คนงานในที่นี้มีอยู่หลายสิบคน นอกจากหวังจื้อเสียนแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นชาวสลัม พวกเขาตื่นเต้นที่ได้งานชั่วคราวที่ให้ค่าตอบแทนดี
เมื่อหยางเหวินตงอธิบายแผนการจบ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ แต่ไม่มีใครกล้าถามต่อ อาจเป็นเพราะเกรงว่าจะถามผิด
หวังจื้อเสียนกลับไม่คิดมาก และถามตรง ๆ ว่า
"ทำยังไงให้พวกมันฆ่ากันเอง?"
หยางเหวินตงยิ้มก่อนตอบ
"เดี๋ยวเรื่องนี้ค่อยว่ากัน แต่หลักสำคัญคือ เราต้องจับพวกมันเป็น ๆ ไว้ ไม่ฆ่าทันที จากนั้นทำให้พวกมันเจ็บปวดหรือทุกข์ทรมานเล็กน้อย
เมื่อมันทนไม่ไหว มันจะวิ่งกลับรังของตัวเอง และพอไปถึง พวกมันจะเริ่มทำร้ายกันเอง นี่แหละคือผลลัพธ์ที่เราต้องการ"
ในอดีตชาติเขาเคยอ่านข่าวเกี่ยวกับวิธีปราบหนูในยุค 50-60 ของจีนแผ่นดินใหญ่ มีการใช้เทคนิคนี้ และได้ผลดีมาก
หนูตัวเดียวที่ถูกจับมา "ดัดแปลง" สามารถฆ่าหนูตัวอื่นได้เป็นสิบ ๆ ตัว
หวังจื้อเสียนขมวดคิ้ว
"มันได้ผลจริงเหรอ?"
แน่นอนว่าในที่นี้มีเพียงเขาคนเดียวที่กล้าถาม คนงานที่เหลือเป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราวของหยางเหวินตง พวกเขายังต้องพึ่งพาเขาเพื่อหาเลี้ยงชีพ จึงไม่กล้าถามอะไรเพิ่ม
หยางเหวินตงอธิบายต่อ
"ปกติเรากำจัดหนูด้วยวิธีดั้งเดิม ไม่ว่าจะเป็นการใช้กรงดัก การวางยา การเลี้ยงแมว หรือการใช้กับดักอื่น ๆ
แต่วิธีเหล่านี้เป็นการกำจัดแบบ "ตั้งรับ" แม้แต่การวางยาก็ต้องใช้ยาในปริมาณมาก และผลลัพธ์ไม่ดีเท่าที่ควร แถมยังอาจมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ดังนั้น ถ้าเราอยากกำจัดหนูให้หมดภายในเวลาสั้น ๆ เราต้องหาพวกมันให้เจอทั้งหมด แต่เราทำเองไม่ได้ มีเพียงพวกมันเท่านั้นที่รู้ว่ารังอยู่ที่ไหน"
แม้แต่ในยุคปัจจุบันที่มีอุปกรณ์อินฟราเรดส่องหาหนูในที่มืด แต่ถ้าจับไม่ได้ก็ไร้ค่า และหากมันหนีเข้าโพรง อุปกรณ์ไฮเทคก็ช่วยอะไรไม่ได้
ทางเดียวที่จะแก้ปัญหาได้ถาวรคือการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานให้เป็นคอนกรีตทั้งหมด แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่เป็นไปได้ในตอนนี้
หวังจื้อเสียนเริ่มเข้าใจและเห็นว่ามีเหตุผล
หยางเหวินตงกล่าวต่อว่า "เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด พวกคุณต้องเลือกหนูที่ตัวใหญ่ที่สุดมาทำเรื่องนี้"
"เหตุผลข้อแรก หนูตัวใหญ่จะช่วยให้คุณจัดการได้ง่ายขึ้น ข้อสอง หนูที่ตัวใหญ่ เมื่อมันกลับไปที่รังของมัน มันจะสร้างความเสียหายได้มากขึ้น"
"แต่อย่าลืมสวมถุงมือยางกันด้วย อย่าให้โดนกัด การโดนกัดแล้วเลือดออกเล็กน้อยไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือการติดเชื้อโรคระบาด เพราะฉะนั้น ทุกคนต้องระมัดระวังให้มาก"
พูดจบแล้ว จ้าวลี่หมิงก็แจกถุงมือให้ทุกคนตามคำสั่งของหยางเหวินตง
สำหรับคนที่อยู่ในสลัม หลายคนแทบไม่มีอะไรกิน จึงไม่ได้สนใจอะไรมากอยู่แล้ว
หยางเหวินตงกล่าวต่อว่า "นอกจากการใช้วิธีให้พวกมันฆ่ากันเองแล้ว เราก็ต้องพยายามหาที่อยู่ของพวกมันด้วย ในเรื่องนี้..."
หวังจื้อเสียน ฟังอยู่ด้านล่าง ถึงกับจดบันทึก เพราะเขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าการจับหนูจะมีเรื่องให้เรียนรู้มากมายขนาดนี้
หลังจากพูดไปสักพัก หยางเหวินตง ก็กล่าวปิดท้ายว่า
"ทุกคน การจับหนูนั้น ทฤษฎีก็คือทฤษฎี แต่การลงมือทำจริงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ต่อไปนี้ พวกคุณจะได้ไปฝึกปฏิบัติกับครูฝึกที่มีประสบการณ์"
"ผมให้สัญญากับคุณ ถ้าคุณทำได้ดี เรียนรู้เร็ว และขยัน หลังจากนี้คุณจะได้ทำงานกับผมระยะยาว ผมจะให้คุณมีงานที่มั่นคง"
ตอนนี้ในโกดังสินค้าหลายแห่งที่เขาดูแล เนื่องจากทีมของเขาทำงานหนักตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทำให้ปัญหาหนูลดลงไปมาก เจ้าของโกดังก็เริ่มมีความคิดที่จะเลิกใช้บริการของเขา
แต่ตลาดของฮ่องกงยังใหญ่มาก ยังมีโกดังอีกหลายแห่ง และยังมีโรงงานจำนวนมากที่มีปัญหาเรื่องหนู
เพียงแต่ พวกเขาไม่เคยคิดจ้างทีมกำจัดหนูโดยเฉพาะ มีแต่ซื้ออุปกรณ์ดักจับมาจัดการเอง หรือยอมรับความเสียหายจากหนูว่าเป็นเรื่องปกติ
หลังจากที่เขาทำโครงการกำจัดหนูที่ท่าเรือเกาลูนเสร็จ เขาจะเริ่มติดต่อบริษัทเหล่านั้น แจ้งให้พวกเขาเห็นถึงความต้องการที่อาจมีอยู่ และขยายตลาดของตัวเองออกไป
นี่เหมือนกับตอนที่หลี่เจียเฉิงถือถังพลาสติกไปเสนอขายให้ลูกค้า พร้อมบอกว่า "ถังของผมดีกว่าถังเหล็กของคุณ"
ยิ่งไปกว่านั้น แผนการผลิตแผ่นกาวดักหนูของเขายังสามารถขยายเป็นโรงงานขนาดใหญ่ได้ ซึ่งก็ต้องใช้แรงงานอีกมาก
"จริงเหรอ!?" กลุ่มคนด้านล่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ตอนนี้หยางเหวินตงกลายเป็นตำนานในชุมชนสลัม มีคนจำนวนไม่น้อยที่อยากติดตามเขาเพื่อให้มีข้าวกิน
พอได้ยินว่าเขาให้โอกาสแบบนี้ ทุกคนก็เต็มไปด้วยพลังและพร้อมลุยทันที
หลังจากเลิกเรียนแล้ว จ้าวลี่หมิง หลินฮ่าวอวี่ และพนักงานเก่าจำนวน 10 คน ก็พากลุ่มคนใหม่ออกไปภาคสนาม
หวังจื้อเสียนเดินเข้ามาถามว่า "พวกเขาถือว่าเริ่มงานอย่างเป็นทางการแล้วหรือยัง?"
หยางเหวินตงส่ายหัวแล้วตอบว่า "ยังหรอก หนูมันจะออกมาตอนกลางคืน ตอนนี้แค่ให้พวกเขาไปทำความคุ้นเคยกับพื้นที่ก่อน โดยเฉพาะจุดที่คุณให้ข้อมูลมา"
หวังจื้อเสียนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า
"อืม ผมได้จัดคนไปแจกแผ่นกาวดักหนูฟรีให้กับร้านค้าและย่านที่อยู่อาศัยรอบๆ ท่าเรือแล้ว มีคนจากท่าเรือเกาลูนไปด้วย ดังนั้นทุกคนให้ความร่วมมือดีมาก"
หยางเหวินตงยิ้มแล้วพูดว่า
"งั้นก็ต้องมาดูผลลัพธ์กันล่ะ ถ้าแผ่นกาวของเรามีประสิทธิภาพดี คนพวกนี้ก็จะยินดีใช้ต่อแน่นอน"
หวังจื้อเสียนกล่าวเสริมว่า
"ใช่ ฝ่ายบริหารของท่าเรือเกาลูนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากกว่าที่ผมคิด ตอนแรกผมยังไม่รู้เลยว่ามันมีต้นเหตุจากอะไร"
"ที่แท้เป็นเพราะด่านศุลกากรลอสแอนเจลิสของอเมริกาตรวจพบว่ามีหนูจำนวนมากบนเรือบรรทุกสินค้าที่ออกจากฮ่องกง"
"สุดท้ายเจ้าของเรือถูกบังคับให้จ้างบริษัทกำจัดหนูในท้องถิ่นของอเมริกา เสียเงินไปกว่า 30,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ"
"สามหมื่นเหรียญ?" หยางเหวินตงอุทานออกมา "ทำไมแพงขนาดนี้?"
แม้ว่าจะเป็นประเทศพัฒนาแล้ว แต่ราคานี้ก็ดูเกินไปหน่อย เขาถามว่า "แล้วเจ้าของเรือยอมจ่ายเหรอ?"
หวังจื้อเสียนอธิบายว่า
"ว่ากันว่าใช้วิธีเดียวกับเรือรบ คือการปิดผนึกทั้งลำเรือแล้วฉีดแก๊สพิษเข้าไป ซึ่งมีต้นทุนสูง และกระบวนการนี้ใช้เวลานาน"
"แต่ปัญหาหลักคือสินค้าบนเรือมีสัญญากำหนดเวลา ถ้าเรือไม่สามารถเข้าอเมริกาได้ทันกำหนด เจ้าของเรืออาจต้องเสียค่าปรับมากกว่าค่ากำจัดหนูเสียอีก ที่สำคัญที่สุดคือกระทบต่อชื่อเสียง"
หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วพูดว่า
"ก็จริง บริษัทขนส่งทางเรือพวกนี้มีเงินเยอะ และชื่อเสียงสำคัญมากกว่าอะไรทั้งหมด"
หวังจื้อเสียนกล่าวเสริมว่า
"แต่ไม่ใช่แค่บริษัทเดินเรือเท่านั้นที่ต้องรักษาชื่อเสียง ท่าเรือเองก็ต้องรักษาด้วย"
"แม้ว่าเงินค่ากำจัดหนูนี้จะไม่ใช่ภาระของท่าเรือเกาลูนโดยตรง แต่ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเขา"
"อย่าลืมว่าฮ่องกงไม่ได้มีแค่ท่าเรือเกาลูนที่เดียว"
หยางเหวินตงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนถามว่า
"ตามหลักแล้ว ท่าเรืออีกสองแห่งก็น่าจะมีปัญหานี้เหมือนกันใช่ไหม?"
หวังจื้อเสียนหัวเราะแล้วพูดว่า
"แน่นอนว่ามี เพียงแต่ว่า ลูกค้าของพวกเขาอาจยังไม่ถูกตรวจสอบเจอจากด่านศุลกากรต่างประเทศ ก็เลยยังไม่ใส่ใจ"
"แต่ถ้าคราวนี้คุณทำได้ดีล่ะก็ มีโอกาสสูงที่ท่าเรือหวังผู่ และไท่กู่ จะสนใจลองใช้วิธีของคุณเหมือนกัน"
หยางเหวินตงมองออกไปยังเรือสินค้าหลายลำที่จอดอยู่ไกลๆ แล้วหัวเราะเบาๆ
"บางที โอกาสของเรา อาจจะไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในท่าเรือเกาลูนเท่านั้น"
