ข้างหน้าคือหน้าผา ข้างหลังยังมีหมีดำที่คุ้มคลั่งอยู่ สวี่ซื่อเยี่ยนรู้สึกว่าจะหมดหนทางแล้ว
เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นต้นสนใหญ่ต้นหนึ่งขึ้นอยู่ข้างขอบหน้าผา
ลำต้นของต้นสนนั้นใหญ่โตแข็งแรงและโน้มไปข้างหน้าผาเล็กน้อย กิ่งก้านที่อยู่ด้านล่างสูงจากพื้นมากกว่า 2 เมตร และมีความใหญ่มากกว่าฝ่ามือของคน
สวี่ซื่อเยี่ยนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้แรงทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า จากนั้นกระโดดไปข้างหน้าและคว้ากิ่งต้นสนไว้ ตัวเขาทั้งหมดแขวนอยู่ที่ขอบหน้าผา
หมีดำที่อยู่ข้างหลังไม่ได้รู้ถึงเจตนาของสวี่ซื่อเยี่ยน มันวิ่งไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ หมีดำไม่สามารถหยุดได้ทัน มันวิ่งชนขอบหน้าผาและตกลงไปข้างล่าง
สวี่ซื่อเยี่ยนที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ได้ยินเสียงดัง "ปั้ง!" เสียงของหนักตกกระทบพื้น
เมื่อมองลงไป เขาพบว่ามีพื้นที่ยื่นออกมาจากขอบหน้าผาอยู่ประมาณ 10 เมตร ซึ่งดูเหมือนจะมีขนาดเกือบเท่ากับสนามบาสเก็ตบอลสองสนาม
หมีดำที่วิ่งด้วยความเร็วสูงและตกลงไปตรงขอบของพื้นที่นั้น และไม่รู้ว่ามันจะตายหรือเปล่า
ในตอนนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้สนใจชีวิตของหมีดำ เขาต้องรีบลงจากต้นไม้
การที่ต้องห้อยอยู่แบบนี้ไม่นานเขาเองก็จะทนไม่ไหว ถ้าตกลงไปเขาคงไม่รอดแน่ๆ เพราะเขาไม่แข็งแกร่งเหมือนหมีดำ
เขาใช้สองมือผลัดกันดึงตัวไปข้างบนทีละน้อย จนในที่สุดเขาก็ไปถึงโคนต้นสน
สวี่ซื่อเยี่ยนลื่นลงมาจากต้นไม้และนั่งลงบนพื้น หอบหายใจยาวๆ รู้สึกตัวเองเจ็บระบมไปหมดจากการรอดชีวิต
เขานั่งพักอยู่สักพักแล้วไม่ได้ยินเสียงอะไรจากข้างล่าง จึงลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซไปที่ขอบหน้าผาแล้วมองลงไป
หมีดำยังคงนอนนิ่งอยู่ที่พื้น ดูเหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหว มันตายแล้วหรือเปล่า?
