(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 376
บทที่ 376 เขาตามเขาหนี เกือบจะรักษาความบริสุทธิ์ไว้ไม่ได้
ความกระตือรือร้นสามนาทีพยักหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ
"หมอเฉิน คุณน่าจะดูออกนะว่าผมจบแค่ปวส."
"โรงเรียนที่ผมเรียนเป็นวิทยาลัยเอกชน"
"หลังเรียนจบ ผมหางานที่ได้เงินเดือนเก้าพันได้ นี่มันไม่ง่ายเลยนะ"
ความกระตือรือร้นสามนาทีเห็นคนดูหลายคนพิมพ์คอมเมนต์มาบอกให้เขาเล่ารายละเอียด
บทสนทนาระหว่างเขากับเฉินหยูเหมือนกับการเล่นทายปริศนา
พวกเขาสองคนฟังเข้าใจ แต่คนดูฟังไม่เข้าใจหรอก
"ก็ได้ ผมจะเล่าให้พวกคุณฟังตั้งแต่ต้น พวกคุณจะได้หลีกเลี่ยงไม่ตกหลุมพรางในอนาคตด้วย"
ความกระตือรือร้นสามนาทีสูดหายใจเข้าลึก
"ผมเรียนจบเมื่อไม่กี่เดือนก่อน แล้วก็ส่งเรซูเม่ไปตั้งสองเดือนเต็ม"
"นอกจากตำแหน่งเซลส์แล้ว ตำแหน่งอื่นก็ไม่มีใครสนใจผมเลย"
"ตอนที่ผมกำลังลังเลว่าจะไปเป็นหนุ่มโรงงานขันน็อตดีไหม ก็มีบริษัทหนึ่งโทรมาหาผม ชวนให้ไปสัมภาษณ์"
"คนสัมภาษณ์เป็นคุณลุงอายุห้าสิบกว่า"
"เขาถามผมแค่ไม่กี่คำ ก็รับผมเข้าทำงานเลย"
ความกระตือรือร้นสามนาทีหางานล้มเหลวมาติดๆ กัน เลยใช้แทคติกหว่านแหที่เรียนรู้มาจากในเน็ต
ส่งเรซูเม่ไปแบบหว่านไปทั่ว
เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าบริษัทนี้ทำเกี่ยวกับอะไร
ยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ว่าตัวเองสมัครตำแหน่งอะไรไป
คุณลุงคุยกับความกระตือรือร้นสามนาทีสั้นๆ แล้วก็ให้เขามาเริ่มงานพรุ่งนี้เลย
พอกลับถึงบ้าน ความกระตือรือร้นสามนาทีก็ไปค้นหาในเว็บหางาน จนในที่สุดก็เจอบริษัทนี้
ที่แท้ ตำแหน่งที่เขาส่งไปคือผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไป
วันที่สองที่ไปทำงาน ความกระตือรือร้นสามนาทีก็พบว่าคุณลุงที่สัมภาษณ์ตัวเอง คือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทนี้
ไม่เหมือนพวกเจ้านายหน้าเลือดที่เก่งแต่เรื่อง PUA ลูกน้องในที่ทำงาน คุณลุงดูแลความกระตือรือร้นสามนาทีดีมากๆ
จับมือสอนเขาว่าต้องทำความคุ้นเคยกับหน้าที่ของผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไปยังไง
ในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไป ปกติแล้วต้องทำอะไรบ้าง
บางครั้งก็ยังชวนเขาไปกินข้าวเที่ยงหรือข้าวเย็นด้วยกัน
"เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ผมได้เงินเดือนเดือนแรก เก้าพันถ้วน"
ความกระตือรือร้นสามนาทีทำมือเป็นเลขเก้า
จนถึงตอนนี้ก็ยังลืมไม่ลง
ว่าตอนที่มีเงินเข้าบัญชีเก้าพันหยวน มันรู้สึกยังไง
"พอทำงานเดือนที่สอง ผมก็เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์มันแปลกๆ"
"ทุกครั้งที่เห็นผม สีหน้าเขาจะดูแปลกพิลึก"
