วิลล่าที่หลินนั่วจัดเตรียมไว้ให้มีห้องเยอะมาก ต่อให้มีคนมาเพิ่มอีกหลายคนก็ยังอยู่ได้สบายๆ แต่สิ่งที่กู้สิงพอใจที่สุดคือห้องนอนใหญ่ ซึ่งมีเตียงขนาดใหญ่ที่สั่งทำพิเศษ แม้จะไม่รู้ขนาดที่แน่ชัด แต่ก็กว้างพอให้เขา ลั่วหนิง และเฉินหลิงซูสามคนกลิ้งไปมาบนนั้นได้สบาย
ต้องเข้าใจก่อนนะว่า
ก่อนหน้านี้ตอนพักอยู่โรงแรม กู้สิง เฉินหลิงซู และลั่วหนิงสามคนนอนบนเตียงขนาดสองเมตร ยังไงก็รู้สึกเบียดกันอยู่บ้าง
ซึ่งเตียงขนาดสองเมตร ในบรรดาไซส์มาตรฐานก็ถือว่าใหญ่มากแล้ว
คงเป็นเพราะคนทั่วไปไม่ได้มีแฟนสองคนแบบกู้สิง เตียงขนาดเมตรแปดก็เลยพอสำหรับนอนสองคนแล้ว นับประสาอะไรกับเตียงสองเมตรล่ะจริงไหม?
แต่ตอนนี้สบายแล้ว
เตียงใหญ่ที่สั่งทำพิเศษให้พอดีกับห้อง กู้สิงพาเฉินหลิงซูและลั่วหนิงลงไปนอนทอดกาย
ฟูกและผ้าปูที่นอนของที่นี่ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม แกะออกมาซักทำความสะอาดแล้วหนึ่งรอบ กู้สิงกับสองสาวจึงล้มตัวลงนอนได้เลยโดยไม่มีปัญหา
"ฟูกมันแข็งไปหน่อยหรือเปล่า?"
กู้สิงลองสัมผัสดู ก็รู้สึกว่าแข็งไปนิดจริงๆ แต่เฉินหลิงซูกลับบอกว่าเตียงแข็งๆ หน่อยจะดีต่อหลังมากกว่า ซึ่งลั่วหนิงก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้
"พวกเธอชอบก็ดีแล้ว"
ตัวกู้สิงเองยังไงก็ได้ จะแข็งหน่อยหรือนุ่มหน่อยก็โอเคทั้งนั้น
เฉินหลิงซูหอมแก้มกู้สิงฟอดหนึ่ง "ชอบสิ แน่นอนว่าต้องชอบอยู่แล้ว แต่บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่ นายยังไม่ได้บอกพวกเราเลยนะ"
(ฉันจะไปรู้ได้ยังไง)
กู้สิงถึงขั้นจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าบ้านหลังนี้หลินนั่วเป็นคนซื้อ หรือว่าเขาเป็นคนซื้อเอง...
เมื่อเห็นกู้สิงไม่ตอบ เฉินหลิงซูก็คาดเดาว่า "บ้านของฉันเล็กกว่านี้ ทำเลก็ไม่ดีเท่า แถมไม่ต้องพูดถึงเรื่องการตกแต่งเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังราคาตั้งสิบกว่าล้านแน่ะ"
กู้สิงหยิกแก้มเฉินหลิงซูเบาๆ แล้วพูดว่า "แม่สาวไฮโซ"
เฉินหลิงซูถือว่าเป็นสาวไฮโซในหมู่คนธรรมดาก็จริง แต่ยังห่างไกลจากคำว่าตระกูลเศรษฐีมากนัก ดังนั้นวิลล่าที่กู้สิงซื้อหลังนี้จึงถือเป็นการเปิดหูเปิดตาให้เธอเหมือนกัน "วิลล่าของนายหลังนี้ ราคาคงทะลุร้อยล้านไปแล้วมั้ง"
"ไม่หรอกมั้ง"
กู้สิงกลัวว่าจะอธิบายไม่ถูก จึงเปลี่ยนเรื่อง "ไม่ใช่วิลล่าของฉัน เป็นของพวกเราต่างหาก"
เฉินหลิงซูถูกเบี่ยงเบนความสนใจได้สำเร็จจริงๆ เธอหัวเราะอย่างมีความสุข ใครจะรู้ว่าลั่วหนิงที่อยู่ข้างๆ แอบหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาเงียบๆ แล้วปรากฏว่ามีข้อมูลบ้านเด้งขึ้นมาจริงๆ เป็นหลังที่ถูกที่สุดในโครงการวิลล่านี่ ซึ่งได้ฉายาว่าราชาแห่งความคุ้มค่า โดยราคาอยู่ที่
หนึ่งร้อยล้านพอดีเป๊ะ!
