หลังจากได้จับมือกับผู้มีอำนาจแล้ว หยางเหวินตงก็ไม่ได้ใส่ใจกับยอดขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ขายได้จากแผงลอยอีกต่อไป
อย่างไรก็เป็นแค่การเดินขายเร่ ถ้าอยากกลับไปขายเมื่อไหร่ก็ทำได้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ การผลิตกับดักหนูที่ไอรีน่าสั่งมาให้เสร็จ
หลังจากคิดทบทวนหลายรอบ หยางเหวินตงก็ตัดสินใจจ้างคนจากชุมชนสลัมมาเพิ่มอีก 3 คน เพื่อมาช่วยทำงานด้วย
เหตุผลข้อแรกคือ จะได้เร่งความเร็วการผลิตขึ้นมาหน่อย และข้อที่สองคือ ให้พวกเขาได้เรียนรู้วิธีทำเผื่ออนาคต หากทำได้คล่องแล้ว ก็จะช่วยเพิ่มกำลังการผลิตให้มากขึ้น
จนกระทั่งวันที่สี่ กับดักหนูหนึ่งพันอันเสร็จสมบูรณ์ ด้วยจำนวนที่มากเกินไป หยางเหวินตงกับพวกอีก 7 คน จึงต้องใช้ตะกร้าไม้ไผ่ 14 ใบ แบกสินค้าไปยังจุดหมายปลายทาง
หน่วยงานที่ไอรีน่าทำงานอยู่เรียกว่า "คณะกรรมการบริหารเมือง" ซึ่งหยางเหวินตงเคยสอบถามข้อมูลจากคนอื่นมาก่อน และรู้ว่าหน่วยงานนี้ดูแลเรื่องต่าง ๆ หลากหลายมาก
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งแวดล้อม งานโยธา การขนส่งสาธารณะ โบสถ์ หรือสวัสดิการสังคม พวกเขาล้วนสามารถเข้ามามีบทบาทได้ทั้งสิ้น หยางเหวินตงจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมไอรีน่าถึงมีอำนาจพอจะผลักดันให้มีการจัดตั้งหน่วยจัดการแผงลอยได้
"พวกแกมาทำอะไรที่นี่?"
ยามที่เฝ้าหน้าสำนักงานเห็นหยางเหวินตงและพรรคพวกเดินเข้ามา ก็รีบก้าวเข้ามาขวางทางทันที
หยางเหวินตงยิ้มก่อนตอบอย่างสุภาพ
"พี่ชายครับ พวกเรามาขอพบคุณไอรีน่า"
พูดจบ เขาก็รีบยื่นนามบัตรของไอรีน่าให้ พร้อมกับส่งซองบุหรี่ที่ถูกแกะออกแล้วไปด้วย
ยามเหลือบมองนามบัตรเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดซองบุหรี่ดู เห็นธนบัตรแทรกอยู่ข้างใน ก็ค่อย ๆ พยักหน้าแล้วพูดว่า
"อืม ได้ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปแจ้งให้ แต่พวกแกห้ามมายืนขวางทางตรงนี้ ไปยืนรอที่ข้างถนนโน่น"
"ได้ครับ ได้ครับ" หยางเหวินตงรีบตอบรับ ต้องระมัดระวังให้มากในสถานที่แบบนี้
แม้ว่าในยุคนี้ แก๊งสามเหลี่ยมทองคำ จะอาละวาดกันอย่างอุกอาจ แต่ผู้ที่ควบคุมฮ่องกงอย่างแท้จริงก็ยังคงเป็นพวกอังกฤษอยู่ดี
หลังจากยามเดินเข้าไปในสำนักงาน หยางเหวินตงและพวกก็นั่งรออยู่ริมถนนเป็นเวลานานพอสมควร จนกระทั่งไอรีน่าปรากฏตัวออกมาพร้อมกับยามนำทาง
ยามที่เมื่อครู่ยังทำท่าทีหยิ่งผยอง กลับรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มประจบประแจงทันทีที่เห็นไอรีน่า
"คุณไอรีน่า คนกลุ่มนั้นเป็นพวกที่มาหาคุณครับ"
"OK" ไอรีน่าไม่แม้แต่จะปรายตามองยาม เธอเดินตรงเข้ามาหาหยางเหวินตงก่อนถาม
"ของครบหมดแล้วใช่ไหม?"
"ครับ ครบทุกชิ้น" หยางเหวินตงพยักหน้าตอบ
ไอรีน่าก้มมองตะกร้าไม้ไผ่ที่อยู่บนพื้น ก่อนถามขึ้นว่า
"ของพวกนี้ยังไม่ได้ประกอบเสร็จเหรอ? ต้องนำไปประกอบแยกอีกใช่ไหม?"
"ใช่ครับ" หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วพูดต่อ "จำนวน 1,000 อันมันเยอะเกินไป กับดักหนูที่ประกอบเสร็จแล้วกินพื้นที่มาก ขนส่งลำบาก"
นี่เป็นข้อเสียของกับดักหนูประเภทนี้ แม้จะทำจากไม้ไผ่ที่เบากว่าเมื่อเทียบกับกับดักหนูเหล็กหรือลวดดักหนู แต่กลับใช้พื้นที่มากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องติดตั้งกลไกเพิ่มเติมภายนอก ทำให้กินพื้นที่มากขึ้นไปอีก
"อืม จริงด้วย ถ้าประกอบเสร็จแล้ว ฉันก็ลำบากเหมือนกันที่จะขนไปเก็บในโกดัง" ไอรีน่าพยักหน้าเห็นด้วย
ครั้งก่อนเธอเอาไปแค่ 20 อัน ซึ่งหยางเหวินตงใช้เชือกรวบเป็นมัด ทำให้ขนไปได้สะดวก แต่คราวนี้ 1,000 อัน มันเป็นเรื่องคนละระดับกันเลย
หยางเหวินตงถามต่อ "ต้องส่งกับดักหนูพวกนี้ไปไกลแค่ไหน?"
ไอรีน่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ไม่ไกลมาก ราว ๆ 1 ไมล์ แต่ว่าทิศทางไม่เหมือนกัน"
เธอดูเหมือนจะลำบากใจเล็กน้อย เพราะการขนส่งพวกนี้ก็เป็นภาระที่ต้องจัดการอีกอย่างหนึ่ง
หยางเหวินตงเห็นแบบนั้น ก็เสนอขึ้นว่า
"คุณไอรีน่า ให้พวกเราส่งของให้คุณดีกว่าไหม?"
"พวกคุณจะส่งให้ฉันเองเหรอ? แต่ในข้อตกลงของพวกเราไม่ได้รวมเรื่องนี้ไว้นะ" ไอรีน่าถามกลับอย่างประหลาดใจ
หยางเหวินตงยิ้มก่อนตอบ "ไม่เป็นไร ถือว่าผมช่วยให้ฟรี ๆ มีคำพูดหนึ่งในสังคมตะวันตกที่ว่า ‘ลูกค้าคือพระเจ้า’ ผมยินดีช่วยลูกค้าแก้ปัญหาเสมอ"
ไอรีน่าหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "โอเค งั้นตอนนี้ก็ 10 โมงเช้า เราเริ่มส่งให้ร้านแรกก่อน ตอนเที่ยงฉันจะพาพวกคุณไปกินข้าว"
"ตกลงครับ" หยางเหวินตงยิ้มรับ
สำหรับไอรีน่า ถ้าจะหาคนขนส่งเอง คงต้องเสียค่าใช้จ่ายไม่น้อย แต่สำหรับหยางเหวินตงและพวก มันก็แค่เสียเวลาไปหนึ่งวันเท่านั้น
ในฮ่องกงตอนนี้ คนยากจนไม่ได้สนใจเรื่องเวลาเสียเท่าไหร่ เพราะบางครั้งพวกเขาแทบไม่มีแนวคิดเรื่องค่าแรงด้วยซ้ำ แค่ได้อาหารกลางวันดี ๆ สักมื้อก็นับว่าคุ้มแล้ว
สังคมฮ่องกงในยุคนี้มีครอบครัวมากมายที่แม้สามีภรรยาจะทำงานทั้งคู่ ก็ยังไม่สามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้ เด็ก ๆ อายุแค่เจ็ดแปดขวบก็ต้องออกมาทำงานเป็นแรงงานเด็ก ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไป
ไอรีน่าซึ่งเป็นผู้หญิงสูงวัย ย่อมไม่สามารถเดินขนของไปกับหยางเหวินตงและพวกได้ เธอจึงเรียกรถลากแบบ "หวงเป่าเชอ" หรือรถลากคนเดิน ส่วนข้างหลัง มีชายหนุ่มสองสามคนช่วยกันหาบของใส่ไม้คานเดินตามไป
ผ่านไปสิบกว่านาที พวกเขาก็มาถึงโกดังแห่งแรก
ชายชาวอังกฤษวัยประมาณ 40 ปีออกมาต้อนรับ ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันเป็นภาษาอังกฤษต่อหน้าหยางเหวินตงและพรรคพวก
หยางเหวินตงพอจะฟังภาษาอังกฤษออกบ้าง แต่ก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด เพราะในชาติก่อนเขาไม่ได้เรียนสายภาษามาโดยตรง แค่มีความรู้ระดับมหาวิทยาลัยทั่วไป ยังไม่ถึงขั้นสนทนาได้คล่อง
ถ้าในอนาคตมีโอกาส เขาจะต้องเรียนภาษาอังกฤษให้ได้ เพราะนี่คือทักษะพื้นฐานที่จำเป็นสำหรับการเอาตัวรอดในฮ่องกง
หลังจากคุยกันสักพัก ไอรีน่าก็หันมาพูดกับเขาว่า
“คุณหยาง นี่คือคุณไบรอัน ผู้จัดการโกดังที่จอร์แดน เขาต้องการให้พวกคุณช่วยจัดวางกรงดักหนูเข้าไปในโกดังด้วยหลังจากส่งของเสร็จ”
หยางเหวินตงประหลาดใจเล็กน้อย "ให้เราวางเองเหรอ?" ปกติแล้วโกดังพวกนี้ไม่น่าจะให้คนนอกเข้าไปข้างใน
ไอรีน่าอธิบาย “ช่วงนี้ท่าเรือมีการส่งออกเยอะมาก โกดังรอบ ๆ ก็เต็มหมด พนักงานยุ่งกันมาก ไม่มีเวลาจัดการพวกนี้เอง”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ตกลงครับ ไม่มีปัญหา” หยางเหวินตงรีบตอบตกลงทันที
เขาพอเข้าใจว่าช่วงปลายยุค 50 การค้าของฮ่องกงเติบโตอย่างมาก ภาคอุตสาหกรรมเองก็เริ่มพัฒนา นี่อาจทำให้เกิดปัญหาโกดังและท่าเรือแน่นขนัดได้
“โอเค” ไอรีน่าพูดเสร็จ ก็หันไปคุยกับไบรอันต่อเป็นภาษาอังกฤษสักพัก จากนั้นเธอหันกลับมาหาหยางเหวินตง “คุณหยาง ฉันจะพาคุณไปส่งของที่โกดังอีกสามแห่งก่อน แล้วเราต้องกลับไปที่คณะกรรมการบริหารเมืองเพื่อชำระเงิน
ส่วนเรื่องการจัดวางของในโกดัง คุณค่อยกลับมาอีกที คุณไบรอันจะเป็นคนตกลงเรื่องค่าจ้างส่วนนี้กับพวกคุณโดยตรง”
“ไม่มีปัญหา ผมยินดีทำครับ” หยางเหวินตงยิ้ม เพราะการได้ขยายธุรกิจเพิ่มขึ้นย่อมเป็นเรื่องดี ไหน ๆ เวลาก็มีเหลือเฟืออยู่แล้ว
จากนั้นพวกเขาก็ไปส่งของตามโกดังอีกสามแห่ง ซึ่งทั้งหมดก็ตกลงให้พวกเขาจัดวางของเองเหมือนกัน
พอถึงโกดังสุดท้าย ไอรีน่าก็ให้พวกเขากินข้าวที่นั่น นี่เป็นมื้อที่ดีที่สุดตั้งแต่เขาข้ามภพมา เพราะมีเนื้อให้กินเยอะ แถมข้าวเติมได้ไม่อั้น
เมื่อกลับมาถึงสำนักงานคณะกรรมการบริหารเมือง ไอรีน่ามอบเช็คจำนวน 300 ดอลลาร์ ให้กับหยางเหวินตง นี่เป็นเงินก้อนที่มากที่สุดที่เขาหาได้ตั้งแต่เกิดใหม่
ถือว่าเป็น “ทองคำก้อนแรก” ของเขาเลยก็ว่าได้
แน่นอน เงินก้อนนี้ไม่ใช่ของเขาทั้งหมด ยังต้องแบ่งจ่ายค่าจ้างลูกน้องด้วย
“มาดามไอรีน่า นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผม” หยางเหวินตงหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา แล้วส่งให้ไอรีน่า
ไอรีน่าหัวเราะเบา ๆ เมื่อเปิดดูเห็นธนบัตรซ่อนอยู่ด้านใน
“คุณไม่ใช่คนแรกที่พยายามทำแบบนี้นะ แต่ไม่จำเป็นต้องให้หรอก” เธอยิ้มแล้วยื่นสมุดคืนให้ “จำคำขอของฉันได้ไหม? ถ้าในอนาคตคุณสามารถช่วยเหลือคนจนได้มากขึ้น นั่นก็ถือว่าเป็นการตอบแทนฉันแล้ว”
