"ทนายเหรอ?" หวังจื้อเสียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า
"อ๋อ~ นายอยากให้ทนายช่วยจดทะเบียนบริษัทใช่ไหม? ไม่มีปัญหา เดี๋ยวนะ"
พูดจบ เขาหยิบแฟ้มใส่นามบัตรออกมา ค้นหาสักพักก่อนจะหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้
"ทนายคนนี้แซ่จาง สำนักงานอยู่ที่จิมซาจุ่ย ห่างจากที่นี่ประมาณ 3 กิโลเมตร"
"จางเว่ยต๋า?" หยางเหวินตงอ่านข้อความบนบัตรโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าชื่อคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจอย่างบอกไม่ถูก
หวังจื้อเสียนเก็บแฟ้มใส่นามบัตรของตัวเอง แล้วสังเกตเห็นน้ำเสียงของหยางเหวินตงดูแปลกไป จึงถามขึ้นว่า
"นายเคยได้ยินชื่อทนายจางมาก่อนเหรอ?"
"เปล่า แค่รู้สึกคุ้น ๆ เท่านั้น" หยางเหวินตงหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเก็บนามบัตรเข้ากระเป๋า
หวังจื้อเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า
"หยางเหวินตง ทนายจางคนนี้เชี่ยวชาญเรื่องกฎหมายธุรกิจมาก เขาน่าจะช่วยนายได้แน่ ๆ แถมค่าบริการยังถูกมาก ถูกสุด ๆ เลยล่ะ เหมาะกับบริษัทใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นแบบนายพอดี"
"ทั้งเก่งทั้งราคาถูกขนาดนั้นเลย?" หยางเหวินตงถามด้วยความสงสัย
หวังจื้อเสียนหัวเราะ "เขาเคยเป็นทนายว่าความคดีอาญามาก่อน แต่เมื่อปีที่แล้วเขาโชคร้ายหน่อย รับลูกความผิดคดีมา ก่อนที่ศาลจะตัดสิน ก็มีหลักฐานใหม่โผล่มาเรื่อย ๆ จนสุดท้ายแพ้คดีติด ๆ กันหลายครั้ง
พอแพ้ติดต่อกัน คนก็ไม่กล้าว่าจ้างให้เขาว่าความอีก เขาเลยเปลี่ยนมาทำด้านกฎหมายธุรกิจแทน"
หยางเหวินตง: "..."
จดทะเบียนบริษัท
สุดท้าย หยางเหวินตงก็ตัดสินใจไปหาทนายจางจนได้ เพราะหลังจากสอบถามราคาทนายทั่วไปแล้ว เขาพบว่าราคามันแพงมาก
เขาคิดว่า ยังไงซะ ตัวเองก็ไม่ได้จะขึ้นศาลฟ้องร้องอะไรอยู่แล้ว ใช้ของถูกก็คงไม่เป็นไร
เมื่อไปถึงสำนักงานตามที่อยู่ที่ให้มา เขาก็พบว่าสำนักงานของทนายจาง เล็กกว่าที่ทำงานที่เขาเช่าไว้อีก แต่ทำเลกลับดีกว่ามาก
ด้านหน้ามีพนักงานต้อนรับหนึ่งคน ส่วนข้างในก็มีทนายจางเพียงคนเดียว
"สวัสดีครับ ทนายจาง" หยางเหวินตงทักทายอย่างสุภาพ
"คุณหยางใช่ไหม? เมื่อกี้คุณหวังเพิ่งโทรมาหาผม ผมทราบเรื่องแล้ว การจดทะเบียนบริษัทไม่มีปัญหา"
ทนายจางพูดพลางยิ้ม
"ไม่ทราบว่าคุณหยางจะใช้ชื่ออะไรสำหรับบริษัทใหม่ของคุณ?"
