กู้สิงใช้เวลายี่สิบนาที พูดอธิบายแนวคิดการเรียบเรียงทั้งหมดของเวอร์ชัน “ใต้ทะเล” แบบตำนานนกฟีนิกซ์ได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัด ตั้งแต่พื้นฐานไปจนลึกซึ้งลงทุกรายละเอียด……
ผ่านไปยี่สิบนาที
ทั้งสตูดิโอเงียบกริบ
สมาชิกวงดนตรีต่างมองกู้สิงในใจคิดว่า ไอ้หนุ่มนี่ทำไมดูไม่เหมือนข่าวลือเท่าไหร่เลย?
หลิวจงหยวนจ้องกู้สิงอยู่นาน ครู่ใหญ่ถึงค่อยพยักหน้าเอ่ยช้าๆ ว่า “ไอเดียดีมาก การดัดแปลงครั้งนี้แทบจะคิดเผื่อรอบด้านไว้หมดแล้ว ถ้าซ้อมสักรอบ น่าจะทำออกมาได้ผลลัพธ์ดีๆ เลย……”
ส่วนจะได้ผลออกมาแบบไหนแน่ๆ ก็ยังต้องดูตอนซ้อมจริงบนเวทีอีกทีหนึ่ง
แต่จากประสบการณ์และสัญชาตญาณที่สั่งสมมาหลายปี หลิวจงหยวนพอจะสัมผัสได้ลางๆ ว่า “ใต้ทะเล” เวอร์ชันของกู้สิง น่าจะกลายเป็นเวอร์ชันเรียบเรียงที่ยอดเยี่ยมมากชิ้นหนึ่ง!
“งั้น ตอนนี้เริ่มซ้อมได้แล้วใช่ไหมครับ”
กู้สิงหันไปมองสมาชิกวงดนตรี แล้วพูดตกลงล่วงหน้าไว้ก่อนว่า “เพลงนี้เผื่ออารมณ์เยอะมาก ถ้าซ้อมวันนี้ผ่านฉลุย อีกไม่กี่วันต่อจากนี้พวกเราจะไม่ซ้อมแล้วนะ ไปขึ้นเวทีจริงทีเดียวเลย”
“ได้เลย!”
หลิวจงหยวนคิดๆ ดูก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร “ขอแค่ผลการซ้อมวันนี้ถึงมาตรฐานก็พอ”
เขานึกทบทวนแนวทางการเรียบเรียงของกู้สิงอีกรอบ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีแววดี ความคาดหวังในใจเลยสูงขึ้นเรื่อยๆ “ทุกคนเตรียมพร้อมกันหรือยัง?”
“พร้อมแล้ว!”
สมาชิกวงดนตรีตอบรับกันอย่างพร้อมเพรียง
ส่วนกู้สิงหันกลับไปถามลั่วหนิงว่า “เธอล่ะ เตรียมพร้อมหรือยัง?”
ลั่วหนิงจ้องมองกู้สิง ผ่านไปหลายวินาที ถึงได้ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักว่า “ที่จริงนายวางแผนดัดแปลงเพลงนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหม?”
กู้สิงยิ้มออกมา
“ฉันรู้จักคุณหลินโม่ดีขนาดนี้ สิ่งที่เขาทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน มันก็น่าจะสมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?”
“ฉันเตรียมพร้อมแล้ว”
ลั่วหนิงฟังยังไงก็ยังไม่เชื่อกู้สิงสักเท่าไหร่
การซ้อมจริงเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะล็อกโครงเรียบเรียงเรียบร้อยแล้ว แต่รายละเอียดเอฟเฟ็กต์หลายอย่างก็ต้องอาศัยการซ้อมค่อยๆ ปรับจูนไปทีละนิด
ผลลัพธ์ก็คือ
ต่อให้เป็นหลิวจงหยวนร่วมมือกับสมาชิกวงทั้งวงอย่างเต็มกำลัง การซ้อมรอบนี้ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังใช้เวลาหลายชั่วโมง กว่าซาวด์ทั้งหมดจะออกมาได้ตามแบบที่กู้สิงต้องการ
“ใช้ได้แล้ว”
ท้องฟ้านอกสตูดิโอเริ่มมืดลง พอซ้อมเสร็จเรียบร้อย กู้สิงก็พาลั่วหนิงไปกล่าวลาทุกคน
ทุกคนมองตามแผ่นหลังของกู้สิงกับลั่วหนิงจนทั้งคู่ลับหายไปจากสายตา ความเงียบก็ปกคลุมห้องส่งอีกครั้ง จนกระทั่งหลิวจงหยวนเผลออุทานออกมาทำลายความเงียบขึ้นว่า
“สิ่งที่ฟังมันหลอกได้ สิ่งที่เห็นน่ะของจริง ข่าวลือในเน็ตเชื่อไม่ได้จริงๆ!”
