เมื่อได้ล็อกโสมไว้ด้วยปังซุยซั่วแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการสร้างกองไฟในทิศทางที่มีลมพัดมา เพื่อหนึ่งเพื่อไล่แมลงและสองเพื่อป้องกันสัตว์ป่า โดยเฉพาะสัตว์ที่จะมารบกวนขณะขุดโสม
หลังจากฝนตกไป ป่าก็ยังคงชื้นและเปียก ทำให้การจุดไฟเป็นเรื่องยากอย่างเห็นได้ชัด
แต่คนที่คุ้นเคยกับการทำงานในป่าจะมีวิธีการเฉพาะในการจัดการกับปัญหานี้
ต้นไม้ชนิดหนึ่งชื่อว่าชิงจางจื่อ ต้นไม้มีลำต้นสีเขียวและเปลือกเรียบ มีชั้นของขี้ผึ้งสีขาวบางๆ อยู่บนผิว
เมื่อพบต้นไม้ชนิดนี้ก็จะไม่ยากอะไรแล้ว ตัดต้นไม้ให้เป็นชิ้นเล็กๆ แล้วใช้เปลือกไม้เบิร์ชมาจุดไฟ
เมื่อไฟเริ่มแรงขึ้นก็เติมไม้ท่อนอื่นๆ ลงไปและปิดทับด้วยหญ้าข้าวโพด จากนั้นกดไฟให้ควันออกไปตามลมตรงไปที่จุดที่โสมอยู่ ตอนนี้ก็พร้อมที่จะขุดโสมแล้ว
การขุดโสมเรียกว่าไท่ปังซุย เพื่อแสดงความเคารพ
การขุดโสมนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยประสบการณ์จากคนที่มีความชำนาญ โดยปกติแล้วหัวหน้ากลุ่มจะเป็นคนทำเอง
แต่สวี่ซื่อเยี่ยนมีแค่พี่ชายคนเดียว และก็ไม่ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มไหน เลยตัดสินใจทำเอง
เขาขุดหญ้าและใบไม้รอบๆ โสมเพื่อเปิดพื้นที่เรียกว่า "ปานจื่อ"
โสมมักจะพันกับรากไม้และหญ้า จึงต้องใช้ “คัวยิ้งจู” ซึ่งเป็นเลื่อยพิเศษในการตัดรากไม้
เนื่องจากรากไม้มีความยืดหยุ่นจึงไม่สามารถใช้ขวานได้เพราะอาจจะทำให้โสมเสียหาย
รากไม้และหญ้าที่ยังเป็นเส้นเล็กๆ ต้องใช้ “คัวยิ้งเจี้ยนจื่อ” ซึ่งเป็นกรรไกรพิเศษในการตัด
หลังจากนั้นเขาก็ใช้ “คัวยิ้งเจี้ยนจื่อ” ซึ่งทำจากกระดูกกวางเพื่อขุดดินออก
จากนั้นเริ่มขุดโสมจากรากที่อยู่ใต้ลำต้นจนกระทั่งโสมและรากทั้งหมดถูกเปิดเผย
ต้องระมัดระวังไม่ให้ตัดรากเล็กๆ เพราะหากตัดไปจะทำให้โสมราคาตก
ทุกครั้งที่ขุดออกมาจะต้องใช้ดินที่แห้งและเบาในการปกคลุมรากโสมเพื่อรักษาความชื้น
การขุดโสมนี้ใช้เวลานานและต้องละเอียดรอบคอบ ต้องค่อยๆ ทำไปอย่างช้าๆ
โชคดีที่สวี่ซื่อเยี่ยนมีอุปนิสัยรอบคอบและใจเย็น ซึ่งเหมาะสมกับงานนี้ที่สุด
แม้โสมนี้จะมีแค่สี่ใบและรากหลักมีขนาดเพียงเท่ากับนิ้วมือ แต่การจะขุดมันออกมาอย่างครบถ้วนก็ต้องใช้เวลานาน
สวี่ซื่อเยี่ยนทำงานคนเดียว เมื่อเหนื่อยก็ไม่มีใครมาช่วยได้ เขาจึงนั่งพักสูบบุหรี่แล้วก็กลับไปทำงานต่อ
ใช้เวลาครึ่งวันในที่สุดเขาก็สามารถขุดโสมออกมาได้อย่างสมบูรณ์
แม้โสมต้นนี้จะไม่ใหญ่มาก แต่รูปร่างของมันสวยงามมาก
รากโสมมีขนาดเท่ากับเมล็ดถั่ว มีลักษณะเกลี้ยงเรียวเหมือนคอที่ยาวเป็นชั้นๆ สองข้างของโสมมีรากยาวเหมือนแขน
ลำตัวโสมมีขนาดเท่ากับนิ้วชี้ ยาวประมาณสามนิ้ว และมีรากยาวประมาณครึ่งฟุตที่เต็มไปด้วยตุ่มเหมือนไข่มุก
ค่อนข้างดี แม้ว่าจะไม่หนักมาก อาจจะมีน้ำหนักแค่ประมาณหนึ่งหรือสองตำลึง แต่ก็เป็นของดี เมื่อเทียบกับราคาที่รับซื้อในยุคนี้ ก็คิดว่าน่าจะขายได้สองร้อยเหรียญ
