บทที่ 205 ร่มแดงๆ ก้านขาวๆ กินเสร็จแล้วไปนอนยาวในโลง

เมื่อได้ยินเฉินหยูพูดถึงคำว่าตามใจและพฤติกรรมเสพติด หวังเต๋อเฉวียนก็อดถามไม่ได้ "น้องจ้าว พ่อของนายมีพฤติกรรมเสพติดอะไรแปลกๆ งั้นเหรอ แล้วทำไมนายถึงต้องตามใจเขาด้วยล่ะ"

สมองของจ้าวจินเฉวียนขาวโพลนไปหมด

พ่อของเขามีพฤติกรรมเสพติดที่ไม่ดีเอามากๆ อยู่เรื่องหนึ่งจริงๆ

แถมพฤติกรรมเสพติดที่ว่านี้ยังแฝงความอันตรายอยู่นิดๆ ด้วย

คนที่รู้เรื่องนี้นอกจากสองพ่อลูกตระกูลจ้าวแล้ว ก็มีแค่พวกญาติๆ ที่บ้านเกิดเท่านั้น

แล้วเฉินหยูไปรู้มาได้ยังไง?

เฉินหยูถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "เดิมทีพ่อของคุณยังอยู่ได้อีกตั้งยี่สิบสามสิบปี แต่เพราะคุณตามใจเขามากเกินไป มันเลยส่งผลกระทบต่อสุขภาพของเขาอย่างหนัก"

"จนทำให้ชายชราต้องกลายมาเป็นสภาพอย่างที่เห็นอยู่นี้"

"ทุกคนล้วนมีความอยากอาหาร การชอบของอร่อยมันไม่ใช่เรื่องผิดอะไร"

"แต่ของที่พ่อคุณกินมันอันตรายเกินไป"

"ถ้านานๆ กินครั้งสองครั้งก็แล้วไปเถอะ แต่เล่นกินทุกวันแบบนี้ ชีวิตก็ตกอยู่ในอันตรายสิครับ"

"หมอเฉิน พวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำไมผมถึงฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำล่ะ"

หวังเต๋อเฉวียนยิ่งสงสัยหนักเข้าไปใหญ่

ตอนแรกเฉินหยูบอกว่าคุณตาจ้าวมีพฤติกรรมเสพติดที่ไม่ดี แล้วก็บอกอีกว่าที่ป่วยเป็นเพราะจ้าวจินเฉวียนคอยตามใจ

จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงความอยากอาหารกับของอร่อย

หรือว่าที่คุณตาจ้าวป่วย เป็นเพราะไปกินอะไรที่ไม่ควรกินเข้าไป?

"หมอ... หมอครับ... เรื่องนี้โทษลูกชายผมไม่ได้หรอก"

"ต้องโทษที่ผมเห็นแก่กินเอง"

คุณตาจ้าวที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง เอ่ยปากแก้ต่างให้ลูกชายด้วยน้ำเสียงยากลำบาก

ลูกชายเคยเตือนเขาแล้ว แต่เขากินมาตั้งแต่เด็กจนโต มันเลิกไม่ได้จริงๆ

เขาคิดว่าแค่ตอนทำระวังให้มากหน่อย ก็คงไม่เกิดปัญหาใหญ่โตอะไร

สองพ่อลูกต่างก็เป็นคนฉลาด

ถึงแม้เฉินหยูจะไม่ได้ระบุชื่อตรงๆ แต่ความหมายในคำพูดก็ชัดเจนมากแล้ว

เฉินหยูถามขึ้นว่า "เถ้าแก่หวัง คุณเคยไปแถวเหมียวเจียงบ้างไหมครับ"

"แน่นอนว่าเคยสิ"

หวังเต๋อเฉวียนตอบอย่างไม่ลังเล "พื้นที่เหมียวเจียงอุดมไปด้วยสมุนไพรแปลกๆ มากมาย ผมทำธุรกิจค้าสมุนไพร จะไม่เคยไปได้ยังไงล่ะ"

พวกแมลงมีพิษหรือหญ้ามีพิษต่างๆ ที่คนอื่นมองว่าเป็นของอันตราย ขอแค่ผ่านการแปรรูปสักหน่อย ก็สามารถกลายเป็นยารักษาโรคช่วยชีวิตคนได้ทั้งนั้น

นอกจากนี้ เหมียวเจียงยังอุดมไปด้วยสมุนไพรจีนอื่นๆ อีกมากมาย

ถือเป็นหนึ่งในแหล่งผลิตสมุนไพรจีนที่สำคัญของประเทศเราเลย

เฉินหยูพยักหน้าแล้วพูดต่อ "คุณรู้ไหมว่าพื้นที่เหมียวเจียงมีของอร่อยสุดยอดอยู่อย่างหนึ่ง"

"ของอร่อยสุดยอด? นายหมายถึงเห็ดป่า..."

