หลังจากร้องเพลง 《วันนี้ของปีหน้า》 จบแล้ว กู้สิงก็โค้งให้ผู้ชมแล้วเดินลงเวที กลับมาถึงห้องโถงของเหล่านักร้อง ก็สบเข้ากับสายตาหลากหลายอารมณ์ของทุกคน
“สุดยอดมาก!”
จีหยุนโจวทำหน้าชื่นชมเต็มที่
ลู่ซีว่า “แต่งเนื้อร้องใหม่ได้ดีมากเลย!”
เหยาวั่งเสริม “ท่อนสุดท้ายนั่นแบบว่าโคตรเทพ!”
ลั่วหนิงไม่ได้พูดอะไร พอเห็นกู้สิงกลับมานั่งที่โซฟา ก็หยิบขวดน้ำแร่แบรนด์สปอนเซอร์ใหญ่ที่เป็นสปอนเซอร์หลักของรายการส่งให้เขา
กึก กึก กึก
กู้สิงดื่มน้ำแร่ที่ลั่วหนิงส่งให้จนหมด แล้วก็พบว่าเฉินหลิงซูกำลังจ้องเขาไม่วางตา เขาเลยลดเสียงลงถามยิ้มๆ ว่า
“พี่โหดไหมล่ะ?”
คิ้วเรียวงามของเฉินหลิงซูขยับขึ้นนิดเดียวแทบมองไม่เห็น จากนั้นก็หัวเราะนิดๆ แล้วพูดว่า “อย่ามองว่าฉันเป็นลั่วหนิงสิยะ”
หมอนี่น้า
ตอนอยู่บนเวทีร้องเพลงทีไร ความสามารถล้นทะลักเหมือนทั้งตัวกำลังเปล่งประกาย พอลงเวทีปุ๊บก็กลับมาเป็นคนอารมณ์ขี้เล่นใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยซะงั้น จนคนแยกไม่ออกว่าแบบไหนกันแน่คือหน้าตาที่แท้จริงของเขา
แต่เพลงเมื่อกี้นี่สิ
เฉินหลิงซูแอบลิ้มรสเนื้อเพลงของกู้สิงในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความคิดเหมือนจะควบคุมไม่ได้ ถูกดึงกลับไปยังแรงกระแทกทางการได้ยินในช่วงไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น…
การแสดงบนเวทียังดำเนินต่อไป
นักร้องคนที่สองขึ้นเวที
นักร้องคนที่สามขึ้นเวที
พริบตาก็ถึงคิวของเฉินหลิงซู ในฐานะนักร้องคนที่สี่ของวันนี้ ตอนก่อนขึ้นเวทีเธอถึงกับเปลี่ยนมาใส่ฮั่นฝูสีแดงทั้งชุด ผมยาวสีหมึกเกล้ามวยหลวมๆ ปักปิ่นหยกสีเขียวเอียงๆ ไว้หนึ่งอัน ก้าวเดินพลิ้วไหวภายใต้แสงไฟ ราวหญิงงามที่ก้าวออกมาจากม้วนภาพวาด แต่งหน้าอ่อนหรือเข้มก็ล้วนงามเหมาะสมทั้งนั้น
“ตัวแม่ชัดๆ!”
กู้สิงยกย่องในใจ เขาเล่นโต่วอินทีไรก็มักจะเห็นคลิปสาวงามในชุดฮั่นฝูสารพัดแบบ แต่ถ้าพูดถึงหน้าตาและอารมณ์แล้ว ยังไม่เคยมีใครเทียบเฉินหลิงซูได้เลย ชุดนี้ของเธอคู่ควรกับคำว่า “ตัวแม่” แบบเต็มภาคภูมิจริงๆ!
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
กู้สิงสังเกตได้ว่าการออกมาบนเวทีของเฉินหลิงซูนั้นน่าสนใจมาก ตั้งแต่จังหวะการเดิน ท่วงท่าของร่างกาย ไปจนถึงแววเศร้าจางๆ รางเลือนในดวงตาและคิ้ว เธอดูเหมือนกำลังตั้งใจสร้าง “บรรยากาศ” และ “สไตล์” แบบหนึ่งขึ้นมาอย่างประณีต
โอย…คนงามในชุดแดงนี่มัน!
