ฉันสกปรกแล้ว
เฉินหลิงซูรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมานิดๆ อยู่ๆ ก็อยากเข้าไปโพสต์ในเสี่ยวหงสู่ ถามเหล่าสาวๆ ว่าเผลอดื่มน้ำแร่ของเพศตรงข้ามเข้าไปแบบนี้ควรทำยังไงดี
บอกกู้สิงว่าขอการันตีแชมป์ได้ไหมนะ?
คิดมาถึงตรงนี้เฉินหลิงซูก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเข้มแข็งกว่าที่คิดเอาไว้ แถมยังไม่รู้สึกว่ากระเพาะตัวเองมีอาการไม่สบายอะไรเลยด้วย
สะอาดก็ส่วนสะอาด
เฉินหลิงซูไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้น แค่ตอนนี้อารมณ์มันซับซ้อนนิดหน่อย แล้วก็ไม่ค่อยกล้ามองสายตาพิลึกๆ ที่ลั่วหนิงส่งมาให้เท่าไหร่
“เธอนี่กระหายน้ำจริงๆ เลยนะ”
กู้สิงแค่หัวเราะแซวไปประโยคหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าเฉินหลิงซูจะพังทลายลงภายในหนึ่งวินาที จากนั้นเธอกลับทำเรื่องที่ไม่เข้ากับนิสัยตัวเองอย่างสิ้นเชิง
ใช้นิ้วหนีบเอวของกู้สิง!
ดีที่กู้สิงปฏิกิริยาไว เขารีบยื่นมือไปคว้ามือของเฉินหลิงซูเอาไว้ทันที กดเสียงต่ำเหมือนขู่เตือนว่า:
“กำลังอัดรายการอยู่นะ”
แรงของเฉินหลิงซูสู้กู้สิงไม่ได้ เธอทั้งโกรธทั้งร้อนใจอยู่พักหนึ่ง แต่พอนึกถึงภาพลักษณ์ของตัวเองสุดท้ายก็ต้องยอมถอย เสียงที่พูดออกมามีแววจำนนเล็กน้อยว่า:
“งั้นนายปล่อยมือสิ”
กู้สิงคลายมือออกเบาๆ เฉินหลิงซูก็ไม่ได้โวยวายอะไรต่อจริงๆ เพราะเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบเอาไว้ให้ได้!
“น้ำของเธออยู่นี่”
ลั่วหนิงยื่นขวดน้ำของเฉินหลิงซูให้
เฉินหลิงซูรับน้ำของตัวเองมา จิบไปหนึ่งอึกเล็กๆ พอดื่มเสร็จแล้วก็ไม่รู้สึกทั้งอายทั้งขุ่นเคืองอีก ดูเหมือนจะกลับมาเป็นความสำรวมและสง่างามแบบเดิมของเธอแล้ว มีแค่ใบหูเท่านั้นที่เหมือนจะยังหลงเหลือสีแดงระเรื่อจางๆ อยู่?
ตอนนี้นักร้องคนที่ห้ากำลังขึ้นเวทีร้องเพลง
ลั่วหนิงซึ่งเป็นนักร้องคนที่หกต้องไปเตรียมตัวรอขึ้นเวทีก่อน ตอนเธอจะลุกไปยังอุตส่าห์วางน้ำแร่ของตัวเองลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า แล้วกำชับเฉินหลิงซูว่า:
“นี่ของฉันนะ อย่าหยิบผิดล่ะ”
พอเห็นเพื่อนรักทำหน้าจริงจังสั่งเสียขนาดนี้ เฉินหลิงซูถึงกับไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี: “เธอกลัวว่าฉันจะแอบไปดื่มน้ำแร่ของเธอหรือไง?”
พรืด
กู้สิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ แถมกระทั่งหลังจากลั่วหนิงเดินออกไปแล้ว เขายังหัวเราะต่ออีกพัก…
“กู้สิง!”
เฉินหลิงซูเห็นกู้สิงหัวเราะเอาๆ ก็ทำหน้าขรึมใส่: “นายลืมเรื่องพนันของเราก่อนหน้านี้ไปแล้วหรือไง?”
“ไม่ได้ลืมสักหน่อย”
มุมปากกู้สิงยกขึ้นเล็กน้อย
เฉินหลิงซูเห็นท่าทางมุมปากที่ยกไม่ลงของเขา ก็อดพูดเสียงหงุดหงิดนิดๆ ไม่ได้ว่า: “งั้นนายก็หัดอยู่ให้ดีๆ หน่อย ไม่งั้นฉันจะให้…”
สะดุดไปสามวิ
สามวินาทีให้หลัง เฉินหลิงซูคิดคำขู่ที่เธอมั่นใจว่าจะทำร้ายจิตใจกู้สิงได้แรงมากออกมาได้อย่างหนึ่ง: “ไม่งั้นฉันจะให้นายดื่มน้ำล้างเท้าของฉันคืนนี้!”
“หา?”
