ยามหิมะตกหนัก ซ่งเฉียนจีกำลังหนีเอาชีวิตรอด
เขาขี่กระบี่เหาะเหิน ทะลวงผ่านทะเลทรายเวิ้งว้าง ข้ามขุนเขานับหมื่นพัน หนีจากมหาสมุทรสุดขอบทวีปฝั่งตะวันออก มุ่งหน้าสู่ทุ่งหิมะสุดขอบทวีปฝั่งตะวันตก
ศัตรูของเขาจึงหลั่งไหลมุ่งสู่ทุ่งหิมะจากทุกสารทิศ ราวกับเกลียวคลื่นเชี่ยวกรากที่สาบานว่าจะกลืนกินเกาะร้างอย่างราบคาบ
ของวิเศษเหาะเหินนานาชนิดลอยเบียดเสียดเต็มท้องฟ้า รัศมีของวิเศษหลากสีสันถักทอประสานกันจนกลายเป็นม่านแสงอันตระการตา
หิมะขาวที่โปรยปรายเต็มฟ้า กลับถูกสาดส่องจนกลายเป็นสีสันละลานตา
การไล่ล่าล้อมสังหารครั้งนี้ดำเนินต่อเนื่องมาสามวัน สู้รบกันจนฟ้าดินไร้สีสัน มองไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน นับเป็นภาพตระการตาอย่างแท้จริง
เลือดของซ่งเฉียนจีแทบจะไหลจนเหือดแห้ง เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป รู้สึกเพียงความหนาวเหน็บ
กระบี่บินประจำกายสั่นคลอนโอนเอน ในที่สุดก็ทนรับน้ำหนักไม่ไหว ร่วงหล่นลงมาราวกับนกปีกหัก กระแทกพื้นจนฝุ่นหิมะฟุ้งกระจาย
ซ่งเฉียนจียันกายลุกขึ้นจากพื้นหิมะ กวาดตามองไปทั่ว ทั้งบนฟ้าและเบื้องล่าง แปดทิศล้วนมีแต่ศัตรู วงล้อมกำลังหดแคบเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
ราวกับสรรพสิ่งในโลกหล้ากำลังหมุนวนรอบตัวเขา หมุนจนเขาวิงเวียนศีรษะตาลาย การมองเห็นพร่ามัว
เขาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แหงนหน้ามองฟ้าแล้วหัวเราะเยาะตัวเอง
"มากันเยอะขนาดนี้เชียว ไม่ใช่มาเที่ยวงานวัดสักหน่อย จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?"
คำถามเดียวกันนี้ คนที่มาตามฆ่าเขาก็เคยถามเช่นกัน
"สี่สำนักเซียนใหญ่ร่วมมือกัน วางข่ายฟ้าตาข่ายดิน สามวันสามคืน เพียงเพื่อฆ่าคนคนเดียว ทำเกินไปหน่อยหรือไม่?"
บนเรือเมฆาที่อยู่สูงที่สุดบนขอบฟ้า ถ่ายทอดเจตนารมณ์ของผู้ริเริ่มปฏิบัติการลงมา:
"ไม่เกินไปหรอก เพราะเขาคือซ่งเฉียนจีผู้ผ่านร้อยศึกไม่ตาย ขอเพียงมอบทางรอดให้เขาแม้เพียงสายเดียว เขาก็สามารถพลิกฟื้นกลับมาได้"
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรไล่ตามมาตลอดทางจนหมดเรี่ยวหมดแรง สงสัยในชีวิตตัวเอง ถึงได้เข้าใจว่าคำพูดนี้ไม่ผิดเพี้ยน
"ซ่งเฉียนจีเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ ไฉนถึงเชี่ยวชาญวิชาหลบหนีปานนี้?! ภายในสามวัน พวกเราพยายามรวบค่ายกลถึงเจ็ดครั้งก็ไม่สำเร็จ ถูกเขาสังหารทะลวงทางออกไปได้หมด"
"ฮ่า เจ้าคิดว่าเขาเกิดมาสูงส่งดุจทองคำล้ำค่าดั่งหยกงั้นหรือ? เดิมทีเขาก็เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่มาจากชนชั้นต่ำต้อย ถ้าหนีเอาชีวิตรอดไม่เป็น ป่านนี้ไปเกิดใหม่ตั้งนานแล้ว!"
