บทที่ 60 เฮียครับ ผมขอทำโอที!

“ท่านปิน มีอะไรจะสั่งผมหรือเปล่าครับ?”

หลินปินยืนขึ้น มองดูพนักงานที่กำลังทำงานอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็พลอยรู้สึกพอใจไปด้วย

อย่าดูถูกไปว่าเฉินโม่ชอบอู้ งานไม่ตรงเวลา แต่ความสามารถด้านเทคโนโลยีของเขาก็ถือว่าดีมาก ๆ และความสามารถในการบริหารทีมดูจะยิ่งไม่ธรรมดา

เพราะหลินปินเองก็เป็นคนสายเทคโนโลยี เขาแยกออกได้ว่าคนที่ตั้งใจทำงานจริง ๆ กับคนที่แค่ “ทำทีเป็น” มันต่างกัน เขาเห็นว่าลูกทีมของเฉินโม่ทำงานกันจริงจังมาก จึงเอ่ยชม

“คนในแผนกสามไม่เลวนะ สายตาในการเลือกคนของเธอก็ไม่เลวเหมือนกัน”

เฉินโม่ยังงง ๆ “เอ่อ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ?”

หลินปินมองไปยังฟ่านเตี่ยนกับหลิวซินอวี่ที่อยู่ปลายสุดของโต๊ะ “สองคนนั้นน่ะ ฉันพามาจากไมโครซอฟท์ ฝีมือไม่ธรรมดาเลย เธอได้ตัวมาอยู่ในทีม ถือว่าโชคดีมากแล้ว”

เฉินโม่พยักหน้านิด ๆ อย่างเฉย ๆ “สำหรับผมแล้ว ไม่มีใครเก่งที่สุด มีแต่ทำให้ทั้งทีมเก่งเท่านั้นครับ แต่คุณปินมาหาผม เพื่อบอกเรื่องนี้อย่างเดียวเหรอ?”

“ไม่ใช่ ๆ จริง ๆ แล้วฉันมาบอกว่า เย็นนี้ คุณเหลยชวนไปกินข้าว เขาออกไปข้างนอกก่อนหน้านี้แล้ว และกำชับว่าให้พาเธอไปด้วย”

“มีผม คุณปิน แล้วก็คุณเหลยแค่สามคนเหรอครับ?”

“ยังมีอีกสองคน เธอเคยเจอไปแล้วหนึ่ง คือ ‘หลิวฉิน’ จาก Morningside Venture Capital คนที่เคยนั่งอยู่มุมห้องตอนที่เธอไปสัมภาษณ์นั่นไง”

เฉินโม่ดูนาฬิกา ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว “นัดกี่โมงครับ?”

“ราว ๆ สองทุ่มน่ะ”

“ดึกไปครับ ไว้โอกาสหน้าดีไหม?” เฉินโม่ปฏิเสธทันที แม้แต่เจ้านายก็ไม่อาจบังคับให้เขา “ทำงานล่วงเวลา” ได้

หลินปินลูบหน้าผากอย่างเหนื่อยใจ “โธ่ ฉันลืมไปว่าเธอเป็นคนไม่ทำโอที… เอาแบบนี้ละกัน เดี๋ยวฉันขอคุยโทรศัพท์หน่อย” เขาหยิบมือถือเดินเข้าห้องประชุม

สักพัก หลินปินเดินกลับมา ใบหน้าดูจนปัญญา “เจ้าเด็กนี่นะ… โอเค คุณเหลยปรับเวลาให้แล้ว เป็นหกโมงครึ่งออกเดินทาง โอเคไหม?”