กู้สิงอึ้งไปนิด จากนั้นก็ได้แต่พูดทั้งขำทั้งกลุ้มว่า: “ยังไม่พูดถึงว่าคำขอของเธอมันวิปริตเกินไปรึเปล่านะ ถ้าฉันจำไม่ผิด เหมือนว่าต้องเป็นเธอที่คืนนี้ต้องเอาชนะลั่วหนิง คว้าที่หนึ่งของเทปนี้มาให้ได้ก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ออกคำสั่งกับฉันไม่ใช่เหรอ?”
คราวนี้กลายเป็นเฉินหลิงซูที่นิ่งอึ้งบ้าง หรือว่าฉันจะไม่ได้ที่หนึ่งคืนนี้จริงๆ น่ะ?
ในมุมมองของเฉินหลิงซู แค่การแสดงของตัวเองจบลง กู้สิงก็น่าจะเข้าใจแล้วว่าคืนนี้ลั่วหนิงไม่มีทางคว้าที่หนึ่งไปได้แน่ๆ แต่เธอไม่คิดเลยว่าหมอนี่กลับยังไม่มีสำนึกข้อนี้อยู่เลย!
“หรือว่านายคิดว่าการแสดงของตัวเองคืนนี้จะได้ที่หนึ่ง?”
เฉินหลิงซูขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้การแสดงของกู้สิงคืนนี้จะเรียกว่าประสบความสำเร็จมากก็เถอะ แต่ถ้าจะให้ได้ที่หนึ่งจริงๆ มันก็ไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่ เพราะเขาแค่เปลี่ยนเนื้อร้องจากผลงานต้นฉบับ ทำนองอะไรต่างๆ ก็ยังเป็นทำนองคลาสสิกของเพลง ‘สิบปี’ เหมือนเดิม แม้แต่การเรียบเรียงก็แทบไม่ต่างจากต้นฉบับเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น
ในการร้องของกู้สิง จุดบกพร่องด้านพลังเสียงก็ยังคงมีอยู่ เขาสร้างความตะลึงได้แค่ในส่วนของเนื้อเพลง แต่แค่เนื้อเพลงที่ทำให้คนทึ่งอย่างเดียว ยังไม่พอให้เขาได้ที่หนึ่งหรอก!
“ไม่ใช่ฉัน”
กู้สิงส่ายหน้า เขารู้ดีอยู่แก่ใจ การแสดงของเขาในคืนนี้ ต่อให้ลำดับจะไม่แย่ แต่ก็ไม่มีทางได้ที่หนึ่งแน่นอน
“งั้นนายหมายถึงลั่วหนิงเหรอ?”
เฉินหลิงซูจ้องกู้สิงเขม็ง: “อย่าบอกนะว่านายคิดว่าตัวเองแค่สุ่มเลือกเพลงให้ลั่วหนิงสักเพลง เธอก็จะชนะฉันคว้าที่หนึ่งได้แล้วน่ะ?”
“ฉันไม่ได้บอกไปแล้วเหรอ?”
กู้สิงขยิบตา: “คนเราต้องมีความฝันนะ เผื่อมันดันเป็นจริงขึ้นมาล่ะ?”
ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายชัดๆ
เฉินหลิงซูเม้มปากเบาๆ อย่างแทบมองไม่ออก เธอไม่ถึงขั้นจะให้กู้สิงไปดื่มน้ำล้างเท้าของตัวเองจริงๆ หรอก แต่ตอนนี้จำเป็นต้องคิดให้ดีๆ แล้วล่ะ ว่าคืนนี้พอกลับไป จะยื่นข้อเรียกร้องอะไรกับหมอนี่ดี…
ไม่นานนัก
นักร้องคนที่ห้า เหยาวั่งร้องจบ พอเขากลับมาก็ทำหน้าบูดบึ้ง ถอนหายใจแล้วกางมืออย่างจนใจ: “ดวงคืนนี้ฉันแย่สุดๆ เลย”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
ลู่ซีหัวเราะลั่น ตบไหล่วั่งจื่อปลอบใจว่า: “วั่งจื่อผู้น่าสงสาร ฉันเห็นใจนายจริงๆ ดันได้ขึ้นต่อจากเฉินหลิงซูซะงั้น”
“เห็นใจด้วยคน”
จีหยุนโจวหัวเราะพูดว่า: “เวทีของหลิงซูคืนนี้มันโคตรระเบิดเลย ใครขึ้นต่อก็เละหมด พวกเราคนอื่นขึ้นแทนนายก็ไม่รอดอยู่ดี เพราะงั้นวั่งจื่อไม่ต้องเสียใจหรอก จับกระแสไม่ติดนี่ไม่ใช่ความผิดของนายแน่นอน”
“เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้วแฮะ”
เหยาวั่งกู้หน้าตัวเองสำเร็จ ความกดดันในใจเบาลงไปเยอะ เขาพูดอย่างซาบซึ้งว่า: “จริงๆ ฉันควรไปขอโทษหลิงซูดีๆ สักทีนะ”
ทุกคนชะงัก: “หมายความว่ายังไง?”
