คำพูดของสวีซื่อเยี่ยนทำให้ทุกคนตกใจอีกครั้ง
“จะไปไหน? ไปโรงพยาบาล? ไปโรงพยาบาลที่ทงฮวาเหรอ? อ๋อ... เจ้าสามนายมีเงินแล้วนี่”
สวีซื่อเซียนเป็นคนแรกที่พูด เขามองไปที่น้องชายด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ
“ใครเคยได้ยินว่า ผู้หญิงที่ท้องต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล? คนสมัยนี้ไม่ค่อยใส่ใจเรื่องพวกนี้หรอก”
“ผู้หญิงคนไหนไม่เคยคลอดลูก? แม่เราคลอดมา 6 คน พี่สะใภ้คนโตคลอด 3 คน พี่สะใภ้คนที่สองคลอด 2 คน แล้วไม่มีใครไปโรงพยาบาลสักคน”
“น้องสามนายจะคุยโวขึ้นไปบนฟ้าเหรอ? ไปทงฮวาเหรอ? ไปโรงพยาบาลทีละเท่าไร นายรู้ไหม?”
สวีซื่อเซียนคิดว่าเป็นพี่ชายที่ควรจะสอนน้อง ดังนั้นก็เริ่มพูดกับน้องชาย
สวีซื่อเยี่ยนหันไปมองแล้วถอนหายใจ "ไม่ว่าใช้เงินเท่าไร ผมยินดี ก็ไม่ได้ใช้เงินของพี่ ทำไมผมต้องสนใจ?"
คำพูดนี้ทำให้สวีซื่อเซียนพูดไม่ออก ถลึงตาแต่ไม่รู้จะพูดอะไร
“น้องสาม พูดแบบนี้ได้ยังไง? พี่ชายพูดก็เพราะห่วงนายทั้งนั้น”
เมื่อตัวเองถูกโต้ตอบ สวีซื่อหลินจึงไม่พอใจ หน้าตาไม่สบอารมณ์พูดขึ้น
“ทำไมล่ะ? ผมอายุขนาดนี้แล้ว แต่งงานมีลูก แล้วรู้ดีว่าอะไรดีหรือไม่ดี”
สวีซื่อเยี่ยนไม่สนใจอะไร ตอบโต้แล้วเก็บโสมกลับไปห่อใส่กระเป๋า
“ภรรยา เราไปกันเถอะ กลับบ้านก่อนแล้วผมจะเก็บของ แล้วเราจะไปทงฮวากันวันนี้ จะได้เอาโสมสองต้นไปขายด้วยพอดีเลย”
สวีซื่อเยี่ยนไม่ได้สนใจพูดคุยกับคนอื่นๆเลย ครอบครัวตัวเองสำคัญที่สุด
ซูอันอิงยังคงรู้สึกงงอยู่บ้าง แต่เธอคุ้นเคยกับการทำตามที่สามีบอกแล้ว สวีซื่อเยี่ยนสั่งอะไร เธอทำตาม
ตอนนี้เธอไม่ได้มีอะไรเหลือในบ้านเลย แค่เสื้อผ้าสองชุดที่ซักแล้วแขวนอยู่ข้างนอก สามารถหยิบได้เลย
ทั้งคู่เริ่มเก็บของแล้วเดินออกจากบ้านสวี่ ทั้งสองคนเดินออกไปขณะที่ทุกคนในบ้านมองตามอย่างงงๆ
หลังจากที่สวีซื่อเยี่ยนและภรรยาออกไปแล้ว ทุกคนในบ้านถึงได้หลุดจากความตกใจ
“แม่ ดูสิ เจ้าสามตอนนี้ทำตัวแบบไหน? เขายังมีใครในสายตาบ้าง?”
สวีซื่อหลินพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ตะโกนเสียงดัง
“แค่โสมสองต้นกับหนังของหมีดำ เขามีอะไรที่น่าภาคภูมิใจ? แค่ยังไม่ได้เอาเงินมา กลับทำท่าทางเหมือนบ้านนี้ไม่พออยู่สำหรับเขาแล้ว”
คำพูดของสวีซื่อหลินนั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาเหมือนน้ำส้มสายชู สองพันหยวนใครจะไม่อยากได้ ใครจะไม่รู้สึกอิจฉา?
