สวี่ซื่อเยี่ยนได้สอบถามข้อมูลจากหลายคนจนรู้ที่อยู่ของแผนกจัดซื้อของบริษัทสมุนไพร ซึ่งตั้งอยู่บนถนนซินหัว ไม่ไกลจากโรงพยาบาล อยู่ติดกับห้างสรรพสินค้า
สองสามีภรรยาจึงเดินไปตามคำบอกทางของชาวบ้าน จนพบกับแผนกจัดซื้อ
เมื่อเข้าไปข้างใน ก็เห็นเคาน์เตอร์เรียงกันอยู่สองสามตัว และมีพนักงานยืนอยู่สองสามคน
ด้านนอกเคาน์เตอร์ มีชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงยืนต่อแถวกันอยู่หกเจ็ดคน ดูจากการแต่งตัวแล้วก็คงจะเป็นชาวบ้านที่มาขายของป่ากัน
“ต่อแถวให้เรียบร้อย ทีละคน” พนักงานชายที่อยู่หลังเคาน์เตอร์เหลือบมองคนที่เพิ่งเข้ามา ก่อนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
สวี่ซื่อเยี่ยนจูงภรรยาไปยืนต่อแถวอยู่ท้ายสุด ขณะรอคิวก็พยายามชะโงกมองดูว่าคนข้างหน้าถืออะไรมาขายบ้าง
แต่เมื่อมองไป ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่ ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพร มีเพียงคนเดียวที่นำเขากวางมาขาย
สวี่ซื่อเยี่ยนเห็นเขากวางก็อดส่ายหน้าเสียดายไม่ได้
ถ้าเป็นเขากวางอ่อนในฤดูใบไม้ผลิ ก็ยังพอมีราคาอยู่บ้าง แต่ถ้าเป็นเขากวางแก่แบบนี้ มันไม่มีค่าเท่าไร
พนักงานทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว คนหนึ่งชั่งน้ำหนักและตรวจสอบคุณภาพ ส่วนอีกคนออกใบเสร็จและจ่ายเงิน
ไม่นาน ของของชาวบ้านหกเจ็ดคนก็ขายหมด และถึงคิวของสวี่ซื่อเยี่ยน
สวี่ซื่อเยี่ยนหยิบถุงน้ำดีหมีออกมายื่นให้พนักงาน
เมื่อพนักงานรับไปดู ก็พบว่ามันเป็นน้ำดีหมีเกรดดีมาก
ของแบบนี้ใช้เครื่องชั่งธรรมดาไม่ได้ ต้องใช้ตาชั่งแบบคานแทน
พนักงานนำถุงน้ำดีหมีวางไว้ข้างหนึ่งของตาชั่ง แล้วเริ่มใส่ตุ้มน้ำหนักลงอีกข้าง จนกระทั่งสมดุลกัน แล้วจึงชั่งน้ำหนักได้
“แปดร้อยยี่สิบ ขายไหม?” พนักงานคำนวณด้วยลูกคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนเงยหน้าถามสวี่ซื่อเยี่ยน
“เท่าไหร่นะ? แปดร้อยยี่สิบ?”
ระหว่างที่กำลังพูด ก็มีคนเดินเข้ามาในร้านเพิ่มขึ้นอีกหลายคน พอได้ยินราคาก็พากันร้องอุทานด้วยความตกใจ
สวี่ซื่อเยี่ยนเองก็ตกตะลึง เขาคิดว่าขายได้แค่ห้าร้อยก็ดีมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะได้ตั้งแปดร้อยกว่า
“ขาย! ขายแน่นอน”
ในเมื่อได้เงินเยอะขนาดนี้ จะเก็บไว้ทำไม?
