บทที่ 47 มวลวิหคคารวะเฟิ่งหวง

ต้นสนและไป่ในหุบเขาเฟิงเยียนเขียวชอุ่ม แสงแดดที่ลอดผ่านลงมาบนกระดานหมากก็ดูใสกระจ่างและลึกล้ำ

สายลมพัดผ่านแมกไม้ เสียงคลื่นสนดังเป็นระลอกราวกับน้ำขึ้นน้ำลง

เสียงคลื่นสน เสียงน้ำพุตกกระทบหิน และเสียงวางหมากดังกังวานใส สลับกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แม้ลานชมหมากที่ยื่นออกมาตรงกลางเขาจะกว้างขวาง แต่ซ่งเฉียนจีและจี้เฉินมาสาย จึงทำได้เพียงเบียดเสียดอยู่ตรงมุม

คนรอบข้างได้ยินซ่งเฉียนจีพูดคำว่า "เคยเล่นครั้งหนึ่ง" "พอเป็นนิดหน่อย" และอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเหล่มองด้วยสายตาเหยียดหยาม

คนนอกสองคน ไปหาที่เย็นๆ อยู่ไม่ดีกว่าหรือ ดันมาผสมโรงอะไรตรงนี้

จี้เฉินชะเง้อคอ มองลงไปเบื้องล่าง พลางชวนคนข้างๆ คุยอย่างตีสนิท:

"สหายเต๋า เหตุใดเวลานี้ในหุบเขาจึงมีกระดานหมากเพียงกระดานเดียว? รบกวนช่วยไขข้อข้องใจด้วย"

การสู้รบบนกระดานกำลังถึงจุดสำคัญ เดิมทีคนผู้นั้นไม่อยากสนใจ แต่เห็นเขาสวมเสื้อผ้าหรูหราทว่ามีมารยาท ท่าทางสง่างามแต่สีหน้าจริงใจ จึงอดไม่ได้ที่จะตอบอย่างอดทน:

"การสอบหมากและการสอบวรยุทธ์เริ่มพร้อมกัน สิบอันดับแรกของการสอบหมากถูกกำหนดแล้ว ตั้งแต่เช้าวันนี้แต่ละกระดานจะดำเนินการตามลำดับ เพื่อความสะดวกของผู้เข้าสอบที่ตกรอบในการชมการแข่งขัน ผู้ที่สามารถเข้าสู่สิบอันดับแรกของการสอบหมากได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะวิถีหมากที่คัดเลือกจากหมื่นคน การประลองระหว่างพวกเขา ทุกกระดานล้วนมีคุณค่าให้ศึกษาอย่างมาก พลาดไปก็น่าเสียดาย"

จี้เฉินพูดอย่างตื่นเต้น: "ตามความคืบหน้านี้ หรือว่าคืนนี้จะตัดสินผู้ชนะเลิศการสอบหมากได้เลย?"

"แน่นอน! ผู้ที่กำลังเดินหมากอยู่ในหุบเขาตอนนี้ ก็คือหนึ่งในผู้ท้าชิงอันดับหนึ่ง เหยาอันแห่งอารามจื่ออวิ๋น!"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ขอบคุณสหายเต๋าที่ชี้แนะ"

จี้เฉินหันไปหาซ่งเฉียนจี: "พี่ซ่ง โชคของพวกเราไม่เลวเลย มาทันกระดานของเหยาอันพอดี เขามีชื่อเสียงมากนะ!"

"อ้อ" ซ่งเฉียนจีรับคำ เพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถาม: "เขาถือหมากดำหรือหมากขาว?"

คนข้างๆ พูดไม่ออก: "แน่นอนว่าต้องเป็นคนชุดม่วงที่ถือหมากดำสิ เจ้าแม้แต่ศิษย์พี่เหยาแห่งอารามจื่ออวิ๋นยังไม่รู้จัก ยังจะมาดูการสอบหมากอีกหรือ?"

ซ่งเฉียนจียิ้มพลางพูดว่า: "สำคัญที่ได้มีส่วนร่วม"

"ใช่แล้ว พวกเราสองคนแค่แวะมาดู" จี้เฉินหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ ถามด้วยความอยากรู้ "ไม่ทราบว่าฝั่งตรงข้ามศิษย์พี่เหยาอัน เป็นยอดคนท่านใดอีก?"

