เจ้าของร้านพยักหน้าแล้วพูดว่า
"โอเค รวมทั้งหมด 3.5 เหรียญ"
"อืม"
หยางเหวินตงไม่ได้ต่อราคา ยื่นแบงก์ 5 เหรียญให้เพื่อรับเงินทอน
หลังจากคืนเงินทอน เจ้าของร้านก็ถามขึ้นว่า
"คุณแซ่อะไร?"
"ผมแซ่หยาง"
เจ้าของร้านยิ้มแล้วกล่าวว่า
"คุณหยาง ถ้ากาวที่ซื้อไปใช้ดี ครั้งหน้าช่วยอุดหนุนร้านผมอีกนะครับ"
"ได้ครับ"
หยางเหวินตงรับกาวมาเก็บ แล้วพูดเสริมว่า
"แต่เถ้าแก่ ผมจะลองไปสอบถามร้านอื่น ๆ ด้วยนะ รอบหน้าคุณลองคิดราคาดี ๆ ถ้าเหมาะสม ผมก็ยินดีร่วมงานกัน ถ้าไม่ ก็คงต้องขอผ่าน"
"เข้าใจแล้ว"
อาหลงฟังแล้วก็เข้าใจทันทีว่าหยางเหวินตงต้องการสินค้าราคาถูกที่สุด
ในตลาดเครื่องเหล็กมีหลายร้านที่ขายกาว
หยางเหวินตงกับจ้าวลี่หมิงเดินไปอีกหลายร้าน รวมแล้วซื้อกาวมาหกชนิดจากร้านต่าง ๆ
หลังจากออกจากร้านสุดท้าย
จ้าวลี่หมิงถือขวดกาวไว้ในมือ แล้วถามว่า
"พี่ตง กาวยี่ห้อนี้ ผมก็เห็นมีขายในร้านก่อนหน้านี้นะ? ทำไมเราต้องเปลี่ยนร้านซื้อล่ะ?"
หยางเหวินตงยิ้มก่อนตอบว่า
"จริง ๆ แล้ว ซื้อมาร้านเดียวก็พอหรอก เพราะทุกร้านก็มีกาวหลายประเภทอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องมีที่เหมาะกับเรา"
"ที่เดินหลายร้าน ไม่ใช่เพราะต้องการกาว แต่เป็นการหาว่าร้านไหนขายส่งได้บ้าง เมื่อเราต้องซื้อจำนวนมากในอนาคต เราจะได้เปรียบเทียบราคา และเลือกร้านที่ถูกที่สุด"
"อ้อ อย่างนี้นี่เอง" จ้าวลี่หมิงพยักหน้า ก่อนจะถามขึ้นว่า
"แต่ร้านพวกนี้อยู่ติดกันหมดเลย พวกเขาจะไม่ร่วมมือกันขึ้นราคาหรือ?"
หยางเหวินตงหัวเราะแล้วพูดว่า
"นายคิดไกลเกินไปแล้ว พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเราจะซื้อเยอะแค่ไหน จะให้ร่วมมือกันโก่งราคาก็คงเป็นไปได้ยาก อีกอย่าง ตลาดเครื่องเหล็กในฮ่องกงไม่ได้มีแค่ที่นี่ เราสามารถไปสำรวจที่อื่นได้อีก"
"ที่สำคัญกว่านั้นคือตอนนี้เราต้องทดลองผลิตสินค้าของเราก่อน"
จ้าวลี่หมิงยังสงสัย เลยถามต่อ
"แล้วเราซื้อกาวมาตั้งเยอะ กับพวกแผ่นกาวพวกนี้... เราจะใช้ทำอะไรเหรอ?"