คิดแบบนี้แล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ถ้าหากเป็นอีกสี่สิบปีข้างหน้า คงจะขายได้หลายหมื่นเลย
เอาล่ะ คิดไปก็ไม่เกิดประโยชน์
สวี่ซื่อเยี่ยนสะบัดหัวแล้วเดินไปข้างๆ ค่อยๆ ถอดตะไคร่น้ำสดๆ มาปูให้เรียบร้อย แล้ววางโสมลงบนตะไคร่น้ำ ใช้ดินที่ขุดออกมาโรยคลุม แล้วห่อโสมด้วยตะไคร่น้ำให้แน่น
ตะไคร่น้ำอ่อนนุ่ม ชื้น ระบายอากาศได้ดี และไม่ทำให้แห้งง่าย เมื่อห่อโสมด้วยตะไคร่น้ำ จะไม่ทำให้โสมเสียหาย และยังช่วยเก็บรักษาความสดของโสมให้คงอยู่นานหลายเดือน
หลังจากนั้น เขาก็ถอดเปลือกไม้เบิร์ชออกมาแล้วห่อหุ้มตะไคร่น้ำไว้ข้างใน ใช้เปลือกไม้ต้นแอชมาผูกให้แน่น
โสมที่ห่อแล้วก็ต้องทำการทำเครื่องหมาย “จ้าวโทว” ด้วย
เขาจะไปหาต้นสนแดงในบริเวณใกล้เคียง ใช้มีดและขวานที่ระยะสูงจากพื้นเท่ากับความยาวของไม้โซ่ หั่นเปลือกไม้รอบต้นสนออกเป็นสี่เหลี่ยมขนาดหนึ่งฟุตตามทิศทางของโสม
บนลำต้นไม้ที่เรียบจะทำการขีดเครื่องหมาย โดยด้านซ้ายจะขีดจำนวนคนที่มาด้วยกัน และด้านขวาจะขีดจำนวนใบของโสมว่ามีกี่ใบ
เมื่อขีดเสร็จแล้ว ยังต้องทำการ “ล้างหน้า” ให้กับเครื่องหมายด้วยการใช้ไฟเผาน้ำมันสนที่ไหลออกจากต้นไม้ เพื่อรักษาเครื่องหมายให้อยู่ได้นานหลายสิบปี
การทำเครื่องหมายนี้มีจุดประสงค์เพื่อบันทึกตำแหน่งที่เคยพบโสมไว้เพื่อเตือนคนในอนาคต ว่าบริเวณนี้เคยมีโสมออกมา อาจจะมีโสมขึ้นมาใหม่ในอีกหลายปีข้างหน้า
แน่นอนว่า บางคนอาจจะทำเครื่องหมายในทิศทางที่ต่างออกไป หรือใช้วิธีอื่นในการจดบันทึก เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นรู้ตำแหน่งและขนาดของโสมที่ขุดขึ้นมา
หลังจากทำเสร็จ สวี่ซื่อเยี่ยนก็กระจายเมล็ดโสมที่เก็บไว้ในบริเวณใกล้เคียง
คนที่ทำงานในป่าก็จะคำนึงถึงการพัฒนาอย่างยั่งยืน เมื่อปลูกเมล็ดโสมไว้ อาจจะมีโสมเกิดขึ้นที่นี่ในหลายปีข้างหน้า
หลังจากทำทั้งหมดนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนก็เก็บเครื่องมือแล้วเดินกลับไปที่ที่พัก
หลังจากนั้นสามวัน สวี่ซื่อเยี่ยนก็เดินไปมารอบๆ บริเวณนี้ แต่ก็ไม่ได้พบอะไรเพิ่มอีก ในระหว่างนั้นก็แค่เจอแค่โสมที่มีอายุแค่สองยี่สิบปี ซึ่งมันเล็กเกินไป จึงไม่ได้เก็บมันไว้
สามวันต่อมา สวี่ซื่อเยี่ยนเริ่มรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย
ในชีวิตก่อนของเขา เขาเคยได้ยินจากคนในครอบครัวว่ามีคนในหมู่บ้านกลุ่มหนึ่งเข้าไปในป่า และเจอโสมใหญ่ ขายได้เกือบพันเหรียญ
ในยุคนี้พันเหรียญนั้นไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย ถึงแม้แต่ในหมู่บ้านตะวันออกหรือแม้แต่ในหมู่บ้านใหญ่ๆ ก็ยังรู้เรื่องนี้กันหมด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นที่รู้จักอย่างมาก และเขาก็ไม่อาจลืมได้ เพราะเขาเคยเห็นเครื่องหมายที่ทำไว้ใกล้ถ้ำเซียนด้วย
ทำไมถึงเดินอยู่ในนี้มาเป็นเวลาห้าวันแล้ว แต่กลับไม่เจอโสมใหญ่แบบนั้นเลย?
