สวี่เฉิงโฮ่วโกรธจัดเพราะทะเลาะกับลูกชาย จนถึงขั้นตะโกนลั่นว่าจะขับไล่สวี่ซื่อเยี่ยนกับภรรยาออกจากบ้าน
ส่วนสวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ยอมถอยง่าย ๆ ยืนยันหนักแน่นว่าต้องแยกครอบครัวออกไปอยู่เองให้ได้
พ่อลูกดื้อดึงใส่กัน ไม่มีใครยอมอ่อนข้อ ไม่ว่าจะมีใครพยายามห้ามปรามก็ไม่เป็นผล
สุดท้ายโจวกุ้ยหลานก็ทนไม่ไหว เธอโกรธเช่นกัน จึงตัดสินใจไปเรียกเพื่อนบ้านและเจ้าหน้าที่ทีมผลิตมาทำหน้าที่เป็นพยานในการแยกครอบครัวอย่างเป็นทางการ
ความจริงแล้ว ไม่มีอะไรให้แบ่งมากนัก
ที่ดินใหญ่เป็นของทีมผลิต ไม่ใช่ของส่วนตัว
แปลงผักเล็ก ๆ และที่ดินรกร้างก็มีไม่มาก แถมตอนนี้พืชผลกำลังเติบโต ต้องรอหลังฤดูเก็บเกี่ยวถึงจะสามารถแบ่งผลผลิตได้
สำหรับสวี่ซื่อเยี่ยน
คะแนนแรงงานที่เขาทำได้ในทีมผลิตยังคงเป็นของเขาเอง
ทรัพย์สินส่วนตัว เช่น เฟอร์นิเจอร์ ผ้าห่ม และของใช้ต่าง ๆ ที่ซื้อเตรียมไว้ตอนแต่งงาน ก็เป็นของเขากับภรรยา
โจวกุ้ยหลานตัดสินใจให้เสบียงอาหารบางส่วนพร้อมกับของใช้จำเป็นเพื่อช่วยให้ลูกชายและลูกสะใภ้ตั้งตัวได้
บ้านของครอบครัวสวี่มีเพียงสามห้อง ต้องอาศัยกันอยู่ถึงสิบกว่าคน ดังนั้นไม่สามารถแบ่งบ้านได้
เดิมทีโจวกุ้ยหลานตั้งใจจะให้เงินช่วยเหลือลูกชายด้วย แต่สวี่เฉิงโฮ่วกลับตะโกนลั่นว่า
"สักสตางค์ก็ไม่ให้! ถ้าเก่งนักก็ไปหาทางเอาเอง! ถ้าไม่มีปัญญาก็ไปนอนกลางแจ้งซะ!"
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้เก็บเรื่องพ่อแม่เลยมาใส่ใจ เขาหันหลังเดินออกไปและไม่นานก็หาที่อยู่ใหม่ได้ทันที
เขาพาเพื่อนสนิทไม่กี่คนมาช่วย ขนย้ายเฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ออกจากบ้าน
ที่ปลายหมู่บ้านทางทิศตะวันตก มีครอบครัวหนึ่งแซ่หลี่
เป็นสามีภรรยาสูงวัยที่ไม่มีลูกหลาน
คุณลุงหลี่ ทำงานเฝ้าดูแลป่าบนภูเขาเฉวียนชวน มักจะไม่อยู่บ้าน
ที่บ้านจะมีแค่คุณป้าหลี่ อยู่ตามลำพัง
สวี่ซื่อเยี่ยนมักช่วยเหลือป้าหลี่อยู่เสมอ
ช่วยหาบน้ำ ผ่าฟืน
บางครั้งก็นำปลาสด ๆ ไปให้
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนไปขอ ใช้ห้องทางทิศตะวันตกของบ้านหลี่เพื่ออาศัยอยู่ชั่วคราว ป้าหลี่ยินดีตอบตกลงทันทีด้วยความดีใจ
เธอบอกว่า "เครื่องครัวในบ้านใช้ได้ตามสบาย ผักในสวนก็เก็บกินได้เลย"
ป้าหลี่เป็นคนรักความสะอาด แม้ห้องทางทิศตะวันตกจะไม่มีคนอยู่ แต่ก็ถูกดูแลอย่างเรียบร้อยและสะอาดมาก
ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ สวี่ซื่อเยี่ยนและภรรยาสามารถขนย้ายข้าวของไปยังบ้านหลี่ได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย สวี่ซื่อเยี่ยนก็รู้สึกเกรงใจ เพราะไม่ได้เตรียมเครื่องดื่มหรืออาหารเลี้ยงเพื่อน ๆ เลย
"ขอบใจพวกเจ้ามากนะ วันนี้มันเร่งด่วนจนไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย เดี๋ยวพอทุกอย่างเรียบร้อยดีเมื่อไหร่ ข้าจะเลี้ยงเหล้าเลี้ยงข้าวพวกเจ้าเต็มที่!"