ผู้ชมด้านล่างเห็นเฉินหลิงซูแล้วก็พากันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าเผลอหายใจแรงไปจะไปทำลายภาพตรงหน้า แล้วในความเงียบสงัดนั้นเอง ทำนองอินโทรก็ดังขึ้น
เสียงขลุ่ยตงเซียวแผ่วโศกลึก
เสียงซอเอ้อหูทอดยาวนุ่มนวล
ถักทอรวมกันเป็นท่วงทำนองที่อบอวลด้วยกลิ่นอายความโบราณ
เพลงนี้ชื่อว่า 《เซิงเซิงม่าน》 เป็นเพลงภาษากวางตุ้งที่ค่อนข้างดัง เนื้อร้องมีกลิ่นอายแบบโบราณอยู่ไม่น้อย
ก่อนหน้านี้เพลงที่เฉินหลิงซูเลือกมักจะเน้นเสียงสูงโชว์สกิลเป็นหลัก ทว่าเพลง 《เซิงเซิงม่าน》 กลับเป็นเพลงทำนองอ่อนหวานพลิ้วไหว เน้นรสชาติและอารมณ์ ไม่ได้มีท่อนเสียงสูงโชว์พลังอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ
ตรงนี้เองที่ทำให้กู้สิงแปลกใจอยู่ไม่น้อย
นานๆ ทีเฉินหลิงซูถึงจะยอมวาง “เสียงสูงอันทรงพลัง” ที่ทำให้เธอโด่งดังลง
ท่อนร้องหลักเริ่มขึ้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าเฉินหลิงซูได้ดัดแปลงเพลงนี้ใหม่ คล้ายกับว่าเธอเอาแนวร้องป๊อปแบบเดิมมาเป็นฐาน แล้วสอดแทรกสำเนียงงิ้วที่มีรสชาติการขับลำนุ่มละมุนเข้าไปอย่างแยบยล
โดยเฉพาะตรงปลายเสียงของแต่ละวรรคเนื้อร้อง
เฉินหลิงซูเพียงบิดน้ำเสียงเบาๆ ก็สามารถลากเอาสำเนียงแบบ “สุ่ยหมอเฉียง” (สำเนียงขับร้องที่เนียนนุ่มละเมียดแบบน้ำขัดหิน) ที่เปี่ยมความอาวรณ์อาลัยออกมาได้ สำเนียงงิ้วที่สอดลงไปนั้นไม่มากไม่น้อยเกินไป เป๊ะทุกเม็ด ทั้งช่วยเพิ่มกลิ่นอายโบราณราวข้ามกาลเวลาและเพิ่มชั้นเชิงให้เพลง แต่ในขณะเดียวกันก็ยังไม่หลุดกรอบของเพลงป๊อปไปไหน
ไม่มีการระเบิดพลังเสียงสูงอวดทักษะ มีแค่เสียงขับกล่อมแผ่วเบา ที่ควบคุมลมหายใจอย่างละเอียดอ่อน
รู้สึกได้เลยว่าทุกๆ การลากเสียงและการเอื้อนที่ละเอียดประณีตของเฉินหลิงซู เหมือนขนนกที่ค่อยๆ เกาตรงปลายหัวใจของคนฟัง แอบพาทุกคนย้อนกลับไปยังเรือนลึกเงียบสงบแห่งหนึ่งเมื่อพันปีก่อน
ม่านลูกปัดถูกเลิกขึ้นเพียงครึ่ง
หญิงงามหน้ากระจกกำลังเขียนคิ้วแต้มริมฝีปาก
เรื่องราวในใจคลุมเครือดุจควัน ดั่งหมอก จะเอ่ยก็ไม่เอ่ย จะพูดก็ไม่พูดออกมา
ความรู้สึกแบบนี้ทั้งแปลกใหม่แต่กลับไม่ขัดตา พิถีพิถันและกินใจ พอเพลงจบแล้ว อารมณ์ก็ยังค้างไม่จางหาย จนกระทั่งเฉินหลิงซูโค้งคำนับเบาๆ ผู้ชมด้านล่างถึงได้ตื่นจากภวังค์!
“สวยเกินไปแล้ว!”
“เพลงก็เพราะ คนร้องยิ่งสวยกว่าอีก!”
“เฉินหลิงซูงัดไม้ตายออกมาแล้ว!”
“ลูกเอื้อนแบบงิ้วนั่นโคตรไร้เทียมทานเลย!”
เสียงหวีด เสียงโห่ร้อง และเสียงปรบมืออย่างบ้าคลั่งดังสนั่นราวจะทำเพดานกระเด็นกระจุย นี่คือการแสดงที่แค่ดูจากปฏิกิริยาคนดู ก็รู้แล้วว่ามันสุดยอดขนาดไหน!
