ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 35
บทที่ 35 นี่ใช่คนจริงๆ หรือเปล่า?
จู่ๆ ชายร่างเตี้ยท้วมก็หยุดเดินแล้วพูดว่า "เดี๋ยว ขอไปปลดทุกข์ก่อน"
"แม่งเอ๊ย พวกขี้เกียจนี่เรื่องขับถ่ายเยอะชะมัด"
ชายร่างสูงโปร่งสบถด่าปนขำพลางถือปืนยืนรออยู่กับที่ สายตากวาดมองเข้าไปในป่ามืดมิดอย่างลวกๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งที่เคยมาที่ป่าแห่งนี้หลายครั้งแล้ว แต่ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกวังเวงชวนขนลุกเป็นพิเศษ
เวลาผ่านไปไม่กี่วินาที ทางฝั่งชายร่างเตี้ยท้วมยังคงเงียบกริบ
ชายร่างสูงเริ่มรำคาญจึงหันไปตะโกน "เฮ้ย! ตกหลุมไปแล้วหรือไง?"
ชายร่างเตี้ยท้วมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขา
ชายร่างสูงรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงเตรียมจะเดินเข้าไปดู
ทว่าในจังหวะที่เขายกเท้าขึ้น เงาวูบหนึ่งก็แยกตัวออกมาจากเงามืดของลำต้นไม้ พุ่งเข้าประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบเชียบ
มีดพกทางทหารเล่มหนึ่งจ่อเข้าที่ลำคอ ก่อนจะกรีดลงบนเส้นเลือดใหญ่ด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ
"ฉึบ..."
เสียงฉีกขาดเบาๆ ดังขึ้น ตามด้วยของเหลวข้นคลั่กที่พุ่งกระฉูดออกมา ดวงตาของชายร่างสูงเบิกกว้างทันที เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและมึนงง เขาอยากจะกรีดร้อง แต่ลำคอกลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย เพียงครู่เดียว ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
ท่ามกลางความมืด ร่างลึกลับหลายร่างค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น พวกเขาสวมชุดปฏิบัติการลายพรางป่าแบบพิเศษ ใบหน้าแต้มด้วยสีพรางตัว ทั่วทั้งร่างไม่มีจุดสะท้อนแสงใดๆ กลิ่นอายแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ
ผู้ที่นำทีมมาก็คือ ฉู่หว่านชิว
เธอดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชา พร้อมรายงานผ่านไมโครโฟนขนาดจิ๋วว่า "กำจัดหน่วยระวังหน้าหมดสิ้นแล้ว กำแพงฝั่งตะวันออกของเป้าหมาย ยืนยันจุดบอดของกล้องวงจรปิด ไม่พบความร้อนผิดปกติ พร้อมเริ่มปฏิบัติการกวาดล้าง"
เสียงของเธอถูกส่งผ่านช่องสัญญาณเข้ารหัส กลับไปยังศูนย์บัญชาการฐานทัพประเทศเซี่ยที่อยู่ห่างออกไปนับหมื่นลี้ในทันที ฟ่านเฉาฮุยซึ่งประจำการอยู่ที่ฐานทัพตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "งั้นก็เริ่มได้เลย"
ภายในห้องประชุม ศาสตราจารย์เฉียนฟู่เหลือบมองข้อมูลเรียลไทม์ที่เด้งขึ้นมาบนแท็บเล็ต แล้วยิ้มบางๆ ให้กับท่านผู้นำ "ท่านครับ... ละครฉากเด็ด เริ่มเปิดม่านแล้วครับ"
....
หลังจากได้รับคำสั่ง ร่างลึกลับทั้งสิบเอ็ดร่างก็แยกย้ายกันออกไปภายใต้การพรางตาของราตรี ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสามัญสำนึก พุ่งเข้าสู่ใจกลางของนิคมอาชญากรรมขนาดมหึมาแห่งนี้อย่างแม่นยำ
การประสานงานของพวกเขานั้นก้าวข้ามความเข้าขาทางยุทธวิธีของหน่วยรบพิเศษทั่วไปไปไกลโข
ทางทิศตะวันออกของนิคม บริเวณห้องควบคุมไฟฟ้า
ยามสองคนกอดปืนพิงกำแพงสัปหงกอยู่
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้าประชิด ตามด้วยเสียง "กร๊อบ" สองครั้ง กระดูกคอหักสะบั้น
หลังจากโยนศพลงบนพื้น สมาชิกทีมผู้มีใบหน้าเด็ดเดี่ยวคนหนึ่งตรวจสอบตู้ควบคุมไฟฟ้าแล้วกระซิบผ่านไมโครโฟนว่า "จุดตัดไฟเขตตะวันออก ควบคุมได้แล้ว"
หอสังเกตการณ์ทางทิศตะวันตก
บนหอคอยสูงสิบห้าเมตร ไฟสปอตไลท์กำลังสาดส่องไปมาเป็นจังหวะ
สไนเปอร์คนหนึ่งกำลังเคี้ยวหมากพลางฮัมเพลงอย่างเบื่อหน่าย
จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวหอคอยสั่นสะเทือนเล็กน้อย?
