บทที่ 476 ปัญหาที่เกิดจากความเมาไร้สติ

หวังคังมักจะพาจ้าวหย่งออกไปเที่ยวเล่น และคอยซื้อของขวัญให้จ้าวหย่งอยู่บ่อยๆ

คอมพิวเตอร์ที่บ้าน โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ต่างๆ แผ่นเกมจำนวนมาก ล้วนเป็นของที่หวังคังซื้อให้ทั้งสิ้น

เขาดูแลจ้าวหย่งราวกับเป็นลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง

จ้าวซ่านตงไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า หวังคังจะเป็นฆาตกรที่ทำร้ายจ้าวหย่ง

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่กล้าเชื่อ

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อว่า "อย่างที่ผมเพิ่งพูดไป ทั้งหมดเป็นเพราะปากของคุณ"

"ภรรยาเสียชีวิต ชีวิตของคุณก็กลายเป็นกิจวัตรซ้ำซาก ดูแลลูกชาย บริหารร้าน"

"นอกเหนือจากนั้น คุณก็ยังไปหาหวังคังเพื่อดื่มเหล้าพูดคุยกันอยู่เป็นระยะ"

"หวังคังอายุเท่ากับคุณ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงานมีลูก"

"ในฐานะรองประธานบริษัท คุณคิดว่าเขาหาภรรยาไม่ได้เหรอ?"

เฉินหยูยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "เหตุผลที่แท้จริงคืออะไร ผมคิดว่าคุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจ"

"ตอนที่ไม่ได้ดื่มเหล้า คุณเป็นคนฉลาดหลักแหลม"

"รู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด"

"แม้คุณจะดูออกว่าที่หวังคังเป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นเพราะเขายังคงคิดถึงภรรยาที่จากไปของคุณ และตัดใจจากเธอไม่ได้ คุณก็ไม่เคยตั้งใจพูดถึงเรื่องนี้"

"ท้ายที่สุดแล้ว ภรรยาของคุณก็เลือกคุณ ไม่ใช่หวังคัง"

"อีกอย่างคนตายก็จากไปแล้ว การพูดถึงเรื่องเก่าๆ พวกนี้จะไปมีความหมายอะไร"

"แต่พอคุณดื่มเหล้าเข้าไป คุณก็ไม่ใช่ตัวคุณอีกต่อไป"

"เรื่องราวต่างๆ ที่เก็บกดไว้ในใจ ถูกคุณพ่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย"

"ในตอนที่ความเมาครอบงำ คุณไม่ได้เอาเรื่องนี้มาเยาะเย้ยถากถางหวังคังแค่ครั้งเดียว"

"เมื่อลูกชายของคุณโตขึ้นเรื่อยๆ วิธีการที่คุณใช้เยาะเย้ยหวังคังก็เปลี่ยนไปด้วย"

"เยาะเย้ยว่าหวังคังเป็นตาแก่โสด อายุเลยวัยสี่สิบ ขาข้างหนึ่งก็ก้าวลงโลงไปแล้ว"

"จนตายก็ไม่มีลูกหลานมาดูแลตอนวาระสุดท้าย"

"ในทางกลับกัน คุณไม่เพียงแต่ได้ครอบครองหญิงงาม แต่ยังได้ร่วมเตียงเคียงหมอนกับเทพธิดาในดวงใจของหวังคังมาหลายปี"

"ภรรยายังทิ้งลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไว้ให้คุณอีกคนหนึ่ง"

"ต่อให้คุณเป็นอะไรไป จ้าวหย่งก็ยังสามารถดูแลคุณในยามแก่เฒ่าและจัดการศพให้คุณได้"

"ลูกบุญธรรมยังไงก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ไม่ว่าหวังคังจะดีกับลูกชายคุณแค่ไหน ตาแก่โสดก็คือตาแก่โสด"

"ไม่มีคนดูแลตอนตาย ก็คือไม่มีคนดูแลตอนตาย"

ตีคนอย่าตีหน้า ด่าคนอย่าขุดปมด้อย จ้าวซ่านตงเมาแล้วไร้สติครั้งแล้วครั้งเล่า เปลี่ยนเป็นใครก็คงทนไม่ไหว

ทุกครั้งที่เมาอาละวาด ล้วนไปสะกิดแผลในใจที่เจ็บปวดที่สุดของหวังคัง

นานวันเข้า สภาพจิตใจของหวังคังก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

เรียกง่ายๆ ว่า เข้าสู่ด้านมืด

เฉินหยูชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "เรื่องระหว่างพวกคุณสองคน ผมเป็นคนนอก ไม่สะดวกพูดอะไรมาก"

"ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดู ถ้าคุณเป็นหวังคัง แล้วมีคนมาแทงใจดำคุณบ่อยๆ คุณจะเกลียดเขาไหม?"