……
พอกลับมาถึงห้องโถงของเหล่านักร้องอีกครั้ง เฉินหลิงซูก็เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลองเรียบร้อยแล้ว จีหยุนโจวกลั้นตัวเองไม่อยู่ รีบปรบมือดังเปาะแปะติดกันรัวๆ ก่อนเป็นคนแรกที่โพล่งออกมาว่า
“คำเดียวเลย สุด!”
สายตาที่จีหยุนโจวใช้มองเฉินหลิงซูนั้นมีความเร่าร้อนปนอยู่นิดๆ ไม่รู้ว่ากำลังชมคน หรือชมว่าเพลงที่เธอร้องมันดีเกินไปกันแน่
“เพลงก็เพราะ คนร้องยิ่งสวยกว่าอีก!”
เหยาวั่งพูดจบ ก็อดสงสัยไม่ได้ “เมื่อกี้นั่นใช่ฮั่นฝูรึเปล่าอะ ผมเห็นเดี๋ยวนี้ผู้หญิงหลายคนชอบใส่กันนะ”
“ใช่จ้ะ”
เฉินหลิงซูยิ้มบางๆ ตอนอยู่บนเวทีเหมือนเธอเล่นเป็นอีกคนหนึ่ง แต่พอกลับมาที่ห้องโถงนักร้อง ทั้งตัวก็กลับมาสู่ความสง่างามแบบทุกวันตามปกติ
“รอบนี้เธอต้องได้แชมป์แน่นอน!”
ลู่ซีพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มที่ “การแสดงเมื่อกี้ของเธอนี่คือโชว์ที่ดีที่สุด ดีที่สุดตั้งแต่เข้ารายการมาเลยนะ ดียิ่งกว่าตอนรอบแรกที่เธอได้แชมป์อีก!”
“แชมป์ๆๆ!”
เหยาวั่งเป็นคนเริ่มตะโกน แล้วลู่ซีกับจีหยุนโจวก็ช่วยกันโห่เชียร์ต่อ ถึงจะมีฟีลแกล้งปั่นบรรยากาศอยู่นิดหน่อย แต่ก็ฟังออกว่าในใจจริงๆ พวกเขาก็เชื่อว่าเฉินหลิงซูจะได้แชมป์รอบนี้
“พอเลย พวกเธอนี่นะ”
รอยยิ้มของเฉินหลิงซูเหมือนเดิม ไม่มีช่องโหว่ให้จับผิดได้ ดูเหมือนจะสนิทกับทุกคน แต่ก็รักษาระยะห่างได้พอดีเป๊ะ สายตาเธอกวาดผ่านกลุ่มคนที่กำลังส่งเสียงเชียร์ให้ แล้วสุดท้ายก็เหมือนทำเป็นบังเอิญไปหยุดอยู่บนตัวกู้สิงที่นั่งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเลื่อนไปผ่านลั่วหนิงที่ยังคงเงียบอยู่ตลอด
“การแข่งขันยังไม่จบสักหน่อย”
เฉินหลิงซูนั่งลงบนโซฟาสามที่นั่ง
โซฟาสามที่นั่งตัวนี้ ปกติแล้วจะเป็นลั่วหนิงที่นั่งตรงกลาง ส่วนเฉินหลิงซูกับกู้สิงนั่งสองข้าง
แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเฉินหลิงซูตั้งใจหรือเปล่า กลับเลือกนั่งตรงกลางระหว่างลั่วหนิงกับกู้สิงเสียเอง
ลั่วหนิงกับกู้สิงเลยต้องขยับตัวหลบให้ที่นั่งเธอนิดหน่อย
พอเฉินหลิงซูนั่งลง เธอก็รับขวดน้ำแร่ที่ลั่วหนิงส่งให้มาถือไว้ จิบน้ำอย่างสง่างามหนึ่งอึก ก่อนจะยิ้มตาหยีแล้วว่า
“คุณลั่วหนิง ช่วยคอมเมนต์หน่อยสิจ๊ะ?”
เฉินหลิงซูเวลามีคนนอกอยู่ด้วยจะดูสุภาพสำรวมมาก แต่พออยู่กับเพื่อนสนิทอย่างลั่วหนิง บุคลิกก็กลับมาเป็นธรรมชาติและจริงใจขึ้นมาก น้ำเสียงยังแอบมีความดี๊ด๊าภูมิใจนิดๆ ปนอยู่เล็กน้อย ที่เธอหยิบเพลงนี้มาใช้ก็เพื่อจะชนะพนันกับกู้สิงโดยเฉพาะ เพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงที่เธอมั่นใจที่สุดในมือเลย!
