บทที่ 66 โครงกระดูก

เพียงชั่วข้ามคืน โลกก็เปลี่ยนไป

กลุ่มแรกที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง คือเหล่าทหารในดินแดนต้าเซี่ยที่เริ่มบำเพ็ญเพียรแล้วทุกคน

ณ ฐานฝึกหน่วยรบพิเศษแห่งหนึ่ง

เวลาตีสี่ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ร่างกายอ่อนล้าที่สุด

ทว่าในขณะนี้ ภายในหอพัก เหล่านักรบหลายสิบคนที่กำลังฝึกฝน ‘วิชากายาเหล็กพื้นฐานต้าเซี่ย’ ต่างลืมตาขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

พวกเขารู้สึกได้ว่าอากาศรอบตัว... เปลี่ยนไป

พลังวิญญาณไม่ได้เบาบางจนต้องดิ้นรนสูบฉีดอีกต่อไป เพียงแค่หายใจเข้าออกตามปกติก็สัมผัสได้ถึงมัน อีกทั้งการเดินพลังตามเคล็ดวิชาก็ราบรื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!

"ผมทะลวงผ่านแล้ว! ผมทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สี่แล้ว!" นักรบคนหนึ่งที่ติดอยู่ที่ขอบเขตหลอมกายาขั้นสามมาครึ่งเดือนตะโกนลั่นด้วยความดีใจ

"ผมก็เหมือนกัน!"

"อาการบาดเจ็บภายในของผม... กำลังสมานตัวโดยอัตโนมัติ?!"

เหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้เกิดขึ้นพร้อมกันในฐานทัพลับนับสิบแห่งทั่วประเทศ

ส่วนประชาชนทั่วไป แม้จะสัมผัสถึงพลังวิญญาณไม่ได้ แต่ก็รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างได้อย่างเฉียบคม

ยามเช้า เมื่อผู้คนเปิดหน้าต่างออกไปสูดอากาศ

"เอ๊ะ? วันนี้อากาศ... สดชื่นจัง!"

"รู้สึกหัวสมองปลอดโปร่งเป็นพิเศษ ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนเมื่อคืนหายไปหมดเลย"

"ต้นไม้ในกระถางตรงระเบียงที่เกือบตายแล้ว เมื่อคืนจู่ๆ ก็แตกยอดใหม่เนี่ยนะ?"

ตามแนวพื้นที่สีเขียวในเมือง ต้นไม้น้อยใหญ่กลับมาเขียวชอุ่มด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ฝูงปลาในสระน้ำตามสวนสาธารณะต่างว่ายเวียนอย่างคึกคักผิดปกติ

แม้แต่หลายคนยังสะท้อนว่า สุนัขและแมวที่เลี้ยงไว้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ดวงตาเป็นประกายขึ้นกว่าเดิม

พลังแห่งชีวิตที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านปกคลุมผืนแผ่นดินนี้อย่างเงียบเชียบ

.....

แดนเทียนเสวียน

หลินเซียวทรุดตัวนั่งหมดสภาพอยู่ในหลุมยักษ์ที่เกิดจากการถูกสูบสายธารปราณออกไป ทั่วร่างเปียกโชก ใบหน้าซีดเผือด แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังยกไม่ขึ้น

"ในที่สุด... *ง่ำ*... ก็ย้ายเสร็จ... *ง่ำ*... *ง่ำ*..."

เขาเคี้ยวโอสถฟื้นฟูพลางหอบหายใจแรง รู้สึกราวกับว่าจิตเทวะและพลังวิญญาณถูกรีดออกจนเกลี้ยง "งานนี้มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรทำจริงๆ..."

แต่มันก็คุ้มค่า

เขามองเห็นความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดินบนโลก พลังวิญญาณกำลังพุ่งสูงขึ้น สิ่งมีชีวิตต่างกู่ร้องยินดี รากฐานของอารยธรรมทั้งหมดกำลังถูกเขียนขึ้นใหม่

ยิ่งกว่านั้น การแจ้งเตือนเรื่องแต้มบำเพ็ญจากระบบยังเด้งขึ้นมาไม่หยุดหย่อนและอัปเดตอย่างต่อเนื่อง

'พักผ่อนก่อนดีกว่า...' หลินเซียวหลับตาลง เตรียมปรับลมปราณเพื่อฟื้นฟูร่างกาย

ทว่าในตอนนั้นเอง...