"ใช้ชื่อฉางซิงอินดัสทรีจำกัด แล้วก็จะมีบริษัทลูกอยู่ใต้เครืออีกอัน ใช้ชื่อว่า ฉางซิงเพสท์คอนโทรล "
หยางเหวินตงตอบอย่างมั่นใจ
สำหรับชื่อบริษัท เขาคิดอยู่นานมาก สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้ชื่อที่เรียบง่าย
"หลี่เจียเฉิงมีบริษัทชื่อฉางเจียงอินดัสทรี งั้นของฉันก็ใช้ฉางซิงอินดัสทรี"
ฉางซิงหมายถึง "รุ่งเรืองยั่งยืน"
เขาหวังว่าธุรกิจของเขาจะสามารถเติบโตอย่างมั่นคงและรุ่งเรืองต่อไป
"ในยุคนี้ ชื่อบริษัทต้องเรียบง่าย ไม่เหมือนยุคหลังที่ต้องตั้งชื่อให้มีความหมายอะไรพวกนั้น"
จางเหว่ยต๋าฟังจบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหยางเหวินตงแล้วถามว่า "บริษัทลูกงั้นเหรอ? ดูท่าคุณหยางจะมีความทะเยอทะยานไม่น้อยเลยนะ คุณหวังยังชมคุณไม่ขาดปากตอนคุยโทรศัพท์เมื่อกี้เลย"
หยางเหวินตงยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ได้มากมายขนาดนั้นหรอก ผมแค่อยากทำให้จบในครั้งเดียว จะได้ไม่ต้องเสียเวลามายุ่งยากอีกในภายหลัง"
ธุรกิจรับกำจัดหนูถือเป็นแหล่งเงินก้อนแรกของเขา ด้วยโอกาสที่ตลาดฮ่องกงตอนนี้ยังไม่มีใครลงมาทำธุรกิจนี้อย่างจริงจัง เขาจึงคว้าโอกาสนี้ไว้ได้
แต่ธุรกิจนี้ต่างจากอุตสาหกรรมการผลิต อสังหาริมทรัพย์ หรือขนส่งทางเรือ
เพราะมันมีเพดานที่ต่ำมากแถมยังเป็นอุตสาหกรรมที่ค่อยๆ เสื่อมถอยไปตามกาลเวลา
เพราะเมื่อเศรษฐกิจพัฒนา รัฐบาลให้ความรู้กับประชาชนมากขึ้น และคุณภาพชีวิตของผู้คนดีขึ้น ปัญหาหนูก็จะค่อยๆ ลดลง แม้ว่ามันจะไม่สูญพันธุ์ไปเสียทีเดียว แต่ก็จะห่างไกลจากวิถีชีวิตของผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ
จางเหว่ยต๋าพยักหน้าแล้วพูดว่า "มีความทะเยอทะยานเป็นเรื่องดีนะ 'ฉางซิงอินดัสทรี' ฟังดูเป็นชื่อที่ดีเลย"
"เอางี้ คุณเอาข้อมูลพื้นฐานมาให้ผม จากนั้นผมจะเตรียมเอกสารทั้งหมดให้ อีกประมาณสองวันให้คุณมาใหม่ แล้วเราจะไปจดทะเบียนบริษัทด้วยกัน"
"ได้ รอสักครู่" หยางเหวินตงพยักหน้า
ที่เขาจ้างทนายมาจดทะเบียนบริษัท ไม่ใช่เพราะมีเงินเหลือใช้ แต่เป็นเพราะการจดทะเบียนบริษัทในฮ่องกงยุคนี้เป็นเรื่องยุ่งยากมาก
แม้ว่ารัฐบาลฮ่องกงจะคุยโวว่าที่นี่เป็นตลาดเสรี แต่ต้องไม่ลืมว่านี่คือช่วงปี 1950 ซึ่งเป็นยุคที่มืดมนที่สุด
แค่ตั้งแผงขายของยังต้องจ่ายค่าคุ้มครอง เปิดร้านก็ต้อง "กราบไหว้" ตำรวจ
การจดทะเบียนบริษัทก็เช่นกัน หยางเหวินตงไม่รู้เรื่องเส้นสายอะไรพวกนี้มากนัก ถึงแม้ตอนนี้เขาจะพออ่านหนังสือพิมพ์ได้แล้ว แต่เรื่องเอกสารทางกฎหมายที่เป็นทางการ เขายังไม่สามารถเข้าใจได้ดีเท่าพวกนักเรียนนักศึกษาที่ร่ำเรียนมานาน
การจ้างทนายไม่ใช่เพื่อหลีกเลี่ยงค่าที่ต้องจ่าย แต่เพื่อให้กระบวนการราบรื่นและไม่มีปัญหาติดขัดระหว่างทาง
"นี่เป็นข้อมูลประจำตัวของผม และที่อยู่จดทะเบียนบริษัท" หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หยางเหวินตงก็ยื่นเอกสารให้จางเหว่ยต๋า แล้วพูดต่อ "ตอนนี้บริษัทของผมยังไม่มีโทรศัพท์ อันนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"
จางเหว่ยต๋ามองดูเอกสารครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
"การจดทะเบียนบริษัท ควรจะต้องกรอกหมายเลขโทรศัพท์ด้วย แต่ถ้าคุณไม่มี ก็ใช้เบอร์ของผมไปก่อนก็ได้ ทางรัฐบาลฮ่องกงจะสามารถติดต่อคุณผ่านผม"
"แต่ยังไงซะ ถ้าจะทำธุรกิจจริงๆ ก็ควรมีโทรศัพท์เป็นของตัวเอง ไม่งั้นจะติดต่อกันยังไง?"
