียบเท่ากับค่าแรงของคนเพียงห้าปี ถ้าให้เปรียบเทียบก็เหมือนกับการรับงานกำจัดหนูที่ ท่าเรือผู่ตง ในยุคหลัง แต่กลับได้รับงบแค่หลักแสน แบบนี้มันเป็นเรื่องตลกชัด ๆ
หวังจื้อเสียนหัวเราะก่อนพูดว่า
"แน่นอนว่าไม่พอ นั่นแค่ค่าตอบแทนเท่านั้น แต่ต้องเป็นกรณีที่คุณสามารถกำจัดหนูในท่าเรือของเกาลูนวาร์ฟได้อย่างมีประสิทธิภาพจริง ๆ
ส่วนค่าใช้จ่ายในกระบวนการทำงาน เราจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบ ตราบใดที่การจัดซื้อวัตถุดิบและการจ้างงานของคุณไม่สูงเกินไป"
หยางเหวินตงพยักหน้า "ถ้าเป็นแบบนั้น ผมต้องขอเวลาคิดก่อน"
เงิน 5,000 เหรียญล่อตาล่อใจเขาไม่น้อย แต่การจะได้รับเงินจำนวนนั้น ต้องผ่านเงื่อนไขที่ไม่ง่ายแน่ ๆ
ในยุคนี้ เงินจำนวนนี้สามารถซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ได้แล้ว หรือถ้าเขาคิดจะเริ่มต้นธุรกิจใหม่ในอนาคต ก็ต้องใช้เงินทุนไม่น้อย
"ตกลง ผมจะรอฟังข่าวดีจากคุณ" หวังจื้อเสียนเข้าใจว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ จึงไม่ได้เร่งเร้าอะไร
ค่ำคืนแห่งการประชุมทีมสตาร์ทอัป
คืนนั้น
หลังจากสมาชิกทั้งสี่คนของกลุ่มสตาร์ทอัปมารวมตัวกัน หยางเหวินตงก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง
"กำจัดหนูที่ท่าเรือ?" ซูอีอีอุทานอย่างประหลาดใจ
จ้าวลี่หมิงและหลินฮ่าวอวี่ก็ดูตกตะลึงไม่แพ้กัน
หยางเหวินตงพยักหน้า "ใช่ ท่าเรือของเกาลูนวาร์ฟนั่นแหละ ทุกคนก็คงรู้ว่ามันใหญ่แค่ไหน มันเป็นงานที่ยากมาก"
คนที่เคยไปเที่ยวฮ่องกงบ่อย ๆ คงรู้จักห้างที่ใหญ่ที่สุดของฮ่องกง นั่นก็คือฮาร์เบอร์ซิตี้ ซึ่งเป็นทรัพย์สินของกลุ่มเกาลูนวาร์ฟ ซึ่งอยู่ภายใต้ตระกูลหวู หนึ่งในสิบตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดของฮ่องกง
แต่มีน้อยคนที่รู้ว่าก่อนหน้าที่จะเป็นศูนย์การค้าฮาร์เบอร์ซิตี้ ในยุค 1950 ที่นี่เป็นหนึ่งในสามท่าเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ของฮ่องกง
ก่อนที่การขนส่งตู้คอนเทนเนอร์จะเป็นที่นิยม ท่าเรือถือเป็นทรัพย์สินที่มีค่ามากที่สุด บางเมืองสามารถอยู่ได้เพียงเพราะท่าเรือเดียว
คนฮ่องกงจำนวนมากทำงานที่ท่าเรือ โกดังเก็บสินค้าหลายแห่งก็พึ่งพาท่าเรือในการดำเนินธุรกิจ แม้แต่ธุรกิจของหยางเหวินตงเอง แท้จริงแล้วก็เป็นธุรกิจที่ให้บริการแก่ท่าเรือทางอ้อมเช่นกัน
"ท่าเรือใหญ่มาก จะกำจัดหนูได้ยังไงกัน? แถมรอบๆ ยังมีห้องเช่าเต็มไปหมด คนก็คละกันมั่วไปหมด" จ้าวลี่หมิงขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น "ถึงเราจะใช้คนจำนวนมากกำจัดหนูในท่าเรือได้ แต่หนูจากร้านค้าและบ้านเรือนรอบๆ ก็จะวิ่งเข้ามาอีกอยู่ดี"
หลังจากเรียนรู้การอ่าน-เขียน และความรู้เกี่ยวกับการจับหนูกับหยางเหวินตงมาหลายเดือน รวมถึงการฝึกปฏิบัติจริง ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนก็กลายเป็นกึ่งผู้เชี่ยวชาญด้านนี้แล้ว
หยางเหวินตงพยักหน้า "กำจัดให้หมดเกลี้ยงเป็นไปไม่ได้ แต่การลดจำนวนอย่างมหาศาลนั้นเป็นไปได้ จริงๆ แล้ว ท่าเรือเองก็ไม่ได้หวังให้เรากำจัดหนูให้หมดสิ้น แค่ลดจำนวนลงไปเยอะๆ ก็เพียงพอแล้ว"
ซูอีอีถามขึ้น "พี่ตง มีแผนอะไรดีๆ หรือเปล่า?"