เฉินโม่คิดครู่หนึ่ง สองชั่วโมงก็ยังนานไปหน่อย แต่ครึ่งชั่วโมงก็น่าจะพอรับได้ จึงพยักหน้า “ได้ครับ”

หลินปินเลยเดินไปหาฟ่านเตี่ยนกับหลิวซินอวี่ บอกให้ช่วยตั้งใจทำงานในทีมสามต่อไป แล้วค่อยกลับออกไป

เฉินโม่เห็นดังนั้น ก็อดรู้สึกดีไม่ได้ อย่างน้อยคำพูดจากปากเจ้านายเก่าอย่างหลินปิน ก็อาจมีน้ำหนักมากกว่าเขาพูดเองทั้งวันเสียอีก

จะว่าไปแล้ว เขาก็ไม่ได้เป็นคนไม่รู้จักยืดหยุ่นนัก หากรู้ล่วงหน้าว่าสองทุ่มก็ยังพอเจียดเวลาไปได้อยู่ แต่จังหวะเมื่อกี้มันโพล่งปฏิเสธไปก่อนแล้ว

พอมองไปทางข้าง ๆ ก็เห็นฉีเหมิงเหมิงกำลังนั่งนิ่งค้างเหมือนหยุดเครื่อง เฉินโม่เลยยื่นมือไปแตะไหล่เบา ๆ

“โอเค ๆ เขาไปแล้ว ไม่ต้องเกร็งแล้วล่ะ”

ฉีเหมิงเหมิงรีบคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่มอย่างกระวนกระวาย พลางตบหน้าอกตัวเอง “อาจารย์ไม่รู้หรอก ตอนเมื่อกี้ คุณปินมานั่งอยู่ข้างฉัน ตัวฉันแทบวิญญาณหลุดเลยนะ!”

“อ้าว แล้วฉันไม่มีรัศมีเจ้านายเหรอ? เธอไม่กลัวฉันบ้างเลย?”

“ก็อาจารย์เป็นอาจารย์ของฉันนี่นา คนละแบบกันค่ะ” ฉีเหมิงเหมิงแลบลิ้นล้อเลียนน่ารัก ก่อนจะยิ้มแหย ๆ

ซุนจื่อเหวยซึ่งอยู่อีกด้าน ก็โผล่มาสมทบ “เฮ้ย เจ้าทอง ทำได้เยี่ยมเลยนะ วันนี้เจ้านายใหญ่ชวนไปกินข้าว ระวังจะพาไปต่อร้านนวดเท้าด้วยนะ ฮ่า ๆ กลับมาอย่าลืมมาเล่าให้ฟังด้วยละ!”

“บ้าสิ ฉันเป็นคนรักนวลสงวนตัวจะตาย…”

“ฮ่า ๆ” ซุนจื่อเหว่ยไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็หัวเราะพลางก้มหน้าทำงานต่อ

พอถึงหกโมงเย็น เฉินโม่ก็เดินมาเตือนทุกคนว่าถึงเวลาเลิกงานแล้ว

แต่ปรากฏว่า วันนี้ทุกคนกลับทำเป็นไม่ได้ยิน

“เฮ้ย เฮีย! ตอนนี้มันช่วงสำคัญของงานเลยนะ ให้ผมเลิกงานตอนนี้ก็เหมือนผมถอดกางเกงเข้าไปนวดเท้าแต่ยังไม่ได้ทันทำอะไร ก็โดนตำรวจบุกมาจับก่อน มันค้างคาเข้าใจไหม? อีกอย่างนี่เป็นศุกร์สุดท้ายก่อนวันหยุดแรงงานพอดี เฮียให้ผมทำโอทีหน่อยเถอะ!” จางเชาโพล่งขึ้น

เมื่อมีคนเริ่ม ก็มีเสียงคนอื่นช่วยกันสนับสนุนเต็มที่

“ถึงจะฟังดูทะแม่ง ๆ แต่จางเชามันพูดถูกนะ หัวหน้า ตอนนี้ผมขอเคลียร์งานตรงนี้ให้เสร็จจริง ๆ แล้วค่อยกลับก็แล้วกัน!”

“กลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ ที่นี่แอร์ฟรี ไฟฟรี ไม่ดีเหรอ…”

“อาจารย์ขา หนูอยากทำโอทีเหมือนกัน แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ!”

