เมื่อทั้งสองเดินลงมาถึงชั้นล่าง จ้าวลี่หมิงถามขึ้นว่า
"พี่ตง พวกเราจะไปไหนกัน?"
"ตลาดเครื่องเหล็ก" หยางเหวินตงตอบ
ในช่วงทศวรรษ 1950 อุตสาหกรรมของฮ่องกงเริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว
โดยเฉพาะอุตสาหกรรม พลาสติก สิ่งทอ และการแปรรูปโลหะขั้นพื้นฐาน
เมื่ออุตสาหกรรมเติบโต ร้านขายเครื่องเหล็ก ร้านขายอุปกรณ์ช่างและวัสดุก่อสร้างก็ขยายตัวไปด้วย
แถวจิมซาจุ่ยก็มีโรงงานอยู่ไม่น้อย ทำให้มีตลาดเครื่องเหล็กค่อนข้างเยอะ
หยางเหวินตงเดินสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนจะเลือกเข้าร้านที่ดูมีขนาดใช้ได้
เมื่อเข้าไปข้างใน พบว่าภายในร้านยังไม่มีลูกค้าคนอื่น เขาจึงถามขึ้นว่า
"เถ้าแก่ ที่นี่มีขายกาวไหม?"
"กาวเหรอ? มีแน่นอน!"
เจ้าของร้านเป็นชายวัยประมาณ 40 ปี หัวล้านเล็กน้อย เมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามา สีหน้าก็ดูมีความสุข รีบถามว่า
"คุณต้องการกาวแบบไหน? กาวแรงดัน? กาวแห้งเร็ว? กาวลาเท็กซ์? กาวซิลิโคน?..."
"..."
เมื่อได้ยินเจ้าของร้านร่ายชื่อกาวออกมาเป็นชุด หยางเหวินตงก็มึนไปชั่วขณะ
เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าต้องใช้แบบไหน จึงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า
"ผมต้องการ..."
ยังไม่ทันพูดจบ จู่ ๆ ก็มีตำรวจกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน
เจ้าของร้าน สีหน้าถอดรอยยิ้มทิ้งไปทันที ก่อนจะรีบหันมาบอกหยางเหวินตงว่า
"คุณลูกค้าลองดูของไปพลาง ๆ ก่อนนะ เดี๋ยวผมมาหา"
"อืม ได้เลย" หยางเหวินตงพยักหน้า
พอดีเขาก็ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับกาวอยู่เหมือนกัน
เจ้าของร้านเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนรีบเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่
"ครับท่าน"
เจ้าของร้านอาหลงยิ้มอย่างนอบน้อม เดินเข้าไปทักหัวหน้าตำรวจที่กำลังคาบบุหรี่ในปาก
ตำรวจคนนั้นเป็นชายร่างอ้วน หน้าตาเต็มไปด้วยไขมันส่วนเกิน เขาตบไหล่อาหลงพลางหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า
"อาหลง ธุรกิจดีนะ ครั้งไหนที่ฉันมาที่นี่ ก็เห็นมีลูกค้าอยู่ตลอด"
อาหลงรีบตอบอย่างถ่อมตัว
"ท่านครับ ก็แค่ธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ เองครับ..."
"เลิกพูดเรื่องค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ได้แล้ว ฟังพวกแกบ่นว่าขายไม่ดีทุกวัน แต่ทำไมฉันได้ยินว่าแกเพิ่งเปลี่ยนบ้านใหม่อีกแล้ว?"
ตำรวจที่กำลังคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปากหัวเราะเยาะ
"เปลี่ยนเป็นหลังที่ถูกๆ แย่ๆ หน่อยน่ะ" อาหลงตอบ "เพิ่งมีลูกชายเพิ่มมาอีกคน บ้านเก่ามันเล็กไป อยู่กัน 8 คนมันอึดอัด"
"อึดอัด? ไอ้หนุ่ม แกแต่งเมียตั้ง 3 คน ตอนที่ลอยหน้าลอยตาสบายอยู่ อย่าคิดว่าลืมกันง่ายๆ นะ" ตำรวจอีกคนหัวเราะพลางพูดแซว
หยางเหวินตงที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจ้าเถ้าแก่หัวล้านคนนี้
สุดยอดจริงๆ!