"ตอนนี้มีไอเดียอยู่บ้าง แต่ต้องเตรียมตัวบางอย่างก่อน" หยางเหวินตงตอบ
"ต้องเตรียมอะไรบ้าง?" ซูอีอีถามต่อ
"ผมต้องจดทะเบียนบริษัทก่อน"
"ทำไมล่ะ?" ซูอีอีสงสัย แล้วพูดเสริมว่า "พี่ตง ฉันเข้าใจว่าพี่อยากเปิดบริษัทในอนาคต แต่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?"
"การร่วมงานกับเกาลูนวาร์ฟครั้งนี้ เป็นโอกาสที่ดีในการสร้างชื่อเสียงให้เรา เพราะฉะนั้นเราต้องจดทะเบียนบริษัท"
"ถ้าครั้งนี้เราสามารถกำจัดหนูที่ท่าเรือเกาลูนได้สำเร็จ ท่าเรือหวังผู่ และไท่กู่ อาจติดต่อเรามาด้วย รวมถึงโกดังอื่นๆ ก็เช่นกัน นี่แหละคือโอกาสที่ฉันต้องคว้าไว้"
หลินฮ่าวอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถามว่า "พี่ตง แต่มีปัญหาอยู่อย่างนะ ต่อให้เราคิดค้นวิธีใหม่ๆ ได้ คนอื่นก็สามารถลอกเลียนแบบได้เหมือนกัน"
"ใช่เลย" ซูอีอีเสริม "แม้แต่คนที่ทำงานกับเรา ในเดือนนี้ก็มีสองคนที่ลาออกไป แล้วพวกเขาก็เป็นคนที่เรียนรู้เรื่องจับหนูได้ดีด้วย"
หยางเหวินตงพยักหน้า "เรื่องแบบนี้เราควบคุมไม่ได้หรอก เพราะงั้นเราถึงต้องจดทะเบียนบริษัท เพราะสิ่งที่เราจะทำต่อไปต้องมีการจดสิทธิบัตร ถ้าเราได้สิทธิบัตรมา ก็จะมีแค่เราคนเดียวที่ทำได้"
"สิทธิบัตร?" ซูอีอีครุ่นคิด แล้วพูดขึ้นว่า "พี่ตง ตามหลักแล้วสิทธิบัตรควรช่วยปกป้องไอเดียเราได้ก็จริง แต่ว่านี่มันฮ่องกงนะ…"
ช่วงนี้พวกเขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากหยางเหวินตง โดยเฉพาะเรื่องข่าวสารบ้านเมือง หยางเหวินตงถึงกับอธิบายข่าวจากหนังสือพิมพ์ให้พวกเขาฟัง เพื่อเพิ่มพูนความรู้รอบตัวให้พวกเขา
เรื่องสิทธิบัตร พวกเขาก็พอมีความเข้าใจอยู่บ้างแล้ว
หยางเหวินตงยิ้มแล้วพูดว่า
"ในเมื่อพวกเธอคิดได้ ฉันก็คิดได้เหมือนกัน กฎหมายของฮ่องกงตอนนี้อาจจะไม่ดีนัก แต่บนหน้าฉากก็ยังต้องทำตามกฎหมายอยู่"
"ที่สำคัญที่สุดคือ สิ่งที่ฉันเตรียมไว้ จำเป็นต้องจดสิทธิบัตรในประเทศพัฒนาแล้วอย่างยุโรป อเมริกา และญี่ปุ่น ขอแค่ได้สิทธิบัตรของพวกเขา แค่นั้นก็พอแล้ว"
"ส่วนในฮ่องกง ต่อให้มีคนหน้าด้านละเมิดสิทธิบัตรอุตสาหกรรมระดับล่างแบบนี้ ก็อาจจะไม่มีผลอะไรมากนัก และต่อให้มีคนอยากละเมิดก็คงไม่คุ้มค่าพอที่จะใช้เส้นสายเพื่อทำเรื่องแค่นี้"
ซูอีอีพยักหน้าแล้วพูดว่า
"จริงด้วย พี่ตงคิดรอบคอบจริงๆ แล้วเราจะทำอุปกรณ์ดักหนูแบบไหน ถึงจะจดสิทธิบัตรได้?"