“ผมด้วย!” ซุนจื่อเหว่ยเออออไปตามเรื่อง ดูท่าไม่มีธุระอื่นอยู่แล้ว

เฉินโม่ได้แต่ยืนชี้หน้าพวกเขาด้วยความขำปนโมโหนิด ๆ “คนอื่นเขาอยากไม่ทำโอทีก็ยังไม่ได้ แต่พวกแกนี่… อยากทำโอทีจนจะปฏิวัติบริษัทแล้วมั้ง

แต่กฎหมายแรงงานก็ไม่ได้บอกว่าห้ามพนักงานยอมทำโอทีด้วยตัวเองนี่นา พวกเธออยากทำก็ทำไป ฉันจะห้ามได้ที่ไหน”

เขาคิดอยู่พักหนึ่ง เหลือเวลาสามสิบนาทีกว่าจะออกจากบริษัท “เอาเถอะ งั้นฉันอยู่ทำเป็นเพื่อนพวกนายครึ่งชั่วโมงแล้วกัน”

“เยส!” ทุกคนฮึกเหิมแล้วก็มุดกลับไปทำงานกันต่อ

ผลปรากฏว่า พอเฉินโม่เงยหน้ามาดูนาฬิกาอีกที ก็เกือบหกโมงสี่สิบเจ็ดนาทีแล้ว

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “หลินปินนี่ไม่ค่อยไว้ใจได้เลย เพิ่งชมมันไปหยก ๆ ก็สายซะละ!”

เขากำลังจะลุกขึ้นสะพายกระเป๋าไปอยู่แล้ว แต่พอดีกลับสวนกับคุณเหลยที่ก้าวเข้ามา

“อ้าวเฉินโม่ ขอโทษที รถติดมากกว่าที่คิดไว้หน่อย มัวแต่ไปติดแถวถนน กลับมาช้าหน่อยนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบของแป๊บเดียว แล้วออกไปกันเลย!”

พอเหลยจุนขับรถมารับเฉินโม่ที่หน้าตึก มองเห็นสีหน้าที่แปลก ๆ ของเฉินโม่ก็เอ่ยขึ้น

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ขึ้นรถเถอะ”

เฉินโม่เปิดประตูหลัง เอากระเป๋าวางไว้ แล้วเปิดประตูด้านข้างคนขับแทน เพราะที่นั่งหลังเป็นของเจ้านาย ตัวเขาเป็นลูกน้อง จะไปนั่งหลังได้ไง

รถสตาร์ต เคลื่อนตัวออก “เราไม่รอคุณปินเหรอครับ?”

“เดี๋ยวเขาตามมาเอง เราไปก่อนก็แล้วกัน”

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินโม่ได้นั่งรถหรูอย่างปอร์เช่ เขาเคยมีประสบการณ์นั่งรถแพง ๆ แค่ไม่นานมาก่อนหน้านี้ แต่ไม่ถึงขั้นปอร์เช่

เขาแอบมองภายในรถไปพลาง ก็รู้สึกว่าหรูใช้ได้ แต่ก็อดคิดถึง Xiaomi SU8 ในอนาคตไม่ได้ เพราะหลัง ๆ มีคนแซวกันว่า SU7 คล้าย Porsche พอสมควร

“คุณเหลย ทำไมถึงซื้อปอร์เช่เหรอครับ?”

“ก็ใคร ๆ ว่าปอร์เช่คือความใฝ่ฝันของวัยรุ่น ฉันก็ยังไม่แก่มาก เลยลองดูสักหน่อยว่ามันดีตรงไหน ซึ่งก็ดีจริง ๆ นะ

แต่เมื่อไหร่รถจีนเราจะมีสักยี่ห้อที่เทียบชั้นปอร์เช่ได้บ้างล่ะนี่…”

เขาพูดพลางถอนหายใจเบา ๆ

“เผลอ ๆ วันหลังบริษัท Xiaomi เราอาจทำรถเองก็ไม่แน่นะครับ” เฉินโม่หลุดปากไป

เหลยจุนหัวเราะ “เธอนี่ก็ฝันกล้าใช้ได้เลย ตอนนี้ทำมือถือยังไม่ทันเสร็จ จะไปทำรถสักคันต้องใช้เวลาอีกมากแน่ ๆ”

ระหว่างทางทั้งสองคุยกันเล็กน้อย จากนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่