ใช่แล้ว ราคาหนึ่งร้อยล้านยังกล้าเรียกตัวเองว่าราชาแห่งความคุ้มค่า แถมยังเป็นแค่บ้านเปล่าๆ ที่ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่หรือแบบบ้านก็ยังด้อยกว่าหลังของกู้สิง
ลองจินตนาการดูสิว่าหลังของกู้สิง ราคาจะเวอร์วังอลังการขนาดไหน
ยุคข้อมูลข่าวสารก็ไม่สะดวกตรงนี้แหละ หลังจากเฉินหลิงซูเห็นราคา เธอก็เก็บอาการไม่อยู่อีกต่อไป "หลังนี้คงไม่ใช่ว่าราคาสองร้อยล้านหรอกนะ!"
"ราคาเท่าไหร่ไม่สำคัญหรอก"
กู้สิงยิ้มคล้ายจะปลอบใจแล้วพูดว่า "อย่างมากเดี๋ยวฉันค่อยรับงานโฆษณาหรือพรีเซนเตอร์เอาก็ได้"
อย่าว่าแต่บ้านหลังนี้กู้สิงไม่ต้องควักเงินจ่ายเองเลย ต่อให้ต้องจ่ายจริงๆ แค่เขาตั้งใจทำงานสักพักก็หาเงินสองร้อยล้านได้สบายๆ
ตลาดทุนเสนอค่าตัวงานธุรกิจให้กู้สิงในราคาที่สูงมาก!
เป็นเพราะอันดับดัชนีศิลปินของกู้สิงในตอนนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งพุ่งทะยานขึ้นไปอยู่อันดับที่สิบเจ็ดของตาราง
ใครๆ ต่างก็บอกว่าการติดท็อปเท็น ถือเป็นศิลปินระดับท็อปที่แท้จริง แต่มูลค่าของกู้สิงในโลกแห่งทุนนิยมนั้น สามารถเบิกจ่ายล่วงหน้าได้นานแล้ว เพราะไม่มีใครสงสัยในอนาคตการติดท็อปเท็นของเขาเลย
ด้วยเหตุนี้
ค่าตัวสูงสุดที่กลุ่มทุนเสนอให้กู้สิง จึงเทียบเท่ากับมาตรฐานของศิลปินท็อปเท็นไปแล้ว!
แน่นอนว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับการที่กู้สิงไม่เคยรับงานพรีเซนเตอร์ด้วย เพราะไม่เคยรับมาก่อน แบรนด์จำนวนมากจึงอยากคว้า 'ครั้งแรก' ของพี่รื่นคนนี้ให้ได้
เฉินหลิงซูกับลั่วหนิงก็รู้ดีว่า สิ่งที่กู้สิงพูดคือความจริง
ทั้งสองจึงคลายความกังวลลงไปได้บ้าง พวกเธอนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของกู้สิง รู้สึกเพียงว่าช่วงเวลานี้ช่างสงบสุขและงดงามเหลือเกิน
……
เนื่องจากรายการ «นักร้อง» จัดขึ้นเพียงสัปดาห์ละครั้ง ดังนั้นในช่วงไม่กี่วันถัดมา กู้สิง เฉินหลิงซู และลั่วหนิงทั้งสามคน จึงใช้ชีวิตอยู่ในวิลล่าแห่งนี้
เรื่องกินข้าว ช่วงแรกกู้สิงเป็นคนทำ เขาทำกับข้าวง่ายๆ สองสามอย่างได้ไม่มีปัญหา
หลังจากทำได้หนึ่งวัน คุณป้าแม่บ้านที่หลินนั่วจัดการไว้ให้ก็มาถึง มีคุณป้าทั้งหมดสามคน คนหนึ่งรับหน้าที่ดูแลเฉินหลิงซู คนหนึ่งดูแลลั่วหนิง และอีกคนรับหน้าที่ทำอาหาร ส่วนงานปัดกวาดเช็ดถูในบ้านตามปกติ ทั้งสามคนก็แบ่งหน้าที่กันทำ
