หลังจากกลับถึงบ้าน
ซูอีอีฟังคำบรรยายของหยางเหวินตงแล้วก็อุทานด้วยความประหลาดใจ “ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเขายังช่วยเราเปิดตลาดเองอีกต่างหาก”
หยางเหวินตงจิบชาก่อนจะยิ้มและพูดว่า “ถ้าสินค้าดีจริง คนที่มีสายตากว้างไกลก็จะแย่งกันมาร่วมมือเอง”
"ช่วงนี้เธออ่านข่าวเกี่ยวกับหลี่เจียเฉิง แล้วใช่ไหม? ปีที่แล้วเขาปล่อยดอกไม้พลาสติกออกมาแล้วโด่งดังเป็นพลุแตก ลูกค้าจากฮ่องกง ญี่ปุ่น และตะวันตกต่างก็รีบจ่ายเงินล่วงหน้า 100% เพื่อจะได้ดอกไม้พลาสติกของเขาก่อนใคร”
"ขนาดนั้นเลย? แต่ในหนังสือพิมพ์ไม่ได้ลงรายละเอียดขนาดนี้นะ" ซูอีอีถามด้วยความอยากรู้ "พี่ตงรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"
"พื้นที่ในหนังสือพิมพ์มีจำกัดอยู่แล้ว คงไม่ได้ลงละเอียดขนาดนั้น" หยางเหวินตงตอบ "ฉันได้ยินมาจากการคุยเล่นกับพวกพ่อค้าตามท่าเรือช่วงนี้"
"อ้อ แบบนี้เอง งั้นแผ่นกาวดักหนูของเราก็อาจจะโด่งดังแบบดอกไม้พลาสติกของหลี่เจียเฉิงได้เหมือนกันสิ!" ซูอีอีพูดอย่างตื่นเต้น
แต่หยางเหวินตงส่ายหน้า "เทียบกันไม่ได้หรอก แค่ลักษณะการทำตลาดมันคล้ายกัน ไม่ว่าจะเป็นอันหย่งเฉียงหรือจ้าวเฉิงกวง พวกเขาแค่เห็นว่าแผ่นกาวดักหนูมีโอกาสสร้างผลกำไรในอนาคตเท่านั้น"
"แต่ในแง่ของมูลค่าทางเศรษฐกิจ แผ่นกาวดักหนูยังไงก็สู้ดอกไม้พลาสติกไม่ได้หรอก"
"แผ่นกาวดักหนูเป็นของที่ยิ่งใช้ก็ยิ่งไม่ต้องใช้ แต่ดอกไม้พลาสติกเป็นของตกแต่งที่คนอยากได้ไว้ดูเพลินๆ แบบนี้เทียบกันไม่ได้เลย"
แม้ว่าดอกไม้พลาสติกจะได้รับความนิยมในประวัติศาสตร์เพียงไม่ถึงสิบปี แต่ผลกำไรที่มันสร้างขึ้นนั้นสูงมาก ว่ากันว่าหลี่เจียเฉิงสามารถก้าวขึ้นมาเป็นมหาเศรษฐีระดับสิบล้านได้เพราะธุรกิจนี้
ในยุค 1950 ที่ฮ่องกง เงินสิบล้านดอลลาร์ฮ่องกงถือว่าเป็นจำนวนมหาศาล
ซูอีอียิ้มและพูดว่า "เทียบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พี่ตง บางทีในอนาคตนายอาจจะคิดค้นอะไรที่ดียิ่งกว่านี้ก็ได้!"
"บางทีนะ" หยางเหวินตงยิ้มเล็กน้อย
สิ่งที่เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดจากการข้ามเวลามายังอดีตนี้ ก็คือความรู้เกี่ยวกับสิ่งที่แพร่หลายในอนาคต แต่ในตอนนี้ยังไม่มีใครคิดค้นขึ้นมา
แต่ปัญหาก็คือ...
ของส่วนใหญ่ที่เขานึกออกล้วนเป็นสินค้าที่ต้องใช้เทคโนโลยีสูง ซึ่งในยุคนี้ ยังไม่มีทางผลิตขึ้นมาได้เลย
อีกอย่างก็คือ สินค้าที่ใช้เทคโนโลยีต่ำ บางทีอาจจะมีอยู่แล้วแต่เพราะตอนนี้ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต เลยตรวจสอบได้ยากมาก
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เขาก็ยังนึกอะไรดี ๆ ไม่ออก
ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ตั้งใจทำธุรกิจของตัวเองให้ดี
ถ้าในอนาคตคิดอะไรออก เขาก็จะมีเงินมาพัฒนาให้เป็นจริงได้
จู่ ๆ ซูอีอีก็เหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอถามว่า
"พี่ตง ถ้าเรามีโรงงาน พวกแก๊งอันธพาลหรือตำรวจ จะมาหาเรื่องพวกเราไหม?"
หยางเหวินตงหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
"เป็นไปได้... แต่ทุกอย่างก็มีระเบียบของมัน ก็เหมือนตอนที่เราอยู่ที่ตลาดตงไฉ ตราบใดที่เราจ่ายเงินให้พวกเขาตามกฎ พวกเขาก็จะไม่มายุ่งกับเรา"
ไม่ว่าจะเป็นร้านค้าแผงลอยหรือโรงงานในยุคนี้ ก็ต้องเผชิญปัญหาแบบเดียวกัน
แต่ถึงสังคมฮ่องกงจะมืดมนแค่ไหน กฎก็ยังเป็นกฎ
ขอแค่มีเงินจ่าย พวกนั้นก็จะไม่มายุ่ง เพราะหากทำลายกฎเสียเอง ก็จะกระทบกับรายได้ปกติของพวกเขา
"สังคมมันก็เป็นแบบนี้แหละ" ซูอีอีพูดต่อ
"ฉันได้ยินลี่หมิงบอกว่า ช่วงนี้ที่ตลาดตงไฉ
มีคนโดนทำร้ายบ่อยขึ้น แถมยังมีคนที่ไม่มีเงินจ่าย
จนแทบจะอยู่ไม่ไหว บางคนถึงขั้นฆ่าตัวตายไปหลายคนแล้ว"
"ทำไมล่ะ?" หยางเหวินตงถามทันที
ไม่แปลกเลยที่ซูอีอีจะพูดถึงแก๊งอันธพาลและตำรวจ
ดูท่าว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้จะเป็นเหตุผล
แต่ตอนที่เขายังอยู่ที่ตลาดตงไฉ แม้ว่าผู้คนจะลำบาก แต่ก็ยังไม่ถึงขนาดฆ่าตัวตายเป็นกลุ่มแบบนี้
ซูอีอีตอบ
"ดูเหมือนว่าเศรษฐกิจช่วงนี้จะไม่ดีเลย ราคาที่อยู่อาศัยก็ตกหนักมาก มีพ่อค้าแผงลอยหลายคนที่เคยซื้อบ้านไว้
พอราคาตก พวกเขาก็ขาดทุนหนักเกินไป แถมการค้าขายในตลาดก็ตกต่ำลง
แต่หน่วยจัดการพ่อค้าแผงลอยก็ไม่สนใจ ยังคงเก็บค่าธรรมเนียมตามปกติ"
หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วพูดว่า
"เศรษฐกิจไม่ดี ก็ช่วยอะไรไม่ได้"
ตามที่เขารู้มา ฮ่องกงจะมีช่วงบูมของอสังหาริมทรัพย์ระลอกใหญ่
ในช่วงปี 1958-1964
แต่ในปีแรกของช่วงนั้น ปี 1958 ราคาที่ดินในช่วงครึ่งปีแรกกลับดิ่งลงอย่างหนัก
และเมื่อราคาที่ดินตกหนัก เศรษฐกิจก็จะซบเซาตามไปด้วย
โดยเฉพาะคนที่ซื้อบ้านตอนราคาสูงสุด พวกเขาจะเป็นฝ่ายที่ลำบากที่สุด
ซูอีอีพูดต่อ
"จริงสิ... ใกล้ ๆ ตลาดตงไฉ ประมาณ 1 กิโลเมตร มีเขตอุตสาหกรรมขนาดเล็กอยู่ ค่าเช่าที่นั่นถูกมาก ฉันว่าพวกเราน่าจะไปเปิดโรงงานเล็ก ๆ ตรงนั้นได้นะ"
หยางเหวินตงคิดอยู่สักพักก่อนจะถาม
"เธอให้ลี่หมิงไปสำรวจแถวนั้นใช่ไหม?"