สมาชิกวงดนตรีต่างเห็นด้วย พากันพยักหน้าแรงๆ แค่ร่วมงานกันไม่กี่ชั่วโมง แม้จะยังมองนิสัยใจคอของกู้สิงได้ไม่ทะลุทั้งหมด แต่ก็พอจะได้เห็น “ความสามารถ” บางส่วนของเขาชัดเจนแล้ว
หลิวจงหยวนเผลอยิ้มออกมา ความจริงเขาไม่ได้รู้สึกสนุกกับงานขนาดนี้มานานมากแล้ว
นับตั้งแต่คุณหลินโม่เสียชีวิตไป รายการ “ช่วงจ้าวอิ่ง” ก็ยิ่งไร้ความนิ่ง และหมกมุ่นกับผลประโยชน์ระยะสั้นมากขึ้นเรื่อยๆ
หลิวจงหยวนยังจำได้ดีว่า สมัยที่คุณหลินโม่ยังมีชีวิตอยู่ “ช่วงจ้าวอิ่ง” มักจะมีเวทีที่เป็นกระแสหลุดวงการออกมาเรื่อยๆ
แน่นอนว่าส่วนนั้นก็เป็นเพราะคุณหลินโม่ลงมาช่วยดูแลแนะนำด้วยตัวเองอยู่บ่อยครั้ง แต่ในยุคนั้น ทั้งตัวผู้เข้าแข่งขันและเวทีการแสดงที่ยอดเยี่ยมก็มีอยู่ไม่น้อยจริงๆ
ทว่าไม่กี่ปีมานี้ รายการนี้แทบไม่เคยมีเวทีที่ปังจนหลุดกระแสวงการให้พูดถึงกันอีกเลย
ไม่ว่าตัวผู้เข้าแข่งขันหรือรสนิยมด้านดนตรี ต่างก็เริ่มไหลไปในทางเดียวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ไหนจะมีแรงกดดันจากผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทที่บางครั้งก็ยื่นมือมาบังคับทิศทางรายการอีก
สิ่งเหล่านี้ทำให้หลิวจงหยวนรู้สึกผิดหวังกับ “ช่วงจ้าวอิ่ง” และแม้แต่กับเฉินฮว่าเอนเตอร์เทนเมนต์ด้วยซ้ำ
จนกระทั่งวันนี้ การดัดแปลงเพลง “ใต้ทะเล” ของกู้สิงกับลั่วหนิง ทำให้หลิวจงหยวนได้สัมผัสกับ “ความประหลาดใจ” ที่หายไปนานอีกครั้ง!
หลิวจงหยวนพลันนึกย้อนไปถึงในอดีต……
สมัยที่ “ช่วงจ้าวอิ่ง” ซีซันแรกเพิ่งจัดขึ้น ตอนนั้นเขายังเป็นแค่มิวสิกโปรดิวเซอร์ตัวเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงในวงการ อยู่ดีๆ ก็เพราะคุณหลินโม่พูดขึ้นมาประโยคเดียวอย่างไม่เป็นทางการว่า “จงหยวนก็มีมาตรฐานดีอยู่นะ” ชีวิตเขาเลยพลิกผันกลายมาเป็นมิวสิกไดเรกเตอร์ของรายการนี้ในชั่วข้ามคืน!
หลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกซีซันของ “ช่วงจ้าวอิ่ง” หลิวจงหยวนก็รับหน้าที่เป็นมิวสิกไดเรกเตอร์มาตลอด
คนอื่นไม่มีทางเข้าใจความผูกพันของหลิวจงหยวนที่มีต่อ “ช่วงจ้าวอิ่ง” ได้ เขาหวังยิ่งกว่าคนไหนๆ ว่ารายการนี้จะกลับไปสู่จุดสูงสุดได้อีกครั้ง ต่อให้เป็นแค่สักหนึ่งตอน หรือแม้แต่เพียงเวทีใดเวทีหนึ่งได้เปล่งประกายส่งท้ายก่อนมอดดับ!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง……ในตอนที่ตัวเองกำลังจะจากไปแบบนี้ เขายิ่งอยากเห็นภาพนั้นให้ได้สักครั้ง
ใช่แล้ว หลิวจงหยวนกำลังจะลาออกแล้ว ข้างนอกทั้งอิ่นกวง เฟยหง สุ่ยมู่ คุนเผิง ต่างก็ส่งคำเชิญชวนมาหาเขาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ที่ผ่านมาเขายังไม่ยอมไปไหน ก็เพราะอยากตอบแทนบุญคุณที่คุณหลินโม่เคยเมตตาดึงเขาขึ้นมา
ตอนนี้คุณหลินจากไปหลายปีแล้ว
หลิวจงหยวนรู้สึกว่าผลงานที่ทุ่มเทลงมาเป็นปีๆ ของตัวเอง ก็นับว่าไม่เสียแรงที่ทำเพื่อเฉินฮว่าแล้ว เขาเชื่อว่าถ้าคุณหลินโม่ยังอยู่ ก็คงไม่ว่าอะไรเขาเหมือนกัน