ซ่งเฉียนจีใช้กระบี่ยันพื้น ยืดแผ่นหลังขึ้นตรง ในใจเขามีลางสังหรณ์ลึกๆ ว่า ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ขึ้นฟ้าไร้หนทาง ลงดินไร้ประตู
ถึงทางตันอย่างแท้จริง
ลมกรรโชกหิมะพัดกระหน่ำ ท้องฟ้าประดุจกรงขัง มองหน้าตาของแต่ละคนไม่ชัดเจน ทว่าสีหน้าของทุกคนกลับเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว:
เปี่ยมด้วยความยุติธรรม ร่วมแรงร่วมใจปราบศัตรู
ภาคภูมิใจที่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องใหญ่ ได้ออกแรงช่วยเหลือ และตื่นเต้นที่จะได้เห็นผู้ยิ่งใหญ่ร่วงหล่น
สายตาของซ่งเฉียนจีกวาดมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าทีละคน สีหน้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง
เขาเอ่ยถาม "เมี่ยวเยียนอยู่ที่ใด? ข้าทำข้ารับเอง พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องไปสร้างความลำบากให้แก่นาง"
ไม่มีใครตอบเขา
บุคคลระดับซ่งเฉียนจี ต่อให้พยัคฆ์ตกที่ราบ ใครจะรู้ว่าเขายังมีไม้ตายร้ายกาจอะไรไว้สู้ตายอีกหรือไม่
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรหวาดหวั่นในใจ หยุดอยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าจั้ง ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีก ทำเพียงตะโกนผ่านม่านหิมะขาวโพลน ทั้งเกลี้ยกล่อมและด่าทอ
"ส่งมอบแจกันบริสุทธิ์ ส่งมอบน้ำพุอมตะมาซะ!"
"ต้นค้ำฟ้ากำลังจะตาย โลกใบนี้มาถึงจุดหัวเลี้ยวหัวต่อแห่งความเป็นความตายแล้ว อย่าได้หลงผิดอีกเลย!"
ท่ามกลางความวุ่นวาย จู่ๆ เสียงผีผาก็ดังขึ้น เสียงดนตรีบรรเลงสลับหนักเบา ราวกับกำลังร่ำไห้คร่ำครวญ ทะลวงผ่านลมพายุหิมะ กลบเสียงผู้คน ราวกับเสียงสวรรค์จากวังเซียนร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์
ท่วงทำนองลึกล้ำ ซ่อนเร้นเจตนารมณ์แห่งวิถีเต๋า เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจิตใจสั่นสะท้าน ปิดปากเงียบสนิท
เสียงผู้คนเงียบหาย เสียงลมเสียงหิมะก็จางลง มีเพียงเสียงดนตรีผีผาที่ทวีความดุดันขึ้นเรื่อยๆ ทวีความโศกเศร้าขึ้นเรื่อยๆ จนสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วฟ้าดิน
ซ่งเฉียนจีชะงักไปเล็กน้อย พึมพำว่า "หนึ่งบทเพลงเบื้องหน้าทัพนับหมื่น ช่างเป็นเพลง ป้าหวังเซี่ยเจี่ย ที่บีบคั้นหัวใจคนเสียจริง"
แววตาที่เลื่อนลอยของเขาพลันจับจ้อง ทะลุผ่านฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดิน พุ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงเพลง แล้วตวาดเสียงต่ำ:
"เมี่ยวเยียน ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ไฉนจึงไม่ปรากฏตัว!"
แม้ซ่งเฉียนจีจะมาถึงทางตัน ทว่าในยามตวาดลั่น กลับยังคงเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งความยิ่งใหญ่ที่มองข้ามใต้หล้า ไร้ผู้ต่อกรดังเช่นวันวาน
เสียงผีผาราวกับปะทะอสนีบาต หยุดชะงักลงทันที
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์
"ที่แท้ก็เทพธิดาเมี่ยวเยียนมาถึงแล้ว!" "เทพธิดาช่างมีคุณธรรมสูงส่ง จะเป็นผู้ลงมือสังหารมารร้ายตนนี้ด้วยตัวเอง!"
ฝูงชนเกิดความโกลาหลเล็กน้อย ก่อนจะแหวกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นราชรถอันหรูหราคันหนึ่ง
หญิงสาวผู้หนึ่งมีนิ้วมือเรียวงามดุจกล้วยไม้ ค่อยๆ เลิกม่านผ้าโปร่งขึ้นอย่างแผ่วเบา
เมี่ยวเยียนอุ้มผีผาลงจากรถม้า ก้าวเดินอย่างแช่มช้อย กระโปรงสีขาวและผ้าคลุมแขนพลิ้วไหวไปตามสายลม ราวกับควันและม่านหมอก
ผู้คนมากมายลืมเลือนไปว่าตนเองกำลังอยู่ในสนามรบ เอาแต่จ้องมองนางด้วยความหลงใหล
ซ่งเฉียนจีกล่าวเสียงเย็น "เจ้าก็มาฆ่าข้าด้วยงั้นหรือ?"