"อืม ไว้พอผมติดตั้งโทรศัพท์แล้วค่อยไปแก้ไขข้อมูล" หยางเหวินตงพูดอย่างจนใจ
เขาเข้าใจดีว่าการมีโทรศัพท์เป็นเรื่องจำเป็น แต่ค่าติดตั้งมันแพงเกินไป ค่าขอเปิดเบอร์ใหม่ก็หลายร้อยดอลลาร์ และโทรศัพท์ก็ต้องซื้อจากบริษัทโทรศัพท์เท่านั้น ส่วนค่าโทรเข้า-ออกก็ไม่ถูกเลย
ต้นทุนขนาดนี้ หยางเหวินตงยังรับภาระไม่ไหว อีกอย่าง เขายังทำธุรกิจแบบรับช่วงต่อจากคนอื่นอยู่ ซึ่งตอนนี้ยังไม่ได้จำเป็นต้องใช้โทรศัพท์มากนัก และที่สำคัญ เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน
จางเหว่ยต๋าพยักหน้า
"ไม่มีปัญหา แค่เสียค่าธรรมเนียมเพิ่มนิดหน่อยเท่านั้น"
"โอเค งั้นก็ทำแบบนี้ไปก่อน" หยางเหวินตงพยักหน้า ก่อนจะถามต่อ
"ทนายจาง ค่าจดสิทธิบัตรนี่แพงไหม?"
"สิทธิบัตรเหรอ?" จางเหว่ยต๋าตอบ "ไม่แพงมาก ขึ้นอยู่กับประเภทของสิทธิบัตร ส่วนใหญ่แค่ไม่กี่ดอลลาร์ แพงสุดก็หลักสิบ แต่ถ้าเป็นสิทธิบัตรที่มีหลายองค์ประกอบรวมกัน ราคาก็จะแพงขึ้น"
"ของผมไม่ซับซ้อน" หยางเหวินตงพูด "แต่ผมอยากจดสิทธิบัตรในยุโรป อเมริกา และญี่ปุ่นไปพร้อมกันเลย สามารถทำได้ที่ฮ่องกงไหม?"
"ทำได้ แต่ต้องใช้เงินเยอะอยู่" จางเหว่ยต๋าหัวเราะ "แค่สิทธิบัตรง่ายๆ ถ้าจดพร้อมกันหมดก็อาจต้องใช้เงินเป็นพันดอลลาร์"
"แพงขนาดนั้นเลย?" หยางเหวินตงขมวดคิ้ว แต่เขาก็เข้าใจว่าด้วยข้อจำกัดของยุคนี้ การสื่อสารไม่สะดวก ทำให้ขั้นตอนต่างๆ ยุ่งยากและมีต้นทุนสูงกว่ามาก
จางเหว่ยต๋าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
"แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางออก คุณเคยได้ยิน 'อนุสัญญาปารีส' ไหม? มันเกี่ยวกับสิทธิบัตรนี่แหละ"
"คืออะไร?" หยางเหวินตงถาม
"ถ้าคุณจดสิทธิบัตรในประเทศที่เป็นสมาชิกของอนุสัญญานี้ ภายในหกเดือน ประเทศสมาชิกอื่นๆ จะไม่สามารถจดสิทธิบัตรเดียวกันได้ คุณแค่ต้องไปจดทะเบียนในประเทศเหล่านั้นให้ทันภายในเวลาที่กำหนด"
"ฮ่องกงเป็นสมาชิกด้วยเหรอ?" หยางเหวินตงถามต่อ
"แน่นอน เราอยู่ในเครือจักรภพอังกฤษ"
"อืม อย่างนั้นก็ดีเลย" หยางเหวินตงพยักหน้า เรื่องนี้ถือเป็นข่าวดีสำหรับเขา
