ชายร่างท้วมคนนั้นพอใจที่สวี่ซื่อเยี่ยนรู้จักกาลเทศะและฉลาดหลักแหลม เขาพยักหน้ารับอย่างพอใจ
"ข้าแซ่กัว เจ้าก็ได้ยินแล้ว ข้าดูแลเรื่องจัดซื้อเสบียงทั้งหลาย"
เขายื่นมือมารับเงินพลางถามเหมือนกับถามไปอย่างนั้นว่า "แถวนั้นแม่น้ำที่เจ้าอยู่ มีปลาเยอะไหม?"
สวี่ซื่อเยี่ยนเข้าใจทันที ตอบกลับอย่างรวดเร็ว "พอมีครับ ผมรู้วิธีวางตาข่ายดักปลา ทุกครั้งก็จับได้อยู่บ้าง แต่ไม่รับประกันว่าจะได้ปลาเกล็ดละเอียดทุกครั้ง"
ชายคนนั้นพยักหน้า "งั้นก็ดี ทุกสัปดาห์เจ้าส่งปลามาให้ข้าทีหนึ่ง ถ้าเป็นปลาเกล็ดละเอียดจะยิ่งดี ปลาเกล็ดใหญ่ไม่ค่อยน่าสนใจ"
ไม่ใช่ว่าปลาเกล็ดใหญ่ไม่อร่อยแต่เพราะมันราคาถูก กำไรน้อยต่างหาก
"ได้เลยครับ ขอบคุณพี่กัว ผมจะเลือกปลาที่ดีที่สุดมาให้แน่นอน" สวี่ซื่อเยี่ยนดีใจมาก ไม่คิดว่าวันนี้จะโชคดีได้เจอลูกค้ารายใหญ่
ถ้าส่งปลาทุกสัปดาห์เหมือนวันนี้ เที่ยวหนึ่งก็ได้สี่สิบหยวน เดือนหนึ่งล่ะ? ไม่ต่างจากทำงานที่เหมืองถ่านหินใหญ่เลย
แถมได้รู้จักกับคนแบบนี้ อนาคตอาจมีโอกาสอื่น ๆ อีกด้วย เงินห้าหยวนที่ให้ไปไม่สูญเปล่าแน่นอน
"โอเค ข้ายังมีงานต้องทำ ไม่รั้งไว้นาน ไว้วันหลังค่อยมาใหม่ พี่ชายจะเลี้ยงเหล้า" คำพูดแบบนี้เป็นแค่คำพูดตามมารยาท ไม่มีใครจริงจัง
สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ถือสา ขอบคุณอีกครั้งก่อนเดินออกจากสำนักงาน
เพิ่งเดินออกมาก็เห็นว่าลานว่างเมื่อกี้ไม่มีใครอยู่แล้ว อีกฝั่งหนึ่งมีชายในเครื่องแบบสีน้ำเงินสวมปลอกแขนแดงกำลังตะโกนเรียก
สวี่ซื่อเยี่ยนรู้สึกโชคดีมาก ถ้าไม่ได้เจอพี่กัว วันนี้จับปลามาเยอะขนาดนี้อาจถูกคนพวกนั้นจับได้
ถึงจะหนีรอด แต่ขายของไม่ได้ แล้วจะทำยังไงกับปลาตั้งมากมาย?