พนักงานชายพยักหน้า ออกใบเสร็จให้ และบอกให้เขาไปรับเงินที่พนักงานหญิงด้านข้าง
แต่แทนที่สวี่ซื่อเยี่ยนจะเดินไปรับเงิน กลับยังคงค้นในเป้สะพายของตัวเอง แล้วหยิบห่อที่มัดด้วยเปลือกไม้เบิร์ชออกมาอีกสองห่อ
พนักงานชายที่ทำงานมาหลายปีย่อมมีสายตาที่เฉียบแหลม เขาเห็นห่อเปลือกไม้เบิร์ชปุ๊บ ก็เดาได้ทันทีว่าข้างในน่าจะเป็นโสมป่า
“คุณขุดเจอโสมป่าด้วยเหรอ?” พนักงานชายเงยหน้ามองสวี่ซื่อเยี่ยนด้วยความประหลาดใจ
ชายตรงหน้าดูธรรมดาไม่น่ามีอะไรพิเศษ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เขาหยิบออกมาจะเป็นของหายากทั้งนั้น
“อืม คุณช่วยดูหน่อยว่าได้ราคาเท่าไหร่?” สวี่ซื่อเยี่ยนยิ้มพลางเลื่อนห่อเปลือกไม้เบิร์ชสองห่อไปข้างหน้า
พนักงานชายรีบเปิดห่อทั้งสองออกอย่างไม่รอช้า แต่พอเห็นโสมสองต้นที่อยู่ข้างใน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที
ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่ตกตะลึง คนที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหลังก็พากันตะลึงไปตามๆ กัน ต่างพยายามยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อมองดูโสมสองต้นบนเคาน์เตอร์ให้ชัดๆ
“สหาย รอสักครู่นะ ผมต้องไปตามคนมา”
ของแบบนี้ เขาไม่มีสิทธิ์กำหนดระดับเองได้ง่ายๆ
พนักงานทั่วไปมีสิทธิ์กำหนดราคาได้แค่โสมที่หนักไม่เกินสองเหลียน แต่ต้นที่ใหญ่กว่าสามเหลียนครึ่ง ต้องให้หัวหน้ามาตัดสิน
พนักงานชายรีบออกไปอย่างเร่งรีบ ไม่นานก็พาชายวัยเกือบห้าสิบปีเข้ามา
“นี่คือหัวหน้าของเรา ให้เขาเป็นคนดูให้เถอะ”
หัวหน้าคนนั้นเดินเข้ามา สวมถุงมือสีขาวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหยิบโสมขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด จากนั้นก็หยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องตรวจดูทีละจุด
เขาดูโสมทั้งสองต้นอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามสวี่ซื่อเยี่ยน
“สหาย คุณมาจากที่ไหน?”
สวี่ซื่อเยี่ยนยิ้มตอบ “หมู่บ้านตงเจียงเหยียน กองการผลิตต้าหยิง ที่ฝูซง”
คำถามของอีกฝ่ายเป็นเรื่องปกติ สวี่ซื่อเยี่ยนจึงตอบอย่างให้ความร่วมมือ
หัวหน้าพยักหน้า “อ๋อ มาจากฝูซงสินะ ไม่น่าแปลกใจเลย”
“โสมสองต้น ต้นใหญ่หนักสามเหลียนครึ่ง ห้ารูปทรงสมบูรณ์แบบ ราคา 2,400 หยวน ส่วนต้นเล็กหนักหนึ่งเหลียนสาม แม้รูปร่างจะดี แต่ให้ได้แค่ 300 หยวน คุณว่าไง จะขายไหม?”
“ขายครับ ออกใบเสร็จมาได้เลย”
ราคานี้สูงกว่าที่สวี่ซื่อเยี่ยนคาดคิดไว้มาก เขาจะไม่ขายแล้วยังรออะไรอีก?
ที่ศูนย์รับซื้อของต้าหยิง ราคาพื้นฐานของโสมสองเหลียนอยู่ที่ 460 หยวน หากรูปร่างดีหน่อยก็จะขยับขึ้นไปที่ประมาณ 500 หยวน
ถ้าหนักสามเหลียน ราคาจะเพิ่มเป็นสองเท่า หรือราวๆ 1,000 หยวน ส่วนต้นที่หนักสามเหลียนครึ่ง ราคาที่คาดการณ์ไว้ก็น่าจะอยู่ที่ราวๆ 1,400-1,500 หยวน
แต่ถ้านำไปขายที่อำเภอ ราคาก็จะสูงขึ้นอีก อาจขายได้ถึง 1,700-1,800 หยวน
สุดท้ายแล้วก็ขึ้นอยู่กับระดับของศูนย์รับซื้อด้วย เพราะแต่ละที่ก็ต้องมีการหักกำไรไว้บ้าง
ในอดีตก็เคยมีเหตุการณ์แบบนี้ บางคนขุดโสมได้แล้วนำไปขายที่กองการผลิต ได้แค่ไม่กี่ร้อยหยวน แต่พอนำไปขายที่ฝูซง ราคากลับเพิ่มเป็นเท่าตัว
