ซ่งเฉียนจีทุ่มเทวิ่งตามหาเป้าหมายอย่างสุดชีวิตมาตลอดทั้งชีวิต
ครึ่งชีวิตแรกเขาเป็นเพียงมนุษย์เดินดินธรรมดา วางแผนสารพัดเพื่อไขว่คว้าวาสนาแห่งวิถีเซียนให้ตัวเองแม้เพียงเศษเสี้ยว ทว่ากลับต้องพลัดพรากจากญาติมิตร กลายเป็นคนโดดเดี่ยวอ้างว้าง
ครึ่งชีวิตหลังเขาอดทนฝ่าฟันจนกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพื่อแสวงหาหนทางรอดให้แก่เผ่าพันธุ์มนุษย์ ทว่ากลับพ่ายแพ้ต่อลิขิตสวรรค์ ทิ้งความคับแค้นใจไว้ชั่วกัลปาวสาน
หลังจากตายไปแล้วเขาถึงเพิ่งรู้ว่า โลกใบนี้มี "ผู้กอบกู้" ที่สวรรค์กำหนดไว้แล้ว เป็นผู้ที่ถูกลิขิตมาให้กอบกู้วิกฤตและกลายเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่
เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง เขาไม่อยากบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนอีกแล้ว อยากแค่ตื่นสายๆ อาบแดด ดูเมฆ ชมดอกไม้ ตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นปลาเค็มที่แสนสุขสันต์
ใครก็อย่าหวังจะให้เขาพลิกตัวจากปลาเค็ม แต่ทำไมกันนะ วาสนาดีๆ ที่ชาติก่อนร้องขอแทบตายกลับลอยมาประเคนให้ถึงหน้า
แนะนำสั้นๆ ในหนึ่งประโยค: ชาวโลกล้วนบอกว่าการเป็นเซียนนั้นดี ข้ากลับบอกว่าการทำไร่ทำนานั้นลืมไม่ลง
