เฉียนชวนอยู่ห่างจากหมู่บ้านต้าฟางจื่อไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณสิบลี้ ซึ่งกองพลมีทุ่งโสมอยู่ ผู้เฒ่าหลี่อยู่ที่นั่นเพื่อดูแลโสม
สวี่ซื่อเยี่ยนพาคนที่ยังเป็นมือใหม่มากมาย จึงไม่กล้าเดินทางไกลเกินไป กลัวว่าจะเจออันตราย
กลุ่มคนเหล่านี้ก็เคยไปทำงานในป่า แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งอื่น เพราะพวกเขากำลังจะไปขุดโสมในป่า ทุกคนตื่นเต้นกันมาก พูดคุยกันไม่หยุดตลอดทาง
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้สนใจ พูดอะไรไปมากมาย เขาคิดเรื่องของตัวเองไปตลอดทาง
เมื่อถึงใกล้ๆ เฉียนชวน เขาก็สังเกตภูมิประเทศและภูเขา แล้วเลือกสถานที่ในการขุดโสม
การทำงานในป่าครั้งแรก คือการตั้งศาลเจ้าพ่อและบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในป่า
หลังจากบูชาเสร็จ ก็เลือกสถานที่พักที่มีแสงแดด และไม่โดนลม
"โอเค ที่นี่แหละ" สวี่ซื่อเยี่ยนชี้ไปที่ที่ตั้งต้น
"เริ่มกันเลยนะ ขนไม้มาก่อกองไว้ อย่าออกห่างกันเกินไปนะ
สองคนต้องนอนในเต็นท์เดียวกัน กู้เซิ่งจื๋อ จางเอ๋อร์ตัน สองคนไปเก็บฟืนกัน เต๋อหยง เธอไปตั้งเตาเตรียมอาหาร"
คนที่ "ตั้งเตา" คือผู้ที่รับผิดชอบการทำอาหาร
กลุ่มคนที่มาจากบ้านมีข้าวสาร ผัก และอาหารต่างๆ ที่ต้องมอบให้กับผู้ที่ทำอาหารจัดการตามจำนวนคนและวัน
สวี่ซื่อเยี่ยนเป็นหัวหน้าของทีม เขาจะดูแลเฉพาะการหาตำแหน่งในการขุดโสม ส่วนการทำงานอื่นๆ ก็จะมีคนรับผิดชอบ
ทุกคนต้องฟังคำสั่งของสวี่ซื่อเยี่ยนแล้วเริ่มทำงาน
กู้เซิ่งจื๋อและจางเอ๋อร์ตันไปหาฟืนไม้นานไม่นานก็กลับมาพร้อมฟืนหลายกอง วางมันลงบนพื้นเสียงดัง
"ไม่ใช่ พวกแกไม่เคยได้ยินคำสอนจากผู้เฒ่าหรือไง?" สวี่ซื่อเยี่ยนมองดูแล้วก็กังวล
"ฟืนต้องจัดเรียงให้ดี เวลากลับมาเอาฟืนแล้วต้องจัดการให้ถูกทิศทาง พวกแกจะทำอะไรนะ?"
สวี่ซื่อเยี่ยน เหนื่อยใจกับคนเหล่านี้ที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร แต่กลับคิดว่ามีโอกาสที่จะรวย
"แล้วนี่พวกแกเอาฟืนอะไรมาล่ะ? ฟืนที่ใช้ในตอนกลางคืนต้องเป็นไม้เบิร์ชหรือไม้เข็ม ส่วนฟืนตอนกลางวันต้องใช้ฟืนประเภทหวงโปลา ไปหาฟืนใหม่"
ไม้ชนิดต่างๆ อย่าง ไม้เบิร์ช, ไม้ข้าวบาร์เลย์ และ ไม้โก๋เล่ยหมิง ที่ใช้เผาในเวลากลางคืนจะไม่ระเบิดหรือแตกตัว ไม่ปล่อยประกายไฟ กระทบคนที่นั่งใกล้ไฟ จึงเหมาะมากสำหรับใช้ในเวลากลางคืน
อุณหภูมิในป่าช่วงนี้ค่อนข้างต่ำ ตลอดทั้งคืนก็ต้องรักษาไฟไว้ไม่ให้ดับ
ไม้หวงโปลาจะไม่ปล่อยประกายไฟ ทำให้สามารถรักษาไฟได้ดี
