บทที่ 146 ตอนเด็กเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่

"พี่ชาย นายไม่ได้มาตรงนี้เพื่อโอ้อวดใช่ไหมเนี่ย?"

"ถ้าผู้หญิงชวนไปกินข้าวที่บ้าน แปลว่าเธอชอบนายแน่ๆ"

"ชีวิตนี้มีสามสิ่งที่เรามักเข้าใจผิด นั่นคือ เธอชอบฉัน"

"พี่ชาย นายไม่ค่อยทันเกมเลยนะ"

"กินข้าวอิ่มก็ต้องคิดเรื่องอื่นต่อสิ ใช่ไหมล่ะ?"

เมื่อเห็นข้อความแซวในแชตไลฟ์สด "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ก็ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา

"ผมก็คิดนะว่าเธออาจจะชอบผม แต่พอคิดดีๆ แล้วก็ไม่น่าจะเป็นไปได้"

เขาส่ายหัวและเริ่มเล่าเรื่อง "ครอบครัวผมลำบากมาก เพื่อนร่วมงานที่บริษัทก็รู้กันหมด"

"เงินเดือนเกินครึ่ง ผมต้องเอาไปใช้หนี้ให้พ่อแม่"

"ผู้หญิงคนไหนที่รู้ว่าครอบครัวผมเป็นแบบนี้ คงไม่มีใครมาชอบผมหรอก"

หลังเรียนจบมาได้สามปี "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ไม่เชื่อในความรักแรกพบอีกแล้ว

เขาหาข้ออ้างปฏิเสธคำเชิญของรุ่นพี่สาวคนนั้นมาตลอด แต่เธอก็ยังคงพยายามชวนเขาไปกินข้าวที่บ้าน

"หมอเฉิน เธอต้องการอะไรจากผมกันแน่ครับ?"

"หรือว่า...เธอชอบผมจริงๆ?"

เขามองเฉินหยูผ่านหน้าจอด้วยสายตาสงสัย

เฉินหยูยิ้มบางๆ ก่อนตอบ

"เธอไม่ได้ชอบคุณหรอกครับ แต่เธออยากแต่งงานกับคุณ"

คำตอบของเฉินหยูทำเอา "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ตกตะลึง

"ฮ่าๆ เข้าใจละ นายหน้าตาดี สุภาพเรียบร้อย ดูเป็นคนซื่อ รุ่นพี่เขาคงอยากได้นายเป็น 'แพะรับบาป'"

ข้อความแซวพร้อมเอฟเฟกต์ในแชตไหลผ่านจอ

"การเชิญเพื่อนร่วมงานไปกินข้าวที่บ้านทั้งที่ไม่สนิทกัน มันต้องมีเหตุผลแน่ๆ"

"พี่ชาย ถ้าไม่โอเคกับบริษัทนี้ก็ลาออกเถอะ"

"หัวหน้าไม่ดีกับนาย รุ่นพี่ก็ดูมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ บริษัทแบบนี้ไม่ต้องทำต่อแล้ว"

"สามปีแล้ว ลาออกมาเริ่มต้นใหม่ดีกว่า"

"ฉันก็คิดจะลาออกเหมือนกัน เจอแต่บรรยากาศทำงานแย่ๆ เหมือนกันเลย"

"ฉันลาออกมาเดือนหนึ่งแล้ว พ่อแม่แทบมองฉันเหมือนเป็นศัตรู"

พอเห็นข้อความพูดถึงพ่อแม่ "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ก็รู้สึกเหมือนเจอคนที่เข้าใจ

"ใช่เลยครับ หนึ่งปีก่อนผมก็คิดจะลาออกเหมือนกัน"

"แต่พอพูดกับพ่อแม่ พวกท่านก็คัดค้านทันที"

"พ่อผมบอกว่า ชีวิตมันไม่ง่าย การได้งานที่ดีแล้วต้องรู้จักพอ"

"ไม่ควรคิดสูงเกินไป หรือทำตัวเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" เล่าว่า บริษัทที่เขาทำงานอยู่เป็นบริษัทใหญ่ในพื้นที่ที่มีสวัสดิการดีที่สุด

แม้จะอยากลาออกแค่ไหน แต่พ่อแม่ก็ไม่มีวันยอม

"เพราะบ้านยังมีหนี้สินค้างอยู่ ผมเลยจำเป็นต้องอดทนทำงานต่อไป"

"แต่ตอนนี้...ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น ก่อนเล่าเรื่องเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ชวนเขาไปทำงานในเมืองอื่น

"ตอนแรกผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่อยู่บริษัทนี้อีกต่อไป แม้จะล้มเหลวที่อื่นก็ยอม"

"แต่พอคิดถึงหนี้สินและพ่อแม่ ผมก็..."

