สวี่อิงกล่าวอย่างกระตือรือร้น "ราชันคุกถูผู้เป็นอาจารย์ของข้าไปร่วมงานเลี้ยงที่แดนเทพ ไม่อยู่บ้าน หากพี่น่าหลันมีธุระอันใด ข้าจัดการแทนได้"
เขาเพิ่งพูดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ในทะเลก็มีเสียงบุ๋งๆ ดังขึ้น ศีรษะขนาดมหึมาดั่งภูเขาย่อมๆ ของราชันคุกถู เทพมารหลายกรก็ลอยขึ้นมา ใบหน้าหงายขึ้นฟ้า เบิกตากว้าง ตายตาไม่หลับ
น่าหลันตู เด็กหนุ่มในชุดหรูหรากะพริบตาปริบๆ มองดูศีรษะใหญ่โตนั่นที แล้วหันกลับมามองสวี่อิงที
สวี่อิงสีหน้าไม่เปลี่ยน ยังคงดูเป็นมิตรและพูดพลางหัวเราะว่า "อาจารย์ของข้าราชันคุกถูฝึกวิชาจนธาตุไฟเข้าแทรก เลยตัดหัวตัวเองทิ้งเพื่อรับเคราะห์แทน ร่างจริงไม่ได้เป็นอะไร ตบะของท่านผู้เฒ่าแข็งแกร่งหาใดเปรียบ ต่อให้หัวหลุดไปสักหัว ไม่นานเดี๋ยวก็งอกกลับมาใหม่"
ทันใดนั้น น้ำทะเลก็ปั่นป่วน ซากแขนขาที่ขาดเป็นท่อนๆ ของราชันคุกถูลอยขึ้นมาเหนือน้ำ ตามด้วยศพขนาดมหึมาของเทพมารตนนี้ที่ลอยตามขึ้นมา
เด็กหนุ่มชุดหรูน่าหลันตูสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาค่อยๆ ถอยหลังอย่างเงียบเชียบ
สวี่อิงถอนหายใจ สีหน้ายังคงเป็นมิตร "หากข้าบอกว่า อาจารย์ของข้าราชันคุกถูกำลังฝึกเคล็ดวิชาสลายร่างเทพมาร เจ้าต้องไม่เชื่อแน่ๆ ใช่ไหม?"
น่าหลันตูค่อยๆ ถอยหลังพลางหัวเราะแหะๆ "ศิษย์พี่อิง ท่านพูดอะไรข้าก็เชื่อทั้งนั้น! ข้ายังมีธุระ ต้องกลับไปรายงานอาจารย์ ไม่รบกวนแล้ว ขอตัว ขอตัว!"
เขาหันขวับ เตรียมเหาะทะยานขึ้นฟ้า!
ทว่าในตอนนั้นเอง มรรคาสวรรค์และปฐพีในรัศมีหลายร้อยลี้ก็พลิกผันอย่างกะทันหัน!
มรรคาสวรรค์และปฐพีของแดนมารเดิมทีก็ไม่เหมือนกับโลกปกติอยู่แล้ว จัดเป็นวิถีสวรรค์ที่ผิดแผก เดิมทีมีเพียงวิถีมารและวิถีเซียนเท่านั้นที่สามารถโคจรได้ ทว่ายามนี้ฟ้าดินพลิกผัน มรรคายิ่งสับสนวุ่นวาย วิถีมารและวิถีเซียนก็ไม่อาจโคจรได้ดั่งใจนึก!
นี่คือวิชาศักดิ์สิทธิ์ที่สวี่อิงในชาติแรกเป็นผู้คิดค้นขึ้น พลิกฟ้าคว่ำดิน!
เดิมทีน่าหลันตูบินขึ้นข้างบนเพื่อพยายามกลับไปยังเหวยซวี แต่ยามนี้มรรคาพลิกผันกะทันหัน ร่างจึงดิ่งพสุธาลงมาทันที และสิ่งที่เผชิญหน้าก็คือฝ่ามือใหญ่ของสวี่อิงที่ฟาดลงมา
เขารีบรับการโจมตีอย่างสุดกำลัง วินาทีที่ฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน พลันได้ยินเสียงหึ่งๆ ถ้ำสวรรค์ทั้งสี่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังสวี่อิง สาดแสงสว่างวาบไปทั่วทะเลเทพมารในชั่วพริบตา!
