บทที่ 178 ดื่มเหล้ากาจือ แล้วทั้งครอบครัวถูกส่งตัวไป

"คุณหมอเฉิน... เฉิน ผมว่าเหล้าของผมมัน... มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ"

"ไม่เหมาะสมกับสถานะของคุณเลย"

กาจือพูดติดขัดตะกุกตะกัก ไม่มีทีท่าราบรื่นหรือมั่นใจเหมือนก่อนหน้านี้

เฉินหยูพูดขึ้นว่า "อย่าพูดแบบนั้นเลย ผมก็แค่หมอจิตวิทยาธรรมดาคนหนึ่ง สถานะอะไรนั่นไม่สำคัญหรอก"

"ถ้าคุณไม่อยากส่งให้ผม ผมจะซื้อก็ได้"

"ค่าขนส่ง 88 หยวน ผมโอนให้เดี๋ยวนี้เลย คุณอย่าลืมส่งของก็พอ"

"อย่าโอน! อย่าโอน!"

กาจือตกใจจนตัวสั่น

เพื่อน ๆ ในไลฟ์ที่มาแอบจับผิดหรือเล่นตลกกับเฉินหยู ไม่มีใครรอดพ้นจากการโดนเปิดโปงเรื่องแย่ ๆ ในอดีตของตัวเอง

แม้กาจือจะไม่ได้เคยทำเรื่องเลวร้ายถึงขั้นฆ่าคนหรือปล้นสะดม

แต่เขาก็ทำเงินจากวิธีที่ไม่น่าไว้วางใจอยู่ไม่น้อย

ถ้าถูกเฉินหยูแฉ และเพิ่มโรคทางจิตวิทยาให้เป็นของแถม

กาจือคงได้แต่ร้องไห้โดยไม่มีที่ให้ระบาย

"ว่าไงล่ะ ผมจ่ายเงินแล้วคุณยังไม่ยอมขายเหล้าให้ผมอีกเหรอ?"

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่

กาจือทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ "เหล้าของผมไม่มีแอลกอฮอล์เลยครับ..."

คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ในไลฟ์ก็ดังก้องขึ้น

ไม่น่าแปลกใจที่กาจือจะเอาเหล้ามาดับไฟได้

ที่แท้ก็เพราะมันไม่มีแอลกอฮอล์เลยนี่เอง

"ดูนี่สิ ชายคนนี้ชื่อกาจือ ตอนนี้เขากำลังเผชิญกับการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต จะขายเหล้าดีไหม?"

"พี่กาจือ โรคจิตวิทยามีเป็นร้อย ๆ แบบ ยังไงต้องมีสักแบบที่เหมาะกับคุณ เลือกเอาเลย!"

"การที่เฉินหยูมาเยี่ยมไลฟ์ของคุณได้ แสดงว่าบรรพบุรุษของคุณต้องเคยทำเรื่องผิดมาบ้างแน่ ๆ"

กาจือเห็นคอมเมนต์ล้อเลียนเหล่านี้ผ่านหางตา

เขาอยากจะวิ่งไปตามสายอินเทอร์เน็ตและบีบคอเพื่อน ๆ ที่ล้อเลียนเขาทีละคน

สายตาอยากฆ่าคนแบบนั้น เขาพยายามซ่อนยังไงก็ปิดไม่มิด

เฉินหยูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เหล้าที่ไม่มีแอลกอฮอล์แบบนี้ ผมเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก คุณพูดมามันยิ่งทำให้ผมอยากรู้มากขึ้น ผมจะสั่งเดี๋ยวนี้เลย"

"คุณหมอเฉิน ไม่... คุณพี่เฉิน ผมสารภาพก็ได้ครับ!"

