ในลานบ้านของตระกูลสวี่
มีคนยืนอยู่ทั้งหมดสี่คน
สวี่เฉิงโฮ่วกำลังเดือดจัด
แกว่งจอบในมือเหมือนจะฟาดใส่ลูกชายให้ได้
ส่วนสวี่ซื่อเยี่ยนก็ตั้งท่าดื้อดึง ไม่ยอมถอยแม้แต่นิด
เหมือนจะสู้กับพ่อให้ถึงที่สุด
ข้าง ๆ กันคือ จ้าวต้าไห่ที่ยืนทำหน้าอึดอัดสุดขีด
เขาไม่เคยคิดเลยว่าแค่เรื่องงานในเหมืองถ่านหิน
จะทำให้พ่อลูกคู่นี้เปิดศึกกันต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้!
"มันบ้าไปแล้วรึไง?"
จ้าวต้าไห่คิดในใจ
ก็เจ้าลูกชายคนที่สามของบ้านสวี่นี่
ปกติมันเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจาอะไรมาก
กับใคร ๆ ก็ดูใจเย็นมีมารยาทดีเสมอ
แล้ววันนี้เป็นอะไรไป? โดนผีเข้าเหรอ?
คนที่สงสัยไม่แพ้กันก็คือโจวกุ้ยหลาน แม่ของสวี่ซื่อเยี่ยน
เธอรู้ดีว่าลูกชายตัวเองเป็นคนแบบไหน
"ลูกคนนี้ของฉันมันไม่ใช่คนดื้อแบบนี้นี่นา?"
แต่ไหนแต่ไรมาก็ว่าง่ายทำตามที่ผู้ใหญ่สั่ง
ไม่เคยเถียง ไม่เคยขัดขืน
แล้ววันนี้มันเป็นอะไรไปกันแน่?
แต่ไม่ว่าจะสงสัยแค่ไหน
ก็ปล่อยให้สวี่เฉิงโฮ่วฟาดลูกชายจริง ๆ ไม่ได้แน่นอน
จ้าวต้าไห่เห็นว่าท่าไม่ดี
รีบพุ่งเข้าไปคว้าจอบออกจากมือสวี่เฉิงโฮ่วแล้วโยนทิ้งไปทันที
โจวกุ้ยหลานเองก็ทิ้งฟืนในมือ
รีบคว้าตัวสวี่ซื่อเยี่ยนมาหลบหลังตัวเองเพื่อปกป้องลูกชาย
"นี่แกเป็นอะไรของแกเนี่ย? จะทะเลาะกับพ่อแกทำไม? พ่อก็แค่บอกให้แกไปทำงาน มันก็เพื่อแกทั้งนั้นแหละ!"
ในยุคนี้ การที่พ่อแม่จะตัดสินใจแทนลูก
มักจะอ้างว่า "เพื่อความดีของลูก"
แม้ลูกจะโตขนาดไหนก็ยังหนีไม่พ้นตรรกะแบบนี้
แม้แต่สวี่ซื่อเยี่ยนที่อายุ 25 แล้ว ก็ยังต้องเผชิญกับการตัดสินใจของพ่อแม่แบบนี้อยู่ดี
"แม่!" สวี่ซื่อเยี่ยนถอนหายใจยาวด้วยความจนใจ
"พวกท่านมองแค่เงินเดือนที่ได้เยอะ แต่ไม่เคยคิดถึงอันตรายของเหมืองถ่านหินเลยใช่ไหม?"
"รู้ไหมว่าทำไมคนงานใต้เหมืองถึงได้เงินเยอะ? ก็เพราะพวกเขาต้องเผชิญกับอันตรายตลอดเวลาไงล่ะ!"
"ไม่ว่าจะเป็นเหมืองถล่ม น้ำท่วมในอุโมงค์ การระเบิดของก๊าซมีเทนหรือเพดานถล่ม แต่ละอย่างล้วนเสี่ยงต่อชีวิตทั้งนั้น!"
"เหมืองถ่านหินต้าอันน่ะ มีอุบัติเหตุทุกปี พวกท่านก็รู้ไม่ใช่เหรอ? หรือเห็นว่าชีวิตลูกชายตัวเองมันยืนยาวเกินไป?"
คำพูดของเขาทำเอาโจวกุ้ยหลานหน้าซีดเผือด
เธอยืนตัวแข็งไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
ใช่สิ... ทำไมถึงมัวแต่คิดเรื่องหาเงินแต่กลับไม่เคยนึกถึงความอันตรายของงานนั้นเลย?