เฉินหลิงซูก็มองเหยาวั่งอย่างงงๆ
เหยาวั่งถอนหายใจยาว: “ก็ตอนรายการ ‘ช่วงจ้าวอิ่ง’ นั่นไง ตอนนั้นฉันไปเป็นแขกรับเชิญช่วยร้องให้เฉินหลิงซู สุดท้ายดันร้องไม่ดี เลยทำให้หลิงซูได้แค่ที่สอง จริงๆ แค่วันนั้นฉันร้องให้ดีกว่านี้อีกนิด อย่าพลาดหนักเกินไป แชมป์ก็น่าจะเป็นของหลิงซูแล้ว…”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
เฉินหลิงซูรีบส่ายหน้า ถึงในใจจะก็รู้ว่าตอนนั้นเหยาวั่งที่ไปช่วยร้องทำให้เธอโดนถ่วงจริง แต่ยังไงมันก็เป็นกติกาของรายการ ตัวเธอเองก็ยอมรับผลแพ้ชนะอยู่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น
ถ้าเฉินหลิงซูออกปากยอมรับตามที่เหยาวั่งพูดกลางรายการแบบนี้ จะทำให้ลั่วหนิงตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเกินไป การแข่งขันของ ‘ช่วงจ้าวอิ่ง’ ก็จบมานานแล้ว เธอไม่อยากให้เพื่อนรักต้องมาเจอความกระอักกระอ่วนแบบนี้
“นายคิดมากไปแล้วล่ะ”
กู้สิงขมวดคิ้ว พูดขึ้นมาบ้าง เขาไม่ชอบที่เหยาวั่งพูดแบบนั้นเอาเสียเลย:
“นายรู้สึกว่าตัวเองถ่วงเฉินหลิงซู อันนี้ไม่เป็นไร แต่ตอนนั้นฉันที่โดนคนด่าทั้งเน็ตก็ถ่วงลั่วหนิงเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจหมายความแบบนั้นเลย”
เหยาวั่งรู้ตัวว่าพูดพลาด รีบเอ่ยขอโทษทันที: “ฉันแค่โทษตัวเองที่วันนั้นแสดงได้ไม่ดีจริงๆ ไม่มีเจตนาว่าลั่วหนิงกับอาจารย์กู้ไม่ดีเลย เพลง ‘ใต้ทะเล’ ของพวกคุณยอดเยี่ยมมากจริงๆ ฉันเองก็ชอบมากเหมือนกัน”
ว่าแล้วก็เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง
เหยาวั่งพูดอย่างทึ่งๆ ว่า: “แค่วันนี้พอฟังหลิงซูร้องเสร็จ ฉันถึงได้รู้เลยว่าเวลาเธอยืนอยู่บนเวทีคนเดียวมันน่ากลัวขนาดไหน อย่างน้อยสำหรับคืนนี้ ที่หนึ่งของเฉินหลิงซู ไม่มีใครแย่งไปได้แน่นอน!”
“การันตี!”
จีหยุนโจวพูดอย่างมั่นใจเต็มร้อย: “การแสดงของเฉินหลิงซูวันนี้ไร้เทียมทานแล้วล่ะ พวกเราคนไหนขึ้นมาก็สู้ไม่ได้ทั้งนั้น!”
“ไม่มีลุ้นเลย ไม่มีลุ้นจริงๆ”
ลู่ซีทำหน้าท่าทางเสียดาย: “แต่เดิมฉันก็อยากลองพุ่งขึ้นไปเอาที่หนึ่งดูหน่อยนี่นา ยังไงพวกนายก็รู้ว่าฉันมาจากเขตอ่าวใหญ่ ภาษากวางตุ้งเป็นภาษาแม่ของฉันเลย แต่พอเฉินหลิงซูร้องจบปุ๊บ ฉันก็รู้เลยว่า จบละ งานนี้จบเห่แน่นอน เธอล็อกตำแหน่งแชมป์ของคืนนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว”
ทุกคนผลัดกันพูดทีละประโยค
ราวกับว่าเฉินหลิงซูคว้าแชมป์ไปแล้วจริงๆ
เฉินหลิงซูเหลือบมองกู้สิงหนึ่งที แววตาราวกับจะบอกว่า:
ทั้งโลกเขายังคิดว่าฉันต้องได้ที่หนึ่ง นายยังมั่นใจว่าลั่วหนิงจะชนะอยู่อีกเหรอ?
ในขณะที่ห้องโถงของนักร้องกำลังคึกคักกันอยู่นั้นเอง ทำนองอินโทรของเพลงๆ หนึ่งก็ดังขึ้นมาทันที ทุกคนเงยหน้ามองจอมอนิเตอร์อย่างไม่รู้ตัว แล้วก็เห็นตัวอักษรไม่กี่บรรทัดกระพริบขึ้นมาบนจอใหญ่ของเวทีด้านหน้า:
เพลง: ชอบเธอ
คำร้อง: หลินโม่
ทำนอง: หลินโม่
ขับร้องต้นฉบับ: เฉินจื่ออวี้
ดัดแปลงเพลง: กู้สิง
ขับร้อง: ลั่วหนิง