กาจือพูดอย่างตื่นตระหนก "ในขวดมันไม่ใช่เหล้าจริง ๆ แต่เป็นน้ำอัดลมครับ"

เฉินหยูส่ายหน้า "ผมไม่เชื่อ"

"คนอื่นเขาบอกกันว่า พี่กาจือของเราขายของไม่เคยหลอกลวงครอบครัว

ของที่ขายทั้งแท้ทั้งถูกกว่าราคาตลาด คุณเป็นคนดีสุด ๆ ไปเลย"

เมื่อรู้ว่าในขวดไม่ใช่เหล้าแต่เป็นน้ำอัดลม

เพื่อน ๆ ในไลฟ์ก็หัวเราะกันจนแทบกลั้นไม่อยู่

"เหล้านี่มันดีจริง ๆ นะ ผมดื่มเสร็จขับรถเจอด่านตรวจเป่าแอลกอฮอล์ทั้งคืน แต่ค่าแอลกอฮอล์ยังเป็น 0 ตลอด"

"ตอนเด็ก ๆ เห็นพี่กาจือใช้ปืนปลอมหลอกเอาปืนจริง ผมก็รู้แล้วว่าโตมาจะไม่ธรรมดา"

"พี่กาจือแค่ใช้ข้ออ้างการขายของเพื่อเตือนคนเรื่องการป้องกันการหลอกลวง ถือว่าเป็นพลังบวกสุด ๆ !"

"เหล้ากาจือสูตรพิเศษ เหมาะสำหรับขึ้นไหว้บรรพบุรุษเท่านั้น"

"จะหลอกผีเหรอ?"

"ขวดสวยมาก จนผมอยากซื้อให้พ่อดื่ม ส่วนขวดผมจะเก็บเอง"

"พ่อลูกสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นจริง ๆ"

"คำว่า 'หน้าด้าน' คุณกาจือเข้าใจความหมายอย่างลึกซึ้ง"

เมื่อเห็นว่าเฉินหยูไม่มีทีท่าจะปล่อยตัวไปง่าย ๆ

กาจือตัวสั่นเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก

ถ้าไม่ติดว่าไลฟ์สดอยู่

กาจือคงคุกเข่าขอร้องเฉินหยูให้ปล่อยเขาไปแล้ว

"ในขวดมันเป็นน้ำอัดลมจริง ๆ ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมจะดื่มให้ดูเดี๋ยวนี้เลย"

ได้ยินดังนั้น เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย "ถ้าดื่มไปแล้วเกิดพิษแอลกอฮอล์ขึ้นมาจะทำยังไง?"

"ในขวดมันคือน้ำอัดลม จะมีพิษได้ยังไง!"

พูดจบ กาจือเปิดฝาขวดแล้วกระดกดื่มเสียงดัง "กุก กุก กุก"

ดื่มเหล้าหมดไปทั้งขวด แต่สุดท้ายก็เผยความจริง

กาจือกระดกเหล้าหมดไปทั้งขวดแบบไม่เหลือสักหยด

ยอมรับว่าในขวดเป็นน้ำอัดลม ยังดีกว่ายอมรับว่าขายเหล้าปลอม

เพราะการขายเหล้าปลอมมีโทษทางอาญา

แต่ถ้าในขวดเป็นน้ำอัดลม ก็แค่หลอกขาย ไม่ใช่การปลอมแปลง

แค่จ่ายค่าปรับนิดหน่อยก็พอ เรื่องนี้กาจือยังพอแยกแยะออก

เฉินหยูแย้มยิ้มพลางพูดว่า “ดื่มไวขนาดนี้ แสดงว่าคงกระหายมากสินะ ไหนลองดื่มอีกขวดดูหน่อยสิ”

พอได้ยินแบบนี้ กาจือแทบทรุดลงพื้น

หลังจากดื่มไปทั้งขวด ตอนนี้ภายในร่างกายของเขาร้อนรุ่มไปหมด

กลิ่นแอลกอฮอล์คุณภาพต่ำลอยพุ่งขึ้นไปถึงหัว

เมื่อเฉินหยูบอกให้ดื่มอีกขวด กาจือเหมือนคนที่กำลังจะถูกพาไปประหารชีวิต

เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับขวดอีกขวด

มืออีกข้างสั่นเทา เปิดฝาขวดด้วยความลำบาก

ทันทีที่เปิดฝา กลิ่นแอลกอฮอล์คุณภาพต่ำก็พุ่งเข้าจมูกอย่างจัง

ท้องไส้ที่ปั่นป่วนอยู่แล้วของกาจือ ยิ่งแย่ลงไปอีก

ต่อหน้าผู้ชมกว่า 2 ล้านคนในไลฟ์ เขาก้มตัวลงอาเจียนออกมาจนหมด

ตอนนี้กาจือไม่เพียงแค่อยากบีบคอเพื่อน ๆ ที่ช่วยกันแซวในไลฟ์

เขายังอยากบีบคอเจ้าของแบรนด์เหล้าปลอมด้วย

ขายเหล้าปลอมก็ว่าแย่แล้ว

แต่ช่วยใส่ใจกลิ่นรสชาติให้ดีหน่อยไม่ได้หรือไง?