น่าหลันตูที่กำลังจะรับมืออย่างเต็มกำลัง เมื่อเห็นถ้ำสวรรค์ทั้งสี่เบื้องหลังสวี่อิง ในใจก็อดตื่นตระหนกไม่ได้ "นั่นมันถ้ำสวรรค์ปรมาจารย์นั่ว! เขาคือสวี่อิง ไม่ใช่อิงเส่าจง! เขาคือคนที่ฆ่าราชันคุกถู!"
ในใจเขายิ่งลนลาน จึงไม่ทันได้คิดให้รอบคอบ ก็เรียกของวิเศษที่เทพเซียนที่เก้าประทานให้ออกมา
รอจนเรียกของวิเศษชิ้นนี้ออกมาแล้ว เขาถึงเพิ่งนึกถึงคำสั่งเสียของอาจารย์ได้ว่า หากพบสวี่อิง ห้ามใช้ของวิเศษชิ้นนี้เด็ดขาด
ทว่าคราวก่อนที่เขาไปไล่ล่านั่วหลี่ เขาลอบเข้าไปในแดนหยิน หลังจากหานั่วหลี่พบก็เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ สู้กับนั่วหลี่จนบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย ซ้ำร้ายยังถูกเจ้าแห่งวังหนีหวานลอบโจมตี ทำให้บาดเจ็บซ้ำซ้อน
จนถึงตอนนี้ อาการบาดเจ็บของเขาก็ยังไม่หายดี ด้วยสภาพเช่นนี้ การรับมือกับสวี่อิงที่มีถ้ำสวรรค์ปรมาจารย์นั่วถึงสี่แห่ง ย่อมต้องตายอย่างรวดเร็วแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเรียกของวิเศษออกมา
ไม่ว่าจะอย่างไร ขอแค่รักษาชีวิตไว้ให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน!
พลันปรากฏสระหยกผืนหนึ่งขึ้นเบื้องหลังเขา คลื่นสีมรกตทอดยาวหมื่นลี้ แสงเซียนกระเพื่อมไหว แผ่กลิ่นอายแห่งเซียนออกมา ทำให้พลังเวทของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ของวิเศษ สระหยกวิถีเซียน!
วินาทีที่ฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน น่าหลันตูก็สัมผัสได้ว่าพลังเวทของสวี่อิงนั้นเทียบตนไม่ได้ ในใจจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ใช่แล้ว ในบรรดาถ้ำสวรรค์ปรมาจารย์นั่ว ถ้ำสวรรค์ที่ช่วยยกระดับพลังเวทคือถ้ำสวรรค์สระหยก ซึ่งถูกเจ้ายักษ์ที่ตามล่าข้าแย่งชิงไป หากเขาได้สระหยกกับถ้ำสวรรค์หวงถิงมาเติมเต็มข้อบกพร่องด้านพลังเวทและสัมผัสเทวะ ข้าคงรับมือไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!"
เมื่อพลังฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน สีหน้าของน่าหลันตูก็เปลี่ยนไปกะทันหัน เขาสัมผัสได้ถึงการบดขยี้จากพลังทางกายภาพ
พลังทั่วร่างของสวี่อิงนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าเทพมาร มันพุ่งทะลวงผ่านฝ่ามือเข้าสู่ร่างกายของเขา สั่นสะเทือนดินแดนซีอี๋ของเขาจนภูเขาทั้งห้าปลิวว่อน แม่น้ำสวรรค์ขาดสะบั้น ปราณหยินหยางสับสนวุ่นวาย แม้แต่จิตวิญญาณก็ยังถูกสั่นคลอนจนแทบแหลกสลาย!
แม้แต่ของวิเศษอย่างสระหยกวิถีเซียนของเขาก็ยังถูกสั่นสะเทือนจนเกิดคลื่นยักษ์ในทะเลมรกต!
บาดแผลเก่าในร่างกายที่ยังไม่หายดีถูกหมัดนี้กระตุ้นให้กำเริบขึ้นมาทันที บาดแผลพากันปริแตก!
พลังเวทของน่าหลันตูก็รุกรานเข้าสู่ร่างกายของสวี่อิงในชั่วพริบตา สร้างความเสียหายอย่างหนัก ทว่าวินาทีต่อมาก็ถูกพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นที่แผ่ออกมาจากถ้ำสวรรค์วังหนีหวานเยียวยาจนหายดี!
น่าหลันตูกระอักเลือดคำโต ร้องครางอู้อี้ในลำคอ เขารีบฉวยโอกาสนี้รวบรวมกำลัง เหาะทะยานขึ้นฟ้าหนีออกไปนอกชั้นบรรยากาศอย่างสุดชีวิต!