เมี่ยวเยียนกะพริบตากลมโต หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบงัน
หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งโลกบำเพ็ญเพียร สมคำร่ำลือ นางงดงามเช่นนี้เสมอมา ทุกรอยยิ้มทุกการขมวดคิ้วราวกับถูกคำนวณมุมที่สมบูรณ์แบบที่สุดมาแล้ว ไร้ซึ่งที่ติใดๆ
น้ำตาหยดนี้ก็เช่นกัน มันชโลมขนตาที่งอนยาวจนเปียกชุ่ม กลิ้งผ่านใบหน้าขาวเนียนดุจกระเบื้องเคลือบ ร่วงหล่นกระทบลงกลางใจของซ่งเฉียนจี
คำถามของเขาจุกอยู่ที่คอ บาดแผลทั่วร่างที่เดิมทีชาหนึบไปแล้ว จู่ๆ ก็ปวดแปลบขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ
น้ำเสียงของเมี่ยวเยียนนุ่มนวลไพเราะ สะอื้นไห้แผ่วเบา "เฉียนจี ข้าขอโทษ"
แสงจากของวิเศษในมือเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร แผ่ขยายออกไปเบื้องหลังนาง ราวกับกองเพลิงที่ลุกโชน และคล้ายกับแสงตะวันรอนยามเย็น
ซ่งเฉียนจีถูกความเจ็บปวดทรมานจนสติพร่าเลือน ถึงขั้นนึกย้อนไปถึงวันที่ได้พบเมี่ยวเยียนเป็นครั้งแรก วันนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่แสงตะวันรอนสาดส่องเช่นกัน
เขาเกิดในเมืองเล็กๆ ของโลกมนุษย์ เกิดมาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา วัยเด็กแม้จะยากจนทว่าก็มีความสุข
กระทั่งผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักหัวเวยมาทดสอบรากวิญญาณเพื่อรับศิษย์ เขาถึงได้จากบ้านเกิดเมืองนอนมาอย่างงงๆ เบียดเสียดอยู่บนเรือเมฆาร่วมกับเด็กและวัยรุ่นนับพันคน โบยบินสู่อนาคตที่ไม่รู้ชะตากรรม
ยามพลบค่ำ แสงสีแดงสายหนึ่งพาดผ่านขอบฟ้า โฉบผ่านเหนือเรือเมฆาในชั่วพริบตา สาดส่องจนใบหน้าของพวกเขาแดงระเรื่อ
มีเด็กบางคนตะโกนด้วยความตื่นตระหนกว่าไฟไหม้บนฟ้าแล้ว ทว่าศิษย์พี่ที่มารับรองกลับหัวเราะและบอกว่า:
"นั่นคือร่องรอยราชรถทองคำดำของเทพธิดาเมี่ยวเยียน เล่าลือกันว่านางคือหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งโลกบำเพ็ญเพียร... พวกเจ้ายังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก วันหน้าหากมีวาสนาได้ยลโฉมนางด้วยตาตัวเองสักครั้ง ก็ถือว่าไม่เสียชาติเกิดแล้ว"
ราชรถทองคำดำแหวกว่ายทะลวงชั้นเมฆ ทิ้งรอยโค้งสีแดงอ่อนไว้สายหนึ่ง ก่อนจะหายลับไปที่สุดขอบฟ้า ตรงจุดที่แสงตะวันรอนเข้มข้นที่สุด
ผู้คนบนดาดฟ้าเรือเมฆาต่างแหงนหน้ามอง เผยสีหน้าใฝ่ฝัน
ซ่งเฉียนจีก็เป็นหนึ่งในผู้ที่แหงนหน้ามองเช่นกัน
ก้าวแรกสู่เส้นทางเซียน ม่านแห่งโลกใบใหม่ถูกเปิดออกเบื้องหน้าเขา เผยให้เห็นภาพเงาอันยิ่งใหญ่อลังการและเต็มไปด้วยสีสันอันเข้มข้น
ขี่เมฆเหินเวหา วันเดียวเดินทางได้พันลี้ เหยียบย่ำขุนเขาและแม่น้ำไว้ใต้ฝ่าเท้า มนุษย์ธรรมดาคนใดบ้างที่จะไม่เลือดสูบฉีด บังเกิดความฮึกเหิมทะยานฟ้า?
ที่แท้บนโลกนี้ยังมีสิ่งที่อยู่สูงกว่าเรือเมฆา และงดงามยิ่งกว่า หญิงงามอันดับหนึ่ง
เขาคิดว่า เขาจะไม่ขอใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย เกิด แก่ เจ็บ ตายไปชั่วชีวิตอีกแล้ว
เกิดเป็นคนต้องเป็นผู้บำเพ็ญเพียร จะแต่งภรรยาทั้งทีต้องแต่งกับเซียนเมี่ยวเยียน!