"ผมดื่มเหล้าเขาแล้วตายเมื่อปีก่อนนี่แหละ"

"ไม่เข้าใจเลยว่ากาจือไปมีปัญหาอะไรกับเหล้า"

"ต้นทุนสูงสุดน่าจะเป็นขวดกับค่าขนส่งนะ"

"KTV กับไนท์คลับเขาต้องสั่งเจ้านี้แน่ ๆ"

"เช้าซื้อ เที่ยงถึง ตอนเย็นทั้งบ้านได้จากไปพร้อมหน้า"

"ผมซื้อเหล้ากาจือทั้งกล่องให้พ่อ แต่ไม่รู้ทำไมเช้าวันต่อมาพ่อไล่ผมออกจากบ้าน"

เมื่อเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ เฉินหยูแย้มยิ้มพร้อมพูดขึ้นว่า

“กาจือ แบบนี้ไม่ได้นะ”

“แค่ดื่มน้ำอัดลมยังทำให้ตัวเองอาเจียนได้ขนาดนี้ แสดงว่าสุขภาพคุณแย่มาก”

“เอาแบบนี้ไหม ผมเปิดไลฟ์ให้คุณเฉพาะเลย ช่วยตรวจสุขภาพจิตหน่อยว่าคุณมีโรคอะไรหรือเปล่า?”

“คุณหมอเฉิน ผมผิดไปแล้ว!”

กาจือทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าจอ พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“ผมจะไม่ขายของอีกแล้ว ได้โปรดอย่าเชื่อมไลฟ์กับผมอีก”

“อย่าพูดว่าผมป่วยอะไรเลย ขอร้องล่ะครับ!”

เฉินหยูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าคุณไม่ไลฟ์ขายของอีก อาการป่วยของคุณก็จะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง”

“แต่ถ้าคุณยังขายของต่อ แม้แต่ผมก็ช่วยคุณไม่ได้”

กาจือยกมือขึ้นสาบาน ว่าเขาจะเลิกขายของตลอดไป

ขณะที่โจวเข่อซินที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับหัวเราะออกมาจนแทบหายใจไม่ทัน

“คนเลวต้องเจอคนที่เหนือกว่า...”

“แค่ก ๆ คนเลวต้องเจอคนเก่งถึงจะถูก”

ถ้าไม่ใช่เฉินหยูที่เก่งขนาดนี้ กาจือคงไม่มีวันยอมรับว่าเหล้าที่ตัวเองขายมีปัญหา

“มีคนกำลังจะเข้ามาแล้ว รับการเชื่อมสายไหม?”

เฉินหยูมองไปที่หน้าประตู ก่อนเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

เมื่อได้ยินว่ามีคนจะเข้ามา โจวเข่อซินก็รีบกล่าวลาผู้ชมในไลฟ์

ก่อนปิดการเชื่อมต่อและไปเปิดประตู

“ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมาดูแลรักษาหรือมาซื้อยาคะ?”

หลังจากนั้นประมาณสิบวินาที ชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่และมีออร่าที่น่าเกรงขามก็เดินเข้ามา

โจวเข่อซินรีบสวมบทบาทพยาบาลประจำคลินิก ถามอย่างสุภาพว่าชายคนนั้นมารักษาอาการทางจิตหรือมาซื้อยาจากเฉินหยู

ชายคนนั้นมองโจวเข่อซินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหันไปถามเฉินหยู

“คุณหมอเฉิน คุณผู้หญิงคนนี้คือใคร?”

เฉินหยูแนะนำด้วยรอยยิ้ม

“เธอชื่อโจวเข่อซิน ตอนนี้เป็นพยาบาลในคลินิกของผม”

“โจวเข่อซิน... อ๋อ”

“พี่โจวชื่อดังแห่งแพลตฟอร์มหูอวี๋ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

หลี่ชางจวินยื่นมือไปจับมือกับโจวเข่อซินที่ยังไม่รู้อะไรเลย

เฉินหยูหัวเราะเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

“หัวหน้าหลี่ มาคราวนี้ก็มาซื้อของอีกใช่ไหม?”