"หลังจากนั้นผมก็พบว่า ท่าทีที่เจ้านายปฏิบัติต่อผม นอกจากเจ้านายกับลูกน้องแล้ว เหมือนจะ... เหมือนจะมีความรู้สึกอื่นปนอยู่ด้วย"
พูดถึงตรงนี้ ความกระตือรือร้นสามนาทีก็ตัวสั่นสะท้าน
"ทุกครั้งที่กินข้าว เขาจะเป็นฝ่ายคีบกับข้าวให้ผมตลอด"
"ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรเลย แต่พอยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล"
ความกระตือรือร้นสามนาทีอธิบาย
"ฮ่าๆๆ ไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว"
"บนโลกนี้จะมีคุณลุงวัยกลางคนที่ไหนกัน ก็แค่พี่ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่หน่อยๆ เท่านั้นแหละ"
"ฉันสงสัยจริงๆ ว่าเขาถูกใจอะไรในตัวนาย? ถูกใจความอวบอ้วนน่าบีบ หรือถูกใจหุ่นร่างยักษ์ร้อยกิโลของนายกันแน่?"
พวกคนดูที่ชอบปั่นแทบจะขำก๊ากออกมา
เคยได้ยินแต่เจ้านายผู้ชายลวนลามลูกน้องผู้หญิง
แบบนี้เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
ความกระตือรือร้นสามนาทีพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ขำไปเถอะ ขอให้พวกคุณเจอเจ้านายแบบนี้บ้างก็แล้วกัน"
"เป็นคนหนุ่มคนสาวกันแท้ๆ ทำไมไม่มีความเห็นอกเห็นใจกันบ้างเลย"
"ลองเปลี่ยนเป็นพวกคุณมาเจอเองบ้างสิ ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะยังหัวเราะออก"
เฉินหยูเอ่ยถาม "แล้วยังไงต่อครับ?"
ความกระตือรือร้นสามนาทีถอนหายใจไม่หยุด
"หลังจากนั้น เจ้านายผมก็ยิ่งทำตัวเกินเลยมากขึ้น ตอนแรกก็แค่หาเรื่องคีบกับข้าวให้ คอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ"
"แต่พอเวลาผ่านไป เจ้านายผมก็เริ่มกล้ามากขึ้น"
"ชอบมาถึงเนื้อถึงตัวผมอยู่เรื่อย"
"ทุกครั้งที่เดินผ่านผม เขาจะต้องมาลูบหัว ตบไหล่ผมตลอด"
"อาทิตย์ก่อน เจ้านายบอกว่าไปเรียนดูลายมือมา แล้วก็ดึงมือผมไป จะดูลายมือให้ผมให้ได้"
"แล้วเมื่อสามวันก่อน เขา..."
คนดูต่างตาเป็นประกาย
แต่ละคนเหมือนหมาป่าหิวโซที่ไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน
"รีบพูดสิ พล็อตแบบนี้ฉันชอบฟัง"
"จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ"
"ขอถามแบบจริงจังนะ แบบนี้ถือว่าเป็นการทำมิดีมิร้ายไหม?"
"ก็น่าจะใช่นะ"
พวกคนดูไม่ได้สนใจเลยว่ามันจะถือเป็นการทำมิดีมิร้ายหรือเปล่า
สนใจแค่ว่าเจ้านายของความกระตือรือร้นสามนาทีทำสำเร็จไหมต่างหาก
ความกระตือรือร้นสามนาทีมีสีหน้าตื่นตระหนก
พอคิดถึงเรื่องเมื่อสามวันก่อนก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย
"ดูท่าทางเขาสิ เหมือนหนุ่มน้อยผู้บริสุทธิ์ที่ถูกย่ำยีมาอย่างหนักเลย"
"ขอร้องล่ะ รีบเล่าเถอะ"
"ไม่มีความเห็นอกเห็นใจกันเลยจริงๆ พ่อหนุ่ม ร้องไห้เถอะ ร้องออกมา ผู้ชายร้องไห้ไม่ใช่เรื่องผิด"
"ทำไมฉันถึงร้องตามล่ะเนี่ย?"