คนสองคนในหุบเขากำลังประลองหมากกันบนโขดหินยักษ์

คนหนึ่งถือหมากดำ สวมชุดนักพรตสีม่วงดอกกระดิ่ง นั่งขัดสมาธิอย่างสำรวม มือที่วางหมากมั่นคงมาก ดูเป็นเด็กหนุ่มที่โตเกินวัย

อีกคนถือหมากขาว สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ กำลังเกาหูเกาแก้ม เดี๋ยวเขาก็นั่งยองๆ เดี๋ยวก็ยืนขึ้น ราวกับหาท่าทางที่สบายไม่ได้ อึดอัดไปทั้งตัว

ห่างจากรอบตัวพวกเขาสามจั้ง มีผู้ดูแลถือพู่กันจดบันทึกการเปลี่ยนแปลงของกระดานหมาก มีแพทย์นั่งอยู่ข้างเปลหาม

ยังมีศิษย์หอผู้คุมกฎพกดาบอารักขา เพื่อรับมือกับเหตุฉุกเฉิน

"คนผู้นั้นมาจากสำนักเล็กๆ เดิมทีสำนักใกล้จะสิ้นชื่ออยู่แล้ว สมัครเข้าร่วมเพราะของรางวัลจากงานชุมนุมเติงเหวิน ใครจะรู้ว่าเขาจะโผล่พรวดขึ้นมา ทะลวงเข้าสู่สิบอันดับแรกได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่รู้ว่ามีศิษย์จากตระกูลใหญ่และสำนักชื่อดังตั้งเท่าไหร่ ที่ถูกเขาโค่นลงจากม้า" ผู้ชมข้างๆ กล่าวชื่นชม

จี้เฉินพูดด้วยความเลื่อมใส: "ยอดคนจริงๆ ขอทราบชื่อเสียงเรียงนามด้วย!"

อีกคนชิงตอบ: "เขาชื่อหลี่เอ้อร์โก่ว สำนักตกต่ำ ไม่มีฉายาเต๋า แต่เพื่อแสดงความเคารพต่อความสำเร็จในวิถีหมากของเขา พวกเราจึงเรียกเขาว่า 'ศิษย์พี่หลี่ชื่อฉ่วน'"

"ชื่อฉ่วน (สุนัขรอง)?" จี้เฉินกะพริบตาอย่างงุนงง พึมพำว่า: "นั่นมันก็เอ้อร์โก่ว (หมาสอง) ไม่ใช่หรือไง?"

ซ่งเฉียนจีอดหัวเราะไม่ได้: "สหายเต๋าชื่อฉ่วนผู้นี้ใกล้จะชนะแล้ว"

จี้เฉินตกใจ: "แต่เขาดูร้อนรน ลุกลี้ลุกลนมากเลยนะ!"

"เฮ้ คนนอกเงียบหน่อย อย่ามาพูดจาให้คนอื่นเข้าใจผิด" มีคนถลึงตาใส่ซ่งเฉียนจี พูดอย่างไม่พอใจ "ตอนนี้กำลังห้ำหั่นกันกลางกระดาน เห็นได้ชัดว่าศิษย์พี่เหยาอันได้เปรียบ!"

ซ่งเฉียนจีเพียงแค่ยิ้มๆ ไม่มีเจตนาจะโต้เถียง

อีกคนพูดว่า: "ใช่แล้ว 'คัมภีร์หมากสิบสามบท' มีกล่าวไว้ 'ขอบสู้มุมไม่ได้ มุมสู้กลางไม่ได้' สถานการณ์ของศิษย์พี่เหยาอันในแดนกลางแข็งแกร่งกว่า สไตล์การเล่นหมากของเขาเก๋าเกมและเยือกเย็น ค่อยๆ รุกคืบอย่างมั่นคง ศิษย์พี่หลี่ชื่อฉ่วนพึ่งพากลยุทธ์พิสดารมาตลอด ชนะอย่างหวุดหวิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งนี้เจอศัตรูตัวฉกาจ คงเดินมาได้แค่นี้... ดูสิ เขาขอ 'คิดไตร่ตรอง' แล้ว!"

บนลานชมหมากเกิดเสียงฮือฮาขึ้นระลอกหนึ่ง

เห็นเพียงหลี่เอ้อร์โก่วยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้ผู้ดูแลข้างสนามเริ่มจับเวลา ตัวเองกระโดดลงจากโขดหินยักษ์ วิ่งไปที่ริมน้ำพุ วักน้ำล้างหน้า แล้วเงยคอขึ้น ดื่มน้ำอึกๆ เข้าไปสองอึกใหญ่

คนอื่นคิดไตร่ตรองคือการเค้นสมองและกำลังใจ หลับตาคำนวณ คนผู้นี้คิดไตร่ตรองกลับไปล้างหน้า ดื่มน้ำ

สีหน้าเหยาอันดูไม่ได้อย่างยิ่ง ราวกับถูกหลี่เอ้อร์โก่วสาดน้ำพุเย็นเฉียบใส่หนึ่งอ่าง

ศิษย์อารามจื่ออวิ๋นรู้สึกร่วมไปด้วย พวกเขาล้วนไม่ชอบหลี่เอ้อร์โก่ว:

"ศิษย์พี่เหยาช่างน่าสงสารนัก ถึงกับต้องมาประลองหมากบนกระดานเดียวกันกับคนบ้านนอกไร้มารยาทพรรค์นี้ งานชุมนุมเติงเหวิน คำว่า 'สง่างาม' ไปอยู่ที่ใดแล้ว?"