"ลูกก็คือส่วนหนึ่งของแม่"
ไม่ว่าจะเป็นลูกคนไหน ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา แม่ก็เจ็บปวดเหมือนกันหมดทั้งนั้น
"อย่าไปฟังเจ้านี่พูดจาไร้สาระ!"
สวี่เฉิงโฮ่วเห็นภรรยาเริ่มลังเล ใจก็ยิ่งเดือดพล่าน
รีบตะโกนด่าลูกชายเสียงดังลั่น
"คนงานในเหมืองตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่เห็นมีใครเป็นอะไรเลย? หรือว่าแกมัน "ลูกคุณหนู" ถึงได้ห่วงชีวิตขนาดนี้?"
"แกมันก็แค่ขี้เกียจไม่อยากออกแรงเลยหาข้ออ้างไม่ไปทำงาน!"
"แกรู้ไหมว่ากว่าพ่อจะหาภรรยาให้แกได้ ต้องเสียเงินไปเท่าไหร่?"
"แล้วดูตอนนี้สิ! หน้าหนาวนี้ พี่สี่ของแกก็จะแต่งงาน น้องเล็กของแกก็มีแฟนรออยู่ เงินพวกนั้นจะมาจากไหน? ถ้าแกไม่ไปทำงาน คิดจะให้พ่อกับแม่เลี้ยงไปทั้งชีวิตรึไง?"
ภายนอกดูเหมือนบ้านตระกูลสวี่จะอยู่ดีกินดี
ลูกชายแต่งงานกันทุกคน
มีหลาน ๆ เกิดเต็มบ้านเต็มเมือง
แต่ความจริงคือทุกอย่างมันยากลำบากกว่าที่คนภายนอกคิดเยอะ
สมัยนี้ค่าใช้จ่ายในการแต่งงานมันสูงมาก!
ลูกชายจะแต่งงานแต่ละครั้ง ก็ต้องซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ทำชุดเครื่องนอนใหม่หลายชุด
ถึงจะไม่ต้องจ่ายค่าสินสอด แต่ก็ต้องซื้อนาฬิกาให้ฝ่ายหญิง ต้องมีเสื้อผ้าใหม่รองเท้าใหม่
แถมยังต้องซื้อไหมพรมมาทอผ้าอีกสองสามกิโลกรัม
ไหนจะค่าจัดงานเลี้ยง
งานแต่งงานจะจัดออกมาธรรมดา ๆ ได้ยังไง?
ทุกอย่างล้วนแต่ต้องใช้เงินทั้งนั้น!
ลูกชายห้าคน สามคนแรกก็ถือว่าทำหน้าที่เสร็จเรียบร้อยไปแล้ว
แต่ยังเหลือลูกชายอีกสองคนที่รออยู่ข้างหลัง
แล้วเงินทั้งหมดนี้จะมาจากไหนกันล่ะ?
ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวทุกคนช่วยกัน ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานหาเงิน
แล้วจะเอาอะไรกิน จะใช้ชีวิตกันได้ยังไง?
ถ้าทุกคนเอาแต่กลัวนั่นกลัวนี่
ไม่กล้าเสี่ยง ไม่กล้าทำงานหนัก
ก็นั่งมองหน้ากันไปทั้งบ้าน รออดตายไปพร้อมกันเถอะ!
เพราะแบบนี้แหละถึงได้บอกว่า
"คนเรา...จนไม่ได้"
สำหรับคนจนแล้ว "ชีวิต" มันไม่มีค่าอะไรนักหรอก
ถ้าใช้ชีวิตอยู่ไม่ได้
ใครจะไปสนว่าอันตรายหรือไม่อันตราย?
ขอแค่ได้เงินมาเลี้ยงครอบครัวก็พอแล้ว
ถึงจะต้องเสี่ยงชีวิต ถ้ามันแลกกับเงินได้ มันก็คุ้มค่า!
"ฉันไม่รู้หรอกว่าชีวิตคนอื่นมันมีค่าแค่ไหน แต่ชีวิตของฉัน มันมีค่าแน่นอน!"
สวี่ซื่อเยี่ยนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ฉันเพิ่งแต่งงานเมื่อวานนี้เอง ยังไม่มีลูกด้วยซ้ำ ถ้าใครอยากไปทำงานที่เหมืองถ่านหิน ก็เชิญเลย แต่ฉันไม่ไป!"
ความโกรธของสวี่เฉิงโฮ่วไม่สามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้เลย
เขายังคงยืนหยัดในจุดยืนของตัวเองอย่างมั่นคง
ชาติที่แล้ว หลังแต่งงานได้เพียงวันเดียว
เขาก็ทิ้งภรรยาไว้ที่บ้าน ต้องให้เธอเผชิญกับความลำบากและความเหงาเพียงลำพัง
แต่ชาติใหม่นี้ พระเจ้าส่งเขากลับมาเกิดใหม่
เพื่อให้เขาได้แก้ไขความผิดพลาดในอดีต
เพื่อให้เขาได้รักและดูแลภรรยาอย่างที่ควรจะเป็น
"คราวนี้... ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้ภรรยาของฉันต้องเจ็บปวดอีกต่อไป!"
