บทที่ 446 หนึ่งลมหายใจสามพันหกร้อยรอบ ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของผู้พิพากษาศาลเจ้าพ่อหลักเมือง

"เถ้าแก่เฉิน ทองแดงแดงที่คุณให้ผมมา ถูกใช้ไปกับของสิ่งนี้จนหมดแล้ว"

"ปรมาจารย์เกาอะไรนั่นที่คุณต้องการต่อไป เกรงว่าคงต้องเลื่อนออกไปก่อน"

เมิ่งต้าไห่พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างมีความสุข

อะไรที่เรียกว่าทาสในเรือนเบี้ยพลิกฟื้นกลับมาร้องเพลงได้ ตอนนี้เขากำลังเป็นแบบนั้นเลย

เมิ่งต้าไห่ที่เคยต้องแย่งรังนกเขาเพื่อหาเลี้ยงชีพ สูบบุหรี่ซานฮวา และรับงานมืด

ตอนนี้ใช้ชีวิตได้สุขสบายสุดๆ

ตั้งแต่ถูกเฉินหยูรับเข้าทำงาน ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องใช้อีกต่อไป

ทุกเดือนมีเงินเดือนพื้นฐาน มีสวัสดิการประกันสังคมครบถ้วน ทำงานสำเร็จหนึ่งงานก็มีค่าคอมมิชชั่น

มาตรฐานการใช้ชีวิตพุ่งปรี๊ด

งานด่วนก็ยังมีค่าล่วงเวลาให้

ใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนสร้างพระโพธิสัตว์แกตลิ่งขึ้นมา แค่ค่าล่วงเวลาก็ปาไปสามพันแล้ว

ถ้าไม่ซื้อบุหรี่ฮวาจื่อสักซองมาให้รางวัลตัวเอง ก็คงรู้สึกผิดต่อฝีมือที่ปรมาจารย์สืบทอดมาให้

"เฉินหยู แล้วก็แกด้วย พวกแกสองคนช่างบังอาจนัก!"

"กล้าดีนักนะที่มาฆ่ายมทูตของศาลเจ้าพ่อหลักเมือง รู้ไหมว่านี่คือความผิดมหันต์?"

ผู้พิพากษาเฉียนโกรธจนหนวดเคราและเส้นผมขาวโพลนไปหมด

มีชีวิตมาพันกว่าปี ไม่เคยเจอคนอวดดีขนาดนี้มาก่อน

ด่าผู้พิพากษา ฆ่ายมทูต

สองคนนี้รู้หรือเปล่าว่าคำว่าตายเขียนยังไง?

"เถ้าแก่เฉิน ตาแก่นี่ก็อวดดีเกินไปแล้วมั้ง?"

"ก็แค่เทพแห่งยมโลกปลายแถว ทำตัวเหมือนตัวเองเป็นหนึ่งในสี่ผู้พิพากษาใหญ่ซะอย่างนั้น"

ท่าทีของเฉินหยูไม่ค่อยเป็นมิตรนัก ส่วนเมิ่งต้าไห่ยิ่งปากคอเลาะร้ายไม่ยอมใคร

"พวกหน้าไหว้หลังหลอก ไม่มีอะไรแปลกหรอก"

หากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้พิพากษาลู่หรือผู้พิพากษาชุย เฉินหยูคงไม่ปะทะด้วยตรงๆ แน่

แค่ผู้พิพากษาศาลเจ้าพ่อหลักเมืองตัวเล็กๆ ดันสำคัญตัวผิดคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ซะงั้น

ทุจริตคอร์รัปชัน รับสินบนของเซ่นไหว้

ต่อให้เฉินหยูจัดการเป่าเขาซะตรงนี้ ก็ถือว่าเป็นการกำจัดภัยพาลเพื่อประชาชน

เมิ่งต้าไห่พยักหน้า ดีดก้นบุหรี่ที่สูบจนหมดมวนใส่ผู้พิพากษาเฉียน

"มองอะไร! ขืนมองอีกฉันจะสาดกระสุนใส่แกแน่"

