"ในที่สุดเพลงนี้ก็เสร็จสักที เพราะจังเลยแฮะ"
หลังจากยุ่งอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเนื้อร้องและทำนองเพลง 'หนิงเซี่ย' ก็เสร็จสมบูรณ์
แม้จะดูผิดเพี้ยนไปจากในความทรงจำอยู่บ้าง แต่ในสายตาของเย่ฉุยก็ถือว่าใกล้เคียงมากแล้ว ท้ายที่สุดเขาไม่ได้เป็นนักแต่งเพลงมืออาชีพ เมื่อก่อนก็แค่ฟังเพลงนี้บ่อยจนคุ้นเคยกับทำนองเท่านั้น
เขาอ่านโน้ตเพลงไม่ออก แต่พอถือโน้ตเพลงที่ฟางหนานช่วยเขียนให้ไว้ในมือก็ยังรู้สึกดีใจมาก กะว่าหาเวลาเอาโน้ตเพลงนี้ไปให้น้องสาวลองร้องดูสักหน่อย
"ฉุยฉุย นายยังมีเพลงอื่นอีกไหม?"
เวลานี้ฟางหนานเอ่ยถามอย่างยังไม่จุใจ
เธอเรียนเปียโนและชื่นชอบดนตรีมาตั้งแต่เด็ก แน่นอนว่าย่อมมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ชื่นชมบทเพลงดีๆ
ในใจของเย่ฉุยมีเพลงเพราะๆ นับไม่ถ้วนอยู่แล้ว ทว่าต่อไปจะเอาเพลงไหนออกมาดีล่ะ?
"มีแล้ว!"
จู่ๆ ดวงตาของเย่ฉุยก็เป็นประกาย นึกถึงเพลงเทพขึ้นมาได้เพลงหนึ่ง
ความจริงแล้ว วันนี้ตอนที่เห็นวงระเบิดแสดงในบาร์ สไตล์การร้องแนวสระไดร์ตัดแบบซาม่าเต้ออันรุนแรงนั้น ทำให้เย่ฉุยนึกถึงเพลงดังแนวซาม่าเต้อขึ้นมาได้ทันที
เขากลั้นหัวเราะแล้วพูดกับฟางหนานว่า "เพลงนี้อาจจะแปลกๆ ไปสักหน่อย แต่ร้องตามง่าย ถือว่าไม่เลวเลยล่ะ"
"อื้ม ฉุยฉุย นายรีบร้องให้ฟังรอบหนึ่งสิ" ฟางหนานพูดอย่างอดใจรอไม่ไหว ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความคาดหวัง
เย่ฉุยหัวเราะหึๆ บิ้วอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เปล่งเสียงร้องออกมา
"สาวดัดฟัน ทำไมถึงสวยนัก น้องสาวมีเรียวขาที่แข็งแกร่งและงดงามปานนี้ หาแหม่มอเมริกาสักคน กอดความหื่นกระหายไว้สูญเปล่า ไปเถอะเธอเร็วเข้า เป็นอะไรไปจ๊ะน้องสาว ย่าส์ สัตว์ประหลาด ทำไมถึงสวยนัก สาวของฉันกำลังจะตกถึงมือในไม่ช้า good ยังคงเป็นแหม่มอเมริกา ใครคนนั้นสวยเช้งจนต้องถอนหายใจใส่เธอ ความรักอันไร้ขอบเขต ช่างไร้มนุษยธรรมเกินไป..."
เย่ฉุยร้องอย่างเมามัน ใส่อารมณ์และน้ำเสียงแบบจัดเต็ม
ทางด้านฟางหนานนั้นตกตะลึงไปโดยสมบูรณ์แล้ว
เพลงนี้... ช่างพิลึกกึกกือจริงๆ
ถึงเนื้อเพลงจะแปลกๆ อะไรคือน้องสาวมีเรียวขาที่แข็งแกร่งและงดงามปานนี้... หรือว่าเย่ฉุยจะเป็นพวกซิสค่อนกัน?
แต่ในขณะเดียวกัน เพลงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการหยอกล้อล้อเลียนนี้ กลับร้องตามได้ง่ายดายและแฝงไปด้วยพลังสั่นสะเทือนอันแปลกประหลาด
เย่ฉุยร้องจบไปหนึ่งเพลง ก็ถามฟางหนานด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "เป็นไง เพลงนี้เพราะใช่ไหมล่ะ?"
