บทที่ 454 รังของปีศาจหนูอยู่ในบ่อเกรอะงั้นเหรอ

เฉินหยูพูดอย่างนึกสนุกว่า "พางกวง รีบจัดการให้จบเร็วเข้า เดี๋ยวพวกเรายังต้องรีบไปดูฉากเด็ดฉากต่อไปกันอีกนะ"

"ได้เลย"

พอรู้ว่ายังมีตอนต่อไป พางกวงก็ดีใจจนออกนอกหน้า

การตามเฉินหยูออกมาในครั้งนี้ ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ

พระสงฆ์ร่วมมือกับปีศาจกอบโกยเงินทอง เรื่องบ้าแบบนี้ใครจะไปคิดถึงล่ะ

ยิ่งคิดไม่ถึงเลยว่า อิทธิฤทธิ์ของพวกปีศาจหนูกลุ่มนี้จะแปลกประหลาดไม่เหมือนใคร

"ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน เจ้าอาวาสถูกมันฆ่าตาย พวกเราจะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด"

"ใช่แล้ว ปกติเจ้าอาวาสดีต่อพวกเราไม่น้อย ต้องแก้แค้นให้เจ้าอาวาสให้ได้!"

"ฆ่าเจ้าอาวาสแล้วยังกล้ากำเริบเสิบสานอีก ทุกคนลุยเลย"

เหล่าพระสงฆ์ที่ล้อมพางกวงเอาไว้ไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่กลับเริ่มสาธยาย "ความผิด" ของพางกวงแทน

รอบตัวของคนผู้นี้แผ่ซ่านไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้คนรู้สึกขนลุกซู่

เรื่องกอบโกยเงินทองและเที่ยวเตร่หาความสำราญ พระสงฆ์พวกนี้ล้วนเป็นมือโปร

แต่พอให้พวกเขาต้องมาเอาชีวิตเข้าแลกกับคนอื่นจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขลาดกลัวในใจ

"มัวแต่ชักช้าลีลาอยู่ได้ พวกแกไม่ลุย ฉันจะลุยแล้วนะ!"

พางกวงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างอารมณ์เสีย

ร่างของเขาเคลื่อนที่ไปอยู่ตรงหน้าพระสองรูปในพริบตา

ไม่รอให้ทั้งสองคนตั้งตัว พางกวงก็คว้าหมับเข้าให้คนละมือ

กระชากคอเสื้อของทั้งคู่แล้วจับโยนออกไปไกลๆ

ในเวลาเพียงไม่กี่สิบวินาที ห่างออกไปสิบเมตรจากจุดที่เฉินหยูกับพางกวงยืนอยู่

ก็มีเจดีย์อรหันต์เพิ่มขึ้นมาหนึ่งองค์

พระสงฆ์สิบกว่ารูปนอนทับกันแน่นขนัดเป็นชั้นๆ ถูกพางกวงจับมาต่อตัวกันเป็นเจดีย์อรหันต์

"หมอเฉิน หนูตายตัวนี้จะจัดการยังไงดี"

พางกวงลากผู้ชายที่มีหนวดเหมือนหนูมาตรงหน้าเฉินหยูราวกับลากซากหมาตาย

"ปล่อยมันไว้ก่อน พวกเราไปกันเถอะ"

เฉินหยูมองไปรอบๆ แล้วเรียกพางกวงให้เปลี่ยนสถานที่

"หมอเฉิน คุณเข้าไปทำธุระเถอะ เดี๋ยวผมยืนเฝ้าข้างนอกให้"

"จะได้กันไม่ให้พวกปีศาจหนูฉวยโอกาสเข้ามา"

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็มาถึงด้านนอกห้องน้ำสาธารณะแบบเปิดโล่งในวัด

พอเห็นเฉินหยูก้าวเท้าจะเดินเข้าไป พางกวงก็คิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าเฉินหยูจะเข้าไปทำธุระส่วนตัว

"ทำไมล่ะ ไม่อยากดูรังของพวกหนูกลุ่มนั้นแล้วเหรอ"

เฉินหยูถามยิ้มๆ

"หา? ที่นี่คือรังของพวกมันเหรอ"

พางกวงถึงกับพูดไม่ออก

สิ่งก่อสร้างตรงหน้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นห้องน้ำสาธารณะ แต่พวกปีศาจหนูกลับเอาที่นี่มาทำเป็นรัง

รสนิยมจะพิลึกไปหน่อยไหม

"ขนาดคุณยังคิดเลยว่าที่นี่ไม่น่าจะมีปัญหา"

"นับประสาอะไรกับคนอื่นล่ะ"

เฉินหยูยิ้มบางๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไป

โครงสร้างภายในไม่ต่างอะไรกับห้องน้ำสาธารณะทั่วไปเลยสักนิด

ตรงกลางเป็นอ่างล้างหน้าและกระจกบานใหญ่

มีประตูสองบาน ชายซ้ายหญิงขวา

เฉินหยูเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำหญิงทางขวามือโดยไม่หยุดชะงัก

พางกวงที่เดินตามหลังมาอดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าเขินอาย

ตัวเองกำลังจะได้เดินเข้าไปในห้องน้ำหญิงในตำนานแล้ว

ทั้งที่รู้ว่าที่นี่มีความผิดปกติ แต่ทำไมในใจถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้เนี่ย?

