ซ่อนเงินเสร็จแล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนก็ดึงมือภรรยาพาออกจากตรอก
"ไปกันเถอะภรรยา เดี๋ยวผมพาไปเดินซื้อของ" สวี่ซื่อเยี่ยนพูดอย่างดีใจและภาคภูมิใจ ก้าวเท้ายาวๆ พาซูอันอิงตรงไปยังห้างสรรพสินค้า
"ซื้ออะไรล่ะ? ของที่นี่ต้องแพงมากแน่เลยนะ กลับบ้านกันเถอะ"
ซูอันอิงมองตึกสูงตรงหน้าด้วยความรู้สึกหวั่นใจ
ก่อนแต่งงานเธอไม่เคยออกจากตำบลต้าอิ๋งเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองทงฮวา
เมื่อคืนพักที่โรงแรมแค่สี่ชั้นก็ทำให้เธอแปลกใจแล้ว นี่ยังสูงกว่านั้นอีก แค่มองก็รู้สึกเวียนหัว
"แบบนี้ได้ที่ไหน! มาถึงเมืองทั้งที อย่างน้อยต้องซื้ออะไรติดมือกลับไปบ้าง ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยก็ควรซื้อของฝากให้คนที่บ้าน!"
พอมีเงินในกระเป๋า สวี่ซื่อเยี่ยนก็ดูองอาจขึ้นมาทันที พูดก็เสียงดังขึ้นด้วย "ไปกันเถอะ เข้าไปเดินดู ถ้าชอบอะไรก็ซื้อเลย!"
ซูอันอิงเห็นสามีทำท่าทางยโสโอหัง ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "พูดเหมือนจะซื้ออะไรก็ได้เลยนะ แต่จะซื้อก็ต้องมีคูปองสิ!"
คิดมาถึงตรงนี้เธอก็วางใจขึ้นมา เพราะยังไงพวกเขาก็ไม่มีคูปองสินค้าอยู่ดี จะซื้ออะไรมากมายก็คงไม่ได้ งั้นเข้าไปเดินเล่นหน่อยก็ไม่เสียหาย
พอสวี่ซื่อเยี่ยนได้ยินแบบนี้ ก็แอบส่ายหัวในใจ ที่นี่เป็นห้างในเมืองนะ!
คิดว่าเหมือนร้านสหกรณ์ในตำบลหรือไง?
สินค้าที่นี่ครบครันกว่า หรูหรากว่า และยังมีสินค้าบางอย่างที่ไม่ต้องใช้คูปองด้วย ถ้าโชคดีหน่อยอาจจะได้ของดีๆ หลายอย่างเลย
ทั้งสองคนเดินเข้าไป เปิดโหมดช้อปปิ้งเต็มที่
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ซูอันอิงก็รู้สึกว่าตัวเองมีแค่สองตาคงมองไม่พอ หันซ้ายหันขวา ดูตรงนั้นตรงนี้ไปหมด
สินค้าหลากหลายที่วางอยู่ในตู้กระจก ดูดีกว่าของในร้านสหกรณ์ตั้งร้อยเท่า มันช่างเยอะและสวยงามไปหมด
คนบ้านนอกเข้ามาในเมือง เจออะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ ตอนนี้ซูอันอิงไม่คิดจะกลับบ้านแล้ว เธอเดินดูทุกตู้กระจก จ้องมองสินค้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สวี่ซื่อเยี่ยนมองสีหน้าตื่นเต้นของภรรยาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ทั้งขำและสงสารไปพร้อมกัน
"ต่อไปถ้ามีโอกาส ฉันจะพาเธอไปเดินเล่นในเมืองหลวง ที่นั่นยิ่งคึกคักกว่านี้อีก"
สองคนเดินดูของในห้างนานถึงสองสามชั่วโมง
และก็ได้ของมามากมาย ถ้าไม่ใช่เพราะสุดท้ายสวี่ซื่อเยี่ยนแบกไม่ไหวจริงๆ เขาก็คงอยากซื้ออีก
"พอแล้วล่ะ เงินสองร้อยหยวนของฉันหมดเกลี้ยงแล้ว ของเธอก็ใช้ไปไม่น้อย กลับบ้านกันเถอะ"
ซูอันอิงรู้แล้วว่าทำไมพ่อตาถึงบ่นว่าสามีเธอเป็นตัวถลุงเงิน เพราะมันมีมูลความจริงอยู่!
