“เราไปหาที่เงียบๆ คุยกันหน่อยไหม?”
หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว กู้สิงก็ชวนลั่วหนิงเดินดูรอบๆ แถวใกล้ๆ นั้น
ทั้งสองคนเดินเงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงมุมโล่งที่ไม่มีคนอยู่เลย ไม่มีมุมกล้อง ไม่มีไมค์อัดเสียง รบกวน พอพูดได้อย่างสบายใจ ลั่วหนิงก็เอ่ยขึ้นมาว่า
“ขอโทษนะ กู้สิง”
กู้สิงไม่คิดเลยว่าลั่วหนิงที่เงียบมาตลอดทาง พอเปิดปากประโยคแรกจะเป็นคำขอโทษ เขาเว้นจังหวะคิดนิดหนึ่งก่อนพูดว่า “เธอจำใจต้องเลือกฉันใช่ไหม?”
“อืม”
ลั่วหนิงเอ่ยเสียงเบา “มีคนคนหนึ่ง พ่อของเขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของเฉินฮว่ากรุ๊ป เพราะแบบนี้เขาเลยใช้บารมีของพ่อมาช่วยกำหนดผลการแข่งขันของฉันได้”
ปลายนิ้วของกู้สิงลูบไปมาอย่างลืมตัว “พ่อของเขาเป็นใคร?”
ลั่วหนิงไม่ได้ตอบว่าเป็นใคร แค่เอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “ช่วงนี้ก่อนเริ่มแข่งทุกครั้ง เขาจะบอกรางวัลลำดับของฉันล่วงหน้า แล้วไม่กี่รอบล่าสุดที่แข่งมา อันดับของฉันก็เป็นไปตามที่เขาพูดทุกครั้งจริงๆ”
ดวงตาของกู้สิงหรี่ลงเป็นเส้นโค้งที่แฝงความอันตราย
ลั่วหนิงพูดต่อ “เมื่อวานเขาบอกว่า รอบแข่งต่อไปผลจะให้ฉันเป็นคนตัดสินเอง ถ้าฉันไม่เชื่อฟัง เขาก็จะจัดให้เธอมาเป็นคู่ทีมของฉัน”
ดูท่าลั่วหนิงจะเจอ “แม่ม่ายดำเวอร์ชันผู้ชาย” เข้าให้แล้ว
กู้สิงหัวเราะขึ้นมา “เพราะงั้นที่เธอเป็นฝ่ายเลือกฉันมาเป็นแขกรับเชิญช่วยร้องก่อน ก็เท่ากับว่าเธอตั้งใจใช้การกระทำประกาศต่อต้านเขาใช่ไหมล่ะ”
“อืม”
ลั่วหนิงหัวเราะเยาะตัวเอง “ในเมื่อเขาอยากใช้ ‘การไม่ได้เดบิวต์’ มาขู่ฉัน งั้นฉันก็เป็นฝ่ายสละสิทธิ์เดบิวต์เองเลยก็แล้วกัน”
“งั้นทำไมเธอต้องมาขอโทษฉันด้วยล่ะ?” กู้สิงหัวเราะนิดหนึ่ง “ดูยังไงระหว่างเราเหมือนก็ไม่มีใครถ่วงใครเลยนี่?”