มีเงินห้าสิบเจ็ดหยวนในกระเป๋า แบกตะกร้าเปล่า สวี่ซื่อเยี่ยนเดินเข้าร้านค้าอย่างสบายใจ
พรุ่งนี้ต้องไปบ้านพ่อตากับภรรยาจะไปมือเปล่าได้ยังไง? อย่างน้อยต้องซื้อของไปบ้าง
ซื้อขนมเค้กสองจิน เหล้าอีกสองขวด กระป๋องอีกสองกระป๋อง แค่นี้ของขวัญเยี่ยมบ้านก็ดูดีแล้ว
แถมซื้อของใช้ในบ้านอีกนิดหน่อย น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู อะไรที่ไม่ต้องใช้คูปองก็ซื้อได้ ส่วนที่ต้องใช้คูปองก็ทำใจ
หันไปเห็นมุมหนึ่งของร้านมีเครื่องสำอางขาย นึกถึงภรรยาขึ้นมา ถึงภรรยาจะเพิ่งยี่สิบสอง ผิวขาวเนียนดี แต่ยังไงก็ควรดูแล
ซื้อครีมหิมะยี่ห้อโหย่วอี้ น้ำมันใส่ผมเซี่ยฟู่ชุน และลิปบาล์มสีสันสวยงามอย่างละหนึ่ง
กำลังจะออกจากร้านก็เห็นคนแออัดแย่งกันซื้ออะไรบางอย่าง สวี่ซื่อเยี่ยนสงสัยจึงเดินเข้าไปดู พบว่ากำลังแย่งกันซื้อผ้า
เป็นผ้าพิมพ์ลายดอกไม้ น่าจะเป็นของเหลือจากโรงงานพิมพ์ผ้า ไม่ต้องใช้คูปอง ห้าฟุตหนึ่งหยวน ถูกกว่าผ้าขาวเรียบอีก ไม่แปลกใจเลยที่คนจะแย่งกัน
"แย่งอะไรกัน? ถอยไป ต่อแถวซะ!" พนักงานขายสมัยนี้ไม่ตามใจลูกค้า หน้าตาเฉยตะโกนเสียงเข้ม
"จำกัดคนละห้าฟุต เลือกลายไม่ได้ จ่ายเงินรับผ้าไป ใครแย่งอีกจะไล่ออก"
ทุกคนได้ยินก็รีบต่อแถวอย่างเรียบร้อย สวี่ซื่อเยี่ยนฉวยโอกาสแทรกตัวเข้าไปยืนกลางแถว
ถึงคิวเขาพอดีได้ผ้าลายดอกสีชมพูแซมเขียวอ่อน สีสวยสดใส แม้ลายจะพิมพ์ไม่ตรงก็ตาม หนึ่งหยวนถือว่าคุ้ม
ใช้เงินเกือบยี่สิบหยวน ซื้อของที่ต้องการครบแล้ว เดินกลับบ้านอย่างพอใจ
ทางกลับเป็นทางลงเขา ของก็ไม่หนัก เดินเร็วหน่อย ข้ามแม่น้ำกลับถึงบ้านราวบ่ายโมงครึ่ง
"ที่รัก ข้ากลับมาแล้ว ที่บ้านมีข้าวไหม? ข้ายังไม่ได้กินข้าวกลางวัน" สวี่ซื่อเยี่ยนตะโกนถามทันทีที่เข้าบ้าน
เสียงของเขาเรียกให้คนในห้องตะวันตกสองคนออกมาคือภรรยาซูอันอิงและแม่โจวกุ้ยหลาน
"แม่มาได้ยังไง?" สวี่ซื่อเยี่ยนตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแม่
"มาดูพวกเธอน่ะสิ" แม่ถอนหายใจ หยิบเงินสิบหยวนจากกระเป๋า
"พ่อแกดื้อจริง ๆ จนน่าหงุดหงิด เงินนี่เอาไปใช้ก่อน พรุ่งนี้ไปเยี่ยมบ้านพ่อตา อย่าให้ขายหน้า ซื้อของสักหน่อย"
คุณแม่ไม่วางใจลูกชายและลูกสะใภ้ เลยแวะมาดูและเอาเงินมาให้กันลูกลำบากใจ
“แม่ไม่ต้องให้เงินผมหรอก ผมมีแล้ว ของที่จะเอาไปเยี่ยมบ้านพ่อตาพรุ่งนี้ก็ซื้อครบแล้ว แม่ดูสิ” สวี่ซื่อเยี่ยนวางตะกร้าลงแล้วยื่นให้แม่ดู
ในตะกร้ามีของหลากหลายเต็มไปหมด แค่ดูผ่าน ๆ โจวกุ้ยหลานกะว่าราคาน่าจะไม่ต่ำกว่ายี่สิบหยวน
“ไปเอาของพวกนี้มาจากไหน? นี่…ของพวกนี้ได้มาถูกต้องหรือเปล่า? ลูกเอ๊ย ถึงบ้านเราจะจนยังไง แต่ห้ามไปทำเรื่องไม่ดีเด็ดขาดนะ”
