หลังจากการแข่งขันรอบที่สามจบลง กู้สิงก็กลับไปที่โรงแรมก่อน
แม้ว่ากู้สิงจะรับปากว่าตอนเย็นจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนหลินนั่วที่คฤหาสน์ แต่ทางด้านลั่วหนิงและเฉินหลิงซูก็ต้องดูแลให้ทั่วถึงเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะอยู่กับแฟนสาวทั้งสองก่อน แล้วค่อยกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนน้องสาว
«ปรมาจารย์ด้านการบริหารเวลา»
โชคดีที่หลินนั่วไม่ได้เซ้าซี้กู้สิง ดูรายการ «นักร้อง» จบเธอก็จากไป เพียงแต่ส่งข้อความหากู้สิงว่าตอนเย็นจะส่งรถไปรับพี่ชาย
กู้สิงตกลง
เมื่อกลับมาถึงโรงแรม ตอนที่กู้สิงแตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง เขาก็พบว่าทั้งห้องมืดสนิท
ไม่ถูกสิ
กู้สิงชะงักไปเล็กน้อย
หลังจากการแข่งขันจบลง จู่ๆ ทีมงานรายการก็รั้งตัวเขาไว้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บอกว่าขอคอนเฟิร์มเพลงที่จะแสดงในรอบหน้าหน่อย
แปลกจริงๆ
เพลงที่จะแสดงรอบหน้าจะมากำหนดเอาตอนนี้ได้ยังไง แน่นอนว่าต้องปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์บนเวที กู้สิงเลยอธิบายสถานการณ์ให้ทีมงานฟังอย่างชัดเจน ส่วนเฉินหลิงซูกับลั่วหนิงกลับมาก่อนล่วงหน้าแล้ว ตอนนี้ทั้งสองคนน่าจะอยู่ในห้อง แล้วทำไมถึงไม่เปิดไฟเลยสักดวงล่ะ?
"ซูซู? หนิงหนิง?"
กู้สิงร้องเรียกชื่อของทั้งสองคน แต่กลับไม่มีใครตอบรับ ในใจพลันกระตุกวูบ ขณะที่กำลังจะเสียบคีย์การ์ดเพื่อเปิดไฟ ทันใดนั้น
"เซอร์ไพรส์!"
ไฟสว่างขึ้น แต่ไม่ใช่ไฟดวงใหญ่ที่สว่างจ้า ทว่ากลับเป็นหลอดไฟดวงเล็กๆ สีเหลืองนวลที่แขวนเรียงร้อยอยู่บนผนัง ทอดยาวจากประตูไปจนถึงริมหน้าต่างราวกับดวงดาว
โต๊ะน้ำชาในห้องเปลี่ยนเป็นโต๊ะกลมตัวเล็กที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาว
ด้านบนมีเค้กวางอยู่หนึ่งก้อน เทียนถูกจุดเตรียมไว้เรียบร้อย เปลวไฟพลิ้วไหวไปมาเล็กน้อย
เฉินหลิงซูยืนอยู่ฝั่งซ้ายของโต๊ะกลม สวมชุดเดรสสีขาวน้ำนม ปล่อยผมยาวสลวยดัดลอนโค้งมนสวยงาม สองมือไพล่หลังส่งยิ้มจนตาหยี
"สุขสันต์วันเกิดนะ สามี~"
ลั่วหนิงยืนอยู่ฝั่งขวา สวมกระโปรงสีฟ้าอ่อน ถักเปียหลวมๆ ไว้ด้านข้าง สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับกว้างกว่าปกติ เธอเอ่ยขึ้นเช่นกันว่า
"สุขสันต์วันเกิด"
กู้สิงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาก้มมองวันที่บนโทรศัพท์มือถือตามสัญชาตญาณ ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเจ้าของร่างเดิมจริงๆ
เอาเถอะ
กู้สิงลืมไปเสียสนิท ถึงยังไงนี่ก็เป็นวันเกิดของเจ้าของร่างเดิม แต่ตอนนี้มันก็คือวันเกิดของเขาเช่นกัน
"พวกเธอ..."
หลังจากกู้สิงตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาก็กระแอมในลำคอแล้วพูดต่อ "พวกเธอรู้ได้ยังไง?"