ถ้ามันตาย เขาจะได้ไปเก็บถุงดีหมี
สวี่ซื่อเยี่ยนคิดและตัดสินใจไม่เข้าไปหามันทันที เพราะหมีดำเป็นสัตว์ที่มีชีวิตยืนยาว เขาควรระมัดระวัง
แล้วที่สำคัญ พื้นที่นั้นห่างจากเขาประมาณ 10 เมตร ตอนนี้เขาไม่มีอุปกรณ์อะไรเลย การจะลงไปที่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาคิดสักพักแล้วลุกขึ้นเดินกลับไป เขาต้องไปหาของที่เขาทิ้งไว้ให้ครบ
ในกระเป๋ามีเชือก แต่มันคงไม่ยาวพอ เขาจึงต้องหาเถาวัลย์หรืออะไรที่เหมาะสมเพื่อลงไปข้างล่าง หากไม่มีเครื่องมือเขาจะทำอะไรไม่ได้
สวี่ซื่อเยี่ยนวิ่งไปด้วยความเร็ว ไม่รู้ว่าเขาวิ่งไปที่ไหนบ้าง แต่นั่นก็โชคดีเพราะหมีดำได้รับบาดเจ็บและมีเลือดไหลออกมา
เขาตามรอยเลือดกลับไปแล้วพบกระเป๋าของตัวเองและขวาน จากนั้นก็เดินตามรอยเลือดกลับมาอีกครั้ง
ระหว่างทางเขาพบเถาวัลย์เช่นเถาวัลย์หม่อนและเถาวัลย์องุ่น เขาเก็บมาทั้งหมดและลากไปเป็นก้อนใหญ่
กลับมาที่ขอบหน้าผาอีกครั้ง สวี่ซื่อเยี่ยนก็เริ่มผูกเถาวัลย์เข้ากับเชือก แล้วผูกส่วนหนึ่งกับต้นสนใหญ่ ส่วนปลายอีกด้านก็ลื่นลงไปที่ขอบหน้าผา
หมีดำที่อยู่ด้านล่างยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร เขาสอดขวานเข้าไปที่เอวและสะพายกระเป๋าเป้ไว้หลังหลังแล้วค่อยๆ ลงไปจับเถาวัลย์
เถาวัลย์ผูกกับเชือกยังคงสั้นเกินไปไม่สามารถถึงพื้นที่ราบได้ แต่โชคดีที่มันไม่ไกลเกินไป เขาก็ปล่อยมือแล้วกระโดดลงไป
สวี่ซื่อเยี่ยนดึงขวานออกจากเอวและค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้หมีดำ พอเข้าไปใกล้เขาก็พบว่าหมีดำมีเลือดไหลออกมาอยู่ใต้ตัว
หมีดำได้รับบาดเจ็บจากการตกลงมา ความแรงจากการตกทำให้บาดแผลมันลึกขึ้น ดูเหมือนว่าหมีดำคงจะตายแล้ว
แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจ เขาจึงหาต้นไม้มาเขี่ยมันดู ปรากฏว่ามันไม่ขยับเลย เขาจึงโล่งใจและถือขวานเข้าไปใกล้
หมีดำที่มีน้ำหนักมากกว่าครึ่งตันอยู่บนพื้น สวี่ซื่อเยี่ยนต้องใช้ความพยายามมากในการพลิกมันให้หงายขึ้น
เมื่อหมีดำพลิกหงาย เขาก็พบว่าอวัยวะภายในมันบางส่วนไหลออกจากบาดแผล โชคดีที่ถุงน้ำดีของมันได้รับการปกป้องจากตับทำให้ไม่แตกออก
สวี่ซื่อเยี่ยนเข้าไปในป่าด้วยการตั้งใจจะปล่อยสัตว์ ไม่ได้ตั้งใจจะล่าสัตว์ตามกฎเก่าของตระกูล เขาจึงไม่ได้เตรียมถุงผ้าสำหรับใส่ถุงน้ำดีหมี
เขาคิดไปคิดมา จึงตัดสินใจใช้มีดตัดเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ออกมาแล้วห่อหุ้มถุงน้ำดีไว้แล้วใส่ไว้ในกระเป๋า
ถุงน้ำดีของหมีสดไม่สามารถตากแห้งได้ทันที ต้องใช้น้ำร้อนจุ่มซ้ำหลายครั้งจนแห้ง แต่เขาไม่มีอุปกรณ์ต้มน้ำอยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าจะต้องกลับไปที่แคมป์ก่อน
สวี่ซื่อเยี่ยนมองไปที่ซากหมีดำตัวใหญ่ที่อยู่ด้านล่าง มันหนักเกินไป เขาคงจะไม่สามารถยกมันขึ้นไปได้
เขาตัดสินใจกัดฟันตัดขาหมีออกมา และตัดเนื้อหมีออกมาบางส่วน แล้วเอาขึ้นไป
อุณหภูมิที่ริมแม่น้ำลดลงมาก ซากหมีดำที่ทิ้งไว้ข้ามคืนก็น่าจะไม่เน่าเสียไปไหน เขาคิดว่าอาจจะต้องกลับไปหาคนมาช่วยพรุ่งนี้
ใช้เวลาไม่น้อยในการยัดเนื้อและขาหมีลงในกระเป๋า
สวี่ซื่อเยี่ยนสะพายกระเป๋าและหันไปเดินตามเถาวัลย์ แต่พอเขายืนขึ้นก็มองเห็นแสงแดงระยิบระยับที่ไม่ไกล
นั่นคืออะไร? ไม่ใช่กระดูกหรอกใช่ไหม?