ซูอีอียิ้มแล้วพูดว่า "ใช่เลย ฉันกำลังคิดว่าแถวตลาดตงไม่ไกลจากที่เราอยู่ตอนนี้ แถมยังใกล้กับบ้านพักคนงานอีก เหมาะกับพวกเรามาก"
"ต่อไปเวลารับคนงาน ก็จะสะดวกขึ้น คนที่อยู่บ้านพักคนงาน ค่าแรงก็ไม่สูงมากด้วย"
"จริงด้วย" หยางเหวินตงพยักหน้า จากนั้นก็พูดต่อว่า "เอาอย่างนี้แล้วกัน ต่อไปเวลารับคนงาน เราจะให้ค่าแรงตามราคาตลาด"
"แต่เรื่องอาหาร ตอนกลางวันเราจะจัดให้ ต้องทำให้ดีหน่อย ไม่ต้องถึงขนาดมีเนื้อทุกมื้อ แต่ควรมีอาหารประเภทโปรตีน ผัดผักใส่น้ำมันเยอะหน่อย ให้พวกเขาเอามาคลุกข้าวกินก็ยังดี"
เมื่อพูดถึงบ้านพักคนงาน มันทำให้หยางเหวินตงนึกถึงช่วงชีวิตที่ลำบากในอดีต ทุกวันทำงานหนักเพียงเพื่อให้มีอาหารกินประทังชีวิต
แต่พวกนายทุนช่างโหดร้ายที่สุด เมื่อมีคนต้องการงานมากกว่าจำนวนตำแหน่งงานที่มี อุปสงค์และอุปทานของแรงงานไม่สมดุล พวกเขาก็ใช้โอกาสนี้กดขี่ขูดรีดคนจนอย่างไร้ความปรานี
งานระดับล่างในฮ่องกง ส่วนใหญ่ไม่ได้รวมค่าอาหาร และคนทั่วไปก็ไม่กล้าใช้เงินซื้อของกินดี ๆ
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนถึงยอมไปทำงานที่ท่าเรือหรือโกดังสินค้า เพราะนอกจากค่าจ้างที่สูงขึ้นเล็กน้อย สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือสามารถกินอิ่มได้ แม้ว่าข้าวที่ได้กินจะไม่มีน้ำมันหรือเครื่องปรุงอะไรมากมายก็ตาม
"โอ้โห พี่ตง พี่นี่เป็นคนดีจริง ๆ เลยนะ" ซูอีอียิ้มดีใจแล้วพูด
หยางเหวินตงยิ้มแล้วตอบว่า "แค่เรื่องอาหารเอง ห่างไกลจากคำว่าคนดีเยอะ"
ซูอีอีพูดว่า "ไม่จริงหรอก อาหารเป็นเรื่องสำคัญมากเลยนะ ตอนเด็ก ๆ เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเราคือการได้กินอิ่ม จำได้ไหม ตอนนั้นพี่ยังเคยไปขโมยเศษเนื้อจากร้านขายเนื้อเลย"
"ใช่ ขอแค่ได้กินอิ่มก็พอแล้ว" หยางเหวินตงพยักหน้า ในฐานะที่มาจากศตวรรษที่ 21 ที่ไม่เคยขาดแคลนอาหาร มันเป็นเรื่องยากมากที่จะจินตนาการได้ว่า
เมื่อไม่กี่สิบปีก่อน มีคนมากมายที่อาจจะไม่ได้กินข้าวตลอดทั้งปีด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการได้กินเนื้อ
ยังมีอีกหลายคนที่ทำงานหนักทั้งวันแต่ก็ยังไม่สามารถกินอิ่มได้ เป้าหมายของพวกเขาในการทำงานทุกวัน ก็คือการไม่ให้ตัวเองอดตาย
วันรุ่งขึ้น
หยางเหวินตงพาจ้าวลี่หมิงและซูอีอีไปที่ตลาดตงไฉ
จ้าวลี่หมิงเคยมาที่นี่แล้ว เขาจึงคุ้นเคยกับพื้นที่นี้ดี หลังจากเดินดูอยู่หลายที่ ในที่สุดหยางเหวินตงก็ตัดสินใจเลือกโกดังขนาดเล็กประมาณ 120 ตารางเมตร เป็นสถานที่ตั้งของโรงงานแห่งแรกของเขา
ค่าเช่าก็ไม่แพง เพียงปีละ 450 เหรียญ หยางเหวินตงจ่ายค่าเช่าล่วงหน้า 6 เดือน พร้อมเงินมัดจำอีก 6 เดือน
จากนั้นในช่วงสามวันต่อมา จ้าวลี่หมิงจ้างคนมาทำความสะอาด และเรียกช่างไฟให้มาจัดการระบบไฟฟ้า ขณะที่ซูอีอีก็ไปหาซื้อโต๊ะมือสองมาใช้สำหรับงานประกอบในอนาคต
จนกระทั่งวันที่ 15 พฤษภาคม เวลาผ่านไป 4 เดือน นับตั้งแต่หยางเหวินตงทะลุมิติข้ามมายังฮ่องกง และในที่สุดเขาก็มีโรงงานเล็ก ๆ เป็นของตัวเองสำเร็จ