"อย่าลนลานไป รอให้ศิษย์พี่เหยาเอาชนะได้ พวกเราก็ไม่ต้องเห็นเขาอีกแล้ว"

จี้เฉินเอาแต่จ้องกระดานหมาก: "เก่งกาจยิ่งนัก"

ซ่งเฉียนจีพูดว่า: "ถ้าเจ้าชอบ ลองเรียนดูสิ"

"ข้าเคยเล่นสองครั้ง ถูกด่าว่าโง่เง่าทั้งสองครั้ง" จี้เฉินยิ้มขื่น: "ข้าแม้แต่ยันต์ยังเรียนไม่รู้เรื่อง จะไปเรียนของยากขนาดนี้ได้อย่างไร"

"คำพูดนี้ใครเป็นคนพูด?" ซ่งเฉียนจีรู้สึกสะกิดใจเล็กน้อย

จี้เฉินไม่ปิดบังแม้แต่น้อย หัวเราะร่วนพลางพูดว่า: "ข้าเส้นลมปราณอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ใช้ดาบใช้กระบี่ไม่ได้ ผู้อาวุโสในตระกูลตักเตือนข้า ทางรอดเดียวที่เป็นไปได้ของข้าคือการวาดเขียนยันต์ หากวาดเขียนยันต์ไม่ได้ อย่างอื่นก็ยิ่งไม่ได้ใหญ่!"

ซ่งเฉียนจีไม่พูดอะไรอีก เพียงส่งเสียงทางจิตว่า: "ถ้าเจ้าเป็นหลี่เอ้อร์โก่ว หลังคิดไตร่ตรองเสร็จจะเดินหมากตาไหน?"

จี้เฉินชะงัก ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงส่งเสียงทางจิต: "ข้าจะกล้าเดินหมากได้ยังไง? ข้ายืนอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว"

"ลองดูจะเป็นไรไป" ซ่งเฉียนจียิ้ม

จี้เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนส่งเสียงทางจิตตอบ: "ตำแหน่ง 'ผิง' เส้นสามเก้า?"

ซ่งเฉียนจีพูดว่า: "เจ้าลง 'ผิงสามเก้า' เหยาอัน 'รู่สองแปด' อีกก้าวเดียวก็กินหมากเจ้าได้สามเม็ด"

สีหน้าจี้เฉินกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จ้องกระดานหมากคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ: "พี่ซ่งพูดถูก! งั้นข้าลงตำแหน่ง 'ชวี่' เส้นสามหก?"

ซ่งเฉียนจียังคงส่ายหน้า: "คิดดูอีกที"

จี้เฉินบอกวิธีเดินหมากรวดเดียวสิบแบบ หากเป็นการต่อสู้จริง เขาคงขอเดินใหม่ไปสิบครั้งแล้ว

เขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นแมลงวันหัวขาด อุ้มหมากขาววิ่งพล่านไปทั่วกระดาน พุ่งซ้ายชนขวา ทว่ารอบด้านกลับเป็นกำแพงเหล็กกล้า ปิดตายจนลมยังพัดผ่านไม่ได้

กว่าจะมองเห็นแสงสว่างรำไร ซ่งเฉียนจีก็วางหมากดำลงมาเบาๆ หนึ่งเม็ด ตั้งกำแพงสูงตระหง่านขวางทางรอดของเขาไว้

บนหน้าผากจี้เฉินมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาแล้ว

ซ่งเฉียนจี: "เจ้าอย่าคิดว่าหลี่เอ้อร์โก่วแพ้แน่ แล้วเอาแต่คิดจะหนีเอาตัวรอด ถ้าเขาลงตำแหน่ง 'ซ่าง' เส้นสี่สองล่ะ?"

จี้เฉินขมวดคิ้วแน่น คำนวณอย่างรวดเร็ว

ประจวบเหมาะกับเวลานี้ ผู้ดูแลข้างสนามเคาะหิน เป็นสัญญาณว่าหมดเวลาคิดไตร่ตรอง

หลี่เอ้อร์โก่วกระโดดขึ้นไปบนโขดหินยักษ์ สองนิ้วคีบหมากขาว ถึงกับไม่มองกระดาน วางลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ซ่างสี่สอง

จี้เฉินตบระเบียงอย่างแรง จู่ๆ ก็ตะโกนลั่น: "ดี!"