"ลองทายดูสิ"
เฉินหลิงซูเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
กู้สิงลองคิดดู คาดว่าบัตรประชาชนของตัวเองคงถูกทั้งสองคนรื้อออกมาเจอ แต่เขาก็ไม่ได้เปิดโปง ทำเพียงยิ้มแล้วบอกว่า
"ขอบใจพวกเธอมากนะ"
เขาก้มลงมองเค้กบนโต๊ะ
ไม่ใช่เค้กสั่งทำราคาแพงอะไร เป็นเพียงเค้กผลไม้ธรรมดาๆ ปาดครีมไม่ค่อยเรียบนัก หั่นผลไม้ขนาดไม่เท่ากัน ตัวเนื้อเค้กเองก็ออกจะเบี้ยวๆ ไปสักหน่อย แต่ด้านบนกลับมีแยมสีแดงเขียนตัวอักษรโย้เย้ไปมาว่า
"สุขสันต์วันเกิดสามี"
"เค้กนี่ลั่วหนิงเป็นคนทำนะ"
เฉินหลิงซูพูดอยู่ข้างๆ "เธออุตส่าห์ไปหาร้านเค้ก เรียนไปทำไป ถึงหน้าตาจะออกมาไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่ความตั้งใจเต็มร้อยเลยนะ"
กู้สิงหันไปมองลั่วหนิง
ลั่วหนิงเบือนหน้าหนี น้ำเสียงแผ่วเบา "ทำครั้งแรกน่ะ เลยไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ นายก็กินๆ ไปเถอะ"
"สวยมากเลยต่างหาก"
กู้สิงพูดจบก็หันไปมองของตกแต่งบนผนังห้องโรงแรม
เฉินหลิงซูชี้ไปที่ของตกแต่งบนผนังแล้วบอกว่า "ลูกโป่งฉันเป็นคนเป่าเอง เป่าไปตั้งสามสิบกว่าลูก ปวดปากไปหมดแล้วเนี่ย"
กู้สิงเงยหน้าขึ้นมอง
ตรงมุมเพดานมีลูกโป่งอัดก๊าซลอยอยู่สองสามลูก บนผนังมีสายรุ้งและดาวที่ตัดด้วยมือแปะอยู่ ส่วนริมหน้าต่างก็มีช่อดอกไม้วางไว้ มองออกเลยว่าถูกจัดเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน
"ปวดปากเหรอ มาให้ฉันจุ๊บหน่อย"
กู้สิงจูบลงบนริมฝีปากของเฉินหลิงซูหนึ่งที จากนั้นก็หันไปจูบลั่วหนิงอีกหนึ่งที "พวกเธอจัดของพวกนี้กันตอนไหนเนี่ย?"
"ก็ต้องเป็นตอนที่นายไม่อยู่น่ะสิ"
กู้สิงนึกขึ้นได้ว่าหลังจากแข่งขันเสร็จ เขาถูกทีมงานรายการสองสามคนรั้งตัวไว้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่นานสองนาน ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว
"อ้อ ที่แท้ทีมงานรายการก็เป็นหนึ่งในแผนการของพวกเธอนี่เอง"
"อื้อฮึ ต้องขอบคุณพวกพี่ๆ ทีมงานเลย คาดว่าคงโดนนายนินทาในใจไปตั้งนาน แต่ฉันกับลั่วหนิงเป็นคนไปขอร้องพวกเขาเองแหละ"
กู้สิงหลุดขำ
ลั่วหนิงบอกว่า "ยังมีของขวัญอีกชิ้นนะ"
พูดจบ ลั่วหนิงก็หยิบกล่องของขวัญแบนๆ ออกมาจากด้านหลังแล้วยื่นให้เขา
กู้สิงรับมาแกะดู ด้านในเป็นอัลบั้มรูปเล่มหนึ่ง พอเปิดหน้าแรกดู ก็พบว่าเป็นรูปถ่ายของเขากับลั่วหนิงตอนไปเที่ยวด้วยกันเมื่อก่อน เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าถ่ายไว้ตอนไหน ลั่วหนิงปริ้นต์มันออกมา เคลือบพลาสติกอย่างดี แปะไว้ที่หน้าแรกของอัลบั้ม ด้านข้างมีตัวหนังสือเล็กๆ ที่เขียนด้วยปากกาหมึกสีดำว่า
"ไปดูทะเลด้วยกันครั้งแรก"
หน้าที่สอง เป็นรูปคู่ของเขากับเฉินหลิงซู ถ่ายที่หลังเวทีของรายการใดรายการหนึ่ง ทั้งสองคนยิ้มกว้างจนดูเด๋อด๋า
ด้านข้างเขียนไว้ว่า "ออกรายการด้วยกันครั้งแรก"
พอเปิดดูหน้าถัดๆ ไป ก็เป็นรูปถ่ายรวมของพวกเขาสามคน บ้างก็ถ่ายในห้องโรงแรม บ้างก็ถ่ายตอนไปกินข้าวข้างนอก บ้างก็เป็นภาพแคปหน้าจอตอนวิดีโอคอลคุยกัน
