ในโกดังที่เก็บโสมมีสุนัขทั้งหมดห้าตัว แต่สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้พาทุกตัวออกไป เขากลัวว่าสุนัขบางตัวที่ไม่เคยออกไปล่าสัตว์ในป่าจะไม่เหมาะที่จะพาไป
ลุงหลี่อายุมากแล้ว ถึงแม้จะยิงปืนเก่ง แต่ร่างกายไม่ค่อยดี
การล่าสัตว์ในป่าไม่ง่าย การปีนเขาชัน ๆ ลำบากมาก สำหรับคนที่แก่แล้ว ร่างกายไม่แข็งแรงทำไม่ได้หรอก
โดยปกติแล้วลุงหลี่จะเป็นคนตั้งกับดักหรือล่อสัตว์เล็ก ๆ มาทำอาหารบ้าง ส่วนหมูป่าก็เคยมีเข้ามาในพื้นที่เก็บโสมบ้าง แต่สุนัขเหล่านี้ยังไม่มีโอกาสตามเขาไป
สวี่ซื่อเยี่ยนจึงพาสุนัขที่ยังไม่มีประสบการณ์ล่าสัตว์ขึ้นเขาไปด้วย เขารู้ว่าถ้าพาพวกมันมาทั้งหมดเขาจะดูแลไม่ไหว ดังนั้นจึงพาสุนัขแค่สามตัวไปก่อน อีกสองตัวค่อยฝึกเพิ่มให้พร้อมแล้วค่อยพามาในครั้งถัดไป
หลังจากออกจากพื้นที่เก็บโสม สวี่ซื่อเยี่ยนพาสุนัขไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณหกถึงเจ็ดไมล์ จะพบกับป่าที่มีต้นโอ๊กขนาดใหญ่
ต้นโอ๊กในที่นี้คล้ายกับต้นโอ๊กทางใต้ ผลของมันก็คือผลถั่ว ซึ่งคนท้องถิ่นเรียกว่า "เซียงจื่อ"
ผลที่เต็มไปด้วยถั่ว เป็นอาหารที่ดีสำหรับเลี้ยงหมู และในฤดูใบไม้ร่วงหลายคนจะเข้าไปเก็บผลเหล่านี้ในป่าเพื่อนำไปเลี้ยงหมู
หมูบ้านชอบกินผลโอ๊กนี้มาก หมูป่าก็เช่นกัน และในฤดูหนาวมักจะมีหมูป่าปรากฏในป่าบริเวณนี้ ดังนั้นจึงเรียกป่านี้ว่า "ป่าหมูป่า"
สวี่ซื่อเยี่ยนจึงตัดสินใจพาสุนัขสามตัวไปล่าหมูป่าในป่าเหล่านี้ โดยเฉพาะสุนัขสามตัวที่ยังไม่มีประสบการณ์ ก็เลยคิดว่าที่นี่อาจจะเป็นโอกาสดี
สวี่ซื่อเยี่ยนออกจากพื้นที่เก็บโสมตอนประมาณหกโมงเช้า พาสุนัขทั้งสามเดินไปตามเขา จนถึงขอบป่าหมูป่าก็ประมาณเจ็ดโมงครึ่ง
พอถึงขอบป่าหมูป่า สวี่ซื่อเยี่ยนเห็นรอยเท้าของสัตว์บนหิมะ และรูปร่างของมันดูเหมือนเป็นรอยเท้าของหมูป่า
เขารีบปลดสายจูงสุนัขทั้งสามตัวออก เมื่อปล่อยให้สุนัขได้กลิ่น พวกมันก็สั่นขนและเริ่มสูดดม
สุนัขตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ ก้มหน้าสูดดมที่รอยเท้าและเปลี่ยนท่าทางทันที แล้ววิ่งไปในป่า
สุนัขอีกสองตัวเห็นแล้วก็วิ่งตามไปทันที สวี่ซื่อเยี่ยนสะพายปืนและตามไปอย่างรวดเร็ว
พอสุนัขวิ่งไปไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงเห่าของพวกมัน ซึ่งเสียงนั้นบ่งบอกได้เลยว่าสุนัขตัวใหญ่เจอเป้าหมายแล้วและกำลังเรียกสุนัขตัวอื่น ๆ
แน่นอนว่าเสียงเห่าของสุนัขตัวอื่นก็ดังขึ้นตามมา และตามด้วยเสียงเห่าระงม
เสียง “เงือก” “เงือก” “หง่าว” “ฟึ่น” ดังอยู่เป็นระยะ ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าคงเป็นเสียงของหมูป่า
สวี่ซื่อเยี่ยนถอดปืนออกจากหลัง ล็อกความปลอดภัย และถือปืนไว้ในมือ เดินเร็วไปข้างหน้า
เขาหลบผ่านต้นไม้ไม่กี่ต้นและหินก้อนใหญ่ ก็เห็นหมูป่าประมาณเจ็ดแปดตัวกำลังวิ่งขึ้นไปบนเนินเขา