หยางเหวินตงตอบว่า
"ยังไม่ต้องรีบ การจดสิทธิบัตรในยุโรป อเมริกา และญี่ปุ่นต้องใช้เงินทุนไม่น้อย ฉันต้องคุยกับหวังจื้อเสียนอีกที"
"อ้อ โอเค" ซูอีอีไม่ได้ซักถามต่อ
วันรุ่งขึ้น
หยางเหวินตงเดินทางไปที่บริษัทของหวังจื้อเสียน
พอได้ยินจุดประสงค์ของหยางเหวินตง หวังจื้อเสียนก็ตกใจมาก
"นายจะขอเบิกล่วงหน้า 2,000 เหรอ?"
"ใช่ จากความร่วมมือของเราตอนนี้ นายก็คงไม่กังวลว่าฉันจะเอาเงินแล้วหนีไปใช่ไหม?" หยางเหวินตงยิ้มตอบ
หวังจื้อเสียนส่ายหัว
"ไม่หรอก ฉันแค่สงสัยว่านายจะเอาเงิน 2,000 ไปทำอะไร? ค่ากำจัดหนูครั้งนี้พวกเราเป็นคนจ่ายอยู่แล้ว"
เขารู้ดีว่าหยางเหวินตงมีรายได้จากงานกำจัดหนูในโกดังเป็นหลัก แม้ในหนึ่งสัปดาห์จะมีกำไรสุทธิหลายร้อย แต่ก็ไม่มากพอที่จะหนีไปเพราะเงินแค่ 2,000
เดาได้ว่าคงเป็นเพราะช่วงเวลาที่ร่วมงานกันยังไม่นาน เงินทุนหมุนเวียนเลยยังไม่มากพอถึงต้องมาเบิกล่วงหน้า
"ผมรู้ แต่ผมต้องใช้เงินนี้ไปทำอย่างอื่น ผมต้องจดทะเบียนบริษัทของตัวเอง" หยางเหวินตงอธิบาย
หวังจื้อเสียนไม่ได้แปลกใจ
"อืม ก็จริง ถึงเวลาที่นายต้องมีบริษัทของตัวเองแล้ว"
"แบบนี้จะสะดวกต่อการร่วมงานในอนาคตด้วย" หยางเหวินตงพูด
หวังจื้อเสียนพยักหน้า
"ได้ ฉันจะให้เบิกล่วงหน้า 2,000 แต่หวังว่านายจะไม่ทำให้เราผิดหวังนะ งานกำจัดหนูที่ท่าเรือ ถ้าทำไม่ได้หรือทำไม่ดี หัวหน้าฉันอาจขาดทุนเป็นหมื่น ที่สำคัญที่สุดคือชื่อเสียงจะเสียหาย"
"เข้าใจแล้ว ขอบคุณคุณหวังมาก" หยางเหวินตงกล่าวขอบคุณ ก่อนจะถามต่อ
"ไม่ทราบว่าคุณหวังพอจะรู้จักทนายที่ให้บริการดีๆ บ้างไหม?"