เสียงนี้ลืมส่งเสียงทางจิต ทำให้คนรอบข้างถลึงตาใส่ ตำหนิที่เขาร้องโวยวาย

จี้เฉินไม่หวั่นไหว นัยน์ตาทั้งสองเปล่งประกาย

ซ่งเฉียนจีพูดว่า: "ตอนนี้เจ้าเข้าใจวิถีหมากของหลี่เอ้อร์โก่วแล้วใช่ไหม? วิธีการเดินของเขาดูเหมือนจะมีช่องโหว่เต็มไปหมด แต่กลับเป็นแผนล่อศัตรู ตาต่อไปก็จะมีจุดพลิกผันสำหรับเขาแล้ว"

"พี่ซ่งคือเทพยดาจริงๆ!" จี้เฉินคว้าแขนเขาไว้แน่น ก่อนจะตกใจเมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาทจึงรีบปล่อยมือ ส่งเสียงทางจิตว่า "หลี่เอ้อร์โก่วชนะได้จริงๆ ด้วย!"

"ไม่" ซ่งเฉียนจียิ้ม "ตอนนี้เราสมมติว่าเจ้าคือเหยาอัน"

ตามความเปลี่ยนแปลงของกระดานหมาก บรรยากาศบนลานชมหมากก็ค่อยๆ หนักอึ้ง มีเสียงสูดลมหายใจดังขึ้นเป็นระยะ

หลี่เอ้อร์โก่วราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หมากขาวรุกคืบเข้าใกล้อย่างกระชั้นชิด ทุกกระบวนท่าล้วนเห็นเลือด

หนึ่งก้านธูปผ่านไป เหยาอันกระอักเลือดหมดสติ ถูกแพทย์ประคองขึ้นป้อนยา หลี่เอ้อร์โก่วกระโดดลงจากโขดหินยักษ์ เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

ผู้คนจากอารามจื่ออวิ๋นร้องอุทาน พากันรีบวิ่งลงจากลานชมหมาก: "ศิษย์พี่เหยาอัน!"

สีหน้าจี้เฉินเลื่อนลอย

บนกระดานหมากในความเป็นจริง หลี่เอ้อร์โก่วเอาชนะเหยาอัน

ในกระดานหมากภายในใจของคนทั้งสอง ภายใต้การชี้แนะของซ่งเฉียนจี เขาใช้หมากดำของเหยาอันเอาชนะหลี่เอ้อร์โก่ว

เช่นนั้นซ่งเฉียนจีก็ชนะทั้งสองคนอย่างแน่นอนไม่ใช่หรือ?

จี้เฉินอ้าปากค้าง ตื่นเต้นและตกใจ: "พี่ซ่งมีทักษะขั้นเทพเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่สมัครสอบหมาก?"

"ก็แค่วิถีเล็กน้อย บางครั้งก็ขี้เกียจคำนวณ"

"เหตุใดพี่ซ่งจึงสอนข้า?!"

ซ่งเฉียนจีพูดว่า: "พอดีไม่มีอะไรทำ"

ช่วงปีใหม่ตีเด็ก ไม่สิ ท่ามกลางแดดจ้าสอนเด็ก ว่างๆ ก็คือว่าง

จี้เฉินพูดไม่ออก จุกอยู่ที่คอ

ซ่งเฉียนจีมองดูท้องฟ้าแต่ไกล: "ข้าไปดูสอบฉินก่อน เจ้าอยู่ตรงนี้ต่อไปเถอะ ฉวยโอกาสที่ความรู้สึกกำลังดี เล่นอีกสักสองกระดาน"

อาทิตย์อัสดงหลอมละลายทองคำ หมู่ขุนเขาอาบแสงหยก กระดานนี้ออกจะยาวนานเกินไป ยืดเยื้อเกินไป

"มีวาสนาค่อยพบกันใหม่" ซ่งเฉียนจีหันหลัง

จี้เฉินยื่นมือไปดึงเขาตามสัญชาตญาณ: "เดี๋ยวก่อน!"

ชายแขนเสื้อลื่นหลุดผ่านร่องนิ้ว

ศิษย์อารามจื่ออวิ๋นรวมกลุ่มกันเป็นฝูง กำลังพุ่งลงบันไดหิน แผ่นหลังของซ่งเฉียนจีจมหายไปในทะเลผู้คนตามไปด้วย ไร้ร่องรอย

จี้เฉินยืนอึ้งอยู่กับที่ ยิ่งคิดก็ยิ่งสติแตก

เดิมทีคิดว่าคบหาเพื่อนที่ดีประเภทเดียวกัน ครึ่งชั่งแปดตำลึงกับตัวเอง

ซ่งเฉียนจีพูดประโยคหนึ่งว่า "ชีวิตสำคัญที่ได้มีส่วนร่วม" เขาตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า "ยิ่งพยายามยิ่งไม่ได้เรื่อง"

เศษสวะสองคนไม่รังเกียจกันและกัน เป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากยิ่ง

และตัวเองก็มีเงินมากกว่าซ่งเฉียนจี ยังสามารถช่วยเหลือเขาได้...