ในตอนเช้าพวกเขาเข้าไปในป่า สามารถใช้ไม้หวงโปลาเพื่อกดไฟเอาไว้ เพื่อไม่ให้ต้องมานั่งจุดไฟใหม่อีก
นี่คือประสบการณ์ที่ต้องรู้เมื่อต้องการไปในป่า
สวี่ซื่อเยี่ยน เป็นหัวหน้า เมื่อทุกคนเลือกให้เขานำทางเข้าไปในป่า ก็ต้องฟังคำสั่งของเขา
กู้เซิ่งจื๋อและจางเอ๋อร์ตันก็ต้องไปในป่าและหาฟืนตามที่สวี่ซื่อเยี่ยนบอก
ทุกคนทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ก่อเต็นท์ 7 หลัง สวี่ซื่อเยี่ยนอยู่คนเดียวในเต็นท์หนึ่ง ส่วนคนอื่นๆ อยู่ร่วมกันสองคนในแต่ละเต็นท์
เมื่อเต็นท์เสร็จแล้ว เฉินเต๋อหย่งก็ทำข้าวต้มผักดองให้เสร็จ ทุกคนกินข้าวต้มกับโสมทอด ทำเป็นอาหารมื้อเย็น
ตอนกลางคืน ทุกคนล้อมวงอยู่รอบกองไฟอบอุ่น สวี่ซื่อเยี่ยนก็เริ่มพูดถึงกฎระเบียบในการเข้าไปในป่า
“จำไว้นะ ถ้าใครทำผิดกฎ ทำให้เทพเจ้าแห่งป่าโกรธ ก็อย่ามาบอกว่าฉันไม่เตือน” สวี่ซื่อเยี่ยนกล่าวเสียงเคร่ง
“โอเค ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็รีบนอนกันเถอะ พรุ่งนี้เช้ากินข้าวแล้วเราจะเริ่มเดินทางเข้าไปในป่า”
หลังจากพูดเสร็จ สวี่ซื่อเยี่ยนก็กลับไปพักที่เต็นท์ของตัวเอง
คนอื่นๆ ดูเหมือนยังตื่นเต้นกันอยู่ เลยเริ่มพูดคุยกัน
“เฮ้ พวกแกเห็นไหม เมื่อให้เขามาเป็นหัวหน้า เขาก็เลยเริ่มทำตัวใหญ่ขึ้นแล้วนะ
โอ้โห ไม่เคยคิดเลยว่าสวี่ซื่อเยี่ยนจะมีวันที่สามารถสั่งการได้” เฉินเต๋อหย่ง พูดเบาๆ ขณะใช้ไม้เขี่ยไฟ
“จะเก่งอะไรล่ะ? พวกเราก็แค่ให้เกียรติเขา ให้เขาเป็นหัวหน้า แต่เขาจะเอาตัวเองเป็นคนสำคัญไปได้ยังไง?
พวกเราแค่ใช้โชคลาภของเขา รอเห็นเขาขุดโสมได้แล้วค่อยไล่เขากลับบ้าน ไม่เห็นจะมีใครอยากใช้งานเขาหรอก สุดท้ายยังไงก็ต้องให้ "เฉินเอ๋อร์เกอ" นำพวกเรานั่นแหละ”
พวกนี้ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนของเฉินเต๋อหย่งที่ไม่ค่อยมีความคิดดีเท่าไหร่ ยังไม่ทันทำอะไรเลย ก็เริ่มคิดแผนร้ายแล้ว
“เงียบๆ หน่อยนะ อย่าให้คนนั้นได้ยิน” เฉินเต๋อหย่งหัวเราะไปกับคนเหล่านั้น รู้สึกพอใจอย่างมากจนตาแทบปิด
“เด็กคนนี้ดูเหมือนจะมีโชคดี ตั้งแต่แยกครอบครัวไปโชคดีขึ้นเรื่อยๆ พรุ่งนี้ต้องระวังตัวให้ดี อยู่ใกล้เขาให้ดี รับรองว่าจะได้ประโยชน์”
กลุ่มคนนี้พูดคุยกันสักพักก่อนที่จะกลับไปที่เต็นท์และนอน
เช้าวันถัดมา
หลังจากกินข้าวเช้าและเตรียมตัวเสร็จ ทุกคนก็ยืนรวมกันและร้องเสียงดังพร้อมกันว่า "มุ่งหน้าสู่ภูเขา"