ฝูงหมูป่านี้น่าจะมาถึงป่าหมูป่าเมื่อช่วงบ่ายหรือเย็นเมื่อวานนี้ เพื่อหากิน และกินอิ่มแล้วก็หาที่พักใต้ต้นไม้
หมูป่าเป็นสัตว์ขี้เกียจ ถ้าไม่มีใครรบกวนก็จะไม่ลุกจากที่นอนจนกว่าจะถึงประมาณสิบโมงเช้า
นี่เป็นเหตุผลที่สวี่ซื่อเยี่ยนตื่นเช้าและพาสุนัขออกมาข้างนอก เพราะเขาต้องการจะดักหมูป่าก่อนที่พวกมันจะตื่น
ตอนนี้หมูป่ากำลังหลับสนิท อยู่ดีๆ ก็ถูกสุนัขเห่าแล้วทำให้ตกใจ จึงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
สัตว์อย่างหมูป่าก็มีลักษณะที่น่าสนใจ พวกมันไม่มีความผูกพันกับครอบครัว ถ้าเกิดอันตรายขึ้นก็ไม่สนใจว่าจะเป็นพ่อแม่หรือเด็ก ทุกตัวหนีเอาตัวรอดกันเอง
ยิ่งฝูงหมูป่ารวมตัวกันมากเท่าไร พวกมันก็ยิ่งตกใจและวิ่งเร็วขึ้น
เสือที่ล่าหมูป่าก็ทำแบบเดียวกัน คือวิ่งตามหลังฝูงหมูป่าตลอด
จนกระทั่งหมูป่าที่แก่หรือหมูป่าตัวเล็กหมดแรงและวิ่งไม่ไหว พวกมันจะตกอยู่ข้างหลังฝูง และสุดท้ายก็จะถูกเสือกัดตาย
เสือจึงมีชื่อเล่นว่า "เจ้าของหมู"
แต่ถ้าเป็นหมูป่าตัวผู้เพียงตัวเดียวก็จะต่างออกไป หมูป่าตัวผู้ที่บ้าคลั่งจะกล้าไปสู้กับเสือ
โดยเฉพาะเขี้ยวอันแหลมคมทั้งสองของมัน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นอาวุธที่คมกริบ แม้แต่ราชาแห่งสัตว์ร้ายก็อาจไม่สามารถต่อกรกับมันได้
สุนัขสามตัวพุ่งเข้าไปในฝูงหมูป่าและทำให้หมูป่ากระจัดกระจายไป
สุนัขตัวใหญ่สีเหลืองเป็นผู้นำวิ่งตามไป และกัดส่วนขาหลังที่เป็นจุดอ่อนแอที่สุดของหมู
เมื่อหมูถูกกัดก็ส่งเสียงหอน มันจึงหันกลับมาและกำลังจะยื่นจมูกอันยาวของมันออกไปกัดสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่
ขณะนั้นสุนัขอีกสองตัวก็ตามมาทัน ตัวหนึ่งเป็นสุนัขตัวใหญ่สีน้ำเงินขนสีน้ำเงิน พุ่งไปข้างหน้าและกัดข้อศอกขาหน้าของหมูป่า หมูป่าก็ส่งเสียงร้องโหยหวน
การที่หมูป่ามีหนังที่แข็งแรงและมีไขมันผสมกับหนังที่แข็งเหมือนหินที่หลัง แม้แต่มีดธรรมดาก็ไม่สามารถเจาะทะลุหลังของมันได้ และยิ่งไปกว่านั้น สุนัขก็ไม่มีทางกัดมันเข้าเลย แต่พื้นที่ใต้ข้อศอกด้านหน้าเทียบเท่ากับรักแร้ของมนุษย์ และไม่ว่ามันจะมีเกราะป้องกันอย่างดีแค่ไหน มันก็ไม่มีทางที่จะปกคลุมได้ทั้งหมด ซึ่งจุดนี้สามารถทำให้มันเจ็บได้มากที่สุด
หมูป่ากำลังเจ็บปวดอย่างหนัก จึงไม่มีเวลาหันกลับไปกัดสุนัขตัวใหญ่สีเหลือง
นี่คือหมูป่าตัวผู้ที่คนท้องถิ่นเรียกว่า "ราวหลานจื่อ" (ลักษณะของหมูป่าตัวผู้ที่มีขนาดใหญ่) โดยปกติแล้วหมูป่าตัวผู้จะมีขนาดใหญ่ น้ำหนักสามสี่ร้อยกิโลกรัมเป็นเรื่องปกติ บางตัวอาจหนักถึงห้าร้อยถึงหกร้อยกิโลกรัม
หมูป่าตัวนี้ก็น่าจะหนักเกือบสี่ร้อยกิโลกรัม รูปร่างใหญ่และมีกำลังมาก พอถูกหมาสีน้ำเงินกัดเข้าไป มันก็โมโหและสะบัดเหวี่ยงหมาสีน้ำเงินกระเด็นไปอย่างแรง
