ถึงแม้สวี่ซื่อเยี่ยนจะพูดเล่าเรื่องราวเบาๆ แต่โจวกุ้ยหลานก็ยังรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด
เมื่อคิดถึงลูกชายที่เจอหมีดำในป่าและต้องเผชิญกับอันตรายมากมายจนรอดมาได้ พร้อมทั้งนำของพวกนี้กลับมา โจวกุ้ยหลานก็อดน้ำตาไหลไม่ได้
"ลูกสาม ทำไมต้องไปป่าอีกล่ะ มันอันตรายมาก กลัวจริงๆ"
ในฐานะแม่ เธอแค่ต้องการให้ลูกปลอดภัย
ถึงแม้จะมีเงินมากแค่ไหน หากคนในบ้านต้องเจออันตราย ชีวิตก็ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้
สวี่ซื่อเยี่ยนเห็นแม่เป็นแบบนี้ก็รีบเข้าไปปลอบใจ "แม่ครับ ครั้งหน้าผมจะระวังมากกว่านี้ สบายใจได้"
คราวนี้มันใกล้เคียงกับอันตรายจริงๆ ถ้าไม่วิ่งไปที่ขอบหิน ถ้าไม่มีต้นสนต้นนั้น สวี่ซื่อเยี่ยนก็อาจจะไม่รอดมา
แน่นอน ถ้าไม่เจอหมีดำไล่ล่า ถ้าไม่โชคดีที่หมีตกลงไปที่ลานหิน เขาก็คงจะไม่ได้เจอกับโสมสองต้นนี้
บางที นี่อาจจะเป็นคำพูดที่คนโบราณว่า "เคราะห์ร้ายมักมีโชคดีตามมา"
ยังไงก็ตาม เขากลับมาอย่างปลอดภัยและยังได้ของดี กลับมาแบบครบทุกอย่าง แม้จะเจออันตรายบ้าง แต่ก็คุ้มค่า
ต่อไปนี้เขาจะระวังตัวมากขึ้น ไม่ควรจะเข้าไปในป่ามือเปล่า ควรจะหาอาวุธมา แม้จะไม่ใช่ปืนอัตโนมัติ หรือไม่ก็ขอแค่มีไม้พลองไว้ก็ยังดี
โจวกุ้ยหลานไม่รู้หรอกว่าลูกชายคิดอะไร ถ้ารู้เข้า คงไม่ได้แค่เตะลูกชายแค่นั้น
หลังจากลูกชายกลับมาปลอดภัย และได้รับคำมั่นจากเขา โจวกุ้ยหลานก็รู้สึกสงบใจมากขึ้น เมื่อเธอเห็นของพวกนี้บนเตียงก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง
"แม่ครับ ผมขุดโสมมาสองต้นด้วยนะ ดูสิ"
สวี่ซื่อเยี่ยนรู้ว่าพี่ชายหลายคนคงกำลังรอให้เห็นของดีๆ ก็เลยไม่ปิดบังแล้วหยิบกระสอบโสมสองต้นออกมา
สามต้นใหญ่ๆ ถูกวางไว้ที่ก้นกระเป๋า ถูกห่อด้วยผ้าขาดๆ และซ่อนไว้ดีๆ ไม่มีส่วนไหนโผล่
เมื่อเปิดกระสอบออก ก็เห็นโสมสองต้นที่มีรูปร่างเหมือนคน ตั้งอยู่ในห้อง ทุกคนในบ้านอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าเสียงดัง
ทั้งสองต้นโสมนี้มีรูปร่างสวยงามมาก
ต้นโสมต้นใหญ่เป็นโสมชนิด "จูเจี๋ยหลู" ซึ่งมีรอยตัดระหว่างข้อที่เกิดขึ้นตามระยะที่สม่ำเสมอ ลักษณะคล้ายกับข้อของไม้ไผ่