กระดานหมากบนโขดหินถูกเคลียร์ให้ว่าง ผู้ประลองหมากกระดานต่อไปเตรียมตัวลงสนาม

จู่ๆ ฝุ่นควันก็คลุ้งขึ้น คนกว่าสามสิบคนบุกเข้ามาในหุบเขา ท่าทางดุดัน

ผู้คนบนลานชมหมากไม่รู้ว่ามีความหมายใด พากันวิพากษ์วิจารณ์

จี้เฉินก็นับว่าหูตากว้างไกล เพ่งมองดู:

ผู้ดูแลสิบคนจากสำนักหัวเวย ผู้คุมสอบการสอบอักษรภาพสิบคน ยังมีบางคนที่เขาไม่รู้จัก น่าจะเป็นยอดฝีมือจากสำนักศึกษาชิงหยา เพราะท่านอาจารย์ใหญ่เดินอยู่รั้งท้าย

จี้เฉินตกใจมากในใจ แทบอยากจะสับขาหนี

หรือว่ากระดาษคำตอบที่ข้าเขียนส่งเดชวาดมั่วๆ จะถูกปราชญ์อักษรเห็นเข้าจริงๆ?

ผู้อาวุโสท่านนั้นโกรธ จึงให้พวกท่านมาจับข้าด้วยตัวเอง?

ได้ยินเพียงมีคนตะโกนว่า: "จี้เฉิน ตระกูลจี้ เมืองไป๋เฟิ่ง อยู่หรือไม่?"

จี้เฉินเผยสีหน้าสิ้นหวัง

พี่ซ่ง ท่านจากไปเร็วเกินไป เหตุใดจึงปล่อยให้ข้าแบกรับอยู่ฝ่ายเดียว?

พวกผู้ดูแลสำนักหัวเวยพุ่งขึ้นมาบนลานชมหมากเป็นกลุ่มแรก

"ท่านทำให้พวกเราตามหาแทบแย่จริงๆ เสี่ยวเซียนจวินจี้ ยินดีด้วย ยินดีด้วย!"

จี้เฉินงุนงง: "ยินดีเรื่องอันใด?"

ผู้ดูแลที่คุมสอบเมื่อครู่ยิ้มแย้มเต็มหน้า พูดเสียงดังว่า "กระดาษคำตอบการสอบอักษรภาพของท่าน ถูกปราชญ์อักษรเลือกให้เป็นอันดับหนึ่ง! ท่านคือผู้ชนะเลิศคนแรกของงานชุมนุมเติงเหวินในปีนี้ รีบตามพวกเราไปร่วมงานเลี้ยงฉลองเถิด!"

ผู้คนบนลานชมหมากพากันเกิดความเคารพยำเกรง คิดในใจว่าคนนอกที่ไม่เข้าใจหมากผู้นี้ ดูภายนอกเหมือนคนไม่เอาถ่าน ใครจะรู้ว่ากลับเป็นผู้ชนะเลิศการสอบอักษรภาพ

รู้อย่างนี้ เมื่อครู่ไม่ควรไปถลึงตาใส่เขาเลยจริงๆ

ไม่รู้ว่าใครเริ่มปรบมือเป็นคนแรก เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นเป็นระลอก หลั่งไหลเข้าหาจี้เฉินราวกับคลื่นน้ำ

"เมื่อก่อนเคยได้ยินแค่ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลจี้แห่งเมืองไป๋เฟิ่งเป็นเศษสวะ ด้อยกว่าพวกสายรองตั้งเยอะ ที่แท้ก็เป็นข่าวลือผิดๆ ทั้งนั้น!"

"แน่นอนว่าต้องเป็นข่าวลือใส่ร้าย! พวกเราโชคดีนัก นับว่าได้พูดคุยกับผู้ชนะเลิศการสอบอักษรภาพแล้ว"

ในหุบเขา ผู้เข้าสอบหมากต่างก็ยิ้มและปรบมือเช่นเดียวกัน

ท้องฟ้าผืนดิน โลกทั้งใบหมุนคว้างรอบตัวจี้เฉินอย่างรวดเร็ว

"กระดาษคำตอบของใครนะ?" เขาเบิกตากว้าง ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบหัวอย่างแรง พึมพำว่า: "นี่ไม่ใช่เรื่องจริง เป็นไปไม่ได้!"

"ท่านถ่อมตัวเกินไป อักษรคำว่าไข่ไก่สองตัวที่ท่านเขียน ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่า "ม้วนอักษรไข่ไก่" แล้ว ยอดเยี่ยมถึงขีดสุด สมควรได้รับตำแหน่งอย่างแท้จริง!"

ม้วนอักษรไข่ไก่?

จี้เฉินเข่าอ่อนยวบ รีบคว้าจับระเบียงไว้ จึงฝืนไม่ให้ร่วงลงจากลาน ตกลงไปในหุบเขา:

"ข้าไม่ได้เป็นคนเขียน!"

ปรมาจารย์เต๋าเบื้องบน ข้าคบเพื่อนแบบไหนกันแน่เนี่ย

ผู้คนพากันก้าวเข้ามา แย่งกันประคองเขา

อาจารย์ใหญ่ชิงหยาเดินช้าๆ ออกมาจากหลังฝูงชน ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง: "ตัดสินแค่บนหน้ากระดาษ ไม่ถามหาที่มา เจ้าก็คือผู้ชนะเลิศการสอบอักษรภาพ ตามพวกเรามาเถอะ"

***

น้ำตกไหลทะยานลงมา เสียงน้ำดังกึกก้อง

มีเสียงฉินดังขึ้นเป็นระยะ กลบเสียงน้ำ

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง หอน้อยหลายหลังริมสระถูกอาบด้วยแสงสีทองอร่าม

ยิ่งการแข่งขันสอบฉินดำเนินไปสู่ช่วงท้าย ผู้ฟังฉินก็ยิ่งมากขึ้น ในจำนวนนั้นส่วนใหญ่มาเพื่อเมี่ยวเยียน

ข่าวที่ว่าเมี่ยวเยียนจะดีดฉินหลังจากจบการสอบฉิน ได้แพร่สะพัดไปทั่วสำนักหัวเวยแล้ว

ผู้คนยืนล้อมรอบสระน้ำ ตั้งแต่ริมสระไปจนถึงเนินเขา รอคอยให้เทพธิดาเมิ่งจื่อผู้มีสมญานามว่า "เมี่ยวเยียนน้อย" ขึ้นแสดงก่อน

เวลานี้ผู้คนกระซิบกระซาบกัน ผู้ดูแลวิ่งวุ่นไปทั่ว

"เทพธิดาเมิ่งจื่อยังไม่ขึ้นแสดงอีกหรือ? มีใครรู้บ้างว่าเทพธิดาเมิ่งจื่อไปที่ใด?"

"มีคนเห็นนางไปยังเรือนไผ่ที่เทพธิดาเมี่ยวเยียนพักอยู่"

ภายในเรือนไผ่ เมิ่งจื่อย่อเข่าทำความเคารพเมี่ยวเยียน: "คารวะศิษย์พี่หญิง"

เมี่ยวเยียนยิ้ม: "มีธุระอันใด?"

ผู้บำเพ็ญเพียรสายดนตรีที่อายุน้อย รูปงาม และมีพรสวรรค์ เมี่ยวเยียนพบเจอมามากเกินไปแล้ว

คนตรงหน้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งในหมู่คนเหล่านั้น

ภายในใจนางไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย

เมิ่งจื่อพูดด้วยความกังวล: "เมื่อเพลงนี้บรรเลงไปได้ครึ่งทาง ข้ามักจะดีดสองโน้ตนี้ได้ไม่ดีนัก จึงบังอาจมาขอคำชี้แนะจากศิษย์พี่หญิง"

อาจารย์ของนางคือผู้อาวุโสตำแหน่งลอยคนหนึ่งในสำนักเซียนอิน ครั้งนี้ไม่ได้มาร่วมงานชุมนุมเติงเหวิน

นางมีจุดที่ไม่เข้าใจแต่ไม่มีใครให้สอบถาม จึงต้องมาถามเมี่ยวเยียน

ไม่กี่ปีมานี้ นางกำลังมีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่รู้ว่าได้รับสมญานาม "เมี่ยวเยียนน้อย" มาตั้งแต่เมื่อใด

ภายในใจนางรู้สึกยินดี แต่ทุกครั้งที่พบเมี่ยวเยียน นางยังคงรู้สึกเหมือนได้พบเทพธิดาบนสวรรค์ เกิดความรู้สึกละอายใจในความต้อยต่ำของตนขึ้นมาทันที

เมี่ยวเยียนนั่งตัวตรง ฟังนางดีดไปสองจังหวะ ก็พยักหน้าเบาๆ: "ไม่เลว หยกขาวยังมีตำหนิเล็กน้อย"

สีหน้าเมิ่งจื่อแดงระเรื่อ อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ราวกับได้รับกำลังใจอันยิ่งใหญ่

"คนโบราณกล่าวไว้ 'ฉินมีคุณธรรมเก้าประการ แปลก โบราณ ชุ่มชื้น ทะลุปรุโปร่ง หอมหวล ใสกระจ่าง สม่ำเสมอ สงบนิ่ง'" เมี่ยวเยียนกดปลายนิ้วของนางเบาๆ ดีดไปสองโน้ต "เจ้าแค่ยังสงบนิ่งไม่พอ"

เมิ่งจื่อชะงักไปเล็กน้อย

เมี่ยวเยียนพูดเรียบๆ: "จิตใจว้าวุ่น เสียงฉินก็จะไม่สงบ การอยากชนะเป็นเรื่องดี แต่เวลาที่กดสายฉิน กลับต้องลืมเรื่องแพ้ชนะ สงบนิ่งเข้าสู่บทเพลง ลมหายใจของเจ้าตึงเครียดเกินไป เสียงฉินจึงติดขัด"

"ขอบคุณศิษย์พี่หญิง!" เมิ่งจื่อทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"ไปเถอะ ดีดให้ดี" เมี่ยวเยียนพูด "ขอให้เจ้าคว้าอันดับหนึ่ง"

แม้จะเป็นอันดับหนึ่งที่ไม่มีใครจดจำก็ตาม

หากมีใครมาขอคำชี้แนะจากนาง เมี่ยวเยียนจะปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมเสมอ ไม่เคยปิดบังซ่อนเร้น

ด้วยเหตุนี้ ศิษย์อายุน้อยส่วนใหญ่ในสำนักเซียนอิน จึงเคารพเลื่อมใสในตัวนางอย่างจริงใจ และคอยปกป้องชื่อเสียงของนางด้วยตัวเอง

วั่งซูคิดว่านี่คือวิธีการผูกใจคนของลูกศิษย์ จึงไม่เคยห้ามปราม

คนอื่นคิดว่านี่คือความดีงามและความสูงส่งของเมี่ยวเยียน

แต่กลับไม่รู้ว่านี่เป็นเพียงความมั่นใจของเมี่ยวเยียน

"ต่อให้ข้าสอนเจ้าไป เจ้าก็ยังดีดได้สู้ข้าไม่ได้อยู่ดี"

นางฟังการสอบฉินมาเกินครึ่งค่อนงานแล้ว เริ่มรู้สึกเหงาขึ้นมาบ้าง

เพลงที่ตัวเองแต่ง ต่อให้ฟังร้อยรอบก็ไม่เบื่อ แต่นางก็ใกล้จะฟังจนเบื่อแล้ว

ตอนนี้นางอยากฟังเพลงใหม่สักเพลง

แต่โลกบำเพ็ญเพียรจะมีเพลงใหม่มาจากไหน?

***

เรียกร้องนับพันหมื่นครั้งในที่สุดก็ปรากฏตัว

เทพธิดาเมิ่งจื่ออุ้มฉินเลื่องชื่อ เดินทีละก้าวไปยังริมสระ

ฝูงชนแหวกออกเป็นสองข้างโดยอัตโนมัติ

นางสวมกระโปรงสีแดง ปักลายมวลบุปผาเต็มไปหมด ส่องประกายระยิบระยับ ชายกระโปรงบานสะพรั่งแผ่ออก ราวกับมวลบุปผาเบ่งบานพร้อมกัน

เสียงฉินดังขึ้น ไพเราะกังวานใส เข้ากับเสียงน้ำไหลพอดี

ผู้คนพลันรู้สึกถึงสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาปะทะใบหน้า

ความไม่พอใจและความกังวลระหว่างรอคอยมลายหายไปสิ้น รู้สึกเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก

ระลอกคลื่นในสระน้ำค่อยๆ เปลี่ยนแปลง โดยมีผู้ดีดฉินเป็นศูนย์กลาง สั่นสะเทือนไม่หยุด

เมื่อเข้าสู่ช่วงที่ไพเราะที่สุด เสียงฉินก็พลันเปลี่ยนไป ราวกับเสียงร้องอันกังวานของเฟิ่งหวง ร่วงหล่นลงมาจากเก้าชั้นฟ้า

รอบด้านมีเสียงกระพือปีกพรึบพรับดังมา

ผู้คนตกตะลึง

เห็นเพียงนกกระจอกและอีกาบนกิ่งไม้บินมา นกตบยุงและนกจาบฝนในป่าบินมา ห่านป่าและนกกระเรียนเซียนในเมฆบินมา

นกจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลกันมา ขนนกหลากสีสัน บินว่อนเต็มท้องฟ้า

พวกมันบินวนเวียนรอบผู้บำเพ็ญเพียรหญิงที่กำลังดีดฉิน ไม่ยอมร่อนลงจอดเป็นเวลานาน ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ

เสียงฉินพลันฮึกเหิมกึกก้อง มวลปักษาส่งเสียงร้องพร้อมกัน ทุกเสียงสอดประสานไปกับนาง

เมื่อจบเพลง นกก็บินจากไป

เมิ่งจื่อลุกขึ้น มวลบุปผาหุบลง

ในลานเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำตกที่ยังคงดังอยู่

ผู้คนยากจะดึงสติกลับมาได้เป็นเวลานาน รู้สึกเพียงสมองปลอดโปร่งตาสว่าง ความเหนื่อยล้าหายเป็นปลิดทิ้ง

ในศาลากลางสระ

วั่งซูกล่าวชื่นชม: "มีตบะเพียงขั้นจู้จี แต่กลับชักนำให้เกิดนิมิตมวลวิหคคารวะเฟิ่งหวงได้ นับว่ามีพรสวรรค์เหนือคนจริงๆ"

นางเปลี่ยนเรื่อง คุยกับผู้บำเพ็ญเพียรหญิงท่าทางเย็นชาที่อยู่ข้างๆ: "น่าเสียดายที่นางกราบอาจารย์ไปแล้ว"

วิชาคงกระพันความงามของสำนักเซียนอินเป็นหนึ่งในใต้หล้า รูปร่างหน้าตาของวั่งซูกำลังงดงามสะพรั่ง ส่วนเซียนหญิงเจี้ยงอวิ๋นศิษย์พี่ของนาง ตบะไม่ด้อยไปกว่านาง แต่กลับสิ้นสุดวัยเยาว์ เส้นผมขาวโพลน

เจี้ยงอวิ๋นขยับมุมปาก เผยรอยยิ้มบางๆ: "ไม่เป็นไร เรื่องรับศิษย์ ในชะตาชีวิตย่อมมีวาสนาต่อกัน"

นอกจากพวกนางสองคนแล้ว ในศาลายังมีผู้บำเพ็ญเพียรสายดนตรีจากสำนักอื่นอีกสี่ห้าคน ล้วนเป็นปรมาจารย์วิถีฉิน

แต่ทุกคนล้วนยืนอยู่

ยืนตั้งแต่เริ่มการสอบฉิน ไปจนถึงยามเย็นที่ดวงอาทิตย์ตกดิน

มีเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่

เวลานี้คนผู้นั้นเผยริมฝีปากบางเล็กน้อย เอ่ยออกมาสี่คำเรียบๆ:

"ดีดได้ไม่เลว"

วั่งซูได้ยินคำพูดนี้ จู่ๆ ก็เกิดลางสังหรณ์เตือนภัยในใจ

นางหันขวับ มองไปยังชั้นบนสุดของเรือนไผ่ริมสระ สายตาดุดัน

เมี่ยวเยียนยืนพิงระเบียง พยักหน้าให้อาจารย์แต่ไกล ทว่าในใจกลับถอนหายใจ

วันนี้เมิ่งจื่อแสดงฝีมือได้เหนือกว่าปกติ ดีดได้ในระดับสูงสุดของนางแล้ว ไม่ว่าจะได้ทิ้งชื่อไว้หรือไม่ ก็ควรจะไร้ความเสียใจแล้ว

เมี่ยวเยียนคิดเช่นนี้ พลางสั่งสาวใช้เรียบๆ: "ไปเชิญฉินของข้ามาเถิด"

ส่วนคนต่อไป ก็แค่คนไร้ชื่อเสียง บังเอิญถูกจัดให้อยู่หลังเมิ่งจื่อ คาดว่าคงจะจบลงอย่างรวดเร็ว

สาวใช้ประคองกล่องฉินขึ้นมาด้วยสองมือ

เมี่ยวเยียนเปิดออก

แสงห้าสีสาดส่องออกมา ทำให้ใบหน้าอันไร้ที่ติของนางยิ่งเปล่งประกาย

ไม่ผิดจากที่เมี่ยวเยียนคาดไว้ เมื่อผู้เข้าสอบคนต่อไปขึ้นสนาม ผู้คนยังคงดำดิ่งอยู่ในเสียงมวลปักษาร้องระงม แทบอยากจะเชิญเทพธิดาเมิ่งจื่อกลับมาดีดต่อ

เมื่อมองคนผู้นั้นอีกครั้ง ก็รู้สึกว่านางปรากฏตัวได้ไม่ถูกเวลาเอาเสียเลย เร็วเกินไปและปุบปับเกินไป

คนผู้นั้นมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น สวมกระโปรงสีขาวเรียบง่าย สวมหมวกคลุมหน้า

"รบกวนขอทางด้วย" นางก้าวเดินอย่างมั่นคง ผ้าขาวบางแทบไม่ขยับ มองไม่เห็นใบหน้า

ผู้คนต่างมองดูนาง แฝงความไม่สบอารมณ์อยู่ลึกๆ

แต่นางกลับไม่นั่งลง มองไปรอบๆ ไม่รู้ว่ากำลังหาของอะไร หรือหาใครอยู่

ผู้ดูแลข้างสนามเร่งเร้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "สามหกหกแปด สำนักศึกษาชิงหยา เหอชิงชิง"