หยางเหวินตงยิ้มแล้วตอบว่า
"ของดีเลยล่ะ ไปเถอะ กลับกันก่อน ฮ่าวอวี่ น่าจะเตรียมของเสร็จแล้ว"
เมื่อกลับถึงบ้าน หลินฮ่าวอวี่ก็เดินกลับมาถึงพอดี
แต่เขาแบกคานหาบที่มีกระบุงไม้สองใบกลับมาด้วย
หยางเหวินตงเดินไปเปิดดูของในกระบุง แล้วพูดว่า
"ลำบากหน่อยนะ ไม้ที่ได้มาก็เยอะใช้ได้"
หลินฮ่าวอวี่วางคานหาบลงก่อนพูดว่า
"พี่ตง จำนวนไม้พอแน่นอน แต่คุณภาพไม่ค่อยดีนัก"
"ผมไปที่ชุมชนสลัม แล้วพาคนไปช่วยหาไม้ที่กองขยะหลังเขา
แต่ไม้ดี ๆ ถูกคนอื่นเก็บไปหมดแล้ว เหลือแต่พวกไม้คุณภาพแย่ ๆ"
หยางเหวินตงหยิบแผ่นไม้ออกมาลองจับดู ก่อนพูดว่า
"ก็ยังพอใช้ได้อยู่นะ ไม่แย่ขนาดนั้น"
หลินฮ่าวอวี่หัวเราะก่อนบอกความจริง
"เพราะผมลงทุนเพิ่มนิดหน่อย ซื้อมาจากชาวบ้านในชุมชนที่พวกเขายังไม่ได้ใช้ไงล่ะ"
"อืม ไม่เลว พวกเราไปหาเองมันเสียทั้งเวลาและแรงงานมากเกินไป"
หยางเหวินตงพยักหน้า "เพื่อนบ้านในชุมชนสลัมหลายคนก็ไม่มีอะไรทำ ปกติก็ชอบไปหาไม้กระดานเก่ามาใช้กันอยู่แล้ว ต่อไปถ้าต้องใช้ไม้ ก็ไม่ต้องไปหาให้ยุ่งยาก ซื้อเอาเลยก็พอ ยังไงมันก็ไม่แพงอยู่แล้ว"
ตอนที่หยางเหวินตงเริ่มทำธุรกิจแรกๆ เขาใช้ไม้ไผ่ฟรี ซึ่งมาจากโครงนั่งร้านในอุตสาหกรรมก่อสร้างของฮ่องกงที่พอหมดอายุแล้วก็ถูกทิ้ง
ไม้ไผ่พวกนี้มีจำนวนมากและไม่มีใครต้องการ หาได้ง่ายมาก แต่สำหรับไม้กระดานกลับหายากกว่า ถ้ามีก็มักจะถูกเพื่อนบ้านในสลัมเอาไปใช้สร้างบ้านหรือทำเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งบ้านของเขาเองก็เคยต้องซ่อมแซมด้วยไม้กระดานพวกนี้เหมือนกัน
"โอเค" หลินฮ่าวอวี่พยักหน้าแล้วถาม "แล้วพี่ตง ของมาถึงแล้วเราจะทำอะไรต่อ?"
หยางเหวินตงยิ้ม "ของดีเลยล่ะ เดี๋ยวพวกนายคอยดูให้ดี"
พูดจบ เขาก็สวมถุงมือยาง หยิบกะละมังพลาสติกเก่ามารองไว้ด้านล่าง แล้วค่อยๆ ทากาวอย่างสม่ำเสมอลงบนไม้กระดานบางๆ ขนาดสี่เหลี่ยม
จากนั้นเขาพูดขึ้น "รอหน่อย ให้กาวแห้งก่อน"
ซูอีอีที่จ้องดูอยู่ด้วยความสงสัยถามขึ้น "แล้วพอแห้งแล้วจะทำอะไรต่อเหรอ?"