"จะคิดหาวิธีแก้แค้นหรือเปล่า?"

จ้าวซ่านตงกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า "วิธีแก้แค้นของหวังคัง คือการทำให้ลูกชายฉันตายเหรอ?"

"ทำให้ฉันกลายเป็นตาแก่โสดเหมือนกับเขา?"

"แก่ตัวไปก็ไม่มีใครดูแลตอนวาระสุดท้ายงั้นเหรอ?"

"ใช่แล้ว"

เฉินหยูถามขึ้น

"เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวองค์นี้ไม่ใช่โจรขุดสุสานขายให้ฉัน แต่คนที่ต้องการจะมอบมันให้ฉันจริงๆ คือหวังคังงั้นเหรอ?"

ความโกรธสามารถทำให้คนสูญเสียสติ และก็สามารถทำให้คนกลับมามีสติได้ชั่วขณะเช่นกัน

กรณีของจ้าวซ่านตงจัดอยู่ในอย่างหลัง

ในเวลานี้ เรื่องราวที่น่าสงสัยและไม่เข้าใจหลายอย่าง ดูเหมือนจะเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้ทั้งหมด

โจรขุดสุสานขายเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวมูลค่ายี่สิบล้านให้จ้าวซ่านตงในราคาที่ต่ำกว่าราคาปกติ

และคนที่มีโอกาสสัมผัสเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวองค์นี้อย่างใกล้ชิด มีทั้งหมดเพียงแค่สี่คนเท่านั้น

นอกจากจ้าวหย่งแล้ว อีกสามคนที่เหลือกลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

เฉินหยูอธิบายแรงจูงใจในการก่อเหตุของหวังคังอย่างชัดเจน

ผ่านการวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วน จ้าวซ่านตงก็ปักใจเชื่อว่าเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวคืออาวุธสังหารที่หวังหย่งใช้ทำร้ายลูกชายของตน

และเขาก็นึกถึงปู่ทวดของหวังคังขึ้นมาได้

ปู่ทวดของหวังคังเคยรับดูดวงให้คนอื่นในสังคมยุคก่อน

รู้จักวิชาแปลกประหลาดอยู่บ้าง

"หมอเฉิน ความจริงน่าจะเป็นแบบนี้ใช่ไหม?"

"หวังคังเพื่อที่จะแก้แค้นฉัน เลยติดสินบนโจรขุดสุสานคนหนึ่ง แล้วเอาเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวที่มีปัญหามามอบให้ฉัน"

จ้าวซ่านตงพยายามวิเคราะห์

หวังคังเล่นตุกติกกับเจ้าแม่กวนอิม ทำให้สิ่งชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ข้างในทำร้ายจ้าวหย่ง

เพื่อบรรลุเป้าหมายในการทำร้ายครอบครัวตระกูลจ้าว

"ใช้วิธีนี้ทำให้ฉันไร้ทายาทสืบสกุล กลายเป็นตาแก่โสดเหมือนกับเขา"

จ้าวซ่านตงพูดด้วยความเคียดแค้น

"คุณพูดถูกแล้ว สถานการณ์จริงๆ ก็เป็นแบบนั้นแหละ"

"ในบรรดาผู้อาวุโสของตระกูลหวังคัง มีอยู่คนหนึ่งที่มีวิชาแปลกประหลาด"

"แม้จะไม่ได้ถ่ายทอดให้หวังคัง แต่ก็เขียนวิชาพวกนี้เอาไว้ในบันทึกเล่มหนึ่ง"

"ประมาณช่วงก่อนตรุษจีนเมื่อสองปีที่แล้ว หวังคังทำความสะอาดครั้งใหญ่ก่อนเทศกาล"

"และเจอบันทึกเล่มนี้อยู่ที่มุมหนึ่ง"

"ตอนนั้น เขาเริ่มวางแผนแล้วว่า จะทำยังไงให้ลูกชายของคุณหายไปจากโลกนี้"