เมื่อผ่านไปหลายวันแบบนี้ ทั้งสามคนก็เริ่มรู้สึกถึงความเป็นครอบครัวอย่างแท้จริง
ราวกับว่าพวกเขาสามคนได้จดทะเบียนสมรสกันอย่างเป็นทางการ เป็นสามีภรรยาและครอบครัวเดียวกันที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว
ถ้าจะให้พูดว่ามีอะไรที่ไม่ชิน ก็คงเป็นเรื่องที่กู้สิงต้องอั้นจนรู้สึกอึดอัดทรมานในช่วงหลายวันนี้ เขาเป็นคนประเภทที่มีความต้องการสูง หลังจากตกลงคบหากับเฉินหลิงซูและลั่วหนิง โดยพื้นฐานแล้วเขาก็แทบไม่เคยปล่อยให้ตัวเองว่างเว้นเลย
นานๆ ทีจะไม่ได้ทำสักวันสองวันก็ไม่เป็นไร
แต่พอติดกันสี่ห้าวัน กู้สิงก็เริ่มจะทนไม่ไหว ถึงขั้นที่แค่จูบเฉินหลิงซูหรือลั่วหนิงเบาๆ เจ้านั่นก็พร้อมจะผงาดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งแล้ว
และทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้
ลั่วหนิงกับเฉินหลิงซูจะยกมือขึ้นไขว้กันปิดหน้าอกและจุดซ่อนเร้น เพื่อสื่อว่า 'ดาเมะ' (ไม่ได้นะ)! ต้องอดทนไว้เพื่อสุขภาพของลูกในท้อง!
ไม่มีทางเลือก
กู้สิงทำได้เพียงเลือกออกกำลังกาย เพื่อเผาผลาญพลังงานของตัวเองทิ้งไป
อย่างเช่นคืนนี้ กู้สิงรู้สึกทนไม่ไหวขึ้นมา จึงเปลี่ยนชุดกีฬาออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งตอนกลางคืน
โครงการวิลล่าแห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก สภาพแวดล้อมโดยรอบก็ดี การวิ่งกลางคืนยังทำให้ได้เจอคนที่มาออกกำลังกายเหมือนกัน บรรยากาศถือว่าดีทีเดียว
หลังจากวิ่งไปได้รอบหนึ่ง กู้สิงก็บังเอิญเจอผู้หญิงที่แต่งตัวแนวสปอร์ตกำลังวิ่งอยู่บ้าง
พูดตามตรง ปกติเวลาเห็นผู้หญิงใส่เสื้อกล้ามออกกำลังกาย ต่อให้จะโชว์หน้าท้อง กู้สิงก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เขาเป็นคนสเปกสูง ปกติคนที่เขาจะมองก็มีแต่ระดับเทพธิดาอย่างลั่วหนิง เฉินหลิงซู หรือแม้กระทั่งกงชิงอี๋เท่านั้น
แต่ผลปรากฏว่าช่วงนี้เขาหิวจัดจริงๆ
พอเห็นผู้หญิงโชว์หน้าท้อง ใส่เสื้อกล้ามสีขาว ขาเรียวยาว หน้าตาให้คะแนนสักเจ็ดแปดเต็มสิบระหว่างทาง เขากลับรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา ในใจอดไม่ได้ที่จะด่าความไม่ได้เรื่องของตัวเอง แม่งเอ๊ย! อั้นมาแค่ไม่กี่วันก็หื่นกระหายขนาดนี้แล้ว ความสามารถในการควบคุมตัวเองแค่นี้ยังไม่มี แล้วจะไปท่องยุทธภพได้ยังไง?
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้สิงก็ใช้ความอดทนอย่างสูงในการละสายตาที่จ้องมองพวกสาวๆ นักกีฬาออกไป
ตอนนั้นเองลมยามค่ำคืนก็พัดโชยมา หอบเอาความหอมสดชื่นของพรรณไม้จางๆ มาปะทะใบหน้า กู้สิงยังคงวิ่งเหยาะๆ ไปตามลู่วิ่งยางริมทะเลสาบของวิลล่าด้วยความเร็วสม่ำเสมอ มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมตามไรผม ความรุ่มร้อนในใจที่ไร้ทางระบายกลับถูกสายลมยามค่ำคืนพัดพาให้จางลงไปบ้าง
พอวิ่งเลี้ยวผ่านหัวมุมที่เต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่ง ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในสายตาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ดึงดูดทุกสายตาของเขาไปในพริบตา
นั่นเป็นผู้หญิงที่กำลังวิ่งอยู่คนเดียว แค่แผ่นหลังก็สวยงามจนไม่อาจละสายตาได้แล้ว
เธอสวมชุดกีฬาแนบเนื้อสีดำเรียบง่าย ขับเน้นทรวดทรงที่โค้งเว้าและเย้ายวนถึงขีดสุด
ช่วงไหล่เพรียวบางตั้งตรง ดูกระฉับกระเฉงทว่าอ่อนช้อย เอวคอดกิ่วไร้ไขมันส่วนเกิน ไล่ลงมาตามเส้นโค้งของเอวคือสะโพกกลมกลึงงอนงาม ถัดลงมาอีกคือเรียวขายาวเหยียดตรง สัดส่วนได้รูปและดูมีพลัง ยามวิ่งก้าวเท้าเบาหวิวและพริ้วไหว ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยจังหวะที่ลงตัว
ผมยาวถูกมัดรวบสูงเป็นหางม้า แกว่งไกวเบาๆ ตามจังหวะการวิ่ง ปอยผมเล็กน้อยถูกลมพัดปลิว เผยให้เห็นเสน่ห์อันเย้ายวนใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
แม้จะเป็นเพียงแผ่นหลัง ก็ยังมองออกว่ารูปร่างสูงโปร่ง สัดส่วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
เมื่อไปยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ก็ราวกับภาพวาดที่ถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีต ดูเยือกเย็นและงดงามจับตา กลมกลืนไปกับทิวทัศน์สวนอันงดงามรอบด้าน ทว่ากลับดึงดูดสายตาได้มากกว่าความงามของสิ่งรอบกายเสียอีก
กู้สิงชะลอฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังนั้นอย่างลืมตัว
ในฐานะผู้ชนะในชีวิตที่มีสาวงามขนาบซ้ายขวา กู้สิงถือว่ามีประสบการณ์อยู่บ้าง ความสวยสง่าเยือกเย็นของลั่วหนิง ความอ่อนหวานน่ารักของเฉินหลิงซู ล้วนมีดีต่างกันไป ทว่าแผ่นหลังตรงหน้ากลับมีแรงดึงดูดที่แตกต่างออกไป แฝงไว้ด้วยความงามอันสูงส่ง สวยงามบริสุทธิ์ และงดงามจนแทบหยุดหายใจ
สายลมยามค่ำคืนพัดชายเสื้อของเธอเปิดขึ้นเบาๆ เผยให้เห็นช่วงเอวและหน้าท้องขาวเนียนละเอียด เส้นสายกระชับสวยงาม หัวใจของกู้สิงกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ จิตใจที่เดิมทีรุ่มร้อนเพราะเก็บกดความต้องการเอาไว้ ยิ่งถูกแผ่นหลังอันงดงามนี้กระตุ้นจนเกิดความหวั่นไหว
นั่นทำให้กู้สิงเผลอเดินตามหลังหญิงสาวไปอย่างแนบเนียนโดยไม่รู้ตัว ราวกับพวกโรคจิตชอบสะกดรอยตาม
กว่ากู้สิงจะรู้สึกตัว สาวสวยคนนั้นก็หยุดวิ่งแล้ว เธอลงไปนั่งพักบนม้านั่งริมทาง
"ช่างเถอะ รีบกลับบ้านดีกว่า ให้ซูซูกับลั่วหนิงใช้มือกับปากแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน..."
กู้สิงคิดเช่นนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพียงแต่ในจังหวะที่เดินผ่านสาวสวยคนนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองใบหน้าของอีกฝ่าย
ผลก็คือการมองเพียงแวบเดียวนี้ ทำให้กู้สิงถึงกับชะงักฝีเท้า เขาจ้องมองสาวสวยพลางร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้แล้วพูดว่า
"ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"
สาวสวยปรายตามองกู้สิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ฉันก็นึกว่า พี่ชายจะเข้ามาขอวีแชตฉันซะอีก ก็เล่นวิ่งตามฉันมาตั้งนาน ราวกับพวกโรคจิตเลยนี่นา"
กู้สิง "..."
ใช่แล้ว สาวสวยคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหลินนั่ว น้องสาวของเขานั่นเอง!
มิน่าล่ะถึงหุ่นดีขนาดนี้ แค่มองจากด้านหลัง ยังไม่ทันเห็นหน้าตรง ก็ทำเอากู้สิงหอบแฮ่กๆ แอบเดินตามมาตลอดทางแล้ว
เพียงแต่พอคิดว่าอีกฝ่ายคือน้องสาวของตัวเอง กู้สิงก็รู้สึกอับอายจนตายสังคมไปเลย...