คนนับพันนับหมื่นล้วนเคยเพ้อฝันเช่นนี้ สิ่งที่แตกต่างจากเด็กหนุ่มช่างฝันคนอื่นๆ คือ ซ่งเฉียนจีทำได้จริงๆ
เดิมทีเขาเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ที่มีรากวิญญาณเทียม เข้าสู่สายในไม่สำเร็จ แต่ก็ไม่ยอมลงจากเขา อดทนตรากตรำทำงานเบ็ดเตล็ดอยู่ในสายนอกมาหลายปี ต่อมาเพื่อแย่งชิงโควตาเข้าสายใน เขาถูกคนวางแผนใส่ร้ายจนต้องโทษประหาร เขาหนีเอาชีวิตรอดมาตลอดทาง จนกลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ
ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระไร้ที่พึ่งพิง ใครๆ ก็สามารถเหยียบย่ำได้ ยามเผชิญหน้ากับศัตรูในทางแคบ ทำได้เพียงวัดกันว่าใครมีลูกไม้มากกว่ากัน ใครมีจิตใจเหี้ยมโหดกว่ากัน
เขาบุกเขาเหลาหวังหกครั้ง สังหารในหุบเขาธารโลหิตเจ็ดครา สำรวจแดนลับทะเลมรณะแปดหน รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ถึงได้มีตบะบารมีเต็มเปี่ยมเช่นในวันนี้
วงล้อแห่งโชคชะตาหมุนเวียน ร้อยปีผ่านไปในพริบตา ซ่งเฉียนจีผ่านร้อยศึกไม่ตาย เลื่อนขั้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับฮว่าเสิน
สำนักหัวเวยที่เคยออกคำสั่งตามล่าเขา เปลี่ยนจากรุ่งเรืองเป็นตกต่ำ ต้องมาขอร้องให้เขาให้อภัย
เทพธิดาเมี่ยวเยียนที่ไม่เคยมองเขาแม้แต่หางตา ก็ตกลงกำหนดวันแต่งงานกับเขา ปฏิบัติต่อเขาอย่างอ่อนโยนเอาใจใส่
ประมุขและผู้อาวุโสของสำนักใหญ่ต่างๆ แม้ในใจจะดูแคลนชาติกำเนิดผู้บำเพ็ญเพียรอิสระของเขา แต่ต่อหน้ากลับเคารพและหวาดกลัวเขา แย่งกันเชิญเขาไปเป็นผู้อาวุโสรับเชิญ
ฐานะ พลัง อำนาจ ความมั่งคั่ง หญิงงาม สิ่งที่โชคชะตาไม่เคยมอบให้ เขาช่วงชิงมันมาด้วยตัวเองทั้งหมด
ในที่สุดชีวิตของซ่งเฉียนจีก็มาถึงจุดสูงสุด ทว่าชะตากรรมของโลกบำเพ็ญเพียร หรือแม้แต่เผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมด กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
มหันตภัยครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน
ในช่วงปีที่ผ่านมา พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินเหือดแห้งลงทุกวัน เกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง ภูเขาถล่มสึนามิซัดสาด เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างหวาดผวาอย่างหนัก
ณ สุดขอบทวีป "ต้นไม้ขนาดยักษ์ค้ำฟ้า" ที่คอยพยุงสรวงสวรรค์เอาไว้กำลังจะสิ้นอายุขัย หากรากของต้นค้ำฟ้าขาดสะบั้น เรือนยอดเหี่ยวเฉา ทวีปก็จะปริแตก ท้องฟ้าก็จะพังทลายลงมา
ซ่งเฉียนจีผ่านความยากลำบากมาแสนสาหัส เพิ่งจะได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด ยังไม่ทันได้เสวยสุขได้นานเท่าไร โลกก็จะพินาศแล้วงั้นหรือ?
เรื่องนี้เขาไม่ยอมเด็ดขาด เขาจะกอบกู้โลก
คนที่เก่งกว่าเขาก็ยังคงเก็บตัวฝึกตน ส่วนคนที่อ่อนแอกว่าก็ไม่มีปัญญาออกหน้า
เขาจึงร้องเรียกให้ผู้บำเพ็ญเพียรทุกสำนัก วางความแค้นแต่หนหลัง ละทิ้งอคติ แล้วร่วมมือกันฝ่าฟันวิกฤต
เขาพลิกหาคัมภีร์โบราณจนทั่ว กลับไปเยือนแดนลับโบราณอีกครั้ง เพื่อแสวงหาวิธีกอบกู้โลก ความพยายามไม่ทรยศผู้ตั้งใจ เขาบุกเดี่ยวเข้าสำรวจส่วนลึกของทะเลมรณะ นำ 'น้ำพุอมตะ' ที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่งกลับมาได้ และเก็บรักษามันไว้ในขวดสุทธิที่เขาหลอมขึ้นด้วยตัวเอง
นี่คือความหวังสุดท้ายที่จะชุบชีวิตต้นค้ำฟ้า และเป็นจุดเปลี่ยนสุดท้ายของชะตากรรมเผ่าพันธุ์มนุษย์
ในยามที่สถานการณ์เลวร้ายที่สุด ทุกคนต่างมองซ่งเฉียนจีเป็นผู้กอบกู้โลก ต่างเชื่อฟังคำสั่งของเขาแต่เพียงผู้เดียว
แต่พอฟ้าหลังฝนเริ่มมีทางรอด ขั้วอำนาจฝ่ายต่างๆ ก็เริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง ผู้คนกลับมาหวาดระแวงเขา คาดเดาเจตนาของเขาอีกครั้ง
ข่าวลือไม่รู้ว่าเริ่มมาจากที่ใด เล่าลือกันว่าซ่งเฉียนจีจะใช้น้ำพุอมตะในขวดสุทธิ สร้างโลกใบเล็กของตัวเองขึ้นมา เพื่อเป็นผู้สร้างสรรค์และผู้ปกครองในนั้น โดยไม่สนใจความเป็นตายของโลกใบนี้
"ซ่งเฉียนจีอาศัยว่าตัวเองเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ ไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ ทำอะไรตามอำเภอใจ เขาจะยอมสูญเสียตบะไปตามหาน้ำพุอมตะโดยไม่หวังผลตอบแทน เพียงเพื่อกอบกู้โลกงั้นหรือ?"