อันที่จริง ทั้งเหลยจุนและเฉินโม่ต่างเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ถ้าไม่คุ้นเคยหรือไม่ใช่งาน พวกเขาก็ไม่ได้พูดมากกันสักเท่าไหร่ บทสนทนาเลยเงียบ ๆ ได้สบาย ๆ

จนกระทั่งรถแล่นมาถึงย่าน “ผานกู่ต้ากวาน” ที่ตั้งอยู่ใกล้สนามกีฬารังนกและสระว่ายน้ำแห่งชาติ เวลาก็ผ่านไปชั่วโมงกว่า

วันนี้เหลยจุนพาไปร้านบุฟเฟต์ซีฟู้ดแห่งหนึ่งที่โรงแรมผานกู่เซเว่นสตาร์ ตอนที่เข้าไปในห้องส่วนตัว เฉินโม่ก็พบหลิวฉินที่เคยเจอมาก่อนและถงซื่อหาวจาก Qiming Venture อีกท่านหนึ่ง

ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่กว่าเฉินโม่ไปครึ่งหัว ดูภูมิฐาน บ่งบอกว่าเป็นคนที่มีบุคลิกมั่นใจและโดดเด่นมาก

สักพัก หลินปินก็ตามมาถึงจนได้ พอครบคน ทั้งสี่ก็เริ่มสังสรรค์กัน

เฉินโม่ทานไปฟังไปเป็นส่วนใหญ่ ส่วนมากเป็นการพูดคุยเรื่อง “การเพิ่มทุนรอบ Angel Round ให้กับ Xiaomi” หรือก็คือระดมทุนจากนักลงทุนเพิ่ม ซึ่งเป้าหมายในวันนี้คือ ถงซื่อหาวจาก Qiming Venture

เหลยจุนเป็นตัวเดินเกม หลินปินเป็นตัวช่วย หลิวฉินเป็นคนหนุนอีกแรง พวกเขาเล็งผลว่าถ้าลาก Qiming เข้ามาลงทุนได้ ก็จะเสริมฐานทุนให้บริษัท

ส่วนเฉินโม่ก็นั่งกินเพลิน ๆ เพราะคิดว่าประเด็นนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเท่าไหร่ ถ้าหัวหน้าอยากให้เขามาเป็น “ตัวสร้างสีสัน” หรือนั่งเป็นเพื่อนกินเฉย ๆ เขาไม่ค่อยชอบหรอก จึงทำหน้าที่ “กินเงียบ ๆ” เสียมากกว่า

แถมอาหารที่นี่ราคาไม่ใช่ถูก ๆ หัวละ 780 หยวน บวกค่าบริการ ค่าใช้ห้องส่วนตัว ก็น่าจะหลายพันหยวนทีเดียว ซึ่งเฉินโม่ก็ขอจัดเต็มให้คุ้ม ทานล็อบสเตอร์ตัวใหญ่ได้เต็มคราบ

ตลอดการสนทนา ถงซื่อหาวจะฟังมากกว่าพูด ท่าทางสงบนิ่ง แม้บุคลิกดูคึกคักและเสียงดัง แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนวิเคราะห์รอบคอบมาก เขายังถามคำถามเจาะลึกด้านความเสี่ยงโดยเฉพาะการจัดการซัพพลายเชนฮาร์ดแวร์ ซึ่งเป็นจุดที่ Xiaomi ยังใหม่อยู่มาก

เฉินโม่เห็นทั้งหลินปินและเหลยจุนผลัดกันตอบ แต่ก็มีบางคำถามเหมือนกันที่พวกเขาตอบไม่ค่อยจะได้

จนกระทั่งเขากำลังแทะกุ้งล็อบสเตอร์เพลิน ๆ ก็เจอสายตาเรียกหาของเหลยจุนพอดี…

‘ที่แท้ก็ไม่ได้ให้ฉันมานั่งกินเฉย ๆ สินะ…’ เฉินโม่คิดในใจพลางวางกุ้งลง เตรียมตัวเข้าสู่โหมด “ตอบคำถามเจาะเทคโนโลยี” อย่างเต็มที่!