"เอ่อ ผมจะเข้าไปแล้วนะ"

พางกวงเดินไปพลางร้องตะโกนประโยคนี้ออกมาอย่างลืมตัว

ครู่ต่อมา พางกวงก็หรี่ตานิดๆ แล้วเดินบิดไปบิดมาเข้าไปข้างใน

"ว้าว"

พางกวงทำตัวเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุง ดวงตาตี่ๆ ทั้งสองข้างกวาดมองไปมาเหมือนไฟฉายสปอตไลต์

"เหวอ!!!"

พอเห็นเฉินหยูเตะประตูห้องน้ำแบบนั่งยองห้องหนึ่งเปิดออก พางกวงก็หลับตาปี๋โดยสัญชาตญาณ

เฉินหยูทำหน้าเอือมระอาพลางพูดว่า "ที่นี่ไม่มีคน คุณเลิกตกใจเวอร์เกินเหตุได้ไหม"

ได้ยินดังนั้น พางกวงก็ลืมตาขึ้นมาอย่างเก้อเขิน

ทว่าต่อมา พางกวงก็ต้องมองไปตรงหน้าเฉินหยูด้วยความตกตะลึง

ตำแหน่งที่เดิมทีควรจะเป็นโถส้วม กลับปรากฏหลุมขนาดใหญ่ที่สามารถจุคนได้หนึ่งคน

โถส้วมนั่งยองที่ทำจากเซรามิก ถูกเฉินหยูใช้มือดึงออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"หมอเฉิน นี่...นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย"

เฉินหยูยักไหล่แล้วพูดว่า "อย่างที่คุณเห็น มันคืออุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมไปยังรังของเซียนเทา"

"หา!"

พางกวงแทบจะอ้วกออกมา

รังของพวกปีศาจหนูกลุ่มนี้ แม่งดันอยู่ในบ่อเกรอะเนี่ยนะ

นี่มันไม่ใช่แค่รสนิยมพิลึกแล้ว แต่มันคือ...อ้วก!

พางกวงยิ่งคิดก็ยิ่งสะอิดสะเอียน เขาก้มตัวลงแล้วพูดว่า "หมอเฉิน พวกเราคงไม่ต้อง...คงไม่ต้องลงไปตามช่องนี้หรอกใช่ไหม"

"อืม"

"อ้วก..."

สภาพจิตใจของพางกวงแตกสลายอย่างสมบูรณ์

เพิ่งจะบ่นเรื่องรสนิยมพิลึกของปีศาจหนูไปหยกๆ ก็ต้องมาเจอการโจมตีอันหนักหน่วงจากเฉินหยูอีก

เมื่อดูออกว่าพางกวงคิดอะไรอยู่ เฉินหยูก็พูดแซวด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยว่า "ผมจำได้ว่าตอนอยู่ระหว่างทาง คุณยังบอกผมอยู่เลยว่าไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน"

"ไม่ว่าจะเป็นผีดิบร้อยปี หรือผีร้ายไร้หัว คุณก็ไม่เห็นพวกมันอยู่ในสายตาเลยสักนิด"

"แค่ให้คุณลงไปจับปีศาจกับผม ไม่ได้ให้ลุยน้ำลุยไฟซะหน่อย ทำไมถึงปอดแหกซะล่ะ"

"มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ"

พางกวงฝืนทนความสะอิดสะเอียน เขายอมไปลุยน้ำลุยไฟกับเฉินหยู

ยังดีกว่าต้องกระโดดลงบ่อเกรอะ

"หมอเฉิน ถ้าอยากจะจับพวกปีศาจหนูกลุ่มนี้ พวกเรามีวิธีตั้งเยอะแยะ"

"ทำไมคุณถึงต้องมาทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วย"

"ห้องน้ำมันเชื่อมกับบ่อเกรอะ ข้างล่างนั่นมีแต่ของโสโครกทั้งนั้น"

"ถ้าคุณกับผมลงไปเมื่อไหร่ วิชาอาคมในตัวก็เสื่อมสลายได้ในไม่กี่นาที"