อาหลงหัวเราะแล้วพูดว่า "ท่านครับ ตอนนี้ผมเสียใจสุดๆ เลยนะ ภาระเยอะมาก"
"ช่างมันเถอะ ทำตามกฎเดิม จ่ายมาได้แล้ว" ตำรวจคนหนึ่งก้มดูนาฬิกาแล้วพูดขึ้น
"ได้เลยๆ ท่านรับไปได้เลย" อาหลงรีบตอบพลางส่งเงินให้
หลังจากตำรวจรับเงินไป พวกเขาก็คุยเล่นอีกสักพัก ก่อนจะหัวเราะพลางเดินออกไป
"ถุย~"
เถ้าแก่หัวล้านอาหลงถ่มน้ำลายลงพื้นไปตามสัญชาตญาณ แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังมีลูกค้าอยู่ในร้าน ก็เลยรีบยิ้มแล้วพูดว่า "คุณสองคนอย่าถือสาเลยนะ"
"เมื่อกี้เป็นค่าคุ้มครองรายเดือนเหรอ?" หยางเหวินตงถาม
เถ้าแก่หัวล้านพยักหน้า "ใช่ เดือนละครั้ง แต่นั่นแค่ค่าตำรวจนะ ยังมีค่าคุ้มครองให้พวกแก๊งอีก ไหนจะค่าเช่าร้าน ค่าดูแลสถานที่อีก เฮ้อ… สมัยนี้ถึงจะดีขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังลำบากอยู่ดี"
"อืม ก็เหมือนกันหมดแหละ" หยางเหวินตงยิ้มบางๆ "ถ้าไม่มีคนพวกนี้ ค่าเช่าร้านก็แพงขึ้นอยู่ดี เชื่อไหม?"
ไม่ว่าสังคมไหน พื้นฐานมันก็คือการทำให้ชนชั้นล่างพอเอาตัวรอดไปได้เท่านั้น เพียงแต่ในสังคมที่มีความเป็นระเบียบและโปร่งใส วิธีการก็จะเป็นแบบถูกกฎหมายและไม่ใช้ความรุนแรง
แต่ไม่ว่าจะยุคไหน นายทุนก็จะหาวิธีดูดกำไรสูงสุดเสมอ นี่เป็นสัจธรรมที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง อย่างมากก็แค่เมื่อการผลิตของสังคมพัฒนาไปแล้ว ชีวิตของคนชั้นล่างก็จะลำบากน้อยลงกว่าเดิม
อาหลงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นว่า
"ใช่ จริงๆ แล้วเมื่อไม่กี่ปีก่อนฮ่องกงวุ่นวายกว่าตอนนี้อีก แต่ช่วงไม่กี่ปีนี้เริ่มดีขึ้นนิดหน่อย แต่ค่าเช่ากลับแพงขึ้นเรื่อยๆ"
จ้าวลี่หมิงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้นว่า
"เฮียอาหลง พี่มีเมียตั้งสามคนเลยเหรอ?"
อาหลงหัวเราะ "ใช่สิ เมื่อก่อนคนต่างถิ่นเข้ามาในฮ่องกงเยอะมาก มีสาวๆ หลายคนมาชอบฉัน ถ้าไม่ติดว่าเลี้ยงไม่ไหว คงมีตั้งห้าหกคนแล้ว"
"สุดยอดเลย!" จ้าวลี่หมิงยกนิ้วโป้งให้
อาหลงถอนหายใจแล้วส่ายหัว "สุดยอดอะไรล่ะ? ตอนหนุ่มๆ ไม่คิดอะไรมาก แต่พอมีครอบครัวแล้วถึงได้รู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหน ตอนนี้ฉันมีลูกตั้งหกคน รู้ไหมว่าเลี้ยงดูลำบากขนาดไหน?"
หยางเหวินตงหัวเราะ "ลี่หมิง ถ้านายรวยเมื่อไหร่ ก็คงมีโอกาสบ้างแหละ" แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่องถามว่า "เฮียหลง ถ้าฉันอยากทากาวลงบนแผ่นไม้ แล้วใช้ติดวัสดุที่ทำจากหนังสัตว์ ควรใช้กาวแบบไหนดี?"
