บทที่ 179 คดีความรุนแรงในครอบครัวที่แปลกประหลาด

"หมอเฉิน ผมสงสัยจริง ๆ ว่าบนโลกนี้ยังมีอะไรอีกไหมที่คุณไม่รู้?"

หลี่ชางจวินพูดพร้อมหัวเราะ เมื่อเฉินหยูเดาความตั้งใจของเขาได้อย่างแม่นยำ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกเฉินหยูมองทะลุใจ

จนตอนนี้เขาเริ่มชินกับมันแล้ว

พูดถึงความสามารถในการอ่านใจคน

ถ้าให้เฉินหยูมาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สอบสวน

ไม่ว่าผู้กระทำความผิดจะเจ้าเล่ห์เพียงใด ก็ต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด

อัตราการไขคดีคงพุ่งสูงราวกับจรวด

"มาคุยเรื่องจริงจังดีกว่า"

เฉินหยูยิ้มบาง ๆ แล้วถามว่า

"คราวนี้คุณจะซื้อไปกี่ชุด?"

"มีเท่าไหร่ก็ซื้อหมด!"

หลี่ชางจวินพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะหยิบเช็คออกมา

หลังจากซื้อ เครื่องรางป้องกันภัย "ผู้พิทักษ์แมวดำ" ไปจากเฉินหยูสองครั้ง

มันช่วยลดการสูญเสียชีวิตในหน้าที่ และยังได้รับการยอมรับจากทุกคนในองค์กรตำรวจ

ตอนนี้เครื่องรางนี้ถูกนำไปใช้งานอย่างกว้างขวาง

จากเดิมที่ใช้เฉพาะในทีมสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์

ก็เริ่มขยายไปสู่ตำรวจหน่วยอื่น ๆ

เมื่อไม่นานมานี้ ทีมสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์และหน่วยตำรวจพิเศษร่วมมือกัน

บุกยึดฐานของแก๊งค้าอาวุธผิดกฎหมาย

เหล่าคนร้ายพยายามบุกฝ่าวงล้อมด้วยความบ้าระห่ำ

หากไม่มีเครื่องราง "ผู้พิทักษ์แมวดำ" ปกป้อง

เจ้าหน้าที่ทั้งสองหน่วยคงได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตอย่างแน่นอน

เฉินหยูหยิบเช็คขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มและพูดขึ้นว่า

"สองล้านในเช็คนี้ ร้านผมไม่มีเครื่องมือรักษาที่มากขนาดนั้นนะ"

หลี่ชางจวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"หลังจากหารือกับผู้บังคับบัญชา เราต้องการซื้อสิทธิ์ใช้งาน 'ผู้พิทักษ์แมวดำ' แบบพิเศษเฉพาะสำหรับตำรวจ"

"พูดง่าย ๆ ก็คือ สิ่งนี้จะขายให้กับตำรวจเท่านั้นในอนาคต"

หลังจากเห็นประสิทธิภาพของเครื่องรางหลายครั้ง หลี่ชางจวินรู้ดีกว่าใคร

ว่าถ้าเครื่องรางนี้ตกไปอยู่ในมือของอาชญากร มันจะสร้างปัญหาใหญ่ให้กับตำรวจ

เฉินหยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า

"ก็ดี ต่อไปเครื่องมือรักษานี้จะจำหน่ายเฉพาะให้ตำรวจเท่านั้น"

"ขอบคุณครับ หมอเฉิน"

หลี่ชางจวินยิ้มอย่างยินดี เขาคิดว่าต้องใช้เวลามากกว่านี้ในการเจรจา แต่เฉินหยูกลับตอบตกลงทันที

อย่างไรก็ตาม ท่าทีของหลี่ชางจวินยังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

เฉินหยูจึงถามขึ้น

"เจอคดีที่แก้ไขไม่ได้ใช่ไหม?"

