บทที่ 147 ต้องรู้จักหาต้นตอของปัญหาให้เจอ

พอรู้ว่าเผลอฆ่าโจรจนตาย "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ถึงกับตกใจจนฉี่ราด

โชคดีที่พ่อแม่ยังคุมสติอยู่ พ่อรีบโทรเรียกรถพยาบาล ส่วนแม่ก็พาเขากลับบ้าน

คืนนั้นเอง เจ้าหน้าที่สองคนในชุดลำลองมาที่บ้านเพื่อสอบปากคำ

"พวกเขาบอกว่าเพราะผมยังไม่บรรลุนิติภาวะ เลยไม่ต้องไปสถานีตำรวจ"

"ที่เหลือทั้งหมด พ่อแม่ผมจัดการเอง"

หลังจากนั้นพ่อแม่ก็บอกว่า เนื่องจากผมยังเด็ก และอีกฝ่ายเป็นคนปล้นก่อน ผมเลยถือว่าป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ ไม่ต้องรับผิดทางอาญา

แต่...ต้องจ่ายค่าชดใช้ให้ครอบครัวผู้ตาย

"ตอนนั้นจำไม่ได้ว่าเท่าไหร่ แต่หลายล้านหยวนแน่นอน"

เมื่อเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีต เขาก็อยากตบหน้าตัวเอง

"ตอนเด็กทำตัวบ้าบิ่น ทำร้ายคนอื่นจนชีวิตพัง"

พ่อแม่ต้องขายบ้าน ขายรถ ขายธุรกิจ ยังต้องไปยืมเงินญาติอีกเพื่อรวบรวมค่าชดใช้

"เพราะความคึกคะนองของผม ทำให้ครอบครัวล่มจม"

"แต่พ่อแม่ไม่ได้โกรธผมเลย กลับปลอบว่าเงินหมดไปก็ไม่เป็นไร ขอแค่ผมปลอดภัยก็พอ"

หลังจากวันนั้น เขาสาบานว่าจะเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ ตั้งใจเรียนจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้ หางานดีๆ ทำ เพื่อช่วยครอบครัวใช้หนี้

พอได้มาเล่าเรื่องในไลฟ์ของเฉินหยู เขาก็เปิดหมดเปลือก เพราะรู้ว่าห้ามปิดบังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอาจโดนแฉจนหมดตัว

"ผมเรียนตกจนต้องซ้ำชั้นสองปี กว่าจะสอบติดมหาวิทยาลัยได้"

"ตอนนี้ผมมีงานดีๆ ที่ช่วยใช้หนี้พ่อแม่ได้ แต่...มันกลายเป็นภาระจิตใจผมไปแล้ว"

"ทุกวันเหมือนอยู่ในนรก อยากลาออก แต่ก็ออกไม่ได้ เพราะห่วงพ่อแม่และหนี้สินที่บ้าน"

แฟนๆ ในไลฟ์แสดงความคิดเห็นรัวๆ

"โจทย์ข้อนี้ยากนะ ระหว่างความฝันของตัวเองกับครอบครัว ใครจะเลือกได้ลง"

"ชีวิตแบบนี้ใครก็เครียดจนเป็นซึมเศร้าได้"

เฉินหยูฟังจนจบ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"ปัญหาของคุณมันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น จริงๆ แล้วมันอยู่ที่ 'สภาพแวดล้อมในการทำงาน'"

"คุณไม่ได้อยากไปไหนไกลๆ หรอก คุณแค่ไม่มีความสุขในบริษัทนี้"

"ทุกวันเหมือนถูกโยนเข้าเตาเผา"

"ที่อยากเปลี่ยนงานก็แค่หวังว่าจะมีที่ใหม่ที่ไม่กดดันเท่านี้"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" พยักหน้าแรงๆ

"จริงครับหมอเฉิน ผมไม่ได้อยากไปต่างจังหวัดหรือทำธุรกิจอะไรเลย"

"ผมแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ ไม่ต้องมาทนหน้าเจ้านายที่ชอบด่าผมทุกวัน"

เฉินหยูยิ้ม "ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ยาก"

"ถ้าเจ้านายคุณเปลี่ยนท่าที คุณก็อยู่ต่อได้ใช่ไหม?"

เขานิ่งไปนิดก่อนพยักหน้าเบาๆ

"ขอแค่เขาไม่ด่าผมทุกวัน ไม่ทำเหมือนผมเป็นอากาศธาตุ ผมก็อยู่ได้แล้ว"

"แต่ปัญหาคือ มันไม่เคยเกิดขึ้น"

"ผมพยายามทุกทางแล้ว ทำงานหนักที่สุดในแผนก กลับดึกที่สุด แต่มันก็เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน"

"หรือจริงๆ แล้ว ดวงผมมันไม่ถูกกับคน? หรือมีคนตั้งใจแกล้งผม?"

เฉินหยูหัวเราะบางๆ

"คนเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องรู้จักหาต้นตอของปัญหาเอง"

"และคุณก็ทำได้ คุณหาต้นตอของปัญหาเจอแล้ว"