*แคร็ก*

หลังจากสายธารปราณถูกดึงออกไป ข่ายอาคมบางอย่างที่คงอยู่มานานนับปีในส่วนลึกของถ้ำ ซึ่งสูญเสียพลังงานสนับสนุนจากสายธารปราณ จึงพังทลายลงอย่างเงียบๆ

ผนังหินเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

หลินเซียวลืมตาขึ้นด้วยความระแวดระวัง เมื่อแผ่จิตเทวะออกไปสำรวจก็ต้องชะงักด้วยความตกใจ ในห้องลับไม่มีสมบัติ ไม่มีโอสถ มีเพียง... โครงกระดูกร่างหนึ่ง

โครงกระดูกนั้นพิงอยู่ที่มุมห้อง ท่าทางไม่ใช่การนั่งสมาธิละสังขารอย่างสงบ แต่เหมือนคนที่บาดเจ็บสาหัสแล้วตะเกียกตะกายมาจนถึงที่นี่ ก่อนจะสิ้นใจลงเพราะหมดแรง

กระดูกทั้งร่างเป็นสีทองหม่น แม้จะตายมานานนับปี แต่ยังคงแผ่แรงกดดันที่ทำให้ใจสั่นสะท้านออกมา

'สีทองหม่น ดูเหมือนจะเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำ...' หลินเซียวคาดเดา

และที่ข้างมือของโครงกระดูก มีม้วนหนังแกะเก่าคร่ำคร่าม้วนหนึ่ง และป้ายหยกสีขาวนวลขนาดเท่าฝ่ามือตกอยู่

หลินเซียวเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง แล้วหยิบม้วนหนังแกะขึ้นมาก่อน

ทันทีที่คลี่ออก เจตจำนงแห่งดาบที่กว้างใหญ่และดุดันก็พุ่งเข้าปะทะหน้า ที่หัวม้วนมีตัวอักษรโบราณห้าตัวเขียนไว้อย่างทรงพลังราวกับถูกสลักด้วยดาบและขวานว่า:

"เคล็ดกระบี่พิฆาตฟ้าอนันต์"

'ตำราดาบ?'

ดวงตาของหลินเซียวเป็นประกาย 'ประจวบเหมาะพอดี ดาบดำอยู่ที่โลก แต่ยังขาดวิชาดาบที่คู่ควร'

เขาพลิกอ่านคร่าวๆ เคล็ดวิชานี้แบ่งเป็นเก้ากระบวนท่า แต่ละท่าล้วนดุดันไร้เทียมทาน เน้นการใช้พลังและจิตสังหารที่เด็ดขาดเพื่อฟันฝ่าทุกพันธนาการ

'ของดี!'

หลินเซียวไม่ลังเล "เจ้าระบบ ส่งตำราดาบนี้ไปให้ฉู่หว่านชิว ดาบดำคู่กับเคล็ดวิชา ถึงจะเป็นชุดที่สมบูรณ์"

【ระบบ: ส่งเรียบร้อยแล้ว】

เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ หลินเซียวจึงหันไปมองโครงกระดูกและป้ายหยกข้างๆ เตรียมจะหยิบขึ้นมาดู

ทันใดนั้น!

*เปรี๊ยะ... เพล้ง...* เสียงคล้ายแก้วแตกดังขึ้นจากรอบทิศทางภายในถ้ำ

ค่ายกลพรางตาโบราณที่ค้ำจุนมานานแสนนาน ในที่สุดก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงหลังจากสายธารปราณถูกดึงออกไป

ลวดลายสลับซับซ้อนบนผนังหินมลายหายไปทีละนิ้ว ระลอกคลื่นในอากาศสลายตัวไปจนหมดสิ้น ถ้ำที่ถูกปิดตายแห่งนี้จึงถูกเปิดออกสู่แสงตะวันอย่างสมบูรณ์

.....

ภายนอกถ้ำ

ศิษย์สำนักฉางชิงสิบกว่าคนนำโดยหลี่ฉางเฟิงกำลังเดินมุ่งหน้าเข้าไปในถ้ำ รอบกายถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาจนมองไม่เห็นทาง

ตั้งแต่พบสถานที่แห่งนี้ เจ้าสำนักเจิ้งซวี่ชิวได้สั่งปิดกั้นพื้นที่ทันที และส่งศิษย์ในสำนักเข้าไปด้านใน ขณะที่ผู้เฒ่าหลายท่านพยายามหาทางทำลายข่ายอาคมรอบนอกอย่างต่อเนื่อง

"ศิษย์พี่หลี่ หมอกนี่... ดูเหมือนจะจางลงแล้วนะขอรับ?" ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งขยี้ตาที่ล้าเต็มทีพลางเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ

หลี่ฉางเฟิงขมวดคิ้วแน่น มือยังคงกุมด้ามกระบี่ไว้ตลอดเวลา

เขากังวลยิ่งกว่าใคร เพราะหลินเซียวเป็นคนที่อาจารย์พากลับมาที่สำนักด้วยตัวเอง และถูกดึงเข้ามาในสถานที่ที่ไม่อาจคาดเดาได้แห่งนี้ต่อหน้าต่อตาเขา

หากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เขาคงรู้สึกผิดจนไม่อาจสงบใจได้

ขณะที่เขากำลังจะลองใช้ปราณกระบี่หยั่งเชิงหมอกอีกครั้ง หมอกหนาตรงหน้าก็พลันสลายตัวไป!