"ไปทำงานมีแต่อันตรายรอบด้าน ไปบาร์ยังอบอุ่นเหมือนเดิม"
"โกรธมาก! ไม่มีเด็กผู้ชายคนไหนเอาความบริสุทธิ์ของตัวเองมาล้อเล่นหรอกนะ"
"ทุกคน ใครเข้าใจบ้าง..."
"ผู้ชายเวลาอยู่ข้างนอก ต้องรู้จักป้องกันตะเองให้ดีนะ"
ความกระตือรือร้นสามนาทียอมใจพวกตัวป่วนกลุ่มนี้เลยจริงๆ
ปากบอกว่าปลอบใจ แต่มองยังไงก็เหมือนกำลังรอเผือกอยู่ชัดๆ
"วันนั้นอากาศร้อนมากๆ ผมออกไปทำธุระข้างนอก พอกลับมาเหงื่อก็เปียกโชกไปทั้งตัว"
"เจ้านายเอาแต่จ้องผมตาไม่กะพริบ"
ความกระตือรือร้นสามนาทีบรรยายได้เห็นภาพสุดๆ
พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างไขว้กันไว้ที่หน้าอก
"ตอนนั้นผมใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างใน รู้สึกได้เลยว่าสายตาที่เขามองผม เหมือนผู้ชายเจ้าชู้มองคนสวยๆ เลย"
"เขาถามผมว่าอยากเช็ดตัวไหม ตอนนั้นผมคงสมองกลับไปแล้วแน่ๆ ถึงได้เผลอพยักหน้าตอบรับไป"
"แล้วเขาก็เดินตรงเข้ามาหาผม บอกว่าจะช่วยเช็ดหลังให้"
"ล้อเล่นหรือเปล่า! ท่าทางเขาเป็นแบบนั้น ผมจะกล้าให้เขามาแตะตัวได้ยังไง"
"เขารุกผมถอย เขาตามผมหนี ผมเกือบจะรักษาความบริสุทธิ์ไว้ไม่ได้แล้ว"
"แต่ผมก็ตกใจจนแทบจะฉี่ราดกางเกง"
"ผมคลานหนีหัวซุกหัวซุนออกจากบริษัท แล้วก็ไม่ได้กลับไปอีกเลย"
เมื่อวานวันเสาร์ วันนี้วันอาทิตย์
บริษัทของความกระตือรือร้นสามนาทีให้หยุดเสาร์อาทิตย์ ซึ่งหาได้ยากมาก
พรุ่งนี้วันจันทร์ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะกลับไปทำงานดีไหม
จะลาออกไปเลย ก็เสียดายเงินเดือนเก้าพัน
แถมยังกลัวว่าอีกฝ่ายจะตามมาถึงบ้าน
แต่ถ้าไม่ลาออก พอคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืน ก็อดตัวสั่นด้วยความกลัวไม่ได้
"หมอเฉิน เรื่องราวก็เป็นแบบนี้แหละครับ ตกลงพรุ่งนี้ผมควรไปทำงานดีไหม?"
เฉินหยูพูดพลางหัวเราะ "แน่นอนว่าต้องไปครับ ถ้าไม่ไปทำงานจะถือว่าขาดงานนะ"
ความกระตือรือร้นสามนาทีถึงกับอึ้งไปเลย
ที่เขาถามนี่ใช่เรื่องขาดงานเหรอ?
เขาถามว่าอีกฝ่ายจะมาฉวยโอกาสกับเขาอีกหรือเปล่าต่างหาก
เดี๋ยวก่อนนะ
หมอเฉินให้เขาไปทำงาน หรือว่าต้องการให้ไปรวบรวมหลักฐาน
เพื่อฟ้องไอ้แก่โรคจิตนั่น?