"หมอเฉิน ผมยอมรับว่าผมหลี่ชางจวินไม่เคยเชื่อใครง่าย ๆ แต่สำหรับคุณ ผมนับถือจริง ๆ"

หลี่ชางจวินชูนิ้วโป้งขึ้น ก่อนจะกล่าวชมเฉินหยูไม่หยุดปาก

โจวเข่อซินที่อยู่ข้าง ๆ แอบหัวเราะในใจ

เธอรู้สึกว่าผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ดูเข้มแข็งคนนี้

หัวหน้าทีมสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์ กลับมีมุมที่ดูเหมือนคนซื่อ ๆ อยู่ไม่น้อย

"หัวหน้าหลี่ พวกเราเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องพูดจาเกรงใจแบบนั้น"

เฉินหยูพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ผมสามารถช่วยวิเคราะห์คดีนี้ในเชิงจิตวิทยาได้ แต่..."

หลี่ชางจวินรีบหยิบมือถือขึ้นมา

"เข้าใจ เข้าใจ ผมรู้กฎของหมอเฉินดี เดี๋ยวผมโอนเงินให้เลย"

ไม่นานนัก เงินหนึ่งหมื่นก็ถูกโอนเข้าบัญชี

โจวเข่อซินอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก

ตำรวจท้องถิ่นพึ่งพาเฉินหยูขนาดไหนกัน?

ทั้งระดับผู้บริหารและหัวหน้าทีมสืบสวน ต่างยกย่องเฉินหยูราวกับเป็นเทพเจ้า

จ่ายเงินสองล้านไม่พอ ยังโอนอีกหมื่นแบบไม่ต่อรองสักคำ

หลังจ่ายเงินเสร็จ หลี่ชางจวินถาม

"หมอเฉิน ตอนนี้ผมพูดได้ไหม?"

"พูดมาได้เลย"

เฉินหยูพยักหน้า

"สองสามวันก่อน ทีมสืบสวนของผมได้รับคดีหนึ่ง"

"จากภายนอกดูเหมือนเป็นแค่เรื่องทะเลาะกันในครอบครัวธรรมดา ๆ"

"ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากในตอนแรก แต่ยิ่งสืบสวนก็ยิ่งพบความผิดปกติ"

"ผมเป็นตำรวจมาเกือบยี่สิบปี เจอคดีแปลก ๆ มานับไม่ถ้วน

แต่คดีนี้กลับทำให้ผมไม่มีแม้แต่เบาะแสเดียว"

หลี่ชางจวินถอนหายใจอย่างหนัก

"คดีแปลก ๆ แบบไหนกัน?"

โจวเข่อซินมองหลี่ชางจวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่มัน...”

หลี่ชางจวินพึ่งสังเกตว่ามีอีกคนอยู่ในร้าน

เขามองไปที่เฉินหยูอย่างลังเล

ถึงแม้ว่าโจวเข่อซินจะเป็นพยาบาลในคลินิกนี้

แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องโดยตรง

การให้เธอร่วมฟังคดีนี้ จะดีจริงหรือ?

เฉินหยูยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“ไม่ต้องกังวลอะไร พูดออกมาได้เลย”

“ก็ได้”

เมื่อเฉินหยูพูดขนาดนี้แล้ว หลี่ชางจวินก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเล่าต่อ

“คดีนี้เป็นคดีความรุนแรงในครอบครัว

ผู้กระทำทำร้ายคู่สมรสอย่างต่อเนื่องจนฝ่ายถูกกระทำต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้ง”

“คนที่ใช้ความรุนแรงในครอบครัวควรตายไปให้หมด!”

โจวเข่อซินกัดฟันแน่นแล้วพูดอย่างโกรธจัด

“ผู้ชายที่ตีภรรยาคือคนเลว!”

“คนแบบนี้ควรติดคุกไปตลอดชีวิต!”

หลี่ชางจวินทำหน้าประหลาดใจแล้วพูดว่า

“แต่ผู้กระทำไม่ใช่ผู้ชาย...”