"ใช่แล้ว เดิมทีเขาก็พึ่งพาวิธีการสกปรกถึงได้มีวันนี้ ข้ารู้สึกมาตั้งนานแล้วว่าเขาประสงค์ร้าย ต้องมีแผนการอื่นแน่ๆ พวกเราถูกหลอกใช้แล้ว ล้วนเป็นแค่หมากของเขาทั้งนั้น"
ผู้คนต่างตื่นตระหนก จากความกังขาเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น
ประกอบกับมีผู้ไม่หวังดีคอยเติมเชื้อไฟ วางแผนยุแยง จึงเกิดเป็นการไล่ล่าล้อมสังหารครั้งประวัติศาสตร์นี้ขึ้น โลกบำเพ็ญเพียรทั้งมวลรวมพลังกันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พร้อมตะโกนสโลแกน:
"ฆ่าซ่งเฉียนจี ชิงน้ำพุอมตะ กอบกู้โลกและกอบกู้ตัวเอง!"
ประสาทสัมผัสของซ่งเฉียนจีเฉียบแหลม ก่อนที่เรื่องราวจะบานปลายจนกู่ไม่กลับ เขาได้สังเกตเห็นเค้าลางบางอย่างแล้ว
อาการบาดเจ็บจากการบุกทะเลมรณะของเขายังไม่หายดี ทางเลือกที่ดีที่สุดคือส่งมอบขวดสุทธิออกไป ซึ่งนอกจากจะช่วยล้างมลทินให้ตัวเอง แสดงให้เห็นว่าไม่ได้ทำเพื่อประโยชน์ส่วนตนแล้ว ยังสามารถปลดเปลื้องภาระ แล้วไปเก็บตัวรักษาอาการบาดเจ็บได้อีกด้วย
ทว่าของวิเศษกอบกู้โลกชิ้นนี้ ไม่ว่าจะมอบให้ใคร เขาก็ไม่ไว้ใจทั้งนั้น เขาเชื่อใจแค่ตัวเอง
เขาขี่กระบี่ทะยานไปข้างหน้า ฝ่าวงล้อมออกมา เพื่อไปให้ถึงใต้ต้นค้ำฟ้าที่สุดขอบทวีป และจะจัดการเรื่องนี้ด้วยมือของเขาเอง
น่าเสียดายที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า ถูกสกัดกั้นไว้ที่ทุ่งหิมะ และได้ฟังเพลง ป้าหวังเซี่ยเจี่ย ไปเพียงครึ่งเพลง
เมี่ยวเยียนเห็นซ่งเฉียนจีนิ่งเงียบไป จึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน "ขอเพียงเจ้ามอบขวดสุทธิให้ข้า ข้ายินดีใช้จิตวิถีเต๋าเป็นเครื่องสาบาน จะปกป้องชีวิตเจ้าให้ปลอดภัย! วันนี้หากใครยังคิดจะฆ่าเจ้าอีก ก็ถือว่าเป็นศัตรูกับข้า"
"ใครสอนให้เจ้าพูดคำนี้?" ซ่งเฉียนจีแหงนมองฟ้า เห็นเพียงของวิเศษเหาะเหินเหล่านั้นยังคงลอยเด่นอยู่เบื้องบน จึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ชีวิตของข้า จำเป็นต้องให้คนอื่นมาปกป้องตั้งแต่เมื่อใดกัน?"
เลือดอุ่นๆ จากบาดแผลแข็งตัวไปแล้ว ความไม่ยินยอมและความไม่เป็นธรรมใดๆ ล้วนปลิวหายไปกับพายุหิมะ เขารู้สึกเพียงว่ามันน่าขันเหลือเกิน
ช่างเป็นเรื่องตลกขบขันเสียจริง
ซ่งเฉียนจีจึงแหงนหน้าหัวเราะลั่นฟ้า เสียงหัวเราะดังก้องกังวานจนสั่นสะเทือน หิมะที่เกาะอยู่ตามหน้าผาทั้งสี่ทิศในแดนไกลร่วงกราวลงมา
"ตลอดชีวิตของข้า ข้าวางแผนคำนวณทุกอย่าง คนไม่เชื่อข้า ข้าก็ไม่เชื่อคน เดินมาถึงจุดนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะข้าทำตัวเองทั้งสิ้น ไม่ขอโทษใคร... ทว่าสำหรับการกอบกู้โลก ข้าถามใจตัวเองแล้วไร้ซึ่งความละอาย คำพูดนี้กล้าให้ฟ้าดินเป็นพยาน ไม่เกรงกลัวต่อผีเทวดาหน้าไหน!"