"ถ้าเกิดถูกพวกปีศาจหนูเจอเข้า พวกเราอยากจะหนีก็หนีไม่พ้นหรอกนะ"

วิชาอาคมของสำนักเต๋าแพ้ทางของโสโครกที่สุด

เหตุผลข้อนี้ พางกวงไม่เชื่อหรอกว่าเฉินหยูจะไม่รู้

ขืนกระโดดลงไปแบบนี้ นอกจากจะต้องสะอิดสะเอียนไปอีกหลายเดือนแล้ว ยังอาจจะเอาชีวิตไปทิ้งด้วย

พวกเขาสองคนมาที่นี่เพื่อปราบปีศาจ ไม่ได้มาเป็นหน่วยกล้าตายสักหน่อย

"มีผมอยู่ทั้งคน รับรองว่าคุณจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน"

สิ้นเสียงพูด พางกวงก็พลันรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตัวเองถูกเฉินหยูหิ้วขึ้นมา แล้วโยนลงไปในหลุมตรงหน้าอย่างหน้าตาเฉย

"อ๊ากกกก ฉันไม่สะอาดแล้ว!!!"

พางกวงอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา

มือของเฉินหยูแม่นยำเกินไปแล้ว ทักษะการชู้ตบาสเก่งกว่าพี่คุนไม่รู้ตั้งกี่เท่า

"สนุกไหม"

ในชั่วพริบตา พางกวงก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมารับตัวเขาเอาไว้

ข้างหูมีเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของเฉินหยูดังขึ้น

"หมอเฉิน ที่นี่คือรังของพวกปีศาจหนูงั้นเหรอ"

พางกวงมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าตกตะลึง

ที่นี่ไม่ใช่บ่อเกรอะ แต่ดูเหมือนจะเป็นถ้ำใต้ดิน

เฉินหยูปล่อยมือแล้วพูดว่า "อย่าลืมสิ ธรรมชาติอย่างหนึ่งของหนูก็คือการขุดรูหารู"

"สถานที่นี้ก็คือที่ซ่อนตัวของหนูกลุ่มนี้ และยังเป็นแหล่งรวบรวมสมบัติของพวกมันด้วย"

"รวบรวมสมบัติ?"

พางกวงถามด้วยความประหลาดใจ "ที่นี่ยังมีของดีอีกเหรอ"

"มีแน่นอนสิ"

มาถึงตรงนี้แล้ว ก็ห่างจากการทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

เฉินหยูส่งสัญญาณให้พางกวงเปิดกล้องบันทึกภาพ แล้วเชื่อมต่อสัญญาณไปยังโทรศัพท์มือถือของหลี่ชางจวิน

ในตอนนี้เอง พางกวงถึงได้เข้าใจว่าบ่อเกรอะเป็นสิ่งที่เขาจินตนาการไปเองทั้งนั้น

ทางลับใต้โถส้วมเชื่อมต่อกับถ้ำใต้ดินแห่งนี้

การกระทำของเฉินหยูก่อนหน้านี้ ความจริงแล้วก็แค่ล้อเขาเล่นเท่านั้น

"หมอเฉิน คราวหลังถ้าคุณจะล้อเล่น ช่วยบอกผมล่วงหน้าหน่อยได้ไหม"

"พูดตรงๆ เลยนะ เมื่อกี้ผมตกใจแทบตาย นึกว่าตัวเองจะไม่สะอาดซะแล้ว"

พางกวงบ่นอุบอิบพลางเปิดกล้องบันทึกภาพการปฏิบัติงาน แล้วส่งข้อความติดต่อหลี่ชางจวินให้รับสัญญาณ

"เชี่ย ที่นี่มีของดีจริงๆ ด้วย!"

เดินไปได้ไม่ทันไร พางกวงก็อดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนโวยวาย

บนพื้นถ้ำที่ไม่กว้างขวางนัก มีของมีค่าหายากหลากหลายชนิดกระจัดกระจายอยู่

เหล็กอุกกาบาต ทองแดงแดง หินโมรา หยก

แล้วยังมีจี้อำพันที่ร้อยด้วยด้ายเส้นเล็กอีกไม่น้อย

เครื่องประดับเงินทองและอัญมณีที่ตกหล่นอยู่บนพื้นมีมากมายนับไม่ถ้วน

คนที่ไม่รู้เรื่องเข้ามา คงคิดว่าหลุดเข้ามาในถ้ำสมบัติในตำนานแน่ๆ

"หมอเฉิน นี่คืออะไรเหรอ"

เมื่อเห็นของหายากชิ้นหนึ่ง พางกวงก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"หอยมือเสือ"

เฉินหยูหันกลับมาตอบ