โจวกุ้ยหลานนั่งอยู่บนเตียงมองไปที่ทุกคนในห้อง ถอนหายใจ
“เอาละๆ เจ้าสามก็แยกบ้านแยกครอบครัวไปแล้ว แม่ไปควบคุมอะไรเขาไม่ได้หรอก เขาจะทำอะไรยังไงก็ช่างเขาเถอะ”
ลูกชายคนโตไปแล้ว แม่ก็ไม่สามารถทำอะไรมาก จะไปยุ่งอะไรให้คนรังเกียจ
“ถ้าพวกเธอมองชีวิตของบ้านเจ้าสามแล้วรู้สึกอิจฉา งั้นแม่จะไปคุยกับพ่อของพวกเธอ รอให้ปีนี้ฤดูหนาวเมื่อเจ้าสี่แต่งงานแล้ว พวกเธอก็แยกออกไปอยู่เอง”
โจวกุ้ยหลานไม่ใช่ผู้หญิงแก่ธรรมดา เธอเห็นความคิดของลูกชายและลูกสะใภ้ชัดเจน
เอาละ ต้นไม้ใหญ่ต้องแตกกิ่งก้าน ลูกๆ ก็โตแล้ว มันคงไม่เป็นไปได้ที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป คงถึงเวลาที่จะต้องแยกบ้าน เพื่อไม่ให้พวกเขาทะเลาะกันทุกวัน
เมื่อโจวกุ้ยหลานพูดออกไป เซวียซิ่วหลินและเว่ยหมิงหรงสะใภ้สองคนก็เริ่มดีใจ ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“แม่ อย่าพูดอย่างนั้นสิ เราก็ไม่ได้พูดว่าจะจะแยกบ้านเลยนะ บ้านเรานี่ก็อยู่ดีๆ เหมือนเดิม เราไม่เหมือนกับอิงจื่อ ไม่ชอบอยู่กับผู้ใหญ่”
ถึงแม้ในใจจะดีใจแค่ไหน แต่ก็ต้องแสร้งทำตัวให้ดูดี พูดเรื่องที่น่าฟังและแอบด่าคนอื่นไปด้วย
โจวกุ้ยหลานถอนหายใจแล้วไม่พูดอะไร เพียงแค่เริ่มเก็บของที่สวีซื่อเยี่ยนทิ้งไว้แล้วเก็บใส่ตู้
“แม่ ไขมันหมีดำที่แม่เก็บไว้นี่จะเก็บไว้ทำอะไร? เอาไปตุ๋นถั่วฝักยาวเถอะ มันนานแล้วที่ไม่ได้กินของมันๆ”
เห็นแม่ผูกกุญแจตู้ เว่ยหมิงหรงก็รีบพูด เรื่องอื่นๆ เอาไว้ก่อนก็ได้ แต่ไขมันหมีดำเอามาตุ๋นอาหารจะดีมาก
“ก็แค่เธออยากกินเองไม่ใช่เหรอ? คิดว่าฉันไม่รู้หรอกเหรอ? ไขมันหมีดำถ้าเอามาทำขนมปัง หน้าหนาวเอาไว้ข้างนอก ขนมปังก็จะไม่แข็งด้วย”
โจวกุ้ยหลานมองสะใภ้คนที่สองด้วยสายตาแข็งๆ นี่มันคนตะกละจริงๆ
“พวกผู้ชายหนาวๆ ก็ไปเก็บฟืน แบกไม้ เก็บขนมปังให้พวกเขากิน แล้วเธอจะเอาไปตุ๋นถั่วฝักยาว? คิดให้ดีๆ นะ”
คนรุ่นเก่ามักจะเป็นแบบนี้ อะไรที่กินได้ ต้องให้พวกผู้ชายก่อน
สะใภ้สองคนได้ยินแล้วก็ทำหน้าเสีย แม่ผัวคนนี้ขี้เหนียวจัง
เร็วๆ นี้ต้องแยกบ้านแล้ว เมื่อแยกไปอยู่เอง อยากกินอะไรก็กิน
ตอนนี้ก็ไม่พูดถึงความคิดของคนในบ้านสวี มาพูดถึงสวีซื่อเยี่ยน เขาพาภรรยากลับมาถึงบ้านหลี่
เข้าไปในบ้านก็ไม่ได้ทำอะไร แต่เอาสิ่งของในกระเป๋าออกมา "ภรรยา ช่วยฉันดูหน่อย ฉันจะซ่อนของ"
โสมห้าต้น สวีซื่อเยี่ยนแค่ตั้งใจจะขายโสมสองต้นที่เล็ก ส่วนโสมอื่นๆ จะเก็บไว้ก่อน
ตอนนี้ราคาของโสมภูเขายังต่ำอยู่ ขายไปมันไม่ค่อยคุ้ม อีกทั้งกลัวเงินมากเกินไปจะดึงความสนใจจากคนอื่น เก็บเอาก่อนไว้ดีกว่า
ทรัพยากรโสมภูเขาจะค่อยๆ ลดลง ของที่มีค่านี้จะหาได้ยากขึ้น ราคาก็จะสูงขึ้นเรื่อยๆ
นอกจากนี้ โสมยังสามารถช่วยชีวิตในเวลาที่จำเป็น เป็นของที่มีค่ามาก แม้จะมีเงินก็ซื้อไม่ได้
สวีซื่อเยี่ยนสามารถทำสมุนไพรได้ เมื่อเขากลับมาจากทงฮวา เขาจะเตรียมโสมสามต้นให้เสร็จแล้วเก็บไว้ เก็บได้หลายสิบปีไม่เป็นปัญหา
แต่การจะซ่อนมันไว้ที่ไหน สวีซื่อเยี่ยนยังคิดไม่ออก เพราะในห้องนี้มันไม่ใช่บ้านของตัวเอง เขาต้องคิดให้ดี
ห้องนี้คือห้องนอนทิศใต้ ที่ปลายเตียงมีพิณวางอยู่ ข้างๆ พิณมีชั้นวาง บนชั้นวางมีตู้ไม้เกาลักสีดอกไม้สองใบวางอยู่
ทางทิศเหนือใกล้ผนัง มีตู้ไม้ขนาดห้าลูก ในห้องนี้มีแค่สิ่งของไม่กี่ชิ้น แล้วจะซ่อนโสมสามต้นไว้ที่ไหนให้ปลอดภัยดีล่ะ?
ทันใดนั้น สวีซื่อเยี่ยนก็เห็นกองสิ่งของใต้ชั้นวาง
มันคือกระสอบมันฝรั่งที่เอามาจากบ้านสวีในตอนที่แยกบ้าน ถูกทิ้งไว้ตรงมุมผนัง
ดีแล้ว มีทางออกแล้ว
สวีซื่อเยี่ยนบอกให้ซูอันอิงดูแลไม่ให้มีคนมาเห็น ตัวเขาก็เริ่มขยับมันฝรั่งออกไป แล้ววางโสมสามต้นไว้ในมุมผนัง จากนั้นก็เอามันฝรั่งมาทับบนโสมอีกครั้ง
"เรียบร้อย ฉันไม่เชื่อว่าใครจะรู้ว่าโสมอยู่ใต้กองมันฝรั่งนี้" สวีซื่อเยี่ยนตบมือที่เปื้อนดินและยิ้มพูด
"เมื่อกี้คุณซ่อนอะไรไปเหรอ?" ซูอันอิงถามด้วยความอยากรู้
"ฉันไปขุดโสมมา 5 ต้น ไม่อยากให้ใครรู้ ภรรยา จำไว้นะ ไม่ว่าใครก็ห้ามบอก" สวีซื่อเยี่ยนกระซิบ
"อ๋อ รู้แล้วค่ะ" ซูอันอิงตาโต ยกมือปิดปากและพยักหน้าหลายครั้ง
สวีซื่อเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "เร็วเข้า ช่วยหาชุดสะอาดให้ฉันหน่อย ฉันจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วต้องไปหาคุณลุงจ้าวขอหนังสือแนะนำ"
สมัยนี้การออกไปข้างนอกนั้นไม่ง่าย ถ้าไม่มีใบรับรองหรือหนังสือแนะนำจากหมู่บ้าน ก็ไม่มีที่พัก
ซูอันอิงได้ยินก็รีบไปตักน้ำให้สวีซื่อเยี่ยนล้างหน้าและเช็ดตัว จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าสะอาดมาให้เขา
สวีซื่อเยี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ออกจากบ้านไปหาจ้าวต้าไห่ เขาบอกว่าจะพาภรรยาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสุขภาพ
จ้าวต้าไห่ยินดีให้การช่วยเหลือ เขาให้ใบรับรองและหนังสือแนะนำตัว ยังให้ตั๋วข้าวมาอีกหลายกิโล