เพื่อนคนหนึ่งหัวเราะแล้วตอบกลับ
"น้องสาม พูดแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยนะ เราเป็นเพื่อนกัน เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเกรงใจหรอก!"
อีกคนพูดเสริมว่า
"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ตอนนั้นลูกชายข้าตกลงไปในแม่น้ำใหญ่คงจมน้ำตายไปแล้ว
แค่นี้น่ะเรื่องเล็กน้อย ถ้าเจ้าอยากให้ช่วยอะไรอีก บอกมาได้เลย!"
อีกคนก็ยิ้มแล้วพูดว่า
"จริงอย่างที่เขาว่าล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าช่วย พ่อข้าคงตายไปแล้ว
ขาน้องชายคนเล็กของข้าก็เหมือนกัน ถ้าไม่ได้เจ้าช่วยจัดกระดูก คงพิการไปแล้วแน่ ๆ
ไม่ต้องพูดอะไรเยอะหรอก ถ้าเจ้าอยากได้ความช่วยเหลือแค่เรียกพวกข้ามาได้เลย!"
แม้ว่าในบ้านสวี่ซื่อเยี่ยนจะไม่เป็นที่โปรดปรานของพ่อ
แต่ในทีมผลิต เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนมากมาย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะเขาเคยเรียนแพทย์จากอาจารย์ฉู่ อยู่ช่วงหนึ่ง
ต่อมาเขายังศึกษาด้วยตนเองเพิ่มเติมอีกหลายปี
ทักษะทางการแพทย์ของเขา จริง ๆ แล้ว ดีกว่าแพทย์เท้าเปล่าเสียอีก
ในพื้นที่ห่างไกลอย่างตงเจียงเหยียน ไม่มีแม้แต่คลินิกสุขภาพ
ก่อนหน้านี้ไม่มีแม้แต่หมอชาวบ้านด้วยซ้ำ
แต่อย่างไรก็ตาม ในยุคนั้นไม่ได้เคร่งเรื่องใบประกอบวิชาชีพแพทย์
คนในหมู่บ้านที่มีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ มักจะมาขอให้สวี่ซื่อเยี่ยนช่วยรักษาอยู่เสมอ
นั่นทำให้เขาสร้างบุญคุณและความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับผู้คนรอบข้างมากมาย
"เอาล่ะ งั้นข้าก็ไม่พูดอะไรอีกแล้ว เวลาก็ไม่เช้าแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็ต้องไปทำงานในไร่กัน ข้าไม่รั้งไว้หรอก"
เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาเพียงแค่ตบไหล่ของเหอชุนหมิงแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น
หลังจากพูดคุยกันได้ไม่นาน พวกเพื่อน ๆ ก็แยกย้ายกลับบ้าน ส่วนทางด้านป้าหลี่ก็เตรียมอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว พร้อมเรียกสวี่ซื่อเยี่ยนกับซูอันอิงมานั่งกินด้วยกัน
ตอนอยู่ที่บ้านสวี พวกเขามัวแต่ทะเลาะกันเรื่องการแยกครอบครัว จนไม่ได้กินข้าวเช้าเลย
ตอนนี้เห็นว่าเจ็ดโมงเช้าแล้ว ท้องก็เริ่มร้องด้วยความหิว
"เมียจ๋า มานั่งกินข้าวเถอะ นี่คือป้าหลี่นะ นางใจดีกับข้ามาก ๆ
ต่อไปนี้ที่นี่จะเป็นบ้านของเราเอง มานั่งกินข้าวเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"
จนถึงตอนนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนถึงจะมีโอกาสคุยกับภรรยาอย่างจริงจัง
เขาดึงมือของซูอันอิงให้มานั่งข้าง ๆ แล้วเลื่อนถ้วยโจ๊กไปตรงหน้าเธอ
ซูอันอิงยังคงก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าเธอยังรู้สึกตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
สวี่ซื่อเยี่ยนเข้าใจดี เพราะบ้านซูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและสงบสุข
พ่อของเธอเป็นคนใจดี ไม่เคยพูดจารุนแรงกับลูกสาว