เขาก้มลงมองด้านนอกตามสัญชาตญาณ และต้องตกตะลึงเมื่อเห็นร่างหนึ่งกำลังวิ่งตะบึงอยู่บนกำแพงด้านนอกหอคอยราวกับวิ่งบนพื้นราบ
สไนเปอร์คนนั้นขวัญหนีดีฝ่อ สิ่งนี้ขัดกับกฎทางฟิสิกส์โดยสิ้นเชิง นี่ใช่คนจริงๆ หรือเปล่า?!
เขารีบยกปืนขึ้นด้วยความลนลาน ขณะกำลังจะหันปากกระบอกปืนไปทางนั้น ร่างนั้นก็โผเข้าหอคอยราวกับนกยักษ์ พร้อมฟาดสันมือเข้าที่ลูกกระเดือกอย่างแม่นยำ
ศีรษะหลุดกระเด็น
ทว่าจังหวะการสาดส่องของไฟสปอตไลท์ยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
อาคารหลักใจกลางนิคม ห้องควบคุมวงจรปิด
หนึ่งในหัวหน้าของนิคม ชายหน้าบากฉายา "แมงป่องพิษ" กำลังจิบวิสกี้อย่างสบายอารมณ์ พลางชื่นชมภาพความสงบเงียบในแต่ละพื้นที่บนหน้าจอมอนิเตอร์
ที่แทบเท้าของเขามีหญิงสาวที่เพิ่งถูกซื้อมาไม่กี่คนกำลังนวดให้เขาอย่างระมัดระวัง
"นวดให้ดีๆ ไม่อย่างนั้น เดี๋ยวจะทำให้รู้ว่าการโดนจัดหนักมันเป็นยังไง..."
ในตอนนั้นเอง เขาสังเกตเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดตรงกำแพงฝั่งตะวันออกกะพริบวูบหนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นภาพซ่าๆ
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อมาทางฝั่งตะวันตก ฝั่งเหนือ และฝั่งใต้... ก็เริ่มเป็นแบบเดียวกันราวกับโรคระบาด ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอกสิบกว่าตัวดับวูบกลายเป็นหน้าจอสีดำในเวลาเพียงไม่กี่วินาที!
"เกิดอะไรขึ้น?! แม่งเอ๊ย! มีใครเล่นตลกหรือไง?!" แมงป่องพิษลุกพรวดขึ้นจนขวดเหล้าตกแตกกระจายบนพื้น
เขาพุ่งไปที่แผงควบคุมหลัก พยายามดึงภาพจากมุมอื่นขึ้นมาดู
แล้วเขาก็ได้เห็นฉากที่สยองขวัญที่สุดในชีวิต!!
ในภาพจากกล้องวงจรปิดประตูฝั่งทิศใต้ ร่างเลือนลางในชุดลายพรางปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู
ร่างนั้นไม่ได้มองหาลูกบิดหรือใช้ระเบิดทำลาย แต่เพียงแค่ยกเท้าขึ้นข้างหนึ่ง แล้ว... ถีบ!
"ตูม!!!!"
ห้องควบคุมทั้งหมดสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!
ในหน้าจอ ประตูเหล็กกล้าผสมที่แข็งแกร่งพอจะต้านทานแรงกระแทกจากรถหุ้มเกราะเบาได้ กลับถูกถีบจนยุบราวกับถูกค้อนปอนด์ยักษ์กระแทกเข้าจังๆ เสียงเหล็กบิดเบี้ยวบาดหู พร้อมมีประกายไฟกระเด็นออกจากบานพับ
บานประตูทั้งบานบุบเข้าไปด้านในและบิดเบี้ยว ก่อนจะพังโครมลงไปข้างในอย่างแรง!
ฝุ่นควันตลบอบอวล!
แมงป่องพิษและลูกน้องอีกไม่กี่คนในห้องควบคุมถึงกับอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดออกจากเบ้า
"กู... กูเห็นผีแล้วใช่ไหม? ใครก็ได้ตบหน้ากูที กูต้องฝันไปแน่ๆ!"
