"เอ่อ…ครับ เข้าใจแล้ว" หยางเหวินตงเห็นท่าทีของไอรีน่าที่แน่วแน่ ก็รู้ว่าคงไม่สามารถบังคับให้เธอช่วยอะไรไปมากกว่านี้ได้จริง ๆ
ตัวเขาเองก็ยอมรับว่า คงไม่สามารถเสียสละผลประโยชน์ของตัวเองเพื่อผู้อื่นได้ขนาดนั้น เขาชอบรูปแบบที่เป็น วิน-วิน มากกว่า เช่น ถ้ามีศักยภาพพอ ก็ควรให้โอกาสคนยากจนมีงานทำ
แต่ในโลกใบนี้ก็ยังมีบางกลุ่มที่ทำเพื่อผู้อื่นโดยไม่หวังผลกำไร สำหรับคนแบบนั้น หยางเหวินตงก็ยังอดนับถือไม่ได้
ไอรีน่ากล่าวว่า
"คุณหยาง ตอนนี้สินค้าของคุณก็ถือว่าเข้าสู่หน่วยงานของรัฐบาลฮ่องกงอย่างเป็นทางการแล้ว ฉันสามารถช่วยแนะนำและผลักดันได้ แต่หลังจากนี้ พวกโกดังต่าง ๆ จะซื้อซ้ำหรือไม่ ฉันไม่สามารถควบคุมได้"
"เท่าที่ฉันรู้ ตอนนี้มีบริษัทที่ผลิตกรงดักหนูและยาฆ่าหนูหลายเจ้าเริ่มขยับตัวแล้ว พวกเขาต่างก็อยากเข้ามาชิงตลาดนี้ ดังนั้น อนาคตจะเป็นอย่างไร ก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวคุณเองแล้ว"
"อืม เข้าใจแล้ว ยังไงก็ขอบคุณคุณไอรีน่ามาก ๆ นะครับ" หยางเหวินตงกล่าวอย่างจริงใจ
ไอรีน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ของของคุณก็ราคาถูกอยู่แล้ว ในฐานะข้าราชการของรัฐบาลฮ่องกง การช่วยลดต้นทุนจัดซื้อของภาครัฐก็เป็นหน้าที่ของฉันเช่นกัน"
หยางเหวินตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นว่า
"คุณไอรีน่าครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ อนาคตถ้าผมมีศักยภาพมากพอ ผมจะหาทางสร้างงานให้กับพวกคนจนที่อาศัยอยู่ในบ้านสังกะสี หรือแม้แต่คนไร้บ้าน ให้พวกเขาได้มีกินมีใช้"
ในฮ่องกง คนที่อาศัยอยู่ในบ้านสังกะสี นั้นลำบากมาก แต่คนที่แย่ยิ่งกว่าก็คือพวกที่ไม่มีแม้แต่บ้านจะอยู่
อย่าคิดว่าบ้านสังกะสีจะพักอาศัยได้ฟรี จริง ๆ แล้วพวกเขายังต้องจ่ายเงินให้แก๊งอิทธิพลมืดอยู่เหมือนกัน ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีสิทธิ์อยู่
เบื้องหลังของแก๊งเหล่านี้ ก็ยังมีเงาของตำรวจหรือหน่วยงานรัฐบาลฮ่องกงบางแห่งอยู่
คนที่ยากจนมากจนไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าที่พัก ก็จะถูกไล่ออกไปกลายเป็นคนไร้บ้านโดยสมบูรณ์
หรือบางครั้ง เมื่อเกิดไฟไหม้ พายุฝน หรือภัยพิบัติทางธรรมชาติ บ้านสังกะสีเหล่านี้ที่ทำจากไม้ก็อาจถูกทำลายได้ง่าย และทำให้พวกเขากลายเป็นคนไร้บ้านไปโดยปริยาย
เท่าที่หยางเหวินตงรู้ อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ฮ่องกงจะเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่บ้านสังกะสี ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากถึงขั้นเป็นข่าวไปทั่วโลก
แต่ที่น่าเศร้าที่สุดคือ "ไฟไหม้คร่าชีวิตผู้คนมากมายก็จริง แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนต้องสูญเสียบ้านเรือนกลับเป็นฝีมือของมนุษย์"
เมื่อข่าวไฟไหม้แพร่กระจายไปยังสื่อต่างประเทศ รัฐบาลฮ่องกงก็ถูกกดดันจากกระแสสังคมโลก และสุดท้ายก็ตัดสินใจ "รื้อถอนบ้านสังกะสีครั้งใหญ่"
"แล้วพวกเขาเหล่านี้อาศัยอยู่ที่ไหน? จะมีใครสนใจไหมว่าพวกเขาจะหนาวตายหรืออดตาย?"