หวังเต๋อเฉวียนพอจะเข้าใจความหมายของเฉินหยูแล้ว

เห็ดป่าจัดว่าเป็นอาหารเลิศรสชั้นดีของเหมียวเจียง

เห็ดป่าในพื้นที่เหมียวเจียงมีหลากหลายสายพันธุ์ และรสชาติก็อร่อยกลมกล่อมมาก

เมื่อสิบกว่าปีก่อน หวังเต๋อเฉวียนเคยได้กินหม้อไฟเห็ดครั้งหนึ่ง จนถึงตอนนี้ก็ยังลืมไม่ลง

"หมอเฉิน ผมเข้าใจแล้ว!"

หวังเต๋อเฉวียนพูดขึ้น

"ที่คุณตาจ้าวป่วยหนัก เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการกินของเขานี่เอง"

"พฤติกรรมเสพติดไม่ดีที่คุณบอก น่าจะหมายถึงการที่เขาชอบกินเห็ดป่าที่มีพิษสินะ"

"ถูกต้องครับ"

เฉินหยูเฉลยคำตอบ

สาเหตุที่คุณตาจ้าวกลายเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะอวัยวะในร่างกายเสื่อมสภาพตามวัย และไม่ได้ถูกใครทำของใส่ด้วย

สาเหตุที่แท้จริงมีเพียงอย่างเดียว

นั่นคือมีสารพิษสะสมอยู่ในร่างกายมากเกินไป

เห็ดป่าที่มาจากพื้นที่เหมียวเจียง ส่วนใหญ่จะมีพิษเจือปนอยู่ในระดับหนึ่ง

เห็ดป่ามีพิษบางส่วนสามารถนำมารับประทานได้โดยผ่านความร้อนสูง

แต่ใช่ว่าการผ่านความร้อนสูงทุกครั้ง จะสามารถขจัดสารพิษออกไปได้จนหมดจด

เมื่อกี้ตอนที่เดินเข้ามา เฉินหยูก็พบสาเหตุแล้ว

คุณตาจ้าวกินเห็ดป่ามาตั้งแต่เด็ก ปีนี้อายุห้าสิบกว่าแล้ว เท่ากับว่าเขากินมาเกือบห้าสิบปีเต็ม

"น้องจ้าว เรื่องนี้ฉันคงต้องขอว่านายสักหน่อยแล้วล่ะ"

หวังเต๋อเฉวียนถอนหายใจ "ถึงพวกเราจะเพิ่งรู้จักกันเป็นครั้งแรก แต่ฉันก็ดูออกว่านายเป็นลูกยอดกตัญญูคนหนึ่งเลย"

"แต่วิธีกตัญญูต่อพ่อแม่มันมีตั้งหลายวิธีนะ"

"ฟังจากสำเนียงของนาย นายก็น่าจะเป็นคนท้องถิ่นของเหมียวเจียงเหมือนกัน"

"ทั้งที่รู้ว่าการกินเห็ดป่ามีพิษติดต่อกันเป็นเวลานานจะส่งผลเสียต่อร่างกาย ในฐานะลูก นายปล่อยปละละเลยไปได้ยังไง"

ระหว่างที่พูด ในหัวของหวังเต๋อเฉวียนก็มีท่อนเพลงพื้นบ้านที่ฟังแล้วติดหูท่อนหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ร่มแดงๆ ก้านขาวๆ กินเสร็จแล้วไปนอนยาวในโลง

นอนในโลงหลับในหีบ แล้วก็ไปฝังบนภูเขาด้วยกัน

"เป็นความผิดของผมเอง ถ้ารู้แต่แรกว่าการกินเห็ดมีพิษติดต่อกันเป็นเวลานานจะทำให้เกิดผลเสียร้ายแรงขนาดนี้ ตอนนั้นต่อให้ต้องพูดยังไงผมก็คงไม่ยอมให้พ่อกินมันมาตลอดหรอกครับ"

จ้าวจินเฉวียนทั้งเศร้าทั้งเสียใจ

ความกตัญญูของตัวเอง กลับกลายเป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้พ่อต้องมาป่วยหนัก

"หมอเฉิน ได้โปรดรักษาพ่อผมให้หายก่อนเถอะครับ ผมสัญญาว่าต่อไปจะช่วยเขาเลิกพฤติกรรมนี้ให้ได้"