"ไม่ใช่นะลูกพี่... นั่นมัน... สัตว์ประหลาด?!" ลูกน้องคนหนึ่งพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะหายตกตะลึงกับประตูที่พังยับ ร่างนั้นก็พุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง
"เร็ว! ไม่ต้องสนว่ามันคืออะไร กดสัญญาณเตือนภัย ทุกคนหยิบอาวุธ มาคุ้มกันกู!!!"
กลุ่มติดอาวุธสิบกว่าคนเมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว ต่างก็ถือปืนกรูเข้ามาล้อมแมงป่องพิษไว้ตรงกลาง
ทุกคนจ้องมองไปที่ประตูซึ่งอยู่ไม่ไกลด้วยความตึงเครียด หัวใจเต้นรัว
"สุมควัน! ใครโผล่หัวมา ยิงให้หมด ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไร ยิงให้เป็นรังผึ้งไปเลย!!" แมงป่องพิษตะโกนสั่งด้วยความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางดุดัน
ลูกน้องคนหนึ่งดึงสลักระเบิดควันแล้วโยนไปที่ประตู
ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ทุกคนจึงระดมยิงใส่กลุ่มควันที่ตลบอบอวลตรงประตูอย่างบ้าคลั่ง กระสุนปะทะเข้ากับกำแพงและพื้นจนประกายไฟกระเด็นว่อน
ทว่าในวินาทีถัดมา ร่างนั้นกลับพุ่งทะลุควันออกมาด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน กระสุนที่ยิงออกไปหยุดกึกอยู่ตรงหน้าเขาเพียงครึ่งฟุต ราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น เกิดเสียง "ปึด ปึด" แล้วกระดอนออกไปทั้งหมด!
"แม่เจ้า! ผีหลอก!!" กลุ่มติดอาวุธคนหนึ่งร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว
แววตาของฉู่หว่านชิวเรียบเฉยดุจบ่อน้ำลึก เธอพุ่งเข้าประชิดโดยไม่ใช้อาวุธใดๆ เพียงแค่เหวี่ยงหมัดออกไปธรรมดาๆ หมัดเดียว
"ปัง!"
ผู้ก่อการร้ายที่ร้องลั่นคนนั้นถูกหมัดซัดเข้ากลางอก
ไม่มีเสียงกระดูกหัก ไม่มีเสียงกรีดร้อง
ร่างกายท่อนบนของเขาม้วนบิดเบี้ยวทันทีด้วยแรงหมัด ก่อนจะขาดสะบั้นและกระเด็นถอยหลังไปราวกับตุ๊กตาผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง พุ่งเข้ากระแทกพวกพ้องที่อยู่ด้านหลัง เสียงกระดูกแตกดังระรัว ร่างหลายคนกลิ้งทับกันเป็นก้อนและตายคาที่ทันที!
เลือดและเครื่องในที่แตกละเอียดสาดกระจายเต็มพื้น
เมื่อแมงป่องพิษเห็นฉากนี้ เขารู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมา
ใช้มือเปล่า... ต่อยคนจนร่างแหลกงั้นหรือ?!
นี่ใช่คนจริงๆ หรือเปล่า?
กลุ่มติดอาวุธจำนวนมากขึ้นถูกปลุกให้ตื่นตัว พวกเขากรูเข้ามาจากทุกทิศทาง ระดมยิงกระสุนใส่ราวกับมันเป็นของฟรี
ห่ากระสุนครอบคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ แม้แต่ระเบิดมือก็ถูกขว้างเข้ามา
"ตูม!" "ตูม!"
แสงไฟและคลื่นกระแทกจากการระเบิดบดบังทัศนวิสัยไปชั่วขณะ
เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง ภาพที่ทำให้กลุ่มติดอาวุธที่รอดชีวิตต้องขวัญกระเจิงก็ปรากฏขึ้น
ฉู่หว่านชิวยืนอยู่ใกล้จุดศูนย์กลางของการระเบิด!
ชุดปฏิบัติการของเธอขาดรุ่งริ่งเล็กน้อย ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น แต่... เธอไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน!
รอบตัวเธอมีม่านพลังบางๆ แต่มีอยู่จริงห่อหุ้มไว้ ไม่ว่าจะเป็นกระสุนหรือเศษเหล็กก็ไม่สามารถทะลวงผ่านเข้าไปได้
"ยิงไม่ตาย! พวกมันยิงไม่ตาย!!" แมงป่องพิษร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
ความกลัวขั้นสุดยอดได้ทำลายประสาทของเหล่านักเลงเดนตายเหล่านี้จนหมดสิ้น ทุกคนกำลังจะสติแตกในไม่ช้า