“ตอนแรกฉันก็คิดว่า ระหว่างเราไม่มีเรื่องใครถ่วงใครเหมือนกัน”
ลั่วหนิงจ้องหน้ากู้สิง “แต่ตอนแย่งสิทธิ์เลือกเพลงเมื่อกี้ นายดูจริงจังมาก ตอนนั้นฉันถึงเพิ่งรู้ว่า ที่จริงนายอยากชนะรอบนี้มาก แต่ดัน…
“ตั้งแต่นายตกปากรับคำยอมมาร่วมทีมกับฉัน ตอนนั้นนายก็หมดหวังที่จะชนะไปแล้ว
“ต่อให้ความหวังนั้นจะริบหรี่แค่ไหน มันก็ยังเป็นความหวังอยู่ดี แต่สุดท้ายฉันเป็นคนฆ่ามันทิ้งไปเอง เพราะงั้นฉันเลยรู้สึกผิด ที่สุดท้ายก็ยังเป็นภาระให้นายอยู่ดี
“ทุกคนบอกว่านายเป็นเทพโรคระบาด แต่ที่จริงคนที่เป็นเทพโรคระบาดตัวจริงคือฉันต่างหาก”
กู้สิงส่ายหน้า
“จริงๆ ต่อให้เธอไม่เป็นฝ่ายเลือกฉันมาเป็นคู่ตั้งแต่แรก ขอแค่แขกรับเชิญผู้ชายคนอื่นๆ ปฏิเสธเธอ สุดท้ายเราสองคนก็ต้องถูกจับคู่ด้วยกันอยู่ดี”
ลั่วหนิงพยักหน้าเบาๆ
ปลายนิ้วของกู้สิงยังลูบไปมา ก่อนจะอยู่ๆ เอ่ยถามขึ้นว่า “เธอร้องเพลงแนวขับร้องประสานเสียงพื้นบ้านได้ไหม?”
แนวขับร้องประสานเสียงพื้นบ้าน?
ลั่วหนิงดูเหมือนตามความคิดแบบกระโดดข้ามไปมาของกู้สิงไม่ค่อยทัน แต่เดิมบรรยากาศก็หนักหนาอยู่ดีๆ ทำไมอยู่ๆ ถึงวกมาเรื่องแนวร้องเพลงพื้นบ้านแบบนี้ได้ล่ะ…
“ได้”
ถึงหัวข้อจะเปลี่ยนแบบทันทีทันใด แต่ลั่วหนิงก็ยังตอบรับอย่างชัดเจน เธอเชี่ยวชาญเทคนิคการร้องหลายแนวอยู่แล้ว
“งั้นก็น่าจะพอแล้ว”
กู้สิงพูดต่อ “จริงๆ ถ้าอยากชนะก็ไม่ได้ยากอะไร แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง คือจากนี้ไปเธอต้องยอมฟังฉันทุกอย่างแบบไม่มีข้อแม้”
“ไม่มีข้อแม้… ฟังนาย?”
ลั่วหนิงมองกู้สิง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน
กู้สิงยักไหล่ “ยังไงมันก็ไม่ได้เลวร้ายไปกว่านี้แล้วใช่ไหมล่ะ”
ลั่วหนิงชะงัก ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าช้าๆ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อยู่ๆ ถึงอยากลองเชื่อเขาดูสักครั้ง
เหมือนคนกำลังจะจมน้ำ ทุกคนมักจะเป็นแบบนี้ ถึงจะเห็นแค่ฟางเส้นเดียว ก็จะเอื้อมมือคว้าตามสัญชาตญาณ?
“ตามฉันมา”
กู้สิงหันตัวเดินไปทางทิศตะวันออก ลั่วหนิงก็เดินตามไปติดๆ
ทิศนี้เหมือนจะเป็นทางไปห้องอัดรายการหลัก?