เขาหัวเราะไปพลางกระอักเลือดไปพลาง เลือดสดๆ ชุ่มโชกเสื้อผ้า ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
เขาเกิดมามีใบหน้าหล่อเหลา เวลานี้ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากบางเปื้อนเลือด เส้นผมสีหมึกและชุดคลุมสีดำปลิวไสว ยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความงามอันเย็นชาดุดันและน่าตื่นตะลึง
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรถอยร่นไปหลายก้าวโดยไม่ได้นัดหมาย ในใจรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากหรือไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขา
น้ำตาของเมี่ยวเยียนทะลักดุจน้ำพุ นางอ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป
ซ่งเฉียนจีหยุดหัวเราะ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน
"ข้าเคยคิดว่าขอเพียงมีพลังก็จะสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้ ขอเพียงมีน้ำพุอมตะก็จะสามารถชุบชีวิตต้นค้ำฟ้าได้ ข้าคิดผิดไป วิธีที่จะข้ามผ่านมหันตภัย ไม่ได้อยู่ที่อาวุธเทพ ไม่ได้อยู่ที่ตบะบารมี ที่ข้าพ่ายแพ้ในวันนี้ พ่ายแพ้ให้แก่จิตใจคนเท่านั้น"
"หลังจากที่ข้าตายไป ใต้หล้าจะต้องวุ่นวายแน่ มรดกวิถีเต๋าของข้าถูกซ่อนไว้ระหว่างทางที่หลบหนี ไปตามหากันเอาเองเถอะ กลียุคสร้างวีรบุรุษ หวังว่าท้ายที่สุดจะมีใครสักคน กอบกู้สถานการณ์อันเลวร้ายนี้ เป็นที่พึ่งพาของมวลชน และกล้าหาญที่จะรับภาระหน้าที่!"
สีหน้าของเมี่ยวเยียนพลันเปลี่ยนไป นางลืมเลือนกิริยามารยาท กรีดร้องเสียงแหลม "ไม่!"
สิ้นเสียงกรีดร้อง เสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาสาดส่องไปทั่วครึ่งค่อนฟ้า
ซ่งเฉียนจีระเบิดตัวเองสิ้นชีพ
ตบะที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตกลายเป็นหิมะมงคล ร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน ชโลมเลี้ยงสรรพสัตว์
ไล่ล่าสังหารสามวันสามคืน หิมะก็ตกลงมาสามวันสามคืนเช่นกัน รอจนฟ้าโปร่งอากาศแจ่มใส ระหว่างฟ้าดินราวกับยังมีเสียงสะท้อนหลงเหลืออยู่
"เป็นที่พึ่งพาของมวลชน กล้าหาญที่จะรับภาระหน้าที่"
***
ซ่งเฉียนจีเดิมทีคิดว่าตายไปแล้วทุกสิ่งจะสูญเปล่า ทว่าหลังจากความเจ็บปวดแสนสาหัส เขากลับยังคงสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของสติสัมปชัญญะตนเอง
มืดมิด ว่างเปล่า ไร้ขอบเขตและกาลเวลา นี่คือโลกหลังความตาย หรือว่าเขายังไม่ตายกันแน่?
เสียงเย็นชาสายหนึ่งดังขึ้น พุ่งตรงเข้าสู่สมองราวกับกระแสไฟฟ้า:
"ซ่งเฉียนจีเป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่มาทั้งชีวิต ทว่ากลับต้องตายอย่างอนาถ ระหว่างทางที่เขาหลบหนี เขาได้ซ่อนมรดกอันมหาศาลไว้ในทะเลหิมะอันกว้างใหญ่ กลายเป็นบันไดขั้นแรกให้เว่ยเจินอวี้ปีนป่ายสู่เส้นทางเซียน การเดินทางของวีรบุรุษกู้โลกเว่ยเจินอวี้ นับจากนี้..."
ซ่งเฉียนจี "เดี๋ยวก่อน?"
เสียงเย็นชาสายนั้นชะงักไป "เจ้าได้ยินข้าพูดด้วยหรือ?"
ซ่งเฉียนจี "...ข้าไม่ควรได้ยินงั้นหรือ?"
เสียงนั้นตะกุกตะกัก "ดูเหมือนว่า... จะไม่ค่อยสมควรเท่าไหร่ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนคุยกับข้า"
ซ่งเฉียนจีผ่านเรื่องราวใหญ่โตมามากมาย จึงพยายามตั้งสติอย่างแข็งขัน "เจ้าคือวิถีสวรรค์งั้นหรือ?"
"ไม่ใช่ ข้าคือผู้บรรยาย แก่นแท้ของโลกใบนี้คือเรื่องราวเรื่องหนึ่ง ส่วนข้า ก็คือผู้บรรยายเรื่องราว เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
ซ่งเฉียนจีเงียบงัน
ตัวประกอบที่ตายไปแล้วกับผู้บรรยายที่มองไม่เห็น ต่างฝ่ายต่างไร้คำพูด
ซ่งเฉียนจีคิดว่า 'ผู้บรรยาย' นี้ไม่ใช่ทั้งคนและสิ่งของ น่าจะเป็นการดำรงอยู่ของจิตวิญญาณรูปแบบหนึ่ง คำพูดคำจาคล้ายกับมุมมองของผู้สังเกตการณ์ คล้ายคลึงกับสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ แล้วเขาควรจะหยั่งเชิงอย่างไรดี... ไม่สิ ข้าตายไปแล้ว ไม่มีอะไรจะให้เสียอีกแล้ว จะกลัวอะไรอีกล่ะ
เขาถามโพล่งออกไปอย่างไม่เกรงใจ "ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?! ต่อให้เป็นนิยาย แล้วหลังจากที่ข้าตายไปล่ะ?"