หมาสีน้ำเงินกระเด็นตกลงพื้นแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ มันกลิ้งอย่างคล่องแคล่วแล้วลุกขึ้นมาอีกครั้ง
หมูป่าโมโหและวิ่งเข้าไปหาหมาสีน้ำเงินทันที ก้มหัวลงและเสยเขี้ยวที่แหลมคมในปากยาวๆของมัน เสยไปที่หมาสีน้ำเงิน หากมันเสยแรงๆ เขี้ยวอันแหลมคมของมันสามารถฉีกทะลุหน้าท้องสุนัขสีน้ำเงินได้เลย
โชคดีที่ตอนนี้หมาตัวใหญ่สีเหลือง วิ่งเข้ามาและกัดมันซ้ำตรงจุดเดิม
สุนัขตัวใหญ่สีเหลืองเอาถุงโป่งพองขนาดใหญ่บนหลังหมูป่าเข้าปากและกัดมันอย่างแรง
จนทำให้หมูป่าเจ็บจนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงของมันฟังได้ชัดเจนเลยว่ามันเจ็บขนาดไหน
หมูป่าเจ็บจนตาขึ้นแดงและพุ่งตัวเข้าไปหาหมาตัวใหญ่สีเหลืองอย่างคุ้มคลั่ง
ในช่วงเวลานี้ หมาลายจุดที่ยังไม่ได้วิ่งไปข้างหน้า ก็กระโดดเข้ามาจู่โจมหูของหมูป่า
หมาสีน้ำเงินก็เข้ามาช่วยอีกครั้ง กัดที่จุดใต้ขาหน้าของหมูป่า
ตอนนี้หมูป่าไม่สนใจที่จะจัดการกับสุนัขตัวใหญ่สีเหลืองแล้ว มันสะบัดสุนัขสีน้ำเงินและสุนัขลายจุดออกไปและพยายามวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด
หมาทั้งสามตัวโตมาด้วยกัน แม้ว่าจะไม่เคยล่าสัตว์ในป่ามาก่อน แต่ความเข้าใจและการทำงานร่วมกันของพวกมันดีมาก สุนัขทั้งสามตัวไม่ยอมให้หมูป่าวิ่งหนี ดังนั้นจึงล้อมและกัดหมูป่าสลับกันไปมา
หมูป่าก็ถูกโจมตีจากสุนัขทั้งสามตัวอย่างสาหัส จนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
แน่นอนว่าสุนัขทั้งสามตัวไม่ได้รับอันตรายใดๆ แม้จะได้รับบาดเจ็บจากหมูป่าหลายครั้ง แต่โชคดีที่พวกมันได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
สุนัขทั้งสามตัวนี้ดุร้ายและโหดร้ายถึงขนาดที่ว่าได้รับบาดเจ็บ พวกมันก็ยังต่อสู้กับหมูป่าอยู่ไม่ยอมหยุด
สุนัขทั้งสามตัวและหมูป่าต่อสู้กันในขณะที่พวกมันถอยหนีจากเนินเขาไปยังสันเขาแล้วจึงลงมาอีกครั้ง
สวี่ซื่อเยี่ยนยังคงเดินตามหลังมาอย่างใกล้ชิด แต่เพราะสุนัขและหมูป่ายังคงต่อสู้กันไม่หยุด เขาจึงไม่มีโอกาสยิง
หมาตัวใหญ่สีเหลืองหาจังหวะและกัดหมูป่าที่สะโพกอีกครั้ง จนจุดที่มีบาดแผลเหลือแค่ผิวหนังบางๆ และเลือดไหลออกมาจากแผล
ในที่สุดหมูป่าก็ทนไม่ไหว มันพบต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งข้างหน้า มันจึงนั่งลงข้างต้นไม้
พิงหลังกับต้นไม้ เพื่อปิดทางด้านหลัง และหายใจอย่างหนัก ตาขึ้นแดง มองไปที่หมาทั้งสามตัวที่อยู่ข้างหน้า
หมาตัวใหญ่สีเหลืองไม่มีโอกาสอีกต่อไป หมาสีน้ำเงินและหมาลายจุดพุ่งเข้าไปโจมตีอีกครั้ง โดยตัวนึงกัดที่หู อีกตัวนึงกัดที่ซี่โครง
หมูป่าก็สะบัดหัวไปมา พยายามจะสะบัดหมาทั้งสองตัวออกไป
ในตอนนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนยกปืนขึ้นไปเล็งแล้วลั่นไกไปสองครั้ง เสียงปืนดัง "ปัง ปัง" หมูป่าล้มลงไปพร้อมกับหัวที่ถูกยิงทะลุ.