"พระโพธิสัตว์แกตลิ่งที่ฉันใช้ทองแดงแดงสิบเจ็ดชั่งสร้างขึ้นมา ประกอบกับถั่วเหลืองเคลือบปราณวิญญาณสามชั่งในมือเถ้าแก่เฉิน สามารถกวาดล้างศาลเจ้าพ่อหลักเมืองของพวกแกให้ราบเป็นหน้ากลองได้เลยนะ"

"สารภาพมาตามตรง ได้ยินไหม"

เมิ่งต้าไห่ถลึงตาใส่ผู้พิพากษาเฉียนที่กำลังโกรธจัดจนแทบระเบิด

ปราณวิญญาณบนตัวเฉินหยูมีราวกับได้มาฟรีๆ

หยิบออกมาทีละกำใหญ่ทุกครั้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่าเอามาจากไหน

อย่าว่าแต่ผู้พิพากษาเฉียนตัวเล็กๆ เลย

ต่อให้เจ้าพ่อหลักเมืองมาเอง ก็ใช่ว่าจะรับมือถั่วเหลืองเคลือบปราณวิญญาณสามชั่งนี้ไหว

ใบหน้าของผู้พิพากษาเฉียนเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ในใจกลับตื่นตระหนกสุดขีด

ในยุคสิ้นธรรม ทั้งโลกมนุษย์และโลกวิญญาณต่างก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

ผู้บำเพ็ญเพียรในโลกมนุษย์แสวงหาปราณวิญญาณแต่ก็ไม่ได้มา

เทพแห่งยมโลกชั้นผู้น้อยอย่างเขา ยิ่งมีชีวิตที่ขมขื่นจนพูดไม่ออก

ตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน ผู้คนที่ไปมาหาสู่ไม่ใช่ผู้แสวงบุญอีกต่อไป แต่เป็นนักท่องเที่ยว

สิ่งที่ขอร้องก็ไม่ใช่ความสงบสุขในครอบครัว แต่เป็นเรื่องเนื้อคู่และการเลื่อนขั้นร่ำรวยทั้งนั้น

ดูภายนอก ผู้พิพากษาศาลเจ้าพ่อหลักเมืองอาจจะดูยิ่งใหญ่ เป็นรองเพียงคนเดียว

แต่ความจริงแล้วกลวงโบ๋มาก

ตัวอักษรสิบตัวในศาล แทบจะตัดรากถอนโคนเขาเลยทีเดียว

สถานที่ท่องเที่ยว ห้ามจุดธูปเทียนกราบไหว้

"สารภาพมาตามตรง หลายปีมานี้รับสินบนไปเท่าไหร่ ปล่อยปละละเลยให้วิญญาณร้ายทำร้ายผู้คนไปมากแค่ไหน!"

เมิ่งต้าไห่ตวาดลั่น ดึงผู้พิพากษาเฉียนที่กำลังทอดถอนใจอยู่เงียบๆ กลับสู่ความเป็นจริง

"ชาวบ้านสามหาว ข้ายังไม่ได้เอาผิดแก แกกลับมาใส่ร้ายข้าซะนี่"

ผู้พิพากษาเฉียนกล่าวด้วยท่าทีน่าเกรงขาม "ข้าดำรงตำแหน่งในศาลเจ้าพ่อหลักเมืองหางโจวมาเก้าร้อยกว่าปี ปฏิบัติตัวอย่างสง่าผ่าเผย เคารพกฎหมายมาโดยตลอด"

"พวกแกอย่ามาพูดจาเหลวไหล"

"เรื่องในวันนี้ ข้าจะต้องไปรายงานเจ้าพ่อหลักเมือง เพื่อเอาผิดพวกแกสองคนที่ก่อความวุ่นวายในยมโลก"

พูดจบ รอบตัวผู้พิพากษาเฉียนก็มีไอมรณะพวยพุ่งขึ้นมา เตรียมตัวจะเผ่นหนีทันที

"เหล่าเมิ่ง คุณว่าเขาวิ่งเร็ว หรือของวิเศษชิ้นนี้ของเรายิงเร็วกว่ากัน?"