สวี่อิงเองก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของน่าหลันตู อีกฝ่ายต้องเป็นยอดฝีมือระดับเดียวกับนักตกปลาอย่างแน่นอน แถมยังมีสุดยอดของวิเศษอยู่ในมือ ไม่ควรปะทะด้วยกำลัง
"แต่สุดยอดของวิเศษชิ้นนี้ของเขา ทำไมถึงดูเหมือนมีวาสนาต่อข้ากันนะ?"
สวี่อิงตวาดเสียงดังกึกก้องดั่งสายฟ้า ก้าวสลับเท้าบนผิวน้ำ สะบัดแขนเสื้อทั้งสองข้างไขว้กัน โคจรพลังเป็นวงกลม พลันกระบวนท่าก็สั่นสะเทือน ทันใดนั้นมรรคาสวรรค์และปฐพีในรัศมีหลายร้อยลี้ก็พลิกผันอีกครั้ง!
"ฟุ่บ "
เดิมทีน่าหลันตูพุ่งตัวไปยังเหวยซวี แต่กลับกลายเป็นพุ่งลงมาจากเบื้องบนอีกครั้ง
"ตู้ม!"
ฝ่ามือของทั้งสองปะทะกัน สวี่อิงเบิกตากว้าง ตวาดลั่น พลังของทั้งสองระเบิดออก น่าหลันตูกระอักเลือดออกมาอีกคำ เขารู้สึกเพียงว่าท่ามกลางการสั่นสะเทือนจากพลังของสวี่อิง ทำให้ขอบเขตต่างๆ ในดินแดนซีอี๋ของตนแทบจะพังทลายลง
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ พลังของสวี่อิงแทรกซึมเข้าไปในสุดยอดของวิเศษอย่างสระหยกวิถีเซียน รอยประทับในสระหยกวิถีเซียนกลับจางลงเรื่อยๆ พลังของสระหยกกลับมีแนวโน้มที่จะต่อต้านการควบคุมของเขา!
"นี่คือของวิเศษที่อาจารย์ประทานให้ข้า ทำไมถึงไม่อยู่ใต้การควบคุมของข้าล่ะ?"
น่าหลันตูใจหายวาบ นึกถึงคำสั่งเสียของอาจารย์ขึ้นมาได้อีกครั้ง ว่าห้ามเรียกสระหยกวิถีเซียนออกมาต่อหน้าสวี่อิงเด็ดขาด ดูเหมือนว่าอาจารย์จะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว!
เขากัดฟันแน่น พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง "ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็ต้องไปจากที่นี่ให้ได้! จะปล่อยให้สระหยกวิถีเซียนตกไปอยู่ในมือของโจรชั่วไม่ได้เด็ดขาด!"
ทว่ามรรคาสวรรค์และปฐพีก็สับสนวุ่นวายอีกครั้ง ท้องฟ้ากลายเป็นมหาสมุทร เขาพุ่งเข้าหาสวี่อิงอีกหน
น่าหลันตูสิ้นหวังในใจ "นี่มันวิชาศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน? อาจารย์ อาจารย์ "
จู่ๆ เขาก็อ้าปากตะโกนลั่น ฝ่ามือของสวี่อิงมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว ทั้งสองปะทะกันอีกครั้ง ขอบเขตแต่ละขั้นในร่างกายของน่าหลันตูถูกสั่นสะเทือนจนกระจัดกระจาย พลังปราณสับสนวุ่นวายปะทะกันเอง จิตวิญญาณก็ถูกสั่นคลอนจนร่วงหล่นจากสะพานเทวะ แทบจะถูกทุบตีจนกลายเป็นคนพิการ!
แม้สวี่อิงจะถูกพลังเวทของอีกฝ่ายบดขยี้เช่นกัน แต่ด้วยความมีชีวิตชีวาของถ้ำสวรรค์วังหนีหวาน เขาจึงเป็นดั่งกายอมตะ บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยหาได้ใส่ใจไม่
เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ยื่นมือคว้าไปยังสระหยกหมื่นลี้เบื้องหลังน่าหลันตู หัวใจเต้นระรัว!
"นี่คือสระหยกของข้า ของวิเศษที่หลอมขึ้นจากขอบเขตที่ถูกตัดออกไปจากร่างของข้า..."
เขาสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนของสระหยก ความรู้สึกผูกพันทางสายเลือดพลันบังเกิดขึ้น แม้แต่พลังเวทอันมหาศาลไร้ขอบเขตและความเข้าใจในวิถีเซียนภายในสระหยก ก็ยังสั่นพ้องไปกับเขา!