เมื่อเข้าใจถึงสาเหตุที่พ่อป่วยหนัก จ้าวจินเฉวียนก็เจ็บปวดเจียนตาย

แทบอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ สักหลายๆ ฉาด

พ่อที่ลำบากมาทั้งชีวิต ตลอดชีวิตไม่ค่อยมีพฤติกรรมเสพติดอะไร

ไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มเหล้า แค่ชอบกินซุปเห็ดเท่านั้น

จ้าวจินเฉวียนเคยเตือนพ่อแล้วว่า ซุปเห็ดถึงจะอร่อย แต่มันมีพิษ

นานๆ กินทีน่ะได้ แต่จะกินเยอะๆ ไม่ได้

แต่พ่อกลับไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย

เขาคิดว่าที่คนพวกนั้นถูกพิษ เป็นเพราะวิธีการทำอาหารไม่ถูกต้อง

ทำซุปเห็ดไม่สุก ถึงได้เกิดอาการอาหารเป็นพิษ

ถ้าทำสุกแล้วละก็ รับรองว่าไม่มีทางเกิดอาการเป็นพิษแน่นอน

เขาขัดใจพ่อไม่ได้ เพราะเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก และถูกพ่อเลี้ยงดูมาเพียงลำพัง

พอคิดถึงความยากลำบากของพ่อที่เลี้ยงดูเขามา จ้าวจินเฉวียนก็ทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย

เฉินหยูพูดเรียบๆ "รักษาโรคให้พ่อคุณน่ะไม่ยาก ที่ยากคือจะช่วยให้เขาเลิกพฤติกรรมนี้ยังไงต่างหาก"

"คลินิกจิตเวชของผมมียาตัวหนึ่งที่สามารถรักษาโรคของเขาได้"

"แต่ถึงร่างกายจะหายดีแล้ว ถ้ายังขืนกินเห็ดป่ามีพิษต่อไป อีกไม่นานโรคเก่าก็ต้องกำเริบขึ้นมาอีก"

"คลินิกจิตเวช?"

สีหน้าดีใจของจ้าวจินเฉวียนแฝงไปด้วยความลังเล

"คุณเป็นจิตแพทย์เหรอครับ"

เฉินหยูหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมายื่นให้จ้าวจินเฉวียน

จ้าวจินเฉวียนถึงกับงงไปเลย

เฉินหยูให้เขาเรียกตัวเองว่าหมอเฉิน จ้าวจินเฉวียนเลยคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่า เฉินหยูเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของโรงพยาบาลสักแห่ง

ฝันก็ยังไม่เคยคิดเลยว่า เฉินหยูจะเป็นจิตแพทย์

จิตแพทย์หันมาศึกษาเรื่องโรคทางกายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

แถมยังพูดเป็นคุ้งเป็นแควได้ขนาดนี้อีก

เมื่อมองดูจ้าวจินเฉวียนที่ทำหน้างง หวังเต๋อเฉวียนก็เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วลดเสียงต่ำลง "น้องจ้าว เห็นแก่ที่พวกเราถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ฉันจะแอบบอกความเก่งกาจของหมอเฉินให้นายรู้สักหน่อยก็แล้วกัน"

"หมอเฉินไม่ใช่จิตแพทย์ธรรมดานะ เขาเป็นยอดคนที่มีความสามารถสูงมาก"

พูดจบ หวังเต๋อเฉวียนก็เล่าเรื่องที่เฉินหยูช่วยตัวเองไว้ด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่จ้าวจินเฉวียน

"ที่แท้เขาก็เป็นคนแบบนี้นี่เอง!"

จ้าวจินเฉวียนร้องออกมาด้วยความตกใจ

เฉินหยูยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม "คุณจ้าว ผมเป็นคนแบบไหนเหรอครับ"

"หมอเฉิน คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่น ผมกำลังบอกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน ที่ได้มาเจอกับยอดคนแบบคุณ"

"คุณวางใจได้เลยครับ ผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้เมื่อไหร่ ผมจะเอาเห็ดป่าพวกนั้นในบ้านไปทิ้งให้หมด แล้วก็จะโทรหาญาติๆ ทีละคน จะไม่ยอมให้พ่อไปแตะต้องเห็ดป่ามีพิษพวกนี้อีกแล้ว"

เฉินหยูพูดขึ้น "ถ้าอยากให้พ่อคุณเลิกนิสัยแบบนี้ นอกจากจะต้องคอยเตือนอยู่ข้างๆ แล้ว ยังต้องได้รับความร่วมมือจากตัวเขาเองด้วย"

"ถ้าเขาไม่อยากเลิกตามใจปาก ต่อให้คุณจะสรรหาวิธีไหนมาใช้ เขาก็จะหาทางเอาเห็ดป่ามาจนได้อยู่ดี"

(จบตอน)