บทที่ 474 เครื่องบูชาคนตายไม่เข้าบ้าน หยกเก่าไม่ติดตัว

วิธีไหนที่คิดออกเขาล้วนลองมาหมดแล้ว ทว่าร่างกายของลูกชายกลับยังคงไม่ดีขึ้นเลยสักนิด

ตัวเขาไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายผิดผีผิดสวรรค์ที่ไหน แล้วทำไมสวรรค์ถึงต้องลงโทษเขากันด้วย?

ก่อนที่ภรรยาจะจากไป เธอได้กำชับจ้าวซ่านตงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ว่าจะต้องดูแลลูกชายของพวกเขาให้ดี

ในช่วงสิบกว่าปีแรก ลูกชายมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ไร้โรคภัยไข้เจ็บ

แถมยังมีผลการเรียนดีเด่น กตัญญูและเชื่อฟัง

แล้วทำไมจู่ๆ ถึงได้ล้มป่วยลงได้

อีกทั้งอาการยังร้ายแรงถึงเพียงนี้...

เฉินหยูพูดเรียบๆ "อาการลูกชายของคุณค่อนข้างพิเศษ ถ้าจะช่วยเขา คุณคงต้องเสียทรัพย์สักหน่อย"

"ไม่มีปัญหาครับ"

จ้าวซ่านตงคิดว่าเฉินหยูอยากเรียกเงินเพิ่ม จึงขอให้เฉินหยูเสนอราคามาได้เลยอย่างไม่ลังเล

อยากได้เพิ่มเท่าไหร่ก็บอกมาได้เต็มที่

ต่อให้ต้องขายบ้านขายร้าน เขาก็จะตอบสนองความต้องการของเฉินหยูให้จงได้

เฉินหยูยิ้มเจื่อน "คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ที่ผมบอกว่าเสียทรัพย์ ไม่ใช่ให้คุณจ่ายเงินเพิ่ม แต่จะให้คุณทำลายของชิ้นหนึ่งทิ้ง"

"ของอะไรหรือครับ?"

จ้าวซ่านตงรีบถาม

"สมบัติประจำร้านของคุณ เจ้าแม่กวนอิมหยกขาว"

"ทำลายเจ้าแม่กวนอิมหยกขาว?!"

จ้าวซ่านตงตกใจจนหน้าถอดสี

เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวไม่ได้เป็นแค่สมบัติประจำร้านขายของเก่าตระกูลจ้าวเท่านั้น

แต่มูลค่าของมันยังเทียบเท่ากับร้านขายของเก่าครึ่งร้านเลยทีเดียว

อีกทั้งเบื้องหลังของเก่าชิ้นนี้ ยังมีปัญหาบางอย่างซ่อนอยู่ด้วย

เมื่อมองดูสีหน้าซับซ้อนของจ้าวซ่านตง เฉินหยูก็พูดขึ้น "ทำไมล่ะครับ ทำใจไม่ได้เหรอ?"

"มะ... ไม่ใช่ทำใจไม่ได้หรอกครับ แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงให้ผมทำลายมันทิ้ง"

จ้าวซ่านตงพูดด้วยน้ำเสียงซับซ้อน "หมอเฉิน ผมขออนุญาตถามอะไรสักหน่อยได้ไหมครับ"

"คุณบอกว่าถ้าอยากรักษาโรคของลูกชายผมให้หาย ผมจำเป็นต้องเสียทรัพย์"

"แล้วตอนนี้ก็ให้ผมทุบเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวทิ้ง สองเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกันยังไงเหรอครับ?"

"เดี๋ยวคุณก็รู้ครับ"

เฉินหยูเอามือไพล่หลัง พูดอย่างไม่รีบร้อน "จากที่นี่ไปถึงร้านขายของเก่าของคุณ ระยะทางประมาณสองร้อยกว่าเมตร คุณไปอุ้มเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวมาที่นี่ แล้วผมจะอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียด"

"ตกลงครับ! ขอแค่รักษาโรคของลูกชายผมให้หาย อย่าว่าแต่ทุบเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวเลย ต่อให้ต้องเผาร้านทิ้ง ผมก็ยอม"

จ้าวซ่านตงกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบวิ่งเหยาะๆ ออกจากคลินิกจิตเวชไปทันที

เฉินหยูคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำราวกับเทพยดา เขาสามารถบอกวันที่ลูกชายเริ่มป่วยได้อย่างชัดเจน

แถมยังรู้ด้วยว่าตั้งแต่เล็กจนโต จ้าวหย่งไม่เคยเจ็บป่วยมาก่อน

เรื่องนี้มีเพียงจ้าวซ่านตงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดี

เรื่องทั้งหมดที่กล่าวมา ล้วนพิสูจน์ได้ว่าเฉินหยูไม่ใช่คนธรรมดา

ในเมื่อเขาพูดออกมา ก็ย่อมต้องมีเหตุผลของเขา

เอาเป็นว่าไปอุ้มเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวมาก่อนก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นค่อยดูว่าเฉินหยูจะพูดว่ายังไง

ผ่านไปไม่นาน จ้าวซ่านตงก็อุ้มเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวที่สูงระดับครึ่งตัวคนกลับมาด้วยท่าทีหอบแฮ่ก

เขาวางเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวลงบนพื้น จ้าวซ่านตงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า "หมอเฉิน นี่คือสมบัติประจำร้านของผมครับ"

"รบกวนคุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยเถอะครับ ว่าทำไมถึงต้องทุบมันทิ้งด้วย?"

"ผมไม่ได้เสียดายเลยจริงๆ นะครับ แค่อยากรู้ว่าเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวองค์นี้กับโรคของลูกชายผม มันเกี่ยวข้องกันยังไงแน่?"

เฉินหยูยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "คุณทำธุรกิจขายของเก่า กฎเกณฑ์ในวงการของเก่า คุณน่าจะรู้ดีกว่าผมเสียอีก"

"มีประโยคหนึ่ง คิดว่าคุณน่าจะเคยได้ยินมาบ้าง"

"เครื่องบูชาคนตายไม่เข้าบ้าน หยกเก่าไม่ติดตัว"

ชั่วพริบตานั้น สีหน้าของจ้าวซ่านตงก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ผ่านไปไม่กี่วินาที สายตาที่จ้าวซ่านตงมองไปยังเจ้าแม่กวนอิมหยกขาว ก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและกระสับกระส่าย

เครื่องบูชาคนตายไม่เข้าบ้าน หยกเก่าไม่ติดตัว

ประโยคนี้มีความหมายสองระดับ

เครื่องบูชาคนตายก็ตรงตามชื่อ คือเครื่องเซ่นไหว้ที่ให้คนตายใช้

พูดง่ายๆ ก็คือของฝังศพ

ไม่ว่าจะเป็นของฝังศพระดับไหน ขอแค่เป็นของคนตาย ก็ห้ามนำมาตั้งไว้ในบ้านเด็ดขาด

และยิ่งห้ามเก็บไว้ติดตัว

ส่วนเรื่องหยกเก่าไม่ติดตัว

นั่นหมายความว่าหยกมีจิตวิญญาณ สามารถดูดซับกลิ่นอายต่างๆ ได้

หยกเก่าที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินมาเป็นร้อยเป็นพันปี หากนำมาพกติดตัว ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะนำพาความโชคร้ายมาสู่ผู้สวมใส่

ร้านขายของเก่ามีโครงสร้างแบบหน้าร้านหลังบ้าน

ด้านหน้าเป็นร้านค้า ด้านหลังเป็นที่อยู่อาศัย

สองพ่อลูกมักจะอาศัยอยู่ที่ลานหลังบ้านของร้านขายของเก่า

จ้าวซ่านตงรู้สึกกระสับกระส่ายในใจ

หรือว่าบนเจ้าแม่กวนอิมหยกขาว จะมีสิ่งสกปรกแปดเปื้อนอยู่?

แต่พอคิดดูดีๆ จ้าวซ่านตงก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวเป็นตัวแทนของความเป็นสิริมงคลสมปรารถนา

จะมีสิ่งสกปรกแปดเปื้อนอยู่ได้ยังไง?

เฉินหยูพูดขึ้น "ในเมื่อคุณก็รู้ว่า เครื่องบูชาคนตายไม่เข้าบ้าน หยกเก่าไม่ติดตัว"

"แล้วทำไมถึงเอาของแบบนี้มาไว้ในร้านล่ะครับ?"

"เฮ้อ!"

จ้าวซ่านตงหลับตาลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด

ความหมายของเฉินหยูชัดเจนจนไม่รู้จะชัดเจนยังไงแล้ว

บนเจ้าแม่กวนอิมหยกขาว จะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน

โรคประหลาดของลูกชาย แปดเก้าส่วนคงมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับเจ้าแม่กวนอิมหยกขาว

จะโทษก็ต้องโทษที่ตัวเองโลภมากไม่รู้จักพอ

"ตามกฎของตระกูลผม ของเก่าทั้งหมดที่มีที่มาไม่ถูกต้อง ต่อให้ราคาถูกแค่ไหนก็ห้ามรับซื้อ"

"แต่วันนั้น ผมคงโดนผีบังตา"

"นึกว่าสวรรค์ประทานเงินมาให้ถึงหน้าประตู ก็เลยหลับหูหลับตาซื้อมันมา"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินหยูก็ถามกลับ "ซื้อมาจากโจรขุดสุสานใช่ไหมครับ?"

จ้าวซ่านตงพยักหน้า

วันนั้นโจรขุดสุสานมาหาถึงที่ อ้างว่าร้อนเงิน ยินดีขายเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวให้จ้าวซ่านตงในราคาที่ถูกแสนถูก

"จ้าวซ่านตงหนอจ้าวซ่านตง แกมันไอ้โง่จริงๆ!!!"

"ใครใช้ให้แกโลภมาก ใครใช้ให้แกรับซื้อของแบบนี้!!!"

พูดจบ จ้าวซ่านตงก็ยกมือขึ้น ตบหน้าตัวเองอย่างแรง

เขาตบหน้าตัวเองไปพลาง ก่นด่าความโลภมากไม่รู้จักพอของตัวเองไปพลาง

ในหัวมีแต่คำว่ารวย ลืมกฎบรรพบุรุษที่ผู้หลักผู้ใหญ่ทิ้งไว้ให้เสียสนิท

"ผมไม่เพียงแต่ซื้อของฝังศพชิ้นนี้มาจากโจรขุดสุสาน แต่ยังเกิดความชะล่าใจ"

"เอาคำเตือนที่ว่า เครื่องบูชาคนตายไม่เข้าบ้าน หยกเก่าไม่ติดตัว โยนทิ้งไว้เบื้องหลังจนหมด"

เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวมีมูลค่าไม่น้อย ไม่ว่าจะเอาไปไว้ที่ไหน จ้าวซ่านตงก็ไม่วางใจ

คิดไปคิดมา จ้าวซ่านตงก็ตัดสินใจอย่างกล้าหาญ

นำมันมาตั้งโชว์ไว้อย่างสง่าผ่าเผยที่โถงกลางร้าน

หลอกตัวเอง

คิดว่าการเอาเครื่องบูชาคนตายมาตั้งไว้ในร้าน ไม่ถือว่าเป็นการเอาเข้าบ้าน

ไม่ได้เอาไปไว้ที่ลานหลังบ้านซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสองพ่อลูก พวกเขาสองคนก็คงไม่ได้รับผลกระทบอะไร

ใครจะไปคิดล่ะ

ความชะล่าใจเพียงชั่วครู่ กลับทำร้ายลูกชายจนต้องตกอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย

เฉินหยูเอ่ยปากปลอบ "คุณจ้าว คุณอย่าเพิ่งรีบโทษตัวเองเลยครับ ผมยังพูดไม่จบเลย"

จ้าวซ่านตงหยุดทำร้ายตัวเอง แล้วพูดอย่างนอบน้อม "หมอเฉินเชิญพูดมาได้เลยครับ ขอแค่ผมรู้ ผมจะบอกทุกอย่างโดยไม่ปิดบังแน่นอน"

"คุณต้องรู้แน่นอนครับ"

เฉินหยูถามอย่างมีนัยยะ "จากประสบการณ์ของคุณ ถ้าเอาเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวองค์นี้ไปส่งโรงประมูล หรือสถานที่ซื้อขายของเก่าอื่นๆ จะขายได้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

"ไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านครับ"

จ้าวซ่านตงชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วโดยไม่ต้องคิด

ร้านขายของเก่าตระกูลจ้าวเป็นร้านเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ

ตระกูลจ้าวทำธุรกิจขายของเก่ามาตั้งแต่รุ่นปู่ของจ้าวซ่านตง

สืบทอดต่อกันมาถึงสามรุ่น ประสบการณ์ในการประเมินของเก่าของจ้าวซ่านตงจึงเรียกได้ว่าโชกโชน

หากประเมินจากรูปทรง ฝีมือการแกะสลัก และด้านอื่นๆ เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวองค์นี้ น่าจะเป็นของเก่าในยุคราชวงศ์เหนือใต้

ของเก่าที่มีอายุห่างจากปัจจุบันถึงพันห้าร้อยกว่าปี จะเป็นของธรรมดาไปได้อย่างไร

ถ้าฟอกขาวที่มาของมัน แล้วส่งไปยังสถานที่ซื้อขายที่ถูกกฎหมาย กำไรที่ได้จะไม่มีทางน้อยกว่ายี่สิบล้านแน่นอน

ราคาที่โจรขุดสุสานเสนอมา เป็นเพียงราคาต้นทุนเท่านั้น

สี่ล้าน