“เพราะมาก”
ลั่วหนิงหันใบหน้าหวานเย็นเยียบมาทางเธอ มองอย่างตั้งใจโดยไม่มีท่าทีว่าแกล้งชมเลยสักนิด
“สายตาดีมากค่ะ!”
เฉินหลิงซูได้รับ “คุณค่าทางใจ” เรียบร้อย ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือไปบีบแก้มนุ่มๆ ของลั่วหนิงอย่างหมั่นเขี้ยว ถึงจะโดนลั่วหนิงทำหน้าไม่พอใจใส่ก็ยังจะบีบให้ได้
ถัดมาแค่ชั่วอึดใจเดียว
เฉินหลิงซูก็เอนคอเอียงเล็กน้อย หันไปมองกู้สิงที่นั่งอยู่ด้านขวาของตัวเอง แล้วถามด้วยรอยยิ้มแฝงความหมายว่า
“พี่โหดไหมล่ะ?”
กู้สิงชะงักไปนิดหนึ่ง ในใจคิดว่า มาลอกบทพูดฉันใช่ไหมเนี่ย เขาเลยตั้งใจเลียนแบบท่าทางของลั่วหนิงเมื่อครู่นี้ พูดชมอย่างจริงจังแบบไม่กั๊ก ไม่แถม ไม่ขำว่า
“ร้องออกมานี่ สวยจริงๆ”
มุมปากของเฉินหลิงซูแข็งค้างไปชั่ววูบ โคตรจะ “ร้องออกมาแล้วสวยจริงๆ” เลยจ้า นี่ตกลงฟังเพลงหรือมัวแต่มองหน้าคนกันแน่?
เธอกรอกตาขึ้นฟ้าให้หนึ่งที
เฉินหลิงซูทำท่าเหมือนไม่อยากพูดกับกู้สิงต่อ หยิบขวดน้ำแร่ข้างตัวขึ้นมาดื่มอย่างงามสง่า แต่ยังไม่ทันจะกลืนลงคอ ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาของลั่วหนิงดังขึ้นข้างหูว่า
“ทำไมเธอไปกินน้ำของกู้สิงล่ะ?”
เฉินหลิงซูลืมตาโต ดวงตาการ์ตูนน้ำหมึกกลมใสคู่โตของคาร์สลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที อยู่ๆ ก็ไม่รู้เลยว่าคำรามน้ำที่อยู่ในปากตอนนี้ควรจะกลืนลงไปหรือคายออกมา ปากเล็กๆ ของเธอพองลมแน่นเหมือนคนกำลังงอน ดูยังไงก็เหมือนปลาปักเป้าที่กำลังโมโหอยู่ตัวหนึ่ง
ให้กลืนลงไป?
ล้อเล่นหรือไง ตั้งแต่เกิดมาเฉินหลิงซูไม่เคยดื่มน้ำที่มีคนอื่นดื่มค้างไว้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ ยิ่งเป็นน้ำแร่แบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ กู้สิงก่อนหน้านี้ต้องยกดื่มแน่ๆ ด้วยนิสัยรักสะอาดสุดขีดของเธอแบบนี้ ไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้ลงคอได้เด็ดขาด!
ให้คายออกมา?
ตอนนี้กำลังอัดรายการอยู่ กล้องก็จ่ออยู่ตรงหน้าแบบนี้ ถ้าเธอคายทิ้งออกมาตรงๆ ไม่เท่ากับประกาศให้ทุกคนรู้หมดเหรอว่าตัวเองเผลอหยิบขวดน้ำของกู้สิงมาดื่มผิด?
ต้องรีบไปห้องน้ำ!
อาจเป็นเพราะท่าทางเฉินหลิงซูออกจะลุกลี้ลุกลนไปหน่อย พอเธอเพิ่งจะลุกขึ้นยืน สายตาทุกคู่รอบตัวก็หันมามองพร้อมกันหมด เธอเลยเผลอตื่นตระหนกขึ้นมาแบบเกือบจะเป็นสัญชาตญาณ
กลืนน้ำลงคอไปหนึ่งอึก!
ท่ามกลางสายตาสงสัยของทุกคน สายตาของเฉินหลิงซูเหมือนหลุดโฟกัสไปชั่วขณะ ก่อนจะทรุดตัวนั่งกลับลงบนโซฟาด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