ทุกหน้ามีตัวหนังสือเขียนไว้
บางหน้าลั่วหนิงก็เป็นคนเขียน
บางหน้าก็เป็นลายมือของเฉินหลิงซู
ลายมือแตกต่างกัน แต่ทุกข้อความล้วนเขียนด้วยความตั้งใจ
เฉินหลิงซูชะโงกหน้าเข้ามา ชี้ไปที่รูปๆ หนึ่งแล้วบอกว่า "รูปนี้นายกำลังแข่งอยู่ พวกเราถ่ายจากข้างล่างเวที นายดูหน้าลั่วหนิงสิ ตื่นเต้นซะไม่มีอะ"
ลั่วหนิงยื่นมือไปหมายจะปิดรูปใบนั้น แต่กู้สิงก็คว้ามือเธอเอาไว้
เขาพินิจดูอย่างละเอียด ลั่วหนิงดูตื่นเต้นจริงๆ นิ้วมือของเธอกำชายกระโปรงแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาจ้องเขม็งไปบนเวที
"เธอตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?"
กู้สิงเอ่ยถามลั่วหนิงที่มีท่าทีทำตัวไม่ถูกด้วยรอยยิ้ม
ลั่วหนิงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "กลัวนายลืมเนื้อร้องบนเวทีน่ะสิ"
เฉินหลิงซูที่อยู่ข้างๆ หลุดขำพรืดออกมา ลั่วหนิงจึงรีบเอื้อมมือไปปิดปากเฉินหลิงซูไว้
กู้สิงหัวเราะ หัวเราะจนตารู้สึกร้อนผ่าว เขาเปิดดูจนถึงหน้าสุดท้าย ปิดอัลบั้มรูปลง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
รู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
เฉินหลิงซูเร่งเร้า "พวกเราไม่ได้กำลังบิลด์อารมณ์ซึ้งกันอยู่นะ สามีรีบอธิษฐานแล้วเป่าเทียนเร็วเข้า เค้กรอให้กินอยู่นะ"
กู้สิงพยักหน้า วางอัลบั้มรูปลง มองดูเปลวเทียนที่พลิ้วไหวอยู่บนเค้ก
เขาหลับตาลง
ควรอธิษฐานขออะไรดีนะ?
เมื่อก่อนเขาไม่เคยอธิษฐานขอพรเลยด้วยซ้ำ แม้แต่วันเกิดก็แทบจะไม่ได้จัด เพราะเขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลยสักนิด
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว
ข้อแรก เค้กวันเกิดก้อนนี้เป็นสิ่งที่ลั่วหนิงและเฉินหลิงซูตั้งใจเตรียมให้จริงๆ
ข้อสอง ตัวเขาเองแม่งก็ทะลุมิติมาเกิดใหม่ตั้งสองรอบแล้ว จะบอกว่าไม่มีเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติอยู่เลยก็คงไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ เชื่อไว้บ้างก็ไม่เสียหาย
เมื่อคิดได้เช่นนี้
พรข้อสุดท้ายของกู้สิงก็คือ: ขอให้คนที่เขาแคร์ทุกคนมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงและแคล้วคลาดปลอดภัย
วิสัยทัศน์ของเขาก็มีเพียงเท่านี้แหละ
ถึงยังไงประสบการณ์จากชาติก่อนก็ทำให้กู้สิงตระหนักได้ว่า สุขภาพที่แข็งแรงและความปลอดภัย คือทรัพย์สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของมนุษย์เรา
หลังจากอธิษฐานขอพรเสร็จ
กู้สิงก็ลืมตาขึ้น แล้วเป่าเทียนจนดับ
"อธิษฐานขออะไรไปเหรอ?" เฉินหลิงซูเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
"พูดออกมาก็ไม่ขลังสิ" กู้สิงตอบกลั้วหัวเราะ
"ขี้งก"
เฉินหลิงซูบ่นอุบอิบ แต่ก็ยังยิ้มออกมา หยิบมีดตัดเค้กส่งให้เขา
"ตัดเค้กๆ"
กู้สิงรับมีดมา ตัดเค้กออกเป็นสามชิ้น แบ่งกันคนละชิ้น