“ไม่ใช่ผู้ชาย?!”

โจวเข่อซินตกใจจนพูดไม่ออก

“หรือว่า...เป็นผู้หญิง?”

หลี่ชางจวินพยักหน้าและหยิบมือถือออกมา

เขาเปิดรูปหนึ่งให้ดู

ในรูปเป็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยสีหน้าเจ็บปวด

แขนถูกเข้าเฝือก ร่างกายพันผ้าพันแผล

ทั้งสองตาบวมช้ำจนดูเหมือนตาแพนด้า

“โธ่! นี่มันแย่มาก!”

โจวเข่อซินชะโงกเข้าไปดูรูปและถึงกับสูดหายใจลึก

ผู้ชายในรูปดูน่าสงสารมาก

ถูกทำร้ายจนแทบช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

ชายคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อแข็งแรง

ดูยังไงก็เหมือนนักกีฬามากกว่า

แต่ภรรยาของเขาต้องแข็งแกร่งแค่ไหน ถึงทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ได้?

จากนั้น หลี่ชางจวินก็เลื่อนหน้าจอมือถือ

โจวเข่อซินถึงกับตาโต รู้สึกเหมือนสมองของเธอจะประมวลผลไม่ทัน

นี่เป็นรูปถ่ายแต่งงาน

ในรูปมีสองคน

ฝ่ายชายใส่ชุดสูทเจ้าบ่าวสีขาว

ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือผู้เสียหายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย

ส่วนฝ่ายหญิงเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สูงประมาณ 160 เซนติเมตร

น้ำหนักไม่เกิน 40 กิโลกรัม

โจวเข่อซินนอกจากจะตกใจแล้ว ในหัวเธอยังคิดถึงคำ ๆ หนึ่งโดยไม่ตั้งใจ

"โฉมงามกับเจ้าชายอสูร"

“หัวหน้าหลี่ พวกคุณจะไม่เข้าใจผิดใช่ไหม?”

โจวเข่อซินพูดด้วยความไม่เชื่อ

“ตัวใหญ่ต่างกันขนาดนี้...”

“ผู้หญิงจะทำร้ายสามีจนเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”

หลี่ชางจวินหัวเราะแห้ง ๆ และตอบว่า

“ตอนแรกผมเองก็คิดแบบเดียวกับคุณ คิดว่าเจ้าหน้าที่ภาคสนามคงเข้าใจผิด”

“เพราะความต่างของร่างกายมันชัดเจนมาก”

“ต่อให้ผู้ชายยืนนิ่ง ๆ ผู้หญิงก็คงทำอะไรเขาไม่ได้เลย”

“แต่ความจริงคือ ผู้กระทำความรุนแรงเป็นฝ่ายภรรยาจริง ๆ”

หลี่ชางจวินพูดต่อว่า

“จากการสอบสวนพบว่า ภรรยาทำร้ายสามีมาหลายครั้งแล้ว”

“เพื่อนบ้านรอบ ๆ ก็ให้การยืนยันเรื่องนี้ได้”

“มีครั้งหนึ่ง ภรรยาเตะสามีจนกระเด็นไปหลายเมตร”

“สามีชนเข้ากับประตูเหล็กของบ้านข้าง ๆ จนประตูบุบเป็นรอยใหญ่”

“พอจะนึกภาพได้ใช่ไหมว่าตอนนั้นแรงของภรรยามากแค่ไหน”

ในช่วงการสอบสวน หลี่ชางจวินพบเรื่องประหลาดอีกหลายอย่าง

ในบ้านของทั้งคู่ มักจะมีเสียงร้องไห้ของผู้หญิงดังออกมาเป็นระยะ ๆ

เสียงร้องไห้ชวนให้เศร้าใจจนใครฟังก็ต้องรู้สึกหดหู่ตาม

แต่ที่แปลกคือ คนที่ถูกทำร้ายคือสามี

แล้วภรรยาจะร้องไห้ไปทำไม?