หลังจากหยางเหวินตงจากไป หวังจื้อเสียนก็รีบไปพบเจ้านายของเขา จ้าวเฉิงกวง
"แผ่นกาวดักหนู? ของแบบนี้มันจะได้ผลขนาดนั้นเลยเหรอ?"
จ้าวเฉิงกวงถามด้วยความสงสัย
หวังจื้อเสียนอธิบาย
"ตามหลักการแล้ว ไม่ว่าอวัยวะส่วนไหนของหนูจะสัมผัสกับแผ่นกาว มันก็หนีไปไหนไม่ได้ ประสิทธิภาพเหนือกว่ากรงดักหนูและกับดักหนูแบบเดิม ๆ เยอะ
ที่สำคัญ ต้นทุนต่ำกว่า ขนส่งง่ายกว่า และใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งได้เลย ไม่ต้องมานั่งทำความสะอาดให้รู้สึกขยะแขยง
พูดตามตรง ผมคิดว่าการประดิษฐ์นี้อาจไม่ได้มีผลกระทบแค่โครงการกำจัดหนูที่ท่าเรือของเรา แต่มีโอกาสขยายไปถึงทั้งฮ่องกงหรือแม้แต่ต่างประเทศเลยทีเดียว!"
จ้าวเฉิงกวงหัวเราะ
"ฟังดูเหมือนนายจะชื่นชมมากเลยนะ"
"ใช่ครับ" หวังจื้อเสียนพยักหน้า
"หยางเหวินตงฉลาดมาก เขารีบจดสิทธิบัตรทันทีที่คิดค้นผลิตภัณฑ์นี้ ก่อนจะมาหาผม น่าจะเป็นเพราะไม่อยากให้ใครมาแย่งไป ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้ ผมเองก็คงอดคิดเรื่องไม่ดีไม่ได้เหมือนกัน"
จ้าวเฉิงกวงพยักหน้า
"อืม... น่าสนใจนะ ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าเด็กคนนี้แค่หัวไวเฉย ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเราจะประเมินเขาต่ำไปจริง ๆ"
หวังจื้อเสียนเสริม
"ใช่เลยครับ หลังจากโครงการกำจัดหนูที่ท่าเรือสำเร็จ เขาจะมีทุนก้อนแรก จากนั้นแค่ขายแผ่นกาวดักหนูนี้ไปทั่วฮ่องกง เขาก็สามารถสร้างตัวได้แล้ว"
จ้าวเฉิงกวงครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น
"ไม่น่าเชื่อว่าเราจะมาเจอเด็กที่มีความสามารถขนาดนี้... แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดของเราคือการกำจัดหนูที่ท่าเรือให้เสร็จก่อน หลังจากนั้น นายช่วยนัดเขามาพบฉันที ฉันเริ่มสนใจเขาแล้วล่ะ"
"ได้ครับ ผมจะทำให้เต็มที่" หวังจื้อเสียนตอบ ก่อนจะถามขึ้น
"เจ้านายสนใจจะซื้อสิทธิบัตรของเขาไหมครับ?"
จ้าวเฉิงกวงหัวเราะ
"ไม่หรอก... นายวิเคราะห์ถูกต้องนะ ฉันก็เห็นด้วยว่าแผ่นกาวดักหนูนี้มีศักยภาพทำเงินได้เยอะ แต่เราก็ไม่ใช่คนที่ทำธุรกิจโรงงานหรืออุตสาหกรรม ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องที่ไม่ถนัด"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ
"ที่ฉันอยากเจอเขามีสองเหตุผล หนึ่งคืออยากทำความรู้จัก สองคือในเมื่อเขาตั้งบริษัทขึ้นมาแล้ว ฉันอยากคุยดูว่าพอจะลงทุนได้ไหม
ฉันไม่ได้สนใจแค่แผ่นกาวดักหนู... แต่ฉันสนใจตัวหยางเหวินตงเอง
เด็กคนนี้ใช้เวลาแค่ครึ่งปี จากที่เคยอดมื้อกินมื้อในสลัม มาถึงจุดที่เปิดบริษัทได้แล้ว... นายคิดว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เขาจะไปได้ไกลแค่ไหน?"
"มีโอกาสที่จะประสบความสำเร็จสูงมาก" หวังจื้อเสียนกล่าวอย่างอดไม่ได้ "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราได้รับโครงการจากหลายอุตสาหกรรมผ่านความสัมพันธ์กับรัฐบาล และได้ร่วมงานกับคนมากมาย แต่หยางเหวินตงเป็นคนที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุด"
จ้าวเฉิงกวงหัวเราะแล้วกล่าว "ฉันเองก็เคยเจออีกคนหนึ่ง ชื่อหลี่เจียเฉิง เมื่อไม่กี่ปีก่อน ฉันได้รับคำสั่งซื้อล็อตใหญ่จากห้าง Lane Crawford ให้จัดหาสินค้าพลาสติกจำนวนมาก"
"ตอนนั้น โรงงานหลายแห่งในฮ่องกงมาติดต่อฉัน แต่มีเพียงคนนี้เท่านั้นที่มีวาทศิลป์ดีเยี่ยม มีวิสัยทัศน์สูง และยังหนุ่มแน่นเพียงอายุยี่สิบกว่าปี สุดท้ายฉันก็มอบออเดอร์ทั้งหมดให้เขา"
"หลี่เจียเฉิง?" หวังจื้อเสียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถาม "เจ้านายหมายถึงคนที่กำลังทำธุรกิจดอกไม้พลาสติกได้ดีมากในตอนนี้ใช่ไหม?"
"ใช่ คนเดียวกัน" จ้าวเฉิงกวงยิ้มก่อนเล่าต่อ "หลังจากการร่วมงานครั้งนั้น ฉันไม่ได้มีธุรกิจที่เกี่ยวข้องอีก เลยไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย"
"จนกระทั่งเมื่อต้นปีนี้ ฉันเห็นข่าวในหนังสือพิมพ์ว่าเขาร่วมมือกับแบรนด์หรูจากอิตาลีในการเปิดตัวดอกไม้พลาสติก และสุดท้ายก็สามารถครองตลาดฮ่องกงได้สำเร็จ ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าการคาดการณ์ของฉันถูกต้อง เขาประสบความสำเร็จแล้ว"
"สายตาของเจ้านายนี่เฉียบแหลมจริงๆ" หวังจื้อเสียนหัวเราะ
จ้าวเฉิงกวงยิ้ม "ไม่ต้องมายกยอฉันหรอก คนประเภทนี้จริงๆ แล้วพอมองดูก็พอจะเดาได้ แต่การลงทุนกับพวกเขานั้นยาก"
"ใช่ ถ้าคนแบบนี้ประสบความสำเร็จแล้ว คนภายนอกแทบไม่มีโอกาสเข้าไปลงทุนด้วยเลย" หวังจื้อเสียนพยักหน้าเห็นด้วย
จ้าวเฉิงกวงหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าว "ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอนาคต ทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าให้ดีก่อน"
"ครับ เจ้านาย" หวังจื้อเสียนตอบรับ
เมื่อกลับถึงบ้าน หยางเหวินตงก็รีบบอกข่าวดีให้ทุกคนฟังทันที
ซูอีอีถาม "อย่างนั้นตอนนี้เราต้องรีบขยายการผลิตแผ่นกาวดักหนูแล้วใช่ไหม?"
"ใช่" หยางเหวินตงพยักหน้า ก่อนหันไปถามหลินฮ่าวอวี่ "ฮ่าวอวี่ เรื่องไม้กระดาน ที่ชุมชนสลัมจะสามารถจัดหาให้พอไหม?"
หลินฮ่าวอวี่ครุ่นคิดสักพักก่อนตอบ "ถ้าแค่ผลิตไม่กี่ร้อยแผ่น ก็น่าจะไม่มีปัญหา แต่ถ้ามากกว่านั้นคงลำบาก"
หยางเหวินตงพยักหน้า "อืม วิธีที่ดีที่สุดในระยะยาวคือต้องเปลี่ยนไปใช้แผ่นพลาสติก ซึ่งสามารถผลิตได้ในปริมาณมาก แต่ตอนนี้ยังไม่มีเวลาและเราก็มีเงินไม่พอ"
"ชุมชนสลัมไม่ได้มีแค่ที่เราเคยอยู่ ลองไปหาตามที่อื่นดู หรือจะไปติดต่อช่างไม้ ให้พวกเขาทำให้ก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นเศษไม้แบบไหนก็สามารถนำมาทำกระดานของเราได้ พวกช่างไม้เองก็คงดีใจที่มีรายได้เสริม"
ในอนาคต แผ่นกาวดักหนูในจีนแผ่นดินใหญ่ส่วนใหญ่จะทำจากแผ่นกาวพิเศษ และถูกเรียกว่ากาวกับดักหนู
แต่ตอนนี้ หยางเหวินตงยังหาวัสดุแบบนั้นไม่ได้ จึงต้องเลือกใช้ไม้หรือพลาสติกแทน
"ได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการเอง" หลินฮ่าวอวี่ตอบรับอย่างหนักแน่น
หยางเหวินตงพูดต่อว่า "ลี่หมิง นายไปหาคนเพิ่มหน่อย ให้พวกเขาทำแผ่นกาวดักหนูในบ้านเช่านั่นแหละ ตอนนี้เรายังไม่สะดวกให้คนนอกเข้ามามากเกินไป"
"พอมีเงินทุนมากขึ้น เราจะเช่าที่เพื่อทำโรงงานต่อไป"
จ้าวลี่หมิง พยักหน้ารับ "ได้เลย พี่ตง"
"อืม" หยางเหวินตงหันไปพูดกับซูอีอีต่อ "อีอี เธอรับผิดชอบเรื่องบัญชีและการควบคุมต้นทุน ตอนนี้ธุรกิจเริ่มขยายแล้ว เราต้องบริหารเงินให้ดี"
"รับทราบค่ะ พี่ตง" ซูอีอีตอบตกลงทันที
หยางเหวินตง พยักหน้า "งั้นการแบ่งงานของเราก็ลงตัวแล้ว ทุกคนตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเอง ถ้ามีปัญหาอะไรบอกฉันทันที เราจะช่วยกันแก้ไข"
"ครับ/ค่ะ พี่ตง!" ทั้งสามคนตอบพร้อมกัน
ห้าวันต่อมา
หวังจื้อเสียนมาหาถึงที่และพูดว่า "คุณหยาง ทางเราคุยกับฝั่งท่าเรือเกาลูนเสร็จแล้ว คุณสามารถเริ่มปฏิบัติการกำจัดหนูได้เลย"
"ดีมากเลยครับ" หยางเหวินตงยิ้มกว้าง แม้จะรู้สึกกดดัน แต่ถ้าอยากทำเงิน ก็ต้องเผชิญหน้ากับความกดดันให้ได้
หวังจื้อเสียนมองไปที่กล่องบนรถเข็นแล้วถาม "นี่คือแผ่นกาวดักหนูทั้งหมดเหรอ?"
"ใช่ ประมาณ 500 แผ่น" หยางเหวินตงตอบ
หวังจื้อเสียนพยักหน้า "อืม ทางท่าเรือเกาลูนให้เรามีสำนักงานอยู่ที่มุมโกดังแห่งหนึ่ง คุณสามารถใช้เป็นที่ทำงานและพักค้างคืนได้"
"ของพวกนี้ขนไปที่นั่นได้เลย คนของฉันจะช่วยตรวจสอบจำนวน จากนั้นเราจะทำการส่งมอบภายใน และฉันจะรีบโอนเงินให้พวกคุณโดยเร็วที่สุด"
"ขอบคุณมาก" หยางเหวินตงยิ้ม แม้จะเป็นการทำธุรกิจปกติ แต่การที่ฝั่งผู้ว่าจ้างพร้อมจ่ายเงินอย่างรวดเร็วแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยาก จึงต้องกล่าวขอบคุณสักหน่อย
หวังจื้อเสียนหัวเราะแล้วพูดว่า "งั้นไปกันเถอะ ฉันจะพาคุณไปดูท่าเรือเกาลูน"
"ได้ครับ" หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วหันไปเรียกซูอีอี
เมื่อพวกเขาลงไปถึงด้านล่าง ก็เห็นรถยนต์จอดรออยู่ หวังจื้อเสียนหัวเราะแล้วพูดว่า "วันนี้เรานั่งรถไปกัน ที่ท่าเรือเกาลูน รถลากคนเข้าไม่ได้"
"เยี่ยมไปเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้นั่งรถยนต์" หยางเหวินตงพูดติดตลก
จากนั้นทุกคนก็ขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังท่าเรือเกาลูน โปรเจกต์สำคัญที่สุดของการเดินทางข้ามเวลาครั้งนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