อาหลงกลับมาตั้งใจฟัง ก่อนตอบว่า
"กาวที่ต้องการแรงยึดติดแค่ไหน? แล้วต้องสามารถลอกออกได้ไหม หรือแค่ติดไปเลยไม่ต้องลอก?"
หยางเหวินตงพูด "ต้องติดแน่นมาก และต้องติดได้นานหลายปี"
เหตุผลที่เขามาหาซื้อกาว ก็เพื่อผลิตกาวดักหนู อุปกรณ์กำจัดหนูที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในยุคหลัง แม้ว่าหลักการจะเรียบง่าย และทำได้ไม่ยาก แต่เพราะก่อนหน้านี้ไม่มีเงินจดสิทธิบัตร เขาจึงยังไม่ลงมือทำ
ตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว และถ้าจะจัดการกับหนูในท่าเรือ รวมถึงรอบๆ บริเวณนั้น ซึ่งไม่สามารถใช้ยาพิษแบบหว่านไปทั่วได้ ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือแผ่นกาวดักหนูนี่เอง
อาหลงหันไปมองชั้นวางของด้านหลัง หยิบขวดกาวใสขวดเล็กออกมาขวดหนึ่งแล้วพูดว่า
"นี่เป็นกาวนำเข้าจากญี่ปุ่น รุ่น NK5308 มีความเหนียวมาก และใช้ติดกับไม้ได้"
หยางเหวินตงรับขวดกาวมา ขนาดประมาณ 50 มิลลิลิตร หรือ 1/10 ของขวดน้ำขนาดเล็ก แล้วถามว่า "ขวดละเท่าไหร่?"
อาหลงตอบ "สองเหรียญ"
หยางเหวินตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อ "ในฮ่องกงมีโรงงานผลิตกาวไหม?"
อาหลงส่ายหัว "เท่าที่รู้ ไม่มีนะ กาวเป็นผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเคมี ฮ่องกงไม่น่าจะมีโรงงานผลิต ส่วนใหญ่ต้องนำเข้า"
หยางเหวินตงพยักหน้า ก่อนถามต่อ "แล้วถ้าฉันซื้อเยอะๆ จะลดราคาได้ไหม?"
อาหลงถามกลับ "แล้วจะซื้อเท่าไหร่?"
หยางเหวินตงตอบ "เยอะมาก ถ้ากาวตัวนี้ใช้ได้ดี ขวดละเป็นร้อยเป็นพันก็ยังไม่พอ ถ้ามีแบบแพ็กใหญ่ยิ่งดี"
อาหลงตอบ "ฉันลองถามตัวแทนจำหน่ายให้ได้ พวกกาวแบบถังใหญ่มีขนาดประมาณ 10 กิโลกรัม แต่ฉันยังไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่"
"โอเค งั้นถ้ามีข่าวอะไรบอกฉันด้วย ถ้ากาวนี้ใช้ได้ดี เดี๋ยวฉันกลับมาซื้ออีก" หยางเหวินตงกล่าว
อาหลงพยักหน้า "ได้เลย"
จากนั้น หยางเหวินตงก็ถามอีกว่า "แล้วฉันต้องการวัสดุคล้ายกระดาษ ที่สามารถปิดทับกาวไว้ได้ แต่ต้องไม่ติดกับกาว และสามารถลอกออกง่ายๆ โดยไม่ทำให้คุณสมบัติของกาวเสียไป มีไหม?"
"มี" อาหลงหยิบแผ่นกระดาษเรียบลื่นออกมาแผ่นหนึ่ง "แค่ให้พื้นผิวเรียบพอ ก็จะไม่ติดกับกาว กระดาษพวกนี้ใช้กันในโรงงานหรืออุตสาหกรรมก่อสร้างเยอะ"
"ขอดูหน่อย" หยางเหวินตงรับกระดาษมาลูบสัมผัส พบว่าผิวคล้ายกับด้านหลังของเทปกาว
พื้นผิวเรียบลื่นมาก ถ้ามันลื่นพอ ก็จะไม่ติดกับกาว
