เหยียนสยงไม่คิดว่าเหลยลั่วจะเล่นไม้นี้ มือที่ยื่นออกไปค้างกลางอากาศด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน แต่ไม่นานเขาก็ถูมือ จัดทรงผม แล้วแก้เก้อด้วยตัวเองว่า "ที่แท้สารวัตรเหลยก็ถูกใจอาเซี่ยวของเรานี่เอง!"
เหลยลั่วเหลือบมองเหยียนสยงจากหางตา "ลูกน้องคนนี้ของนายเป็นคนมีฝีมือ นายท่านเหยียนช่างโชคดีจริงๆ"
"ฮ่าๆ ถ้าคนอื่นบอกว่าฉันโชคดี ฉันไม่เชื่อหรอก แต่ถ้าสารวัตรเหลยเป็นคนพูดก็อีกเรื่อง!" เหยียนสยงกลับมากระหยิ่มยิ้มย่องอีกครั้ง
เหลยลั่วหันไปมองตู้หย่งเซี่ยว "ว่าอย่างไร สนใจมาอยู่เกาะฮ่องกงไหม?"
"ขอบคุณสารวัตรเหลยที่เมตตาครับ แต่ข้างกายท่านมีพี่ซี่จิ่วอยู่แล้ว ถ้าผมไปจะให้นั่งตรงไหนล่ะครับ?" ตู้หย่งเซี่ยวไม่เชื่อหรอกว่าเหลยลั่วคิดจะดึงตัวเขาไปจริงๆ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังยุแยงให้แตกคอกัน
เหยียนสยงพอใจกับคำตอบของตู้หย่งเซี่ยวมาก เขาก้าวขึ้นมาเหน็บแนมว่า "สารวัตรเหลย พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ อาเซี่ยวเพิ่งมารายงานตัวกับฉัน คุณก็คิดจะดึงคนไปเสียแล้ว ไว้หน้ากันบ้างได้ไหม?"
เหลยลั่วยิ้ม "อาเซี่ยวเป็นคนมีฝีมือ ฉันชอบเขาแล้วผิดตรงไหน?"
เหยียนสยงแสร้งทำหน้าเศร้า ก่อนหันไปหาหลิวฝูอย่างน้อยอกน้อยใจ "นายท่านฝู ช่วยตัดสินให้หน่อยสิครับ อาลั่วทำแบบนี้ผมลำบากใจมากนะ!"
หลิวฝูหัวเราะลั่น ตบไหล่เหยียนสยง "นายสร้างผลงานใหญ่เชียวนะ อาลั่วแค่อิจฉาที่นายมีผู้ช่วยเก่งๆ แบบนี้! เอาละ ยังมีอะไรอยากพูดอีกไหม?"
เหลยลั่วผสมโรงตามคำพูดของหลิวฝู "นั่นสิครับ สารวัตรเหยียน ยังมีอะไรจะกำชับอีกก็พูดมาอีกสักหน่อย ให้ผมได้เรียนรู้บ้าง!"
เหยียนสยงเลิกคิ้วอย่างลำพอง รู้ว่าถึงเวลาแสดงบารมีแล้ว เขาเริ่มจากกล่าวขอบคุณหลิวฝูที่คอยส่งเสริม จากนั้นเหลือบมองเหลยลั่วอย่างท้าทาย ก่อนหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าสารวัตรจีนจากทุกเขต "ทุกท่าน นายท่านฝูให้รางวัลและลงโทษอย่างยุติธรรมมาโดยตลอด ส่วนผม คราวนี้ที่จริงก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เพียงรักษากฎในเขตของตัวเองไม่ให้ใครมาทำลาย เพราะฉะนั้น "
น้ำเสียงของเหยียนสยงพลันกร้าวกระด้างและโอหัง "โหยวเจียนวังคือถิ่นของฉัน เหยียนสยง ใครคิดจะเข้ามา ต้องถามฉันก่อน!"
เมื่อได้ฟังคำประกาศอันกร้าวแกร่งของเหยียนสยง หลิวฝูก็มองด้วยรอยยิ้ม
เหลยลั่วลูบคาง ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
สารวัตรจีนคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าหลากหลาย มองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรปรบมือดีหรือไม่
ทันใดนั้น
แปะๆๆ!
หลิวฝูเริ่มปรบมือ
ทันใดนั้นก็มีคนทำตาม
แปะๆๆ!
เสียงปรบมือดังขึ้นเรื่อยๆ และพร้อมเพรียงขึ้นทุกขณะ
ในเมื่อหลิวฝูยอมรับเหยียนสยง คนอื่นย่อมไม่กล้าคัดค้าน
เหลยลั่วปรบมือตามเช่นกัน แต่แววตากลับฉายประกายแข็งกร้าวไม่ยอมคน
เหยียนสยงมองไปทางเหลยลั่ว
สายตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ
ไร้สุ้มเสียง
แต่กลับประหนึ่งประกายสายฟ้าพุ่งกระจาย
ทันใดนั้น
ก๊อกๆๆ!
มีคนเคาะประตู
หลิวฝูยังไม่ทันเอ่ยปาก คนผู้นั้นก็พรวดพราดเข้ามาอย่างร้อนรน "อารอง แย่แล้วครับ ข้างนอกเกิดเรื่อง!"
หลิวฝูถลึงตาใส่ผู้มาใหม่ "ลนลานเสียขนาดนี้ ดูได้ที่ไหนกัน!"
ตู้หย่งเซี่ยวมองคนผู้นั้น อีกฝ่ายสวมสูทสีเทาคู่กับเสื้อลายฉูดฉาด ผมหวีมันแผล็บ ดวงตาหยีเล็กฉายแววหื่นกาม หน้าตาคล้ายหลิวฝูอยู่หลายส่วน
คนผู้นี้คือหลิวเหอ หลานชายของหลิวฝู เดนตำรวจผู้เลื่องชื่อ ชอบเที่ยวหว่านเสน่ห์ไปทั่ว กระทั่งภรรยาของเพื่อนร่วมงานหลายคนยังกล้าไปยุ่งด้วย สุดท้ายก็เป็นหลิวฝูผู้เป็นอารองคอยตามเช็ดล้างเรื่องฉาวให้ทุกครั้ง
"ข้างนอกมีชาวบ้านกลุ่มใหญ่ถือท่อนไม้กับมีดทำครัวมา บอกว่าทหารอังกฤษสองนายข่มขืนเด็กสาวขายเหล้าที่บาร์กุหลาบแดงในมงก๊ก! ตอนนี้พวกเขามาทวงคำอธิบายจากอารองครับ!" หลิวเหอรายงานรวดเดียวจบ
"ว่าอย่างไรนะ?" หลิวฝูชะงักไป "กลางวันแสกๆ มีเรื่องแบบนี้จริงหรือ?"
"ไม่เพียงเป็นเรื่องจริง ยังมีพยานเห็นเหตุการณ์ด้วย!" หลิวเหอกล่าว "ตอนนี้เจ้านายฝรั่งสั่งให้อารองรีบจัดการให้เรียบร้อย แถมยังบอกว่าถ้าสื่อเอาไปลงข่าว จะทำให้อารองฉิบหาย!"
"ฉิบหายกับผีน่ะสิ!" หลิวฝูเท้าสะเอว "ถ้าฉันฉิบหาย แกก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก! ออกไปดูกับฉันก่อน "
หลิวฝูเดินนำออกไป
หลิวเหอตามไปข้างกาย
คนอื่นๆ รีบตามหลัง
ตู้หย่งเซี่ยวกำลังจะตามไปด้วย แต่เหยียนสยงพลันหันกลับมากล่าวว่า "นายไม่ต้องตามไปมุงดูหรอก เขียนรายงานให้ฉันฉบับหนึ่ง เขียนว่าภายใต้การนำอันชาญฉลาดและเกรียงไกรของฉัน นายคลี่คลายคดีค้าอาวุธครั้งใหญ่ได้อย่างไร! จำไว้ เขียนให้ตื่นเต้นหน่อย โดยเฉพาะบรรยากาศคับขันและอันตราย พวกฝรั่งชอบอ่านเรื่องหวาดเสียวแบบนี้ที่สุด..."
"ครับ นายท่านเหยียน!" ตู้หย่งเซี่ยวพยักหน้า "ผมจะเขียนรายงานให้สนุกยิ่งกว่าเรื่องดาบมังกรหยกเสียอีก!"
"เยี่ยมมาก! ฉันฝากความหวังไว้กับนาย!" เหยียนสยงตบไหล่ตู้หย่งเซี่ยว แล้วจึงหันหลังเดินจากไป
ตู้หย่งเซี่ยวมองแผ่นหลังของเหยียนสยง ก่อนล้วงบุหรี่ออกจากอกเสื้อ คาบไว้ที่มุมปากหนึ่งมวน พลางเลิกคิ้วคมดุจกระบี่ "ดูท่าต้องเสียเหรียญโทรไปหาสำนักข่าวอีกแล้ว!"
...
ในลานสถานีตำรวจ มีคนสิบเจ็ดสิบแปดคนรวมตัวปิดล้อมหน้าประตูอาคารสำนักงาน
ชายร่างกำยำคนหนึ่งถือมีดทำครัว ตะโกนลั่นว่า "วันนี้ต้องให้คำตอบกับพวกเรา! อาเม่ยลูกสาวฉันจะถูกไอ้เดรัจฉานสองคนนั่นย่ำยีเปล่าๆ ไม่ได้!"
"พูดถูก! จับทหารอังกฤษสองคนนั่นเสีย!"
"เอาตัวพวกมันมาลงโทษตามกฎหมาย!"
หลิวฝูพาคนลงมาจากชั้นบน หลิวเหอสั่งให้คนเปิดทางแก่หลิวฝู
มีคนเข้าไปไล่ฝูงชนจอมก่อเรื่องออกไป ให้หลิวฝูยืนตรงตำแหน่งเด่นที่สุด ส่วนเหลยลั่ว เหยียนสยง และบรรดาสารวัตรจีนทั้งหมดต่างยืนเรียงอยู่ด้านหลัง
"ทุกคนเงียบก่อน สารวัตรหลิวฝูอยู่ตรงนี้แล้ว มีเรื่องอะไรพูดกับท่านได้เลย!" หลิวเหอตะโกนเสียงดัง
"สารวัตรหลิว โปรดให้ความเป็นธรรมแก่พวกเราด้วย!"
"ท่านผู้พิทักษ์ความยุติธรรม!"
หญิงคนหนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงวิ่งออกมา ทรุดเข่าลงกับพื้นแล้วโผกอดขาหลิวฝูแน่น
หลิวฝูดิ้นหลุดพลางกล่าวว่า "มีอะไรก็ค่อยๆ พูด อย่ากอดขาสิ!"
ชายร่างกำยำถือมีดทำครัวก้าวเข้ามา "เธอเป็นเมียผมและเป็นแม่ของอาเม่ย ลูกสาวพวกเราถูกฝรั่งรังแก สารวัตรหลิวต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเรานะครับ"
"แค่กๆ ฉันเข้าใจแล้ว! ปล่อยฉันก่อน!" หลิวฝูออกแรงดิ้นให้หลุด
หลิวเหอผู้เป็นหลานรีบเข้ามาช่วยพยุงหญิงคนนั้นลุกขึ้น
หญิงคนนั้นร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล กอดหลิวฝูไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
สุดท้ายชายร่างกำยำต้องเข้ามาช่วย จึงลากตัวเธอลุกขึ้นได้
หลิวฝูก้มมองกางเกงสูทซึ่งเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก
หลิวเหอผู้เป็นหลานรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้
หลิวฝูรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดกางเกง แล้วส่งคืนให้หลานชาย
หลิวเหอมองผ้าเช็ดหน้าที่เหนียวเหนอะด้วยสีหน้ารังเกียจ ก่อนหันไปโยนทิ้ง
"เอาละ เรื่องของอาเม่ยลูกสาวพวกคุณ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หลิวฝูถาม
"เรื่องเป็นแบบนี้ครับ..." ชายร่างกำยำยกมีดทำครัวโบกไปมา เตรียมจะเล่า หลิวฝูจึงชี้หน้าเขา "อย่าแกว่งมีดเล่น ที่นี่สถานีตำรวจ!" แล้วส่งสายตาให้หลิวเหอ
หลิวเหอรีบก้าวขึ้นไปพูดกับชายคนนั้นด้วยรอยยิ้ม "ส่งมาให้ผมเถอะ ผมจะเก็บไว้ให้ก่อน!" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
หลิวเหอกล่าวอีกว่า "เชื่อผมเถอะ ผมเป็นตำรวจ คุณส่งมีดมาให้ผม ผมรับรองว่าจะคืนให้แน่นอน ตำรวจฮ่องกงอย่างเราไม่เคยเอาแม้แต่เข็มหรือด้ายสักเส้นจากประชาชน"
ชายคนนั้นจึงกัดฟันส่งมีดทำครัวให้หลิวเหอ
ทันทีที่หลิวเหอรับมีดมา รอยยิ้มก็หายวับ เขาตวาดชายคนนั้นว่า "ไม่ดูเสียบ้างว่าที่นี่คือที่ไหน ถือมีดมาข่มขู่ใครกัน? เชื่อไหมว่าฉันจะใส่กุญแจมือแก " เขาเปิดชายเสื้อสูท เท้าสะเอว เผยให้เห็นกุญแจมือ
"พอแล้ว ให้เขาพูดก่อน!" หลิวฝูถลึงตาใส่หลานชาย
หลิวเหอรีบยิ้มประจบ "ผมแค่อยากให้เขาเคารพอารองเท่านั้นเองครับ"