เบื้องหลังม่านหมอกไม่ใช่ภาพบิดเบี้ยวเลือนลางอีกต่อไป แต่เป็นถ้ำที่ลึกและกว้างขวาง

พลังวิญญาณที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นของเหลวพุ่งเข้าปะทะร่าง ทำให้รูขุมขนทั่วกายของเขาขยายออกโดยไม่รู้ตัว

"นี่มัน... ถ้ำสายธารปราณ?!" ศิษย์ที่ตามมาด้านหลังอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือหินงอกหินย้อยที่ห้อยย้อยลงมาจากเพดานถ้ำและทอแสงเรืองรอง เป็นบ่อน้ำวิญญาณขนาดเล็กที่ส่งกลิ่นหอมสดชื่นตามรอยบุ๋มของพื้นดิน และเป็นกระแสพลังวิญญาณที่ไหลวนเป็นเส้นสายจนแทบจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

และท่ามกลางแสงสว่างนั้น ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งกำลังก้มลงเก็บของบางอย่าง เมื่อได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นด้วยความฉงน

สายตาสองคู่ประสานกัน

"...ศิษย์น้องหลิน?!" หลี่ฉางเฟิงตะโกนเรียก ความตึงเครียดในใจมลายหายไปทันที แทนที่ด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง "เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?!"

หลินเซียวพริบตา พลางยืดตัวขึ้นแล้วฉีกยิ้มกว้าง "พวกท่านมากันแล้วหรือ? ไม่ต้องเกรงใจ ที่นี่เป็นที่ที่ดีสุดยอดไปเลยล่ะ"

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความมึนงง

พวกเขากังวลแทบตาย พยายามเค้นสมองหาวิธีทำลายค่ายกลเพื่อช่วยคน แต่ตัวต้นเรื่องกลับทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังบอกว่าเจอที่ที่ดีสุดยอดอีก?

ด้านหลัง มีกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งหลายสายพุ่งตรงมายังปากถ้ำอย่างรวดเร็ว

แสงสว่างจางลง ปรากฏร่างห้าสาย โดยมีผู้นำคือเจ้าสำนักฉางชิง เจิ้งซวี่ชิว!

"ท่านเจ้าสำนัก! ท่านผู้เฒ่าทุกท่าน!" หลี่ฉางเฟิงและคนอื่นๆ รีบก้มตัวคำนับ

เจิ้งซวี่ชิวพยักหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบดุจสายฟ้ากวาดมองไปทั่วทั้งถ้ำในพริบตา

เมื่อเขาเห็นหินงอกหินย้อย บ่อน้ำวิญญาณ โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ถึงความเข้มข้นของพลังวิญญาณในที่แห่งนี้ ดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจและยินดี

แม้สายธารปราณหลักจะถูกหลินเซียวขนไปจนเกลี้ยง แต่สถานที่แห่งนี้ได้รับพลังหล่อเลี้ยงมานับล้านปี รากฐานจึงยังคงลึกซึ้งจนน่าตกใจ สำหรับสำนักฉางชิงแล้ว ที่นี่เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ที่สั่นสะเทือนโลก

เจิ้งซวี่ชิวมองหลินเซียวด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

แม้เขาจะมองหลินเซียวเปลี่ยนไปและให้ความสำคัญเป็นพิเศษอยู่แล้ว แต่เพียงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขากลับถูกเด็กคนนี้ทำให้ตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่เพียงแต่เผชิญหน้ากับพรรคว่านหลิงได้อย่างปลอดภัย แต่ยังสามารถใช้เทียนเหลยจื่อโต้กลับได้ และสถานที่ที่พรรคว่านหลิงตามหาก็ถูกเขาค้นพบ

โชคชะตานี่มันน่ากลัวจริงๆ เดี๋ยวสิ! ระดับบำเพ็ญของเขา... เพิ่มขึ้น... อีกแล้ว?

เจิ้งซวี่ชิวถึงกับพูดไม่ออก

"อะแฮ่ม ท่านเจ้าสำนัก นี่คือโครงกระดูกที่ข้าพบในถ้ำขอรับ" หลินเซียวรู้สึกขนลุกที่ถูกจ้อง จึงกระแอมไอเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

สายตาของเจิ้งซวี่ชิวหยุดอยู่ที่มุมถ้ำ เขาเลิกคิ้วแล้วเดินเข้าไปใกล้โครงกระดูก

เขาโน้มตัวลง ตรวจสอบรอยแตกสีดำสามรอยที่น่าสยดสยองบนหน้าอกของโครงกระดูกอย่างละเอียดพลางขมวดคิ้ว จากนั้นจึงหยิบป้ายหยกบนพื้นขึ้นมา

ป้ายหยกนั้นกลมมน สลักรูปกระบี่ยาวและลายเมฆ แม้จะเป็นเส้นสายเพียงไม่กี่เส้น แต่กลับมีกลิ่นอายอันเด็ดเดี่ยวที่สามารถฟันฝ่าชั้นฟ้าได้

เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นตัวอักษรขนาดเล็กที่ด้านหลัง เจ้าสำนักผู้สุขุมดุจขุนเขาผู้นี้ถึงกับนิ้วสั่นเทาและสูดลมหายใจเข้าลึก!

"ศิษย์ในสำนัก... สำนักเทียนเจี้ยน?!"