สวี่อิงกำลังจะคว้าสระหยก ทันใดนั้นเหวยซวีบนท้องฟ้าก็ปริแตก ดวงตาขนาดยักษ์ปรากฏขึ้น สาดลำแสงลงมาส่องสว่างเหนือสระหยกดังหึ่ง!
อานุภาพของสระหยกถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุดในทันที พลังอันไร้ที่เปรียบระเบิดออก ดีดฝ่ามือของสวี่อิงกระเด็นออกไป สั่นสะเทือนเขาจนแทบกระอักเลือด
สวี่อิงรีบคว้าคอหอยของน่าหลันตู เหาะถอยหลังกลับไปเพื่อหลบดวงตายักษ์บนท้องฟ้า
ดวงตายักษ์บนท้องฟ้ากวาดตามองมาที่เขา ลำแสงขนาดมหึมาดังหึ่งๆ หมายจะระเหยเขาให้หายไปจากโลก สวี่อิงคว้าตัวน่าหลันตูขึ้นมาบังหน้าไว้โดยตรง
ลำแสงจากดวงตายักษ์หยุดชะงักกะทันหัน
"ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านสวี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ!"
น้ำในสระหยกหมื่นลี้กระเพื่อมไหว จู่ๆ ก็ม้วนตัวขึ้นกลายเป็นรูปลักษณ์ของชายวัยกลางคน ไว้หนวดเครายาวจรดอก เขาลูบหนวดเคราพลางหัวเราะ "จากกันไปสี่หมื่นแปดพันปี ท่านสวี่ช่างเอาถ่านขึ้นมาบ้างแล้ว รู้จักใช้ชีวิตของศิษย์โง่เขลาของข้ามาข่มขู่ข้าเสียด้วย"
ใต้ฝ่าเท้าของสวี่อิง อักขระนำทางของแดนเซียนเผิงไหลสว่างขึ้นใต้ผิวน้ำ มันทำงานอย่างเงียบเชียบ ร่างของเขาเคลื่อนที่ไปตามทิศทางที่นำทาง พลางหัวเราะร่า "พวกเจ้าทำทุกวิถีทางกับข้า แล้วเหตุใดข้าต้องรักษากฎเกณฑ์กับพวกเจ้าด้วยเล่า?"
เกลียวคลื่นลูกหนึ่งสาดซัดเข้ามา สวี่อิงบีบคอน่าหลันตูพุ่งทะลุผ่านเกลียวคลื่นนั้นไป เมื่อคลื่นลูกนั้นสลายไป ก็พบว่าตนเองได้มาอยู่ในอีกโลกหนึ่งแล้ว
เขาเคยทำความเข้าใจ 'คัมภีร์รับรองเต๋าฟ้าในกา' ของจินหยู่อวี้หู ท้องทะเลผืนนี้เชื่อมต่อกับสรรพจักรวาล เมื่อสะท้อนเข้าสู่สายตาของเขา ท้องทะเลของสรรพจักรวาลก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
อักขระใต้เท้าของเขากระโดดโลดเต้นไม่หยุด ปรับเทียบทิศทางโดยอัตโนมัติ ทำให้ในใจเขาเกิดความหวั่นไหวเล็กน้อย "แดนเซียนเผิงไหลแห่งนี้ กำลังเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา!"
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือท้องทะเลของโลกใบนี้ก็ปริแตกออก ดวงตายักษ์แห่งขุมนรกปรากฏขึ้น สระหยกหมื่นลี้ก็ลอยอยู่ใต้ดวงตายักษ์นั้น
เทพเซียนวัยกลางคนที่เกิดจากวารีสระหยกเอามือไพล่หลัง เดินลงมาจากสระหยกพลางหัวเราะ "สวี่อิง เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือข้าไปได้งั้นรึ?"
สวี่อิงชะงักเท้า แดนเซียนเผิงไหลชักนำเขาให้ทะลุผ่านมหาสมุทรของโลกแต่ละใบ ทุกครั้งที่เขาทะลุผ่านมหาสมุทรผืนหนึ่ง เขาก็จะเห็นดวงตายักษ์แห่งขุมนรกปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเสมอ!
เทพเซียนวัยกลางคนที่เกิดจากวารีสระหยกผู้นั้นก็ค่อยๆ เดินออกมาจากสระหยก เข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ!
"สวี่อิง เจ้าหนีไม่พ้นเงื้อมมือข้าหรอก เหมือนกับในอดีต ที่เจ้าก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือข้าเช่นกัน"
อักขระใต้เท้าสวี่อิงแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว พุ่งทะยานผ่านโลกแต่ละใบไป ทว่าดวงตายักษ์แห่งขุมนรกนั้นกลับราวกับแขวนอยู่บนท้องฟ้าของทุกโลก สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด!