โจวกุ้ยหลานตกใจกลัวว่าลูกชายจะเผลอไปทำเรื่องไม่ดีเข้า
“แม่ เข้าบ้านค่อยคุยกัน” สวี่ซื่อเยี่ยนหิ้วตะกร้าหนึ่งมือ อีกมือประคองแม่ เดินเข้าห้องทางทิศตะวันตกพร้อมซูอันอิงแล้วปิดประตูคุยกัน
“แม่ นี่เงินที่ผมได้จากการขายปลาที่แม่น้ำซ่งเจียงเมื่อเช้า” สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ปิดบัง เล่าเรื่องการขายปลาให้แม่ฟังหมดเปลือก
“แม่วางใจเถอะ เงินนี้ผมหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ลูกชายแม่เป็นคนยังไง แม่ก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ” เขาพูดพร้อมกับปลอบใจแม่
พอรู้ว่าเงินไม่ใช่ของผิดกฎหมาย โจวกุ้ยหลานก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แต่พอคิดอีกทีก็ไม่สบายใจ เพราะการค้าขายแบบนี้ก็ถือว่าผิดกฎหมายในยุคนั้น
“โทษพ่อแกนั่นแหละ ดื้อด้านไม่เข้าเรื่อง!” โจวกุ้ยหลานบ่นอย่างหัวเสีย
“ดูสิ ทำให้ลูกต้องลำบากขนาดนี้ ถ้าอยู่กันได้ดี ๆ ใครจะยอมเสี่ยงขนาดนี้? ถ้าโดนจับขึ้นมาจะทำยังไง?” พูดไปน้ำตาก็ไหลเพราะสงสารลูกชาย
“โอ๊ยแม่ ร้องไห้ทำไมล่ะ? ผมก็แค่ขายผลผลิตทางการเกษตรเอง ไม่ได้ค้าของผิดกฎหมายอะไร ไม่เป็นไรหรอก” สวี่ซื่อเยี่ยนรีบปลอบแม่
“ต่อไปผมจะส่งปลาให้โรงอาหารของหน่วยงานโดยตรง ไม่ไปขายข้างนอกแล้ว แม่ไม่ต้องห่วง” สวี่ซื่อเยี่ยนพูดปลอบไปเรื่อย ๆ จนแม่ใจเย็นลงได้
โจวกุ้ยหลานหยุดร้องไห้ แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกชายบอกว่ายังไม่ได้กินข้าว
“อิงจื่อ ที่บ้านยังมีข้าวไหม? เจ้าสามบอกว่ายังไม่ได้กินข้าวเลย ทำงานมาตั้งนาน รีบทำอะไรให้เขากินหน่อย”
“มีค่ะ ตอนกลางวันฉันต้มโจ๊กข้าวโพดไว้ คงยังอุ่นอยู่ เดี๋ยวจัดการให้ค่ะ” ซูอันอิงรีบออกจากห้องไปเตรียมอาหาร
โจ๊กข้าวโพดต้มเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตักใส่ชามหนา ๆ หนึ่งชาม หั่นผักดองอีกหน่อยแล้วก็ไปถอนต้นหอมจากสวนมาหนึ่งต้น แค่นี้ก็พอกินรองท้องได้แล้ว
ไม่ต้องตั้งโต๊ะให้วุ่นวาย สวี่ซื่อเยี่ยนยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างเตา แล้วยกชามขึ้นมากินทันที
โจ๊กข้าวโพดต้มได้ที่ เนื้อนุ่มหนึบ ในโจ๊กมีถั่วขาวใหญ่ด้วย ข้าวในยุคนั้นไม่ได้ใช้ปุ๋ยเคมี ทำให้มีกลิ่นหอมของธัญพืชอย่างชัดเจนอร่อยมาก
โจ๊กไม่ร้อนไม่เย็นเกินไปกินกับผักดองและต้นหอมเข้ากันดี อาหารบ้าน ๆ แม้จะเรียบง่าย แต่กลับรู้สึกอบอุ่นใจ
โจวกุ้ยหลานเห็นว่าลูกชายไม่ลำบากอะไรมาก ก็ไม่ห่วงอีกต่อไป ก่อนกลับบ้านก็ฝากฝังซูอันอิงไว้สองสามคำ
เธอต้องกลับไปจัดการกับสวี่เฉิงโฮ่ว ผู้เป็นสามีที่ชอบดูถูกลูกชายตัวเองตลอดเวลา แต่ดูสิ พอลูกชายออกมาอยู่ข้างนอก ก็ใช้ชีวิตได้ดีไม่ใช่เหรอ?