ไม่ มันไม่น่าใช่ กระจุกนี้ดูเหมือนจะมีสิบกว่าหรือยี่สิบดอก คงจะมองผิดไป
สวี่ซื่อเยี่ยนคิดในใจแต่ขาก็ไม่สามารถหยุดเดินไปดูได้
พอเดินเข้าไปใกล้ เขาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น
ที่บนพื้นที่นั้น เขาพบว่ามีโสมไม่ต่ำกว่ายี่สิบต้น แต่ละต้นมีผลโสมแดงอยู่เต็ม
โดยเฉพาะต้นกลาง ที่มีผลโสมขนาดเท่ากำปั้นของเด็ก สีแดงสดใสและมันวาว ทุกเม็ดดูเต็มไปด้วยเนื้อ
เมื่อมองลงไปที่ผลโสมแล้ว มันมีลำต้นสีม่วงดำที่หนาพอๆ กับไม้ตะเกียบ สูงประมาณสองฟุต
และด้านล่างนั้นก็มีใบปาล์มขนาดใหญ่จำนวนหกใบ สีเขียวสดกำลังโบกพัดไปมาเหมือนกับเรียกใครบางคน
ใบหกแฉก ลำต้นหนาแบบนี้ ผลโสมใหญ่ขนาดนี้ ด้านล่างต้องมีสมบัติแน่ๆ
สวี่ซื่อเยี่ยนกระโดดขึ้นด้วยความดีใจแล้วตะโกนออกมาดังๆ "เห้ย! โสม! โสมเยอะแยะเลย!"
ถ้าจำนวนโสมมาก และมีใบห้าแฉกเป็นหัว จะเรียกมันว่า "แปลง" แต่ถ้ามีใบหกแฉกเป็นหัว จะเรียกมันว่า "กลุ่ม"
ตอนนี้มันคือกลุ่มจริงๆ พอเขามองไป เขาก็เห็นว่ามีโสมที่มีใบหกแฉกอยู่สองต้น และใบห้าแฉกและใบสี่แฉกอีกหลายต้น
ตอนนี้ใครจะไปสนใจหมีดำล่ะ?
เขาโยนกระเป๋าลงไปที่พื้นแล้วรีบเอากุญแจโสมออกจากกระเป๋า มันล็อคต้นโสมที่ใหญ่ที่สุดไว้
พอล็อคโสมเสร็จ สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ได้รีบร้อนทำอะไร กลับนั่งลงคิดอะไรบางอย่าง
เขาเข้าป่าแต่เช้า ใช้เวลาน้อยกว่าสองชั่วโมงก็เจอหมีดำ วิ่งหนีไปจนถึงตอนนี้ก็กินเวลาผ่านไปจนถึงกลางวันแล้ว
โสมที่นี่มากมายขนาดนี้ เขาคงไม่สามารถขุดไปหมดได้ แต่ถึงแม้จะเลือกแต่ต้นใหญ่ เขาก็คิดว่าอาจจะขนได้แค่สี่ห้าต้น
โสมใหญ่ต้นหนึ่งก็อาจจะต้องยกใช้เวลาหลายวันเลย ก็คือเขาต้องอยู่ที่นี่หลายวันแน่ๆ
คิดไปคิดมา เขาตัดสินใจว่าต้องกลับไปที่แคมป์เอาของทั้งหมดไปให้หมด ในไม่กี่วันนี้เขาจะอยู่ที่นี่ ไม่เปลี่ยนที่ อยากได้อะไรก็ต้องขนไปให้หมด
สวี่ซื่อเยี่ยนตัดสินใจแล้ว จึงวางกระเป๋าลงและเอาแค่ขวานไป แล้วปีนขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็กลับไปตามเส้นทางเดิม เพื่อไปที่แคมป์ แล้วเอาของทั้งหมดที่มีมาจัดเก็บและขนไปให้หมด