ผู้บรรยายถูกเขาทำให้ตกใจ สะกิดบ่นพึมพำเบาๆ "เจ้าดูเอาเองเถอะ"
แสงสว่างจางๆ นับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้น เมื่อมองดูดีๆ ก็พบว่าเป็นภาพที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาเรียงรายกันไป หลอมรวมเป็นแม่น้ำสายยาวอันเจิดจรัส ไหลเชี่ยวกรากผ่านหน้าเขาไป
ซ่งเฉียนจีมองเห็นเศษเสี้ยวแห่งอนาคตนับไม่ถ้วน
ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ ผู้คนไม่เชื่อใจเขา รอจนเขาทิ้งภาระไม่ทำแล้ว ตายจากไปอย่างหมดจด ทุกคนกลับนึกถึงความดีของเขา ใช้ข้ออ้างว่าแก้แค้นให้เขามาโจมตีกันเอง
ผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างและมนุษย์ธรรมดาเดือดร้อนแสนสาหัส พวกเขาถือเอาคำสั่งเสียของเขาเป็นคำพยากรณ์ เฝ้ารอการปรากฏตัวของ 'ผู้กอบกู้โลก'
เมื่อมหันตภัยมาเยือน ผู้บำเพ็ญเพียรนามว่า เว่ยเจินอวี้ ก็ก้าวออกมา ค้นพบมรดกที่ซ่งเฉียนจีทิ้งไว้ พลิกฟ้าคว่ำดิน ชุบชีวิตต้นค้ำฟ้า ยุติหายนะของโลกมนุษย์ จากนั้นก็ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงส่ง แต่งงานกับเมี่ยวเยียน รับการกราบไหว้บูชาจากราษฎรนับหมื่น และก้าวขึ้นสวรรค์ในตอนกลางวันแสกๆ
ซ่งเฉียนจียืนอยู่เบื้องหน้าธาราแห่งกาลเวลา จากความตกตะลึง เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น และลงเอยด้วยความเงียบงัน
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ ทำไมสิบปีหลังจากที่เขาตาย หญิงงามอันดับหนึ่งยังคงเป็นเมี่ยวเยียน?
รสนิยมความงามของโลกบำเพ็ญเพียรช่างไม่พัฒนาเอาเสียเลย
ปฏิกิริยาที่สองคือ เว่ยเจินอวี้ผู้นี้โผล่มาจากไหนอีกเนี่ย?
ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ คนผู้นี้ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามใดๆ พอเขาตาย คนผู้นี้กลับมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาทันที โชคชะตานับหมื่นพันรวมอยู่ที่ตัวคนเดียว แค่เดินออกจากบ้านก็ต้องมีสมบัติหล่นทับ เขาไม่เอาก็ได้ แต่สวรรค์ก็ยังดึงดันจะประทานให้ หมอนี่จะเรียกว่า 'ผู้กอบกู้โลก' ได้อย่างไร สมควรเรียกว่า 'ราชาเก็บของหล่น' มากกว่า
ซ่งเฉียนจีทนไม่ไหว สบถคำหยาบออกมาประโยคหนึ่ง
ผู้บรรยายปลอบเขา "สุภาพหน่อย โลกใบนี้มีตัวเอกได้แค่คนเดียว ส่วนสรรพสัตว์อื่นๆ ล้วนเกิดมาเพื่อมอบประสบการณ์ชีวิตให้เขา เจ้าถือเป็นตัวประกอบชั้นเยี่ยมเลยล่ะ"
ซ่งเฉียนจี "ข้าดิ้นรนมาทั้งชีวิต ท้ายที่สุดก็เพื่อเป็นแค่ตัวประกอบงั้นหรือ?"
ผู้บรรยาย "มีคนตั้งเท่าไหร่ที่อยากเป็นตัวประกอบ แต่ยังไม่ถึงคิวเลย!"
ซ่งเฉียนจีระงับความโกรธ "ช่างเถอะ ไม่ดูแล้ว ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า รีบส่งข้าไปเกิดใหม่เร็วเข้า"
ผู้บรรยายกล่าวเสียงอ่อย "ขอโทษด้วย ในเรื่องนี้ไม่มีการตั้งค่า 'ให้ใครไปเกิดใหม่' ข้าทำไม่ได้ ในเมื่อเจ้าไปเองไม่ได้ งั้นเราสองคนก็อยู่เป็นเพื่อนกันไปพลางๆ เถอะ"
ซ่งเฉียนจีสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธเกรี้ยว "ใครอยากจะอยู่กับเจ้ากัน!"