เขาหยุดพูดพร้อมสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น

แชตไหลรัว

"ทำไมรู้สึกเศร้าแทนเลย"

"ย้ายไปเมืองอื่นก็แค่หนีจากกรงหนึ่งไปสู่อีกกรง"

"ต่อให้ย้ายไป ก็ยังเจอวัฒนธรรมองค์กร 996 หรือ 007 อยู่ดี"

เรื่องราวของ "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" เหมือนกับประสบการณ์ของผู้ชมหลายคน

หนึ่งในผู้ชมส่งข้อความเอฟเฟกต์มาให้กำลังใจ

"พี่ชาย ผมว่าออกไปลุยเถอะ ยังไม่ได้ลองจะรู้ได้ยังไงว่าจะแพ้?"

"ถ้าห่วงเรื่องพ่อแม่ ไม่ลองทำก่อนแล้วค่อยบอกล่ะ?"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" ยิ้มรับ แต่ตอบกลับว่า

"ขอบคุณนะครับ แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้"

"ตอนเด็กผมเคยทำผิดพลาดใหญ่หลวงไว้ ทำให้พ่อแม่ต้องเดือดร้อนมาก"

"พวกท่านต้องขายบ้าน รถ และธุรกิจ เพื่อชดใช้ความผิดของผม"

"ผมจะทำให้พวกท่านทุกข์ใจอีกไม่ได้ ไม่อย่างนั้น...ผมก็คงไม่ใช่คนแล้ว"

คำพูดนี้ทำให้หลายคนที่เจอปัญหาคล้ายๆ กันในงานต่างสนใจอยากรู้

"เขาเคยทำอะไรผิดไว้กันแน่ ถึงทำให้ครอบครัวลำบากขนาดนั้น?"

เมื่อเห็นคำถามในแชต "ข้าคือราชา ใครจะทำไม" หันไปมองเฉินหยู

เฉินหยูตอบด้วยรอยยิ้ม

"เรื่องนี้คุณจะพูดหรือไม่พูดก็ได้ครับ ผมไม่บังคับ"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูด

"ตอนเด็กผม...เคยฆ่าคนครับ"

"โครม!"

คำสารภาพของเขาทำให้คนในไลฟ์รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด

"เดี๋ยวนะ นี่เขาเป็นฆาตกรงั้นเหรอ!?"

"ข้าคือราชา ใครจะทำไม" รีบอธิบาย

"ทุกคนเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจฆ่า เป็นการฆ่าคนโดยประมาท"

เขาเล่าว่าตอนเด็ก ครอบครัวของเขาร่ำรวย ทำให้มีเพื่อนที่คบหาเพื่อหวังผลประโยชน์

"ผมเริ่มเหลิงและใช้อำนาจในทางที่ผิด ใครขัดใจก็สั่งให้คนไปจัดการ"

"พ่อแม่คอยตามแก้ปัญหาให้ แต่ไม่ว่าพวกท่านจะดุด่าผมยังไง ผมก็ยังทำตัวแบบเดิม"

จนกระทั่งตอนอายุ 17 วันหนึ่งเขาเดินกลับบ้านหลังเลิกเรียน

กลางทางมีคนดักปล้น เขาสู้กลับ

"ระหว่างที่เราต่อสู้กัน จู่ๆ เขาล้มลงแล้วนอนนิ่งไป"

"ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไง โชคดีที่พ่อแม่ผ่านมาเห็น"

พ่อแม่รีบเข้าไปตรวจดู แต่พบว่าคนนั้นเลือดออกจากจมูกและปาก

ไม่กี่วินาทีต่อมา...เขาก็เสียชีวิต