แค่เดินเล่นในห้างนี้ สามีเธอก็ใช้ไปสามร้อยกว่าหยวนแล้ว ถ้ารวมค่ารักษาพยาบาลตอนเช้าเข้าไปด้วย นี่เท่ากับเงินเดือนทั้งปีของคนคนหนึ่งเลยนะ!
ถ้าใช้เงินแบบนี้ มีเท่าไหร่ก็ไม่พอแน่ๆ!
เห็นสวี่ซื่อเยี่ยนยังอยากซื้อของอีก ซูอันอิงรีบดึงสามีออกจากห้างทันที
สองคนเดินช้อปปิ้งกันเพลินจนลืมกินข้าวกลางวัน พอออกมาข้างนอก สวี่ซื่อเยี่ยนถึงรู้สึกหิว
"ไปเถอะ พาเธอไปกินข้าวที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจ เดี๋ยวสั่งกับข้าวดีๆ ให้สักสองอย่าง"
มาเมืองทั้งที อย่างน้อยก็ต้องให้ภรรยาได้ลองอาหารจากร้านใหญ่บ้าง
ซูอันอิงขัดสามีไม่ได้ เลยถูกเขาลากเข้าไปในร้านอาหารที่อยู่ในเครือของ โรงแรมทงฮวา
ในยุคนั้น ร้านอาหารของรัฐไม่มีพนักงานเสิร์ฟแบบในยุคหลังๆ
พนักงานก็ไม่ได้นั่งรอลูกค้าเพื่อเข้าไปบริการ
แต่จะนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เฉยๆ ถ้าจะสั่งอะไรก็ต้องเดินไปบอกเอง
แถมไม่มีเมนูอาหารให้ดู มีแค่กระดานดำแขวนบนผนังที่เขียนเมนูของวันนั้นไว้
เมื่อเข้ามาร้านอาหารใหญ่แล้ว ก็ต้องสั่งของดีหน่อย
สวี่ซื่อเยี่ยนคิดถึงภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ และรู้ว่าเธอเบื่ออาหารง่าย
เลยสั่งกั๋วเปาโร่ว เพราะรสชาติเปรี้ยวหวาน น่าจะกินง่าย
จากนั้นก็สั่งหมูแดงตุ๋นเต้าหู้ จานนี้มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก ให้สารอาหารครบถ้วน
สุดท้ายก็เพิ่มข้าวเปล่าอีกสองจาน จานละสี่เหลียง น่าจะพออิ่ม
สั่งอาหาร จ่ายเงินพร้อมคูปองข้าวแล้ว ก็นั่งรอ
ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ สองคนเริ่มกินทันที
"ภรรยา ลองชิมหมูทอดนี่สิ เปรี้ยวๆ หวานๆ เธอต้องชอบแน่"
สวี่ซื่อเยี่ยนตักกั๋วเปาโร่วให้ภรรยาสองชิ้น
เมนูนี้ใช้เนื้อหมูไม่ติดมันหั่นเป็นแผ่น คลุกแป้งแล้วทอดจนกรอบ
จากนั้นนำไปเคล้ากับน้ำซอสรสเปรี้ยวหวานจนซึมเข้าเนื้อ
หมูทอดที่ออกมาด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม เคลือบซอสรสเปรี้ยวหวาน หอมอร่อยสุดๆ
ซูอันอิงไม่เคยกินอะไรแบบนี้มาก่อน!
พอเข้าปาก รสชาติเปรี้ยวหวานแผ่ซ่านไปทั่วปาก กระตุ้นน้ำลายจนไหลออกมาไม่หยุด ทำให้เจริญอาหารสุดๆ
ไหนๆ ก็เดินช้อปปิ้งจนหิวแล้ว ก็ต้องกินให้เต็มที่!
อาหารตะวันออกเฉียงเหนือปกติให้ปริมาณเยอะ จานเดียวก็กินกันได้สองคน
แต่ยุคนั้นคนมักจะกินข้าวเยอะ เพราะปกติได้กินของมันๆ น้อย
พอบวกกับเดินช้อปปิ้งกันมานานจนหิวโซ สองคนก็ซัดเข้าไปแบบไม่ยั้ง
ถึงแม้จะกินไปเยอะมาก แต่สุดท้ายก็ยังเหลืออาหารอยู่บ้าง
ซูอันอิงรีบหยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมที่เพิ่งซื้อมาวันนี้ออกมา ใช้น้ำล้างนิดหน่อยแล้วตักอาหารที่เหลือใส่ลงไป
"มื้อนี้เสียเงินไปตั้งหลายหยวน! ตอนเย็นเราไม่ต้องออกมากินแล้วนะ กินของเหลือกับแป้งจี่พอ"
ซูอันอิงพูดเบาๆ พลางเหลือบมองพนักงานในร้าน
คิดถึงเงินที่เสียไป เธอก็ปวดใจไปหมด ไม่ว่าอย่างไรก็มื้อเย็นต้องประหยัดให้ได้!
นิสัยประหยัดของภรรยาแบบนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนจะไม่รู้ทันได้ยังไง?
แต่เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ยิ้มแล้วพยักหน้า หยิบเป้สะพายหลังขึ้นมา แล้วออกจากร้านพร้อมภรรยา
ออกจากร้านอาหาร สวี่ซื่อเยี่ยนยังไม่จบ เขาพาภรรยาเดินไปที่ร้านขนมใกล้ๆ ซื้อ ขนมอบฉาจือหั่วเชา ซึ่งเป็นของขึ้นชื่อของเมือง
ขนมฉาจือหั่วเชาทำจากแป้งที่นวดด้วยน้ำซุปเก่าแล้วขึ้นรูปเป็นทรงกระเป๋า
ด้านในเป็นไส้หมูสับ ปิดผนึกแน่น ด้านนอกคลุกงาขาว จากนั้นใช้ส้อมหนีบวางบนถ่านร้อนๆ ย่างจนผิวนอกเป็นสีน้ำตาลทอง ก่อนนำเข้าเตาอบอีกรอบ
หมูสับที่เป็นไส้ข้างในนั้น ปรุงด้วยสมุนไพรจีนกว่า 30 ชนิด ซึ่งมีสรรพคุณช่วยย่อย บำรุงร่างกาย และเพิ่มรสชาติ ก่อนนำไปตุ๋นจนสุกประมาณ 80% แล้วจึงใช้ทำไส้ขนมอบนี้
จุดเด่นของขนม ฉาจือหั่วเชา คือ รสชาติเป็นเอกลักษณ์ หอมมันไม่เลี่ยน กรอบนอกนุ่มใน สีเหลืองทองสวยงาม และในปี 1964 ขนมนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นของว่างชื่อดังของมณฑลจี๋หลิน
แน่นอนว่าราคาก็แพงใช่เล่น ทำเอาซูอันอิงถึงกับขมวดคิ้วแน่นด้วยความเสียดาย
แต่สวี่ซื่อเยี่ยนไม่สนใจเรื่องเงินแม้แต่น้อย
"พรุ่งนี้เราต้องเดินทางกลับ นั่งรถไฟตั้งนาน เอาไว้กินระหว่างทาง"
ภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์ จะปล่อยให้เธอหิวหรืออดอาหารได้ยังไง?
ไหนๆ ก็มีเงินแล้ว จะกินของดีๆ บ้างก็ไม่เห็นเป็นไร
สุขภาพสำคัญที่สุด ต้องกินดีอยู่ดีถึงจะมีแรง
ภายใต้สายตาอันแสนปวดใจของซูอันอิง ในที่สุดทั้งคู่ก็เดินกลับโรงแรมที่พัก
วันนี้เดินจนเหนื่อยมาก ตอนเดินช้อปปิ้งก็ไม่รู้สึกอะไร แต่พอกลับมานอนบนเตียง รู้สึกเมื่อยเนื้อตัวไปหมด ไม่อยากขยับตัวเลย
ตอนบ่ายกินเยอะและกินดึก พอตกดึกก็เลยไม่ได้กินข้าวเย็น นอนยาวจนถึงเช้า
เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองตื่นมากิน กับข้าวที่เหลือกับแป้งจี่กับน้ำร้อนอย่างเอร็ดอร่อย
กินเสร็จ เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย แล้วออกเดินทางไปสถานีรถไฟ
เวลา 06:30 น. ขบวนรถด่วนที่เดินทางจากเสิ่นหยางไปไป๋เหอ เดินทางมาถึงสถานีทงฮวา
สองคนซื้อตั๋วขึ้นรถไฟ ใช้เวลาเดินทาง 6-7 ชั่วโมง และมาถึงสถานีซงเจียงเหอ เวลาประมาณ 13:30 น.