ของวิเศษหกลำกล้องในมือเฉินหยูหมุนอย่างช้าๆ ส่งเสียงประหลาดดังออกมา

"ใครจะไปรู้ล่ะ ลองดูไหมล่ะ?"

เมิ่งต้าไห่พูดขึ้นลอยๆ

"พวกแกอย่ารังแกกันให้มันมากนักนะ!"

ใบหน้าของผู้พิพากษาเฉียนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ไอมรณะรอบตัวหายวับไปในพริบตา

ล้อเล่นน่า

ขืนเฉินหยูบ้าบิ่นขึ้นมา โจมตีเขาโดยตรงจะทำยังไง?

ลูกผู้ชายยังรู้ว่าไม่ควรหาเรื่องใส่ตัว แล้วประสาอะไรกับผีล่ะ

"นี่ตาแก่ อย่างน้อยก็คลุกคลีอยู่ในโลกมนุษย์มาตั้งหลายร้อยปี คงไม่ถึงกับมองสถานการณ์ตรงหน้าไม่ออกหรอกนะ?"

"สารภาพลดโทษ ติดคุกหัวโต... ถุยๆๆ"

เมื่อก่อนมีแต่ผู้พิพากษาไต่สวนผี แต่วันนี้กลับเป็นการไต่สวนผู้พิพากษาศาลเจ้าพ่อหลักเมือง เมิ่งต้าไห่เองก็เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก รู้สึกแปลกใหม่เป็นพิเศษ

จึงอาสาเป็นกระบอกเสียงให้เฉินหยู ตวาดให้ผู้พิพากษาเฉียนสารภาพมาตามตรง

ไม่อย่างนั้น ก็จะพาเขากับพยานไปเดินเล่นที่ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองด้วยกัน

เมื่อได้ยินคำว่าพยาน ผู้พิพากษาเฉียนก็ใจหล่นวูบ

พรตอวิ๋นเซียวกับหวงซูหนวี่ สองไอ้สารเลวนั่น

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันทำงานไม่รัดกุม ตัวเขาจะตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ได้ยังไง

วินาทีต่อมา ในแววตาของผู้พิพากษาเฉียนก็ฉายแววฆ่าฟันอย่างรุนแรง

ขอแค่จัดการสองปีศาจหนึ่งผีได้ ก็ไม่มีพยานหลักฐานแล้ว

มือขวาของผู้พิพากษาเฉียนเสกพู่กันผู้พิพากษาออกมา ตัดสินใจจะฆ่าผีเฒ่าก่อน แล้วค่อยจัดการพ่อลูกตระกูลหวง

ยอมแลกกับการที่ร่างวิญญาณได้รับความเสียหาย ก็ต้องซัดสองปีศาจหนึ่งผีให้แหลกสลายไปทั้งกายและวิญญาณ

จิตสังหารพลุ่งพล่าน ลมมรณะพัดกรรโชก

พู่กันผู้พิพากษาในมือของผู้พิพากษาเฉียน กลายสภาพเป็นยาวสามฉื่อในพริบตา พุ่งตรงไปแทงผีเฒ่าที่ลอยอยู่กลางอากาศ

"ปัง!"

ผีเฒ่ากลายเป็นควันสีเขียวสายหนึ่ง สลายหายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

เมื่อโจมตีสำเร็จ ผู้พิพากษาเฉียนก็รู้สึกกระหยิ่มใจเป็นอย่างมาก เล็งเป้าหมายต่อไปยังพรตอวิ๋นเซียวที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุด

"อาจารย์เฉิน ช่วยผมด้วย!!!"

ทั่วทั้งร่างถูกเชือกดึงวิญญาณพันธนาการไว้ พรตอวิ๋นเซียวไม่มีแม้แต่โอกาสจะวิ่งหนี

"ตั๊ดๆๆ..."

พระโพธิสัตว์แกตลิ่งหมุนสามพันหกร้อยรอบในหนึ่งลมหายใจ ถั่วเหลืองปลิวว่อนเต็มฟ้าพุ่งเข้าใส่

ถั่วเหลืองเคลือบปราณวิญญาณนับไม่ถ้วนพุ่งชนร่างของผู้พิพากษาเฉียน ราวกับน้ำเย็นหยดลงในกระทะน้ำมันเดือด

เสียงเป๊าะแป๊ะดังไม่ขาดสาย

ชุดขุนนางตัวใหม่เอี่ยมบนร่างของผู้พิพากษาเฉียน กลายเป็นรูพรุนไปหมดในพริบตา

"หยุดยิงได้แล้ว รีบหยุดมือเถอะ!!!"