"เดิมทีตั้งใจจะจ้างคนมาลักพาตัวลูกชายคุณ แล้วขายไปต่างประเทศ แต่พอได้เห็นเนื้อหาในบันทึก วิธีการแก้แค้นของหวังคังก็เปลี่ยนไป"

"การขายลูกชายคุณไปต่างประเทศนั้นไม่ค่อยปลอดภัย ไม่แน่ว่าอาจจะถูกช่วยกลับมาได้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้"

เมื่อเห็นบันทึกวิชาอาคม หวังคังก็เกิดแผนการอันชั่วร้ายขึ้นมา

ไม่เพียงแต่จะทำให้จ้าวซ่านตงไร้ทายาทสืบสกุล

แต่ยังต้องการใช้วิธีนี้ ทรมานจ้าวซ่านตงไปทีละนิด

"เขาต้องการให้คุณใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานในทุกๆ วัน"

"เหมือนกับตอนแรกที่คุณไปแทงใจดำเขานั่นแหละ"

"เพื่อนของคุณคนนี้เข้าสู่ด้านมืดอย่างสมบูรณ์แบบ เขามีความคิดที่ว่าถ้าไม่ทำก็แล้วไป แต่ถ้าจะทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด จึงได้เริ่มการแก้แค้นอย่างต่อเนื่อง"

"ความแค้นที่คุณเคยเยาะเย้ยเขาไว้ก่อนหน้านี้ เขาจะแก้แค้นคืนเป็นสิบเท่าร้อยเท่า"

เฉินหยูถอนหายใจ

หวังคังซึ่งเป็นเพียงคนธรรมดา เมื่อสองปีก่อนได้พบบันทึกวิชาอาคมที่ปู่ทวดทิ้งไว้

วิชาอาคมที่บันทึกไว้บนนั้นล้วนเป็นวิชานอกรีต การเรียนรู้ไม่ได้ซับซ้อนอะไร

ใช้เวลาเกือบสองปี หวังคังก็เชี่ยวชาญวิชาคำสาปชนิดหนึ่ง

หวังคังแอบติดต่อโจรขุดสุสาน พยายามจะซื้อของใช้ชั่วร้ายที่ไม่สะอาดชิ้นหนึ่ง

เพื่อใช้พลังหยินที่อยู่ข้างใน สาปแช่งลูกชายของจ้าวซ่านตง

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ใช้เวลาครึ่งปี ในที่สุดหวังคังก็ได้ของฝังศพที่ถูกใจมาหนึ่งชิ้น

จากนั้น หวังคังก็ทำการแก้ไขแผนการ

หากเขาเป็นคนมอบของชิ้นนี้ให้กับจ้าวซ่านตง เมื่อมีคนพบเบาะแส ก็เท่ากับเป็นการสารภาพโดยไม่ต้องถูกบังคับ

ด้วยเหตุนี้ หวังคังจึงให้เงินโจรขุดสุสานก้อนหนึ่ง

โจรขุดสุสานรับหน้าที่ออกหน้าหลอกล่อ ใช้วิธีเร่ขายในราคาถูกเพื่อดึงดูดจ้าวซ่านตงให้ติดกับ

การขายเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวที่ซ่อนสิ่งชั่วร้ายไว้ภายในให้กับจ้าวซ่านตง ก็เท่ากับการติดตั้งระเบิดเวลาไว้ข้างกายจ้าวซ่านตง

กุญแจสำคัญของคำสาป คือต้องมีวันเดือนปีเกิดของคนที่ถูกสาป

จากความสัมพันธ์ระหว่างจ้าวซ่านตงกับหวังคัง การจะได้วันเดือนปีเกิดของจ้าวหย่งมานั้น ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด

หวังคังได้วันเดือนปีเกิดของจ้าวหย่งมาอย่างไม่ต้องออกแรงเลย

ทุกอย่างเตรียมพร้อม หวังคังก็เริ่มทำพิธีอย่างลับๆ และทรมานจ้าวหย่งอย่างลับๆ

"หวังคัง!!! ไอ้สารเลวสมควรตายเป็นพันๆ ครั้ง!!!"

"แกมีความแค้นอะไรก็มาลงที่ฉันสิ มารังแกลูกชายฉันถือว่าเป็นลูกผู้ชายตรงไหน!!!"

จ้าวซ่านตงเต็มไปด้วยจิตสังหาร กำหมัดทั้งสองข้างแน่น

ราวกับจะไปตายตกไปตามกันกับหวังคัง