ส่วนโสมต้นเล็กเป็นโสมชนิด "ม่าเย่หลู" มีรอยตัดชัดเจน และลักษณะของมันจะเรียงกันในลักษณะเปิดกว้าง มีขอบที่เป็นปีกๆ คล้ายกับฟันม้า
จากนั้นมาดูที่ลำต้นหลัก ซึ่งก็คือรากหลักของโสม
โสมทั้งสองต้นมีรูปร่างที่ประณีตและสวยงาม มีขาและลำตัวที่สมส่วนและเด่นชัด รากสองขาที่ยื่นออกมามีการแยกตัวเป็นอย่างดี นี่แสดงให้เห็นถึงลักษณะของโสมที่มีพลัง
จากนั้นมาดูที่เปลือก ซึ่งเป็นผิวของราก
โสมต้นใหญ่มีเปลือกที่แน่นและละเอียด สีเหลืองขาวมีเงางาม ซึ่งเรียกว่า "เปลือกผ้าแพร" ส่วนโสมต้นเล็กมีเปลือกที่ละเอียด สีขาวและเงางาม ซึ่งเรียกว่า "เปลือกอ่อน"
ต่อมาก็มาดูที่ลวดลาย ซึ่งหมายถึงลวดลายขีดขวางที่ปลายรากหลัก
โสมที่อายุมากขึ้นจะมีลวดลายขีดขวางที่แน่นหนากว่า
สุดท้ายคือรากข้าง ซึ่งเรียกว่ารากขน
รากขนของโสมนี้จะมีตุ่มที่มีลักษณะคล้ายกับไข่มุก ซึ่งเรียกว่า "ตุ่มไข่มุก"
โสมทั้งสองต้นนี้มีรากขนที่ขนาดเท่าๆ กัน มีลักษณะยาวและไม่ยุ่งเหยิง มีความยืดหยุ่นและไม่เปราะ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเชือกหนังและมีตุ่มไข่มุกที่เด่นชัด เรียกว่ารากขนผิวหนัง
โดยรวมแล้ว โสมทั้งสองต้นนี้ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ถือว่าเป็นโสมคุณภาพสูง ความแตกต่างเพียงแค่ในเรื่องของน้ำหนัก
"น้องห้า ไปที่บ้านเจียกุ่ยหน่อย ไปขอยืมตาชั่งหน่อย เอามาชั่งโสมสองต้นนี้" สวี่ซื่อเยี่ยนอดไม่ได้แล้ว รีบส่งสวีเสียงไปขอยืมตาชั่งจากบ้านเจียกุ่ย
ตาชั่งที่พูดถึงนั้น คือเครื่องชั่งที่ใช้ในร้านขายยาของสมัยก่อน
โสมมีน้ำหนักเบา การชั่งด้วยตาชั่งธรรมดาไม่แม่นยำ ในสมัยนั้นยังไม่มีเครื่องชั่งดิจิตอล จึงต้องใช้ตาชั่งชนิดนี้
เจียกุ่ยเป็นหมอท้องถิ่นในหมู่บ้าน และเขามีตาชั่ง ดังนั้นสวี่ซื่อเยี่ยนจึงส่งซือว์เสียงไปขอยืม
สวีเสียงตอนนี้ไม่สามารถรอได้แล้ว วิ่งไปบ้านเจียกุ่ยทันที
โชคดีที่เจียกุ่ยไม่ได้ออกไปไหน พอได้ยินว่าเป็นการขอยืมตาชั่งเพื่อชั่งโสม เจียกุ่ยก็สนใจทันที และเดินตามไปด้วย
พอถึงบ้านสวี่ซื่อเยี่ยน เจียกุ่ยเห็นโสมสองต้นก็ต้องตะลึงตาค้าง "โอ้สวรรค์ โสมสองต้นนี้มันยอดเยี่ยมมากเลย?"
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ให้คนอื่นยุ่ง มือถือโสมขึ้นมาอย่างระมัดระวังและวางลงบนตาชั่ง
โสมต้นเล็กหนักหนึ่งตำลึงสามเฉียน ต้นใหญ่หนักสามตำลึงครึ่ง สวี่ซื่อเยี่ยนประมาณราคาในใจว่าโสมสองต้นนี้ขายได้อย่างต่ำ 1,500 หยวน ถ้าหากมากกว่านั้นอาจจะได้ถึง 2,000 หยวน
ยังมีดีหมีด้วย มันอยู่ในถังทองแดงและหนักไม่เบา ถ้าคำนวณรวมทั้งหมด โสมสองต้นและดีหมีจะมีมูลค่ามากกว่า 2,000 หยวนแน่
ไม่เพียงแค่สวี่ซื่อเยี่ยนที่รู้สึกแบบนี้ คนอื่นๆ ในบ้านก็เริ่มคิดตามกันแล้ว 1,000 หยวนหรือ 2,000 หยวน ใครเห็นก็ต้องอิจฉา
"เอ่อ แม่ ผมว่าให้น้องสามกับน้องสะใภ้กลับมาอยู่ที่บ้านเถอะ" สวีซื่อเซียนปรับเสียงแล้วพูดขึ้น
"น้องสะใภ้ท้องแล้ว ท่าทางไม่ค่อยดี ถ้าพวกเขาอยู่แยกกับเรามันไม่ค่อยสะดวก"
"ทำไมไม่ให้พวกเขากลับมาอยู่ที่บ้านเลยล่ะ? มีแม่คอยดูแล และมีเซวียซิ่วหลินกับสะใภ้สองคอยช่วยดูแลทั้งสามีและลูก ก็จะดีสำหรับทั้งสามีและลูกนะ" สวีซื่อเซียนหาข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ
"ใช่แล้วค่ะ แม่คะ ให้อิงซื่อกับสามีกลับมาเถอะ"
เซวียซิ่วหลินที่ยืนดูอยู่ในห้องข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาในห้องตะวันออก พร้อมกับยิ้มและพูดขึ้น "ดูสิ ตอนนี้ฉันไม่สามารถทำงานในไร่ได้ เพราะต้องดูแลหลี่ปิ่น ฉันก็อยากดูแลอิงซื่อด้วย จะได้สะดวก"
"ใช่ค่ะ พี่สะใภ้พูดถูกแล้ว อิงซื่อท้องแล้ว คงไม่ดีที่จะไปอยู่ที่บ้านคนอื่นและคลอดลูกที่นั่น ยังไงก็ให้พวกเขากลับมาอยู่ที่บ้านเถอะ"
เว่ยหมิงหรงถึงแม้จะช้ากว่าคนอื่นในการตอบกลับ แต่ก็รีบเสริม "ตอนนั้นพูดไปตามสถานการณ์ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถ้าครอบครัวเดียวกัน ไม่ควรจะเก็บความเกลียดชังเอาไว้ ถึงเวลานี้กลับมาอยู่บ้านก็ดีที่สุด"
โจวกุ้ยหลาน แม้จะเป็นผู้หญิงอายุมากแล้ว แต่ความคิดเธอก็ยังคมไม่แพ้ใคร เมื่อเห็นลูกชายลูกสะใภ้พูดแบบนี้เธอก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับการที่อยากให้คนกลับมาอยู่ด้วยกัน แต่เป็นเรื่องของโสมสองต้นและดีหมีต่างหาก
"ต้องให้สามีของเธอเป็นคนพูดแล้วล่ะ?" โจวกุ้ยหลานหันไปมองลูกชายคนที่สาม "เรื่องนี้แม่ไม่สามารถตัดสินใจแทนเธอได้"
"ครับแม่ ขอบคุณพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สะใภ้ใหญ่ และพี่สะใภ้รอง" สวี่ซื่อเยี่ยนพูดขอบคุณพร้อมกับยิ้ม
"แต่พวกเราสองคนแยกออกมาแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะกลับมา"
เขารู้ดีว่าถ้าเขายอมตกลงกลับไปที่บ้าน โสมสองต้นและดีหมีจะกลายเป็นของครอบครัว แล้วทุกคนจะได้แบ่งกัน แต่เขาคิดว่าไม่ยุติธรรม
"แม่ครับ ผมอยากพาอิงซื่อไปโรงพยาบาลที่ทงฮวา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอท้อง ผมไม่ค่อยมั่นใจ"
นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ตอนนี้ยังพอมีเวลา อยากพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาล เพื่อจะได้มั่นใจว่าทารกในท้องยังปลอดภัย
"ห๊ะ? ไปโรงพยาบาล? ต้องไปทงฮวาเหรอ? ไม่ต้องหรอกมั้ง?" โจวกุ้ยหลานงงงวย ทำไมถึงเกี่ยวกับการไปหาหมอล่ะ?