"กินข้าวก่อน เดี๋ยวก็รู้เอง" หยางเหวินตงยิ้ม
ซูอีอีพยักหน้า "โอเค ได้เลย"
ทุกคนไม่ได้คิดอะไรมาก กินข้าวผัดกันเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วกลับไปดูอีกที พบว่ากาวบนไม้กระดานแห้งดีแล้ว
หยางเหวินตงใช้นิ้วจิ้มลงไปก่อน จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้ซูอีอีลองดูบ้าง "ลองแตะดูหน่อย ว่ามันเหนียวแค่ไหน"
"โอเค" ซูอีอียังงงๆ แต่เพราะหยางเหวินตงบอกให้เธอทำ เธอก็ทำตาม
พอปลายนิ้วของเธอแตะลงไปที่ไม้กระดาน เธอลองดึงกลับมา ก็รู้สึกถึงแรงดึงที่แข็งแกร่งมาก แต่สุดท้ายก็สามารถดึงออกมาได้
"รู้สึกยังไง?" หยางเหวินตงถาม
"เหนียวมาก เหนียวกว่ากาวที่เราใช้ติดคำอวยพรตรุษจีนที่ที่ทำงานเก่าของฉันอีก" ซูอีอีตอบ
จ้าวลี่หมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ สนใจขึ้นมาทันที "ฉันขอลองบ้าง!"
"ได้เลย" หยางเหวินตงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ...
จ้าวลี่หมิงดันเอาฝ่ามือทั้งมือกดลงไปเต็มแรง!
"อึก... พี่ตง มันเหนียวเกินไปแล้ว! เอาออกไม่ได้!" สีหน้าของจ้าวลี่หมิงเปลี่ยนไปทันที เพราะเขากดแรงเกินไปจนรู้สึกเจ็บผิวหนัง
"ไอ้หมอนี่ นายมันอัจฉริยะจริงๆ" หยางเหวินตงถอนหายใจอย่างหมดคำพูด
หลินฮ่าวอวี่รีบเข้ามาช่วย ค่อยๆ พยายามดึงไม้กระดานออกอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากเกินไป เพราะจ้าวลี่หมิงร้องเจ็บตลอดเวลา!
"อย่าดึงแรง!" หยางเหวินตงรีบหยิบขวดสเปรย์แอลกอฮอล์ทางการแพทย์ขนาดเล็กออกจากกระเป๋า
นี่เป็นของที่เขาซื้อจากร้านวัตสันระหว่างทางกลับบ้าน ตั้งใจจะเก็บไว้ใช้ในกรณีฉุกเฉิน ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้จริงในวันนี้
กาวหลายประเภทมักกลัวแอลกอฮอล์ เพราะมันสามารถทำให้กาวเสื่อมสภาพได้ เขาฉีดไปสักพักก่อนที่จ้าวลี่หมิงจะสามารถดึงมือออกมาได้อย่างปลอดภัย
"พี่ตง ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่ามันจะเหนียวขนาดนี้" จ้าวลี่หมิงกล่าวด้วยความรู้สึกผิด
"ไม่เป็นไร" หยางเหวินตงหัวเราะ แล้วหันไปมองทุกคนรอบตัว "พวกนายเห็นแล้วใช่ไหม? มือของลี่หมิงติดแน่นขนาดนั้น กว่าจะดึงออกมาได้ต้องลำบากขนาดไหน ถ้าหนูมาติดเข้า มันจะเป็นยังไง?"
"เข้าใจแล้ว!" ซูอีอีพยักหน้า "พี่ตงจะใช้เจ้าสิ่งนี้จับหนูสินะ?"
หยางเหวินตงพยักหน้า "ใช่แล้ว นี่แหละอาวุธลับของเรา"
วันรุ่งขึ้น หยางเหวินตงนำต้นแบบของ "แผ่นกาวดักหนู" ไปที่สำนักงานกฎหมายของจางเหว่ยต๋า
ทั้งสองคนเดินทางไปจดทะเบียนบริษัทด้วยกัน หยางเหวินตงต้องเสียค่าใช้จ่ายไป 300 ดอลลาร์ รวมค่าดำเนินการและค่าติดสินบนบางส่วน แต่สุดท้ายก็ได้รับเอกสารบริษัทเป็นของตัวเอง
หลังจากนั้น เขานำแผ่นกาวดักหนูที่ผลิตขึ้นมาให้จางเหว่ยต๋าดู แต่จางเหว่ยต๋าไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจคุณค่าของมันสักเท่าไร
แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังพาหยางเหวินตงไปที่ สำนักงานสิทธิบัตร และทำการจดสิทธิบัตร "แผ่นกาวดักหนู"
ณ จุดนี้ ธุรกิจใหม่ของหยางเหวินตงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