แม้ว่าพี่น้องจะมาจากแม่คนละคน แต่ก็รักกันและสนิทสนมมาก
ซูอันอิงไม่เคยเจอสถานการณ์ที่วุ่นวายและขัดแย้งแบบนี้มาก่อน การที่เธอตกใจถือเป็นเรื่องปกติ
"ไม่ต้องกังวลไปหรอก ถึงข้าจะไม่เก่งอะไรนัก แต่ข้าก็เลี้ยงดูเจ้าได้แน่นอน เราสองคนแต่งงานกันแล้ว ก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าลำบาก เด็ดขาด"
เมื่อเห็นว่าภรรยายังไม่ยอมพูดอะไร สวี่ซื่อเยี่ยนก็ถอนหายใจในใจ แล้วเอื้อมมือไปจับมือของเธออย่างแผ่วเบา
จู่ ๆ ซูอันอิงก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า
น้ำตาสองหยดเกาะอยู่ที่หางตา พร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ
"ข้าไม่กลัวความลำบากหรอก ข้าทำงานได้นะ ตอนอยู่บ้านข้าก็ลงไร่ทำงาน เพื่อสะสมคะแนนแรงงานเหมือนกัน"
เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและจริงใจ
"ข้าแต่งงานกับเจ้าแล้ว 'แต่งงานกับไก่ก็ต้องเดินตามไก่ แต่งงานกับหมาก็ต้องเดินตามหมา' ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ข้าไม่กลัวทั้งนั้น"
ซูอันอิงยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ
"แต่สิ่งที่ข้ารับไม่ได้คือคนอื่นมาหาว่าข้าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เจ้าต้องแยกครอบครัว! ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น!"
สวี่ซื่อเยี่ยนถึงกับตกใจเมื่อได้ยิน
เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าตอนที่เขากำลังขนย้ายเฟอร์นิเจอร์ออกจากบ้าน พ่อของเขาตะโกนด่าบางอย่าง
ตอนนั้นเขายุ่งอยู่กับการยกของเลยไม่ได้สนใจนัก
แต่เขารู้จักนิสัยพ่อของตัวเองดีว่าไม่มีทางพูดจาดี ๆ แน่นอน
คงจะโทษซูอันอิงว่าเป็นคนยุแหย่ให้พ่อลูกแตกแยกหรือชักจูงให้แยกครอบครัว
น่าสนใจตรงที่คนมักพูดกันว่า "ผู้หญิงชนบทมักดื้อรั้นและพูดจาหยาบคาย"
แต่ในครอบครัวสวี่กลับตรงกันข้าม
โจวกุ้ยหลานแม้จะอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่เธอเป็นคนที่มีเหตุผล
เธอไม่เคยด่าหยาบคาย ไม่ว่าจะอยู่ในบ้านหรือนอกบ้าน
เวลาโกรธสุด ๆ เธอแค่ไม่พูดกับใคร แต่ไม่เคยระเบิดอารมณ์โวยวายหรือด่าทอคนอื่น
"อย่าไปใส่ใจพ่อของเราเลย เขาก็แค่คนดื้อรั้นที่ไม่รู้จักเหตุผลนั่นแหละ"
สวี่ซื่อเยี่ยนแอบมองไปทางป้าหลี่ที่กำลังกินข้าวอยู่ แล้วกระซิบเบา ๆ ข้างหูภรรยา
"ไว้มีโอกาส ข้าจะเล่าเรื่องในครอบครัวของเราให้เจ้าฟัง แล้วเจ้าจะเข้าใจทุกอย่างเอง"
เขาพยายามปลอบใจภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"มากินข้าวเถอะ กินเสร็จแล้วเจ้าก็ช่วยจัดบ้านใหม่หน่อยส่วนข้าจะออกไปจัดเตรียมของบางอย่าง"
"ตอนนี้ข้ายังมีวันลาหลังแต่งงานเหลืออยู่ พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่เจ้า"
ในชีวิตก่อน หลังสวี่ซื่อเยี่ยนแต่งงานได้เพียงวันเดียว เขาก็ต้องไปทำงานที่เหมืองถ่านหินต้าอัน
ไม่มีโอกาสพาภรรยากลับไปเยี่ยมบ้านเกิดของเธอ
เขารู้สึกเสียใจมาตลอด
แต่ในชีวิตนี้
เขาจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก!
ครั้งนี้เขาจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด!