แม้รัฐบาลฮ่องกงภายใต้การปกครองของอังกฤษจะออกมาประกาศว่าจะสร้างที่อยู่อาศัยเพื่อสวัสดิการประชาชน แต่ความจริงแล้ว คนที่ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ กลับไม่มีโอกาสได้รับสิทธิ์เหล่านั้น
เพราะส่วนใหญ่กลับกลายเป็นคนที่มีเส้นสายที่สามารถเข้าถึงโครงการเหล่านี้ และสุดท้ายพวกเขาก็เอาห้องเหล่านี้ไปปล่อยเช่าให้กับคนจนอีกทอดหนึ่ง
นี่คือความจริงของฮ่องกงในยุค 1950 ความวุ่นวายนี้ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้ เพราะพลังของปัจเจกบุคคลไม่มีทางเปลี่ยนแปลงสังคมที่โกลาหลนี้ได้เลย
ไอรีน่าพยักหน้าแล้วพูดว่า "แบบนั้นก็ดีที่สุดแล้ว"
สำหรับหยางเหวินตง ในสังคมที่โกลาหลนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือพยายามเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเองให้เร็วที่สุด
ในอนาคต ฮ่องกงจะมีโอกาสอีกมากมาย แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ก็คือกับดักหนูของเขาเท่านั้น
ช่วงบ่าย พวกเขาพากันเดินทางมาที่โกดังแห่งแรกที่พวกเขาเคยมา ก่อนหน้านี้ไอรีน่าเคยพาพวกเขาเข้ามาแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
พนักงานชาวจีนคนหนึ่งพาพวกเขาไปยังมุมหนึ่งของโกดัง แล้วให้พวกเขาทำงานตรงนั้น
พวกเขาเริ่มลงมือประกอบกับดักหนูอย่างคล่องแคล่ว และภายใต้คำสั่งของหยางเหวินตง พวกเขาก็นำกับดักหนูทั้งหมดไปวางไว้ตามมุมและริมกำแพง
ก่อนงานจะเสร็จสิ้น ชายชาวอังกฤษคนหนึ่งก็เดินเข้ามา นั่นคือไบรอัน คนที่อยู่กับไอรีน่าในตอนเช้า
เมื่อไบรอันเห็นว่าพวกเขาวางกับดักหนูไว้ริมกำแพง เขาก็ถามขึ้นว่า "เฮ้ ทำไมพวกคุณวางอุปกรณ์ดักหนูไว้ริมกำแพงล่ะ?"
หยางเหวินตงประหลาดใจแล้วถามกลับ "แล้วพวกคุณเคยวางไว้ที่ไหนมาก่อน?"
"ก็วางไว้ข้าง ๆ เสบียงอาหารไงล่ะ" ไบรอันตอบ "เพราะว่าวางไว้ข้างเสบียง เราถึงไม่กล้าใช้ยาฆ่าหนู กับดักแบบแผ่นเหล็กก็อันตรายเกินไป ส่วนกรงดักหนูก็จับหนูได้ไม่ดีเท่าไหร่ นั่นแหละคือเหตุผลที่ไอรีน่าแนะนำให้เราใช้ของพวกคุณ"
"เอ่อ..." หยางเหวินตงถึงกับพูดไม่ออก "คุณไบรอันครับ การจับหนูไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม เราไม่ควรวางอุปกรณ์ไว้ติดกับอาหารโดยตรง เพราะจะได้ผลลัพธ์ที่แย่มาก"
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงจับหนูไม่ได้ เพราะแม้แต่หลักการพื้นฐานพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจ
แต่ก็โทษพวกเขาไม่ได้ คนพวกนี้ส่วนใหญ่มีฐานะดี และในชีวิตประจำวันแทบไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับหนูเลย ไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้
ต่างจากหยางเหวินตงที่มาจากอนาคต ผ่านยุคข้อมูลข่าวสารระเบิดจากอินเทอร์เน็ตมานาน 20 ปี เขารู้เรื่องมากมายที่คนในยุคนี้อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อจะเข้าใจ
ในยุคนี้ แม้แต่ประธานาธิบดีสหรัฐฯ เอง ก็อาจได้รับข่าวสารจากโลกภายนอกช้ากว่าคนยุคอนาคตที่มีสมาร์ตโฟนในมือเสียอีก
"ฟังดูมีเหตุผลนะ แล้วทำไมต้องวางไว้ริมกำแพงล่ะ?" ไบรอันถามต่อ
หยางเหวินตงกล่าวว่า
“โดยธรรมชาติ หนูเป็นสัตว์ที่ระแวดระวังตัวสูง เพราะในธรรมชาติมันมีศัตรูเยอะ ดังนั้นสัญชาตญาณของมันคือการเดินชิดกำแพงเสมอ ถ้าจะวางกับดักหนู ควรวางไว้ตามขอบกำแพงหรือตามมุม จะได้ผลดีกว่า
นอกจากนี้…”
จากนั้น เขาก็อธิบายหลักการพื้นฐานเกี่ยวกับพฤติกรรมของหนูให้ฟังคร่าว ๆ
ไบรอันครุ่นคิดสักพักก่อนพูดขึ้นว่า
“อืม อย่างนี้นี่เอง น่าเสียดายนะ ถ้าผมรู้จักคุณเร็วกว่านี้ คงไม่ต้องสูญเสียอาหารไปเยอะเพราะหนูพวกนั้น พวกเราต้องทิ้งของเสียไปมากทีเดียว”
หยางเหวินตงยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ไบรอันเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถามว่า
“คุณชื่ออะไร?”
“ผมแซ่หยาง ชื่อหยางเหวินตง”
ไบรอันพยักหน้า “คุณหยาง ผมเห็นว่าคุณทำธุรกิจอยู่เหมือนกัน ถ้างั้น ผมขอเสนอให้คุณรับเหมางานกำจัดหนูในโกดังของเราไปเลยดีไหม?”
หยางเหวินตงตกใจ “ให้ผมรับเหมางานนี้เหรอ?”
ไบรอันพยักหน้า “ใช่ ก่อนหน้านี้เราเคยซื้ออุปกรณ์กำจัดหนูมาเยอะ บางอย่างก็ใช้ได้ดีในช่วงแรก แต่หลัง ๆ ก็ไม่ได้ผล
ตอนแรกผมคิดว่าเป็นเพราะอุปกรณ์ไม่ดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนปัญหาจะอยู่ที่คนของผมที่ไม่มีความรู้ด้านนี้ ถ้าให้คุณดูแล น่าจะได้ผลมากกว่า”
หยางเหวินตงพยักหน้า รู้สึกดีใจอยู่ในใจ
นี่มันเหมือนกับรูปแบบของบริษัทกำจัดหนูในยุคหลังเลย ถ้าเขาสามารถบุกเบิกเส้นทางนี้ได้ ก็น่าจะมีอนาคตดีกว่าการทำกรงดักหนูขายแน่นอน
เพราะเท่าที่เขารู้ ตอนนี้มีหลายคนเริ่มทำกรงดักหนูขายกันแล้ว
แต่ในฮ่องกงช่วงนี้ อาจจะยังไม่มีบริษัทที่เชี่ยวชาญด้านกำจัดหนูโดยเฉพาะ แนวคิดเรื่อง "ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน" อาจจะยังไม่ได้เป็นที่แพร่หลายมากนัก
ฮ่องกงเป็นศูนย์กลางการค้าส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีโกดังสินค้าจำนวนมาก หากรัฐบาลกังวลเรื่องการระบาดของกาฬโรค แม้โอกาสจะต่ำ แต่ก็เป็นไปได้
นั่นหมายความว่าตลาดนี้ อย่างน้อยในระยะสั้น มีโอกาสเติบโตมหาศาล!