"เพราะก็เพราะอยู่หรอก... แต่เนื้อเพลงนี้มันออกจะแปลกๆ ไปหน่อยไหม?" ฟางหนานถามอย่างสงสัย
"เพลงนี้ชื่อว่า 'ชั่ว ชั่ว ชั่ว' มันก็ร้องแบบนี้แหละ" เย่ฉุยพูดพลางหัวเราะหึๆ
อันที่จริง ต้นฉบับของเพลงนี้ค่อนข้างจะจริงจังเลยทีเดียว เพียงแต่หลังจากถูกคัฟเวอร์โดยวงบอยแบนด์ซาม่าเต้อวงนั้น มันก็กลายสภาพเป็นแบบนี้ และกลายเป็นเพลงเทพไร้เทียมทานไปเลย
เพลงเทพสายเกรียนแบบนี้คือของโปรดของเย่ฉุย เขาเองก็รู้สึกว่ามันตลกดีถึงได้จำเนื้อเพลงที่ถูกแปลงเสียงเป็นภาษาจีนพวกนี้เอาไว้
ทุกครั้งที่ฮัมเนื้อเพลงนี้ เขาก็รู้สึกบันเทิงใจมาก
ตอนนี้เขามองฟางหนานแล้วพูดว่า "ช่วยจดทำนองเพลงนี้ให้ฉันหน่อยสิ อินโทรมันเป็นแบบนี้นะ ตั่งตังตั๊งตั่งตังตัง..."
เย่ฉุยตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ว่าจะหาคนมาร้องเพลงนี้เก็บไว้ วันหลังเบื่อๆ จะได้เอามาเปิดฟังสร้างความบันเทิงให้ตัวเอง
แน่นอนว่า จะให้เย่หลิงมาร้องไม่ได้เด็ดขาด
ฟางหนานได้สติกลับมา ก็รีบจดทำนองที่เย่ฉุยฮัมออกมาทันที
แม้เพลงนี้จะแปลกประหลาดจนถึงขั้นพิลึก แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นเพลงที่ดีจริงๆ ร้องตามง่ายและมีพลังดึงดูดใจมาก
วุ่นวายไปอีกหนึ่งชั่วโมงจนถึงเที่ยงคืน ในที่สุดเพลง 'ชั่ว ชั่ว ชั่ว' นี้ก็เขียนโน้ตเสร็จสมบูรณ์
ฟางหนานเริ่มหาวแล้ว เธอส่งโน้ตเพลงให้เย่ฉุย "ทั้งสองเพลงเพราะมากเลยค่ะ ตอนนี้ฉันอดใจรอแทบไม่ไหวที่จะได้ฟังตอนร้องจริงๆ แล้ว"
เธอวางกีตาร์ไว้บนโต๊ะข้างๆ เตรียมตัวจะกลับ แต่พอเห็นเย่ฉุยนั่งอยู่บนรถเข็น เธอก็พูดขึ้นว่า "ฉุยฉุย ฉันช่วยพยุงนายไปนอนบนเตียงนะ"
"เอ่อ ไม่ต้องหรอก..."
"ไม่เป็นไร"
ฟางหนานเดินเข้าไปหาเย่ฉุยโดยไม่ฟังคำทัดทาน มือข้างหนึ่งโอบไหล่เขาไว้ มืออีกข้างรวบมือทั้งสองข้างของเย่ฉุย ปากก็ร้องอึ๊บ แล้วก็อุ้มเย่ฉุยขึ้นมาตรงๆ เลย
เย่ฉุยถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้างในทันที!!!
ให้ตายเถอะ แขนขาเล็กๆ ของฟางหนานระเบิดพลังมหาศาลขนาดนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย?
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ฟางหนานง่วงเกินไปแล้ว การตอบสนองเลยลดลง จนลืมปกปิดธาตุแท้ความเป็นสาวแกร่งต่อหน้าเย่ฉุย...
หลังจากวางเย่ฉุยลงบนเตียง เธอก็หาวหวอดๆ แล้วเดินออกจากห้องไปดื้อๆ
เย่ฉุยยังคงเบิกตากว้างอ้าปากค้าง "ภาพลวงตา ไม่ผิดแน่ นี่ต้องเป็นภาพลวงตาชัวร์..."
……
"ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง..."