เพราะคนที่เขาภักดีด้วยมาโดยตลอด คือคุณหลินโม่ ไม่ใช่เฉินฮว่ากรุ๊ปอะไรนั่น
คิดมาถึงตรงนี้
หลิวจงหยวนก็หันไปสั่งสมาชิกวงทุกคนว่า “ผลการซ้อมของกู้สิงกับลั่วหนิงวันนี้ ห้ามเอาไปพูดข้างนอกแม้แต่คำเดียว คิดซะว่าเขาสองคนไม่เคยมาเหยียบที่นี่ก็แล้วกัน”
ทุกคน “รับทราบครับ/ค่ะ”
หลิวจงหยวนเป็นทั้งผู้อำนวยการใหญ่ของรายการนี้ และเป็นหัวหน้าวงของพวกเขา ในที่นี่คำพูดของเขายังมีน้ำหนักกว่าผู้กำกับเสียอีก
แล้วก็เป็นแบบนี้เอง
ในอีกไม่กี่วันถัดมา
แต่ละทีมต่างก็ทยอยดัดแปลงเพลงของตัวเองเสร็จสิ้น แล้วก็พากันมาที่สตูดิโออัดรายการเพื่อเข้าซ้อมบนเวที
ไม่ว่าเป็นผู้เข้าแข่งขันหรือแขกรับเชิญต่างก็จริงจังกันทั้งนั้น
เพราะผลการแข่งขันต่อให้เป็นผู้เข้าแข่งขันที่ต้องรับไปเต็มๆ แต่แขกรับเชิญก็ยากที่จะทำตัวไม่รับผิดชอบอะไรเลยได้จริงๆ
ยังไงซะคนดูก็จะตั้งใจฟัง ตั้งใจดู โดยเฉพาะบรรดาแฟนคลับของผู้เข้าแข่งขัน ยิ่งต้องเอาแว่นขยายมาส่องดูการแสดงของแขกรับเชิญแน่ๆ
แขกรับเชิญคนไหนพลาดอะไรขึ้นมานิดหน่อย ก็จะถูกมองว่า “ถ่วงคะแนนผู้เข้าแข่งขัน” ทันที แบบนั้นแย่แน่
เพราะฉะนั้นแทบไม่มีแขกรับเชิญคนไหนกล้าซ้อมขอไปที ใครๆ ก็ไม่อยากให้หลังรายการจบแล้ว ตัวเองโดนแฟนคลับของเหล่าผู้เข้าแข่งขันรุมด่าจนเละ
ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ แต่ละทีมจึงขยันซ้อมกันแบบสุดแรง
ยกเว้นทีมของลั่วหนิงกับกู้สิง
แต่ละทีมแม้จะไม่มีเวลามาสนใจคนอื่นเท่าไหร่ แต่ในเมื่อทุกคนต้องมาทำงานอยู่ในสถานที่เดียวกันทุกวัน มันก็ยากที่จะมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ แบบนี้ไปได้ สุดท้ายเลยมีผู้เข้าแข่งขันกับแขกรับเชิญบางกลุ่มที่สนิทกัน พากันมามุงเมาท์กันเงียบๆ ว่า
“พวกนายเห็นลั่วหนิงกับกู้สิงบ้างไหม?”
“ไม่เห็นเลย”
“พูดถึงแล้ว ช่วงหลายวันนี้เหมือนฉันจะไม่เคยเห็นลั่วหนิงกับกู้สิงมาซ้อมที่นี่เลยนะ!”
“มันยังไงกันแน่?”
“สองคนนั้นคิดจะเทเกมหรือไง?”
“ก็เทน่ะสิ ฉันนี่ไม่เข้าใจเลยว่าลั่วหนิงคิดอะไรอยู่ ทำไมต้องเลือกกู้สิงด้วย”
“หรือว่าเพราะความกดดันจากการแข่งขันมันหนักเกินไป เลยสติแตกไปแล้ว?”
ในเมื่อไม่ยอมมาเข้าซ้อมสักครั้งเดียว ทุกคนก็ทำได้แค่ตีความเอาเองว่าลั่วหนิงคงตั้งใจจะยอมแพ้การแข่งขันครั้งนี้แล้ว
เพราะต่อให้เป็นดาราที่ตารางแน่นขนาดไหน อย่างน้อยที่สุดก็มักจะต้องหาเวลามาซ้อมที่นี่สักสองสามรอบอยู่ดี
แต่ก็ถือว่าดีเหมือนกัน
มีคู่ของลั่วหนิงกับกู้สิงคอยเป็นตัวเต็งรั้งท้ายให้แบบนี้ แรงกดดันในการแข่งของคนอื่นๆ ก็พลอยลดลงไปหน่อย
“ติ๊งต่อง”
ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเมาท์ต่ออีกสองสามประโยค มือถือของพวกเขาก็ดังขึ้นพร้อมๆ กัน
พอเปิดดู ก็พบว่าเป็นผู้กำกับส่งประกาศมาในกรุ๊ปงาน “@ทุกคน ‘ช่วงจ้าวอิ่ง’ ตอนที่สิบ ภาคแรก ออกอากาศแล้วนะ สนใจก็ดูกันได้เลย”