ลั่วหนิงเตือนกู้สิง “แต่เรายังไม่ได้ดัดแปลงเพลงเลยนะ”
ผู้กำกับบอกแล้วว่า ถ้าทุกคนดัดแปลงเพลงเสร็จเมื่อไหร่ ก็สามารถไปห้องอัดรายการเพื่อเตรียมซ้อมได้ทันที
แต่ปัญหาคือ ลั่วหนิงกับกู้สิงเพิ่งเลือกเพลงลงตัวเมื่อกี้เอง งานดัดแปลงยังไม่ได้เริ่มเลยสักนิด
“เตรียมหูให้ดี แล้วก็หุบปากไว้”
ดูเหมือนกู้สิงจะไม่ได้ตั้งใจอธิบายอะไรให้ลั่วหนิงมากไปกว่านี้เลย
ลั่วหนิงแอบโมโหขึ้นมานิดหน่อย
ถ้าเป็นคนอื่นกล้ามาพูดกับเธอแบบนี้ ลั่วหนิงคงหันหลังเดินหนีไปตั้งนานแล้ว
แต่เพราะในใจเธอยังรู้สึกผิดกับกู้สิงอยู่บ้าง สุดท้ายเลยได้แต่กดความไม่พอใจเอาไว้เงียบๆ เดินตามเขาไปโดยไม่พูดอะไร
ไม่นานทั้งสองก็เดินเข้ามาในห้องอัดหลัก
กู้สิงมองไปก็เห็นอยู่ทันที ว่าตอนนี้หลิวจงหยวนมิวสิกไดเรกเตอร์ของรายการ กำลังนั่งคุยเล่นอยู่บนเวทีกับสมาชิกวงดนตรี
หน้าตาดูแก่ขึ้นไปหน่อยหรือเปล่านะ?
กู้สิงจำได้ลางๆ ว่าในชาติก่อน ตอนที่เขาเพิ่งรู้จักกับหลิวจงหยวน อีกฝ่ายยังแค่เป็นเด็กวิ่งงานเบ็ดเตล็ดอยู่เลย
ตอนนั้นคุยเล่นกันไม่กี่คำ กู้สิงก็พบว่าหลิวจงหยวนมีพรสวรรค์ด้านดนตรีสูงมาก เลยอาศัยจังหวะนั้นแนะนำให้เขามาเป็นมิวสิกไดเรกเตอร์ของ “ช่วงจ้าวอิ่ง”
ไม่คิดเลยว่าผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว หลิวจงหยวนยังยืนหยัดทำงานอยู่กับรายการนี้ตลอด
“พวกเธอสองคนมาทำอะไรเช้าขนาดนี้น่ะ?”
หลิวจงหยวนเองก็ไม่คิดว่าจะมีคนโผล่มาตอนนี้
“ทำดนตรีเสร็จแล้วครับ”
กู้สิงตอบ ก่อนจะถามต่อว่า “วันนี้เริ่มซ้อมได้ไหมครับ?”
ซ้อม?
หลิวจงหยวนชะงักไป สมาชิกวงคนอื่นๆ ก็พากันมองงงๆ เช่นกัน
ตามปกติ ช่วงเวลานี้ แต่ละทีมเพิ่งจะเริ่มตัดสินใจกันเองด้วยซ้ำ ว่าจะเลือกเพลงอะไรมาร้อง
นี่พวกเธอเป็นเทพจากไหนกัน จับคู่ทีมเสร็จ ยังไม่ทันไร ดนตรีประกอบก็เสร็จแล้ว?
ไม่สิ ต้องถามว่า… กู้สิงนี่แต่งดนตรีเป็นด้วยเหรอ?
แน่นอนว่าคำถามพวกนี้ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ เพราะทุกคนก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกแบบหนึ่งขึ้นมาได้เหมือนกันว่า
บางที กู้สิงหรือไม่ก็ลั่วหนิง อาจจะเคยเตรียมเรียบเรียงเพลงของหลินโม่เอาไว้ตั้งนานแล้ว พอเพลงที่เตรียมไว้ดันตรงกับโจทย์ในรอบนี้ ก็เลยหยิบมาใช้ได้ทันที…
“ไม่ต้องรีบ”
ท่ามกลางสีหน้าที่ต่างคนต่างคิดกันไปคนละทางของทุกคน หลิวจงหยวนเอ่ยขึ้นว่า “ส่งแผนการเรียบเรียงมาให้ฉันดูก่อน ผ่านแล้วถึงจะเริ่มซ้อมได้”
“อยู่ตรงนี้ครับ”
กู้สิงชี้ไปที่หัวของตัวเอง
คิ้วของหลิวจงหยวนขมวดมุ่นขึ้นมาทันที สีหน้าของสมาชิกวงก็ค่อยๆ เคร่งเครียดตามไปด้วย
ลั่วหนิงที่ยืนอยู่ด้านหลังกู้สิงถึงกับขมวดคิ้วแน่น อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองขึ้นเรือโจรมาแบบไม่รู้ตัว
สรุปว่ากู้สิงคิดจะทำการเรียบเรียงสดตรงนี้เลยเหรอ?
ในวงการเพลงแน่นอนว่ามีคนที่สามารถดัดแปลงเพลงสดๆ ตรงหน้าได้ อย่างเช่นไอดอลของเธอ หลินโม่
ว่ากันว่าหลินโม่ไม่ต้องเตรียมสกอร์อะไรล่วงหน้าเลย จะเรียบเรียงเล็ก เรียบเรียงใหญ่ ทำได้ทุกที่ทุกเวลา แถมงานที่ออกมาแทบไม่ต้องแก้อีกต่อ เพราะสมบูรณ์แบบในระดับพร้อมใช้งานได้ทันที!
แต่ปัญหาคือ นายกู้สิงนี่ใช่หลินโม่ที่ไหนกันล่ะ?
ทีมรายการให้พวกนายดัดแปลงเพลงของหลินโม่!
ไม่ได้ให้เอาวิธีการเรียบเรียงสุดโต่งของหลินโม่มาเลียนแบบทั้งดุ้นแบบนี้สักหน่อย!
“เพลงที่พวกเธอเลือกคือ ‘ใต้ทะเล’ ใช่ไหม” หลิวจงหยวนเองก็ไม่ได้โมโหขึ้นมา แค่เสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย “เพลงนี้ดัดแปลงยากมากนะ นายลองพูดแผนให้ฟังหน่อย ฉันต้องการ ‘แผนละเอียด’ ไม่ใช่แค่ไอเดียคร่าวๆ”
“เปิดเพลงไป อธิบายไปเลยดีกว่าครับ”
กู้สิงทำเหมือนไม่ได้ยินน้ำเสียงที่เริ่มจริงจังขึ้นของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ หยิบมือถือขึ้นมาเปิดเพลงเวอร์ชันต้นฉบับของ “ใต้ทะเล” ทันที
เวอร์ชันต้นฉบับของ “ใต้ทะเล” ร้องโดยหม่าอวี้ ในชาติก่อนตอนที่กู้สิงเลือกให้คนนี้มาร้องเพลงนี้ ก็เพราะเสียงของเธอใกล้เคียงกับเวอร์ชันของ “อี้จือหลิวเหลียน” อย่างมาก โดยเฉพาะโทนแหบพร่าที่เป็นเอกลักษณ์นั้น
ทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น ความอึดอัดและความเศร้าหม่นก็พุ่งใส่ทุกคนอย่างจัง
กู้สิงเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “พาร์ตเปียโนในท่อนเวิร์สจะไม่เปลี่ยนโครง แต่ต้องเปลี่ยนโทนเสียงให้เย็นและใสขึ้นกว่านี้หน่อย แล้วก็เพิ่มเอฟเฟ็กต์อิเล็กทรอนิกส์เบาๆ กับเสียงแวดล้อมบางอย่างเข้าไป จำลองบรรยากาศอึดอัดของใต้ทะเลกับเสียงกระแสน้ำ ส่วนเครื่องดนตรี ผมจะผสมกลองชุดกับกีตาร์ไฟฟ้า แล้วก็ใส่วงสตริงบางส่วนเข้าไป ใช้ควบคู่กับซาวด์สังเคราะห์โทนสว่าง เพื่อให้ซาวด์ภาพรวมมีเลเยอร์และมิติที่หลากหลายขึ้น……”
หลิวจงหยวนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
กู้สิงคนนี้… ดูท่าจะไม่ใช่แค่พูดเก่งอย่างเดียวจริงๆ นะ?