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่ฉุยก็ถูกเสียงกริ่งปลุกให้ตื่น
เขาขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือเพื่อหาที่มาของเสียงกริ่ง ในที่สุดเย่ฉุยก็มองไปที่ข้อมือของตัวเอง
มันคือคำขอติดต่อสื่อสาร มีคนกำลังต้องการคุยสายกับเขา
เย่ฉุยหรี่ตาลง แล้วกดรับสายด้วยสีหน้าหงุดหงิด
"ฮัลโหล ศาสตราจารย์ชาใช่ไหมครับ?" หวังจ้าวหมิงพูดด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ยนิดๆ "ศาสตราจารย์ชา สวัสดีคร้าบ"
"สวัสดีกะผีสิ!" เย่ฉุยพูดด้วยสีหน้ารำคาญ เมื่อกี้เขากำลังฝันว่าได้กอดสาวน้อยฟังเพลงอย่างมีความสุขอยู่แท้ๆ ดันโทรมาขัดจังหวะเอาตอนนี้ ในใจเขาจึงหงุดหงิดมาก "นายโทรมาหาฉันมีธุระอะไร?"
"ศาสตราจารย์ชา ผลงานใหม่ล่าสุดอย่างเกมจับคู่ลบของคุณนี่ฮิตติดลมบนไม่เลิกเลยนะ ผมล่ะเลื่อมใสคุณจริงๆ คุณพอจะว่างไหมครับ? ผมอยากชวนคุณออกมาทานข้าวสักมื้อ..."
"ไม่ว่าง!"
เย่ฉุยอารมณ์เสียสุดๆ เขาตะคอกใส่คอมพิวเตอร์แสงพกพาไปหนึ่งประโยค แล้วก็กดวางสายทันที
หวังจ้าวหมิงโทรมาชวนเขากินข้าว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องเดิมพันนั่น เย่ฉุยตั้งใจเด็ดขาดว่าจะไม่ให้โอกาสเขา ไปกินขี้ซะเถอะ!
เพราะโทรศัพท์สายนี้ เย่ฉุยจึงพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับอีก เขาขยี้ตาสะลึมสะลือสวมเสื้อผ้า ปีนขึ้นไปบนรถเข็นอย่างคล่องแคล่ว แล้วตรงไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำที่อยู่ติดกัน
หลังจากออกมา เขาก็เปิดคอมพิวเตอร์แสงพกพาขึ้นมาอีกครั้ง และตรวจดูข้อมูลบนเว็บบอร์ดของสหพันธ์ซอฟต์แวร์ด้วยความเคยชิน
จนถึงตอนนี้ ยอดดาวน์โหลดของเกมจับคู่ลบพุ่งถึงยี่สิบห้าล้านครั้งแล้ว นี่มันรายได้สองแสนห้าหมื่นเลยนะ!
ความเร็วนี้น่ากลัวจริงๆ!
ใช้เวลาแค่สองวันก็มาถึงระดับนี้ได้ แถมยังแซงหน้าเกมจับคู่ไปอย่างสมบูรณ์แล้วด้วย
ยอดดาวน์โหลดของเกมจับคู่ในตอนนี้เพิ่งจะแค่ยี่สิบสามล้านครั้งเท่านั้นเอง
ยิ่งไปกว่านั้น กระทู้ในเว็บบอร์ดก็เต็มไปด้วยความปรองดอง ส่วนใหญ่มีแต่คำชื่นชมและตกตะลึง ไม่มีใครมาคอยขัดคออีกแล้ว เมื่อวานซืนจั่วเสี่ยวโยวเพิ่งจะเปิดฉากสังหารหมู่ แบนบัญชีคนไปนับไม่ถ้วนโดยตรง ผลลัพธ์ที่ได้จึงยิ่งใหญ่มาก
อย่างไรก็ตาม ในหมวดหมู่พูดคุยของเว็บบอร์ด นอกเหนือจากความโด่งดังเป็นพลุแตกของเกมจับคู่ลบแล้ว ยังมีข่าวอีกสองเรื่องที่กลายเป็นจุดสนใจให้ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเผ็ดร้อน
ประการแรกคือการลาออกของจั่วเสี่ยวโยว เรื่องนี้ทำให้ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนพากันโอดครวญว่าเว็บบอร์ดที่ไม่มีน้องจั่วช่างไม่มีความสุขเอาซะเลย วันหลังจะไม่เข้าอีกแล้ว...
นอกจากนี้ ประการที่สองที่ทำให้เย่ฉุยค่อนข้างให้ความสนใจก็คือ
"หวงเสี่ยวเทียน ผู้จัดการแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ของบริษัทซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์แสง SB ได้โพสต์ข้อความลงบนเว็บบอร์ด ว่ามีแผนจะจัดตั้งแผนกพัฒนาเกมขึ้นมา..."
*****