เทพเซียนวัยกลางคนก็เข้าใกล้มาเรื่อยๆ พลางหัวเราะร่า "เมื่อก่อนข้าเป็นคนบงการ ลอกเอาขอบเขตต่างๆ ในร่างเจ้าออกไป ตัดถ้ำสวรรค์ทั้งหกของเจ้าทิ้ง ลดขั้นเจ้าจากยอดฝีมือไร้เทียมทานให้กลายเป็นคนธรรมดา ข้าครอบครองสระหยกไว้แต่เพียงผู้เดียว คิดว่าตัวเองได้เปรียบ ได้ของที่ดีที่สุดไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าสระหยกจะไม่ใช่ของที่ดีที่สุด แต่เป็นถ้ำสวรรค์ทั้งหกต่างหาก"
ร่างของเขาปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ ห่างจากสวี่อิงเพียงไม่กี่ก้าว
"เฒ่าประหลาดทั้งหกนั่นคอยเฝ้าอยู่ที่คุนหลุนมาตลอด ร่วมมือกันต่อต้านข้า ข้าเองก็มีข้อจำกัด ไม่สะดวกที่จะลงมือกับพวกมัน แต่ตอนนี้ในที่สุดข้าก็รอจนโอกาสมาถึง เจ้าเอาถ้ำสวรรค์ทั้งสี่มาประเคนให้ถึงที่!"
แววตาของเทพเซียนวัยกลางคนยิ่งสว่างไสว เขายื่นมือออกไป พลังเวทที่ยากจะจินตนาการได้บดขยี้เข้ามา ราวกับมหาสมุทรทั้งผืนกดทับลงบนร่างของสวี่อิง ทำให้ถ้ำสวรรค์ทั้งหมดของเขาทำงานติดขัด!
ร่างกายของสวี่อิงก็ถูกกดทับจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เขาต้านทานอย่างยากลำบาก ส่วนน่าหลันตูกลับถูกกดทับจนสลบเหมือดไปแล้ว
"นี่คือพลังเวทในขอบเขตสระหยกของเจ้า เป็นอย่างไรบ้าง? ยอดเยี่ยมไร้เทียมทานเลยใช่หรือไม่?"
ฝ่ามือของเทพเซียนวัยกลางคนยื่นมาถึงตรงหน้าเขา ใช้มือต่างดาบ ฟาดฟันไปยังถ้ำสวรรค์วังหนีหวานของเขา
"ตู้ม!"
บนท้องฟ้ามีฝ่าเท้าอวบอ้วนขนาดมหึมาเหยียบลงมา กระทืบเทพเซียนวัยกลางคนผู้นั้นจมลงไปในก้นบึ้งของมหาสมุทร
เทพเซียนวัยกลางคนทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้น้ำ ทว่าเพิ่งจะพุ่งขึ้นมาถึงกลางอากาศ ก็ถูกเท้าขนาดใหญ่เหยียบจมลงไปใต้น้ำอีกครั้ง เขาพุ่งขึ้นมาอีกหน ก็เห็นสัตว์เทพเสวียนอู่ขนาดยักษ์ หัวเป็นมังกร ตัวเป็นเต่า เมื่อครู่นี้ก็คือเจ้าสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ตัวนี้นี่เองที่เหยียบลงบนร่างเขา!
เขากำลังจะเดือดดาล แต่กลับเห็นบนกระดองเต่ามีโซ่ตรวนพันธนาการอยู่ โซ่ตรวนถูกลากดึงจนตึงเปรี๊ยะ
เทพเซียนวัยกลางคนรีบหันขวับไปมอง ก็เห็นเสวียนอู่ตัวนั้นกำลังลากภูเขาเซียนขนาดใหญ่โตมโหฬารจนน่าเหลือเชื่อ พุ่งชนเข้ามาปะทะร่างเขาอย่างจัง!
เทพเซียนวัยกลางคนโลกหมุนคว้าง ถูกชนจนกระเด็นถอยหลังไป ต่อให้มีพลังเวทสูงส่งเทียมฟ้าก็ไม่อาจทนรับได้!
สวี่อิงยืนอยู่ด้านข้าง ก็ตกตะลึงจนยืนนิ่งงันอยู่กับที่เช่นกัน
ยามนั้น ที่ริมขอบภูเขาเซียนลูกนั้น มีเซียนชุดขาวยื่นมือมาทางเขา พลางหัวเราะร่า "สหายเต๋าสวี่ ยินดีต้อนรับสู่เผิงไหล"