ส่วนที่สวี่ซื่อเยี่ยนนำโสมมาขายที่ทงฮวานั้น ไม่ใช่เพราะรู้ว่าที่นี่ราคาสูงกว่า
แต่เป็นเพราะเขามาพร้อมกับซูอันอิงที่มารักษาตัว และอีกอย่าง เขาไม่อยากให้ข่าวแพร่กระจายไปทั่วเมือง
แค่ไม่คิดว่า พอมาถึงที่นี่กลับได้รับเซอร์ไพรส์ขนาดนี้
พอคิดดูแล้วก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะไม่ว่าจะเป็นกองการผลิตต้าหยิงหรือแม้แต่อำเภอ ต่างก็เป็นเพียงตัวแทนรับซื้อให้กับบริษัทผลิตยาในเมือง
เมื่อผ่านมือคนกลาง ก็คงต้องมีการหักกำไรไปบ้างเป็นธรรมดา
แต่ในเมื่อเขาขายตรงให้กับแผนกจัดซื้อที่นี่โดยตรง ราคาที่ได้รับจึงสูงขึ้น ซึ่งก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
เงินสองพันกว่าหยวนในยุคนี้ ถ้าเปรียบเทียบกับอีกสี่สิบปีข้างหน้า คงมีมูลค่าหลายแสนหยวนเลยทีเดียว ถือเป็นจำนวนเงินมหาศาล
โสมป่าสองต้นกับน้ำดีหมีหนึ่งถุง ทำให้เขาได้เงินถึง 3,520 หยวน ถือว่าเป็นจำนวนที่มากมายจริงๆ
สวี่ซื่อเยี่ยนรับใบเสร็จมาแล้วรีบเดินไปยังพนักงานหญิงที่รับจ่ายเงิน
พนักงานหญิงเตรียมเงินไว้ล่วงหน้าแล้ว เธอหยิบธนบัตรใหม่เอี่ยมจากลิ้นชักออกมาสี่ปึก
จากนั้นเปิดปึกหนึ่งออก นับออกมา 48 ใบ ส่วนที่เหลือก็ส่งให้สวี่ซื่อเยี่ยนทั้งหมด
“สหาย กรุณานับเงินให้ดีนะคะ ออกจากตรงนี้ไปแล้ว ฉันจะไม่รับผิดชอบนะ”
เพราะเป็นจำนวนเงินที่เยอะมาก พนักงานหญิงจึงพูดเตือนด้วยท่าทีระมัดระวัง
สวี่ซื่อเยี่ยนนับซ้ำไปมาถึงสามรอบ แน่ใจว่าครบ 3,520 หยวน แล้วจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะเก็บเงินใส่เป้สะพาย
จากนั้น ท่ามกลางสายตาอิจฉาของผู้คนรอบข้าง เขาก็จูงภรรยาออกจากแผนกจัดซื้อ
พอพ้นประตูมาได้ สวี่ซื่อเยี่ยนก็จับมือซูอันอิงแล้วรีบวิ่ง ทั้งสองวิ่งไปจนถึงที่เปลี่ยวมุมหนึ่ง
“ภรรยา คุณดูต้นทางให้หน่อย เดี๋ยวผมจะเก็บเงิน” เขาพูดพลางเลิกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นเข็มขัดรัดเอว
จะเรียกเข็มขัดก็ไม่ถูกนัก จริงๆ แล้วมันคือกระเป๋าคาดเอว ซึ่งสวี่ซื่อเยี่ยนให้ซูอันอิงเย็บให้เป็นพิเศษเมื่อไม่นานมานี้
กระเป๋านี้ทำจากผ้าหนาเย็บแน่น ขนาดกว้างประมาณฝ่ามือ ยาวสองฝ่ามือ และหนาราวสามนิ้ว มีซิปปิดด้านบน และมีสายผ้าสองเส้นเย็บติดไว้ทั้งสองข้าง
เขาเก็บเงินสามปึกลงไป แล้วรัดสายผ้าแน่นกับเอว จากนั้นปล่อยเสื้อคลุมลงมาปิด
เสื้อผ้าในยุคนี้ค่อนข้างหลวม เมื่อปิดเสื้อลงมาแล้วก็มองไม่ออกเลยว่ามีเงินซ่อนอยู่ข้างใน
ส่วนเงินที่เหลืออีก 520 หยวน สวี่ซื่อเยี่ยนยื่นให้ซูอันอิง 200 หยวน
“คุณเก็บไว้ เดี๋ยวเราสองคนจะไปซื้อของกันต่อ”
เงินทั้งหมดไม่ควรเก็บไว้ที่คนเดียว และไม่ควรเก็บที่เดียวกัน ต้องกระจายเก็บเพื่อความปลอดภัย
ยุคนี้ก็มีขโมยเหมือนกัน พวกเขาพกเงินเยอะขนาดนี้ จะต้องระวังตัวให้มาก
ซูอันอิงไม่ใช่คนโง่ พอเข้าใจก็รีบจัดการแบ่งเงินออกเป็นหลายส่วน เธอซ่อนไว้ในถุงเท้าสองข้าง แล้วเหลือเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงอีกเล็กน้อย
สวี่ซื่อเยี่ยนก็ทำแบบเดียวกัน เงินที่เหลืออีก 320 หยวน เขากระจายเก็บไว้ในเป้สะพาย ถุงเท้า และกระเป๋ากางเกง