ใบหน้าของผู้พิพากษาเฉียนบิดเบี้ยว เจ็บปวดจนต้องแยกเขี้ยวหน้าเหยเก

โดนเข้าไปแต่ละที เจ็บปวดราวกับโดนสับเป็นพันชิ้น

ด้วยตบะของเขาในตอนนี้ ยังพอจะกัดฟันทนรับไว้ได้

แต่ถ้าโดนเข้าไปอีกสักสองสามที ไม่แน่อาจจะต้องสลายหายไปเหมือนกับยมทูตทั้งแปดตนนั้น

"ตอนนี้เพิ่งจะมาร้องขอชีวิต ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่?"

เฉินหยูต่อว่าอย่างไม่เกรงใจ

"หยุดมือ ยังไม่รีบหยุดมืออีก!!!"

เสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจดังออกมาจากปากของผู้พิพากษาเฉียน

แต่ก่อนตายก็ยังไม่วายข่มขู่เฉินหยู

เขาคือผู้พิพากษาศาลเจ้าพ่อหลักเมือง เป็นเทพแห่งยมโลกที่ได้รับการแต่งตั้ง

หากเขาตัวตายวิญญาณสลาย เฉินหยูจะต้องตายตกตามกันไปแน่นอน

"เถ้าแก่เฉิน คุณคงไม่ได้กะจะเอาให้ตายจริงๆ ใช่ไหม?"

เมื่อเห็นผู้พิพากษาเฉียนร่อแร่ใกล้ตายเต็มที เมิ่งต้าไห่ก็กระซิบข้างหูเกลี้ยกล่อม

ถึงแม้ผู้พิพากษาเฉียนจะสมควรตายเป็นหมื่นครั้ง แต่ก็ไม่ควรให้เฉินหยูเป็นคนลงมือ

บ้านเมืองมีขื่อมีแป นรกก็มีกฎของนรก

ผู้พิพากษาเฉียนอยู่ภายใต้การดูแลของนรก ทั้งยังเป็นลูกน้องสายตรงของท่านเจ้าพ่อหลักเมือง

ถ้าทำให้เขาตายจริงๆ บางเรื่องมันจะจัดการยากเอานะ

"พวกสารเลวในนรกนั่นขึ้นชื่อเรื่องรังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวคนเข้มแข็งอยู่แล้ว ขืนพวกมันจัดแพ็กเกจใหญ่ให้ญาติพี่น้องบรรพบุรุษของคุณ ทั้งปีนต้นงิ้ว ลุยภูเขาไฟ ลงกระทะทองแดง ดึงลิ้นขึ้นมา คุณจะทำยังไง?"

เมิ่งต้าไห่แนะนำว่าเอาแค่ครึ่งเป็นครึ่งตายก็พอแล้ว

เดี๋ยวค่อยส่งผู้พิพากษาเฉียนกับพ่อลูกตระกูลหวงไปที่ศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ให้เจ้าพ่อหลักเมืองจัดการเอง

"ถือว่าโชคดีไปนะ"

เฉินหยูบุ้ยปากไปทางประตู

เหตุผลที่ว่าทำอะไรเกินพอดีมักไม่เกิดผลดี เขายังคงเข้าใจอยู่

เขาบำเพ็ญเพียรคัมภีร์เทียนจี เทียบเท่ากับการมีสูตรโกง

แต่ญาติพี่น้องลุงป้าน้าอาที่ล่วงลับไปแล้ว ไม่ได้บำเพ็ญเพียรจนมีกระดูกเหล็กเส้นเอ็นทองแดงสักหน่อย

เฉินหยูไม่มีความสนใจจะมานั่งรอให้พวกเขามาเข้าฝันร้องทุกข์ทุกๆ เที่ยงคืนหรอกนะ