จากนั้นก็ต้องให้หัวหน้าสวี่ซื่อเยี่ยนสังเกตภูเขารอบๆ สวี่ซื่อเยี่ยนสำรวจภูมิประเทศรอบๆ และพิจารณาตามลักษณะของภูเขาและพืชพันธุ์เพื่อคาดการณ์ว่าจะมีต้นโสมอยู่ที่ไหน แล้วเขาก็ตัดสินใจทิศทางที่จะเดิน
เวลาผ่านไปในขณะเดินเข้าไปในป่า ทุกคนต้องจัดการไม้ โดยหัวหน้าเป็นคนถือไม้ที่เรียกว่า "ไม้หัว" ส่วนคนกลางจะถือ "ไม้เอว" และคนที่อยู่ขอบสุดถือ "ไม้ข้าง"
ทุกคนถือไม้สำรวจพื้นที่ไปในแนวขนานกัน ระยะห่างระหว่างคนแต่ละคนจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งวา เพื่อให้ไม้ของทุกคนสามารถชนกันได้
ทุกคนเดินไปข้างหน้าไม่ปล่อยให้พื้นที่ไหนหลุดรอดไป พวกเขาจะค่อยๆ เคลียร์หญ้าพร้อมมองหาต้นโสม ซึ่งเรียกว่า “อย่าให้พลาดแม้แต่พื้นที่เล็กๆ ในภูเขา”
สวี่ซื่อเยี่ยนเดินนำหน้าด้วยความตั้งใจอย่างเต็มที่ มือถือไม้ปัดหญ้าไปข้างหน้า สายตาจับจ้องไปข้างหน้าไม่ละสายตา
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เมื่อมาในป่าแล้วต้องจริงจัง ไม่มีเวลามาเล่นสนุก
สวี่ซื่อเยี่ยนหน้าตึงและจริงจัง แต่บางคนกลับไม่มีความอดทน พวกเขามาที่นี่เพื่อหวังโชค ไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำงานจริงจัง สักพักสายตาของพวกเขาก็หลุดจากจุดที่ควรมอง
“เฮ้ เห็ด!” มีคนตะโกนออกมาดังๆ
ป่าเงียบสงบอยู่ดีๆ แล้วเสียงดังขึ้นทำให้ทุกคนตกใจ
“ใครเพิ่งตะโกนออกมา? ผมบอกแล้วว่าเมื่อเข้าไปในป่าไม่ให้พูด!” สวี่ซื่อเยี่ยนหันไปถามด้วยสีหน้าโกรธ
“ผม ผมแค่เห็นเห็ดเป็นพุ่มเลยตะโกนออกไป” มีคนตอบเสียงเบา
“มาป่าเพื่อเก็บเห็ดหรือจะมาหาเห็ดหรือ? ไปเก็บเห็ดทั้งหมดมาให้หมด ไม่ว่าจะกี่ดอกก็ตาม”
สวี่ซื่อเยี่ยนมองไปที่หวังต้าเฉียงด้วยความโกรธ "พวกนายทำอะไรเนี่ย?"
เมื่อคืนเขาบอกกฎหมดแล้ว แต่พวกเขากลับไม่ฟัง?
การเข้าไปในป่าต้องเงียบและระมัดระวัง ป่าเต็มไปด้วยภูมิประเทศที่ซับซ้อนและสัตว์ป่า ถ้าพูดมั่วๆ หรือส่งเสียงจะทำให้เสียสมาธิและอาจจะมองไม่เห็นโสม
ซึ่งสิ่งนี้สวี่ซื่อเยี่ยนได้บอกไปแล้วเมื่อคืน แต่เพิ่งเริ่มต้นก็มีคนทำผิดแล้ว
ใครทำผิดต้องถูกลงโทษ ไม่ว่าจะพูดอะไรไปก็ตาม ต้องเก็บมาทั้งหมด แม้แต่พวกงูก็ต้องเก็บ
หวังต้าเฉียงมองไปที่เฉินเต๋อหย่ง เหมือนจะถามให้ช่วยตัดสินใจ
“หัวหน้าบอกให้ทำอะไรก็ทำไปสิ ใครให้นายไม่ฟังหัวหน้า?” เฉินเต๋อหย่งกล่าวอย่างเฉยชา
พวกเขายังหาความโชคดีไม่ได้ ต้องระวังอย่าให้สวี่ซื่อเยี่ยนโกรธ
หวังต้าเฉียงเลยเดินไปเก็บเห็ดที่เห็นอยู่ตรงหน้า ท่าทางไม่เต็มใจ มือทั้งสองไม่พอใช้เลยต้องใช้เสื้อผ้าเก็บเห็ดแล้วตามกลุ่มคนไปต่อ
เดินไปอีกสักพัก ก็ได้ยินเสียงจากคนหนึ่งตะโกนว่า "ปังชุ่ย!"