"เธอเป็นภรรยาของฉัน และฉันจะดูแลเธออย่างดีที่สุด!"
ลูกชายที่เคยเชื่อฟังกลับลุกขึ้นมาเถียง แถมยังทำต่อหน้าคนอื่นอย่างไม่เกรงใจ
คนอย่างสวี่เฉิงโฮ่วที่เคยเป็นใหญ่ในบ้าน จะยอมทนได้ยังไง?
ความโกรธของเขาพุ่งทะลุขีดสุด
อยากจะกระโจนเข้าไป ซัดลูกชายสักป้าบให้หายแค้น
แต่ก็ถูกจ้าวต้าไห่และโจวกุ้ยหลานกันเอาไว้
ไม่สามารถระบายความโมโหใส่ลูกชายได้
เขาโมโหจนหน้าแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน
"ได้!
ไอ้ลูกไม่รักดี แกนี่มันเก่งนักใช่ไหม?
แต่งงานแล้วปีกแข็ง ไม่คิดจะฟังพ่อใช่ไหม?
โอเค! งั้นวันนี้ฉันจะไล่แกออกจากบ้าน!
อยากรู้เหมือนกันว่าแกจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีครอบครัวนี้!"
สวี่เฉิงโฮ่วตะโกนลั่นบ้าน
พูดโดยไม่คิดหน้าคิดหลังด้วยความโมโห
"ไล่ฉันออกจากบ้านเหรอ? ได้เลย!"
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด
กลับฉวยโอกาสนี้เป็นข้ออ้างได้อย่างแยบยล
"งั้นก็ดีเลย! มีลุงจ้าวอยู่เป็นพยานตรงนี้ เรามาแยกบ้านกันให้เรียบร้อย! ฉันจะพาภรรยาออกไปอยู่กันตามลำพัง!"
"มีอะไรน่ากลัวตรงไหน? หรือคิดว่าถ้าไม่มีครอบครัวนี้ ฉันจะอดตายหรือไง?"
สวี่เฉิงโฮ่วไม่คิดเลยว่าคำพูดของตัวเอง
จะกลายเป็น "จุดเปลี่ยน" ให้ลูกชายใช้โอกาสนี้ขอแยกบ้านได้อย่างง่ายดาย
แต่สำหรับสวี่ซื่อเยี่ยน
นี่คือโอกาสทองที่เขารอคอยมานาน!
ตอนเดินเล่นอยู่ริมน้ำ
เขาก็คิด ๆ อยู่เหมือนกันว่า
พ่อของเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ
แถมพี่สะใภ้สองคนในบ้านก็ชอบหาเรื่อง
คอยจ้องจะเอาเปรียบภรรยาของเขาอยู่ตลอด
"ภรรยาของฉันเป็นคนอ่อนโยนเกินไป ถ้ายังอยู่ในบ้านนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วต้องโดนรังแกแน่ ๆ"
เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถอยู่บ้านคอยปกป้องเธอได้ตลอดเวลา
"ทางออกที่ดีที่สุด คือการแยกบ้านออกมาอยู่กันสองคน"
"ปิดประตูบ้านอยู่กันเงียบ ๆ ไม่ต้องสนใจใคร!"
เดิมทีสวี่ซื่อเยี่ยนคิดว่าจะรอให้น้องชายคนที่สี่แต่งงาน
หรือไม่ก็รอจนน้องคนเล็กสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้
แล้วค่อยหาโอกาสยื่นเรื่องขอแยกบ้าน
จะได้ไม่ให้ใครเอาไปนินทาได้
แต่ใครจะคิดว่าแผนที่วางไว้จะต้องเปลี่ยนไปเพราะเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้?
แค่งานในเหมืองถ่านหินกลับกลายเป็นชนวนจุดระเบิดความขัดแย้งครั้งใหญ่
และเมื่อสวี่เฉิงโฮ่วโมโหจนหลุดปากพูดว่า
"จะไล่ลูกชายออกจากบ้าน"
สวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป
นี่ไม่ใช่ฉันขอแยกบ้านเองนะ
แต่เป็นพ่อที่พูดออกมาด้วยตัวเอง!
จะรออะไรอีก? แยกบ้านกันตอนนี้เลย!
รีบพาภรรยาออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!