หรือว่าเขาจะไม่ได้รับโชคนี้?
การหาโสมในป่าเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับโชค ลองคิดดูว่าครั้งนี้เขาอาจจะไม่ได้โชคดีพอ
แต่... ถ้ายังไม่เจออะไรอีกสองวัน เขาก็คงจะต้องกลับบ้านแล้ว เพราะเมื่อคิดว่าภรรยากำลังรออยู่ที่บ้านคงจะเริ่มกังวลแล้ว
สวี่ซื่อเยี่ยนปลอบใจตัวเองแล้วตั้งสติใหม่ จับไม้โซ่ในมือแล้วเคาะไปตามพุ่มไม้และต้นไม้รอบๆ ตาเขาก็ยังคงหันมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
ในป่ามันเงียบสงบมาก เว้นแต่เสียงไม้โซ่ที่เคาะพุ่มหญ้า เสียงกางเกงที่ขูดกับกิ่งไม้และพุ่มหญ้า ก็ไม่มีเสียงอื่นเลย
ทันใดนั้น เสียงที่แตกต่างจากเดิมก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
สวี่ซื่อเยี่ยนรู้สึกเย็นเยียบที่หลัง จากประสบการณ์ล่าสัตว์หลายปีในชีวิตที่ผ่านมา เขาสามารถสรุปได้ทันที ว่าต้องมีสัตว์ป่าตัวใหญ่ตามมา
เขาไม่กล้าทำอะไรใหญ่ รีบหันตัวช้าๆ ไปมองข้างหลัง
เมื่อเขามองไปข้างหลัง สิ่งที่เห็นทำให้เขาต้องหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกว่า... วันนี้คงต้องจบชีวิตที่นี่แหละ
ห่างจากสวี่ซื่อเยี่ยนไปสองถึงสามร้อยเมตร มีสัตว์ขนาดใหญ่สีดำกำลังเดินเข้ามา
รูปร่างและท่าทางการเดินไม่ต้องคิดเลย มันต้องเป็นหมีดำแน่ๆ
หมีดำเป็นชื่อที่คนท้องถิ่นเรียกหมีดำ เพราะมันมีขนดำทั่วตัวและการมองเห็นไม่ดีเท่าไหร่
อย่าดูแค่การมองเห็นมันไม่ดีนะ มันมีการดมกลิ่นที่เฉียบคมมาก และมีพลังมหาศาล ถ้าหากมันตบด้วยมือเดียว กระดูกสะบักวัวอาจจะหักได้เลย
มันเป็นสัตว์ที่สามารถสู้กับเสือได้เลย เคลื่อนไหวเร็ว กัดแรงมาก ผิวหนาเนื้อแน่น ทนทานต่อการถูกตี ถ้าเจอกับมัน คนไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บหนัก
โชคไม่ดีจริงๆ ความซวยมันถึงขีดสุดแล้ว
สวี่ซื่อเยี่ยนแอบเสียดายที่ไม่เชื่อเรื่องโบราณ ไม่ควรขุดโสมที่มีแค่สี่ใบตามที่คนรุ่นก่อนพูดไว้ พูดตามประสบการณ์ก็คงมีเหตุผล
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น หมีดำที่ก้มหน้ากำลังเดินเข้าใกล้ มันก็หยุดดมกลิ่นแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของสวี่ซื่อเยี่ยน
สวี่ซื่อเยี่ยนใจเต้นแรง รีบควบคุมตัวเองไม่ให้หันหลังหนี ใช้ความระมัดระวังค่อยๆ ถอยหลังช้าๆ