……
ไม่นานนัก ซ่งเฉียนจีก็เปลี่ยนคำพูด
เขานอนแผ่หลาอยู่บนตั่งนุ่มปูพรมขนสัตว์ แทะเมล็ดแตงโม กินขนม และชี้นิ้วสั่งผู้บรรยาย "ขอผลไม้เพิ่มหน่อย องุ่น ลิ้นจี่ เชอร์รี่ เอาแบบแช่เย็นนะ"
สิ่งที่ไม่ได้ตั้งค่าไว้ ผู้บรรยายทำไม่ได้ ทว่าเรื่อง 'อาหารการกินเสื้อผ้าของใช้' ล้วนมีการตั้งค่าไว้ ผู้บรรยายจึงทำได้อย่างง่ายดายพลิกฝ่ามือ
นอกจากนี้ ยังมีเรื่องราวนับไม่ถ้วนในธาราแห่งกาลเวลาให้ดู มีผู้บรรยายคอยคุยเล่นโอ้อวดไร้สาระ ไม่ต้องไปต่อสู้ฆ่าฟันแย่งชิงชื่อเสียงผลประโยชน์ ไม่ต้องสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจคิดคำนวณจนหัวล้านอีกต่อไป
พอรับการตั้งค่าแบบนี้ได้แล้ว วันเวลาก็ช่างสุขสบายเหลือเกิน ต่อให้ให้เขาขึ้นสวรรค์ไปเป็นเซียนก็ไม่ขอแลก
พอดูไปมากๆ แม้จะเห็นตัวเองในอดีต ก็เหมือนกำลังดูเรื่องราวของคนอื่น นอกจากจะไม่รู้สึกสงสารแล้ว ยังสามารถเยาะเย้ยได้อย่างไร้ความปรานี
มองเห็น 'ซ่งเฉียนจี' วัยสิบสามปีที่ไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครองสายนอก ถูกซ้อมจนลงไปนอนกองกับพื้นกระอักเลือดเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง
"ป่วยหรือไงใครใช้ให้เจ้าหัวแข็งดื้อด้าน เจ้ามีกี่หัวกันเชียว?"
มองเห็น 'ซ่งเฉียนจี' วัยสิบสี่ปีที่ดูของไม่เป็น ถูกคนหลอกเอาทรัพย์สินไปจนหมดตัว
"ไอ้โง่เอ๊ย ถ้ามีเรื่องดีๆ อย่างการเก็บของหล่นตกมาถึงเจ้าจริงๆ ก็คงเป็นเพราะหน้าเจ้าขาวกว่าคนอื่นกระมัง?"
มองเห็น 'ซ่งเฉียนจี' วัยสิบห้าปีที่สลัดคราบความโง่เขลาไร้เดียงสาทิ้งไป ชวนสหายมาชมจันทร์พูดคุยกันที่ริมหน้าผา ภายนอกดูพูดคุยหัวเราะรื่นเริง ทว่าในใจกลับกำลังต่อสู้กันอย่างหนักหน่วง
คืนเดือนมืดลมแรง เหวเหวลึกหมื่นจั้ง เขากัดฟันยื่นมือออกไปยังแผ่นหลังของสหาย อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
ซ่งเฉียนจีที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมด่าทอเสียงหลง "อวดฉลาด! โควตาเข้าสายในเขาถูกกำหนดไว้แล้ว ขาดเขาไปสักคนก็ไม่ถึงคิวเจ้าหรอก ขืนผลักเขาไป วันหน้าเจ้าจะมีปัญหาตามมาไม่รู้จบ ต้องเดินหน้าไปในทางมืดมิดสายเดียว หันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว!"
เขาพูดด้วยความตื่นเต้น ยื่นมือออกไปโดยสัญชาตญาณ หวังจะหยุดยั้ง
ปลายนิ้วทะลุผ่านภาพนั้น ธาราแห่งกาลเวลาทั้งสายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภาพแตกสลายจำนวนนับไม่ถ้วนหมุนวน กลายเป็นน้ำวนขนาดยักษ์ ครอบลงมาบนหัว
ซ่งเฉียนจีรู้สึกหายใจลำบาก โลกหมุนคว้าง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตั่งนุ่มหายไป ผลไม้หายไป ผู้บรรยายหายไป สายลมยามเย็นที่ห่างหายไปนานพัดผ่านปอยผมปรกหน้า เขาได้ยินเสียงคลื่นลมพัดยอดไม้ในป่า ได้กลิ่นพืชพรรณและดิน
"อ๊าก!!" เด็กหนุ่มสหายร่วมทางร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวน
ส่วนเขายืนอยู่ริมหน้าผา ยังคงรักษาสภาพท่าทางยื่นมือออกไปผลักคน และสีหน้าที่สับสนซับซ้อน
เดิมทีนี่คือหินรองเท้าก้าวแรกบนเส้นทางเซียนอันยาวไกลของซ่งเฉียนจี
ดวงดาวเต็มท้องฟ้าก้มลงมองเขาอย่างเย็นชา หุบเหวไร้ก้นบึ้งจ้องมองเขา มองเขาเริ่มต้นจากจุดนี้ ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่หล่อหลอมด้วยเลือดและไฟซึ่งไม่มีวันหวนกลับ
ซ่งเฉียนจีได้สติกลับมาด้วยความตื่นตระหนก มองซ้ายมองขวาอย่างลุกลาน แหงนหน้าด่าทอฟ้า "เวรเอ๊ย!"
เขากระโจนลงสู่